ពស់កេងកង · Chapter 28

ជំពូកទី ២៨ — នាងសក់ពស់

The Serpent's Brood

នាងសក់ពស់ — កូនស្រីច្បងនៃបណ្តាសា
គំនូរតំណាង ៖ នាងសក់ពស់ និងទីបញ្ចប់នៃបណ្តាសា (The Serpent Maiden / Epilogue)

# ជំពូកទី ២៨ — នាងសក់ពស់

បីថ្ងៃបន្ទាប់ពីរាត្រីនោះ ភូមិមិនដូចជាភូមិទៀតទេ។

ផ្ទះខ្លះនៅឈរ ប៉ុន្តែទ្វារបើកចំហ។ ផ្ទះខ្លះមានជញ្ជាំងបាក់។ ផ្លូវដែលធ្លាប់ជាដីរឹងក្លាយជាភក់ខ្មៅ ហើយនៅកន្លែងខ្លះ មានរន្ធតូចៗជាច្រើនដូចជាមាត់សត្វដែលទើបបិទ។ ទឹកក្នុងអណ្ដូងមានក្លិនដីសើម និងក្លិនមួយទៀតដែលមនុស្សនៅសល់មិនចង់ហៅឈ្មោះ។

ពស់មិនបានបាត់ទៅទេ។

វានៅតែឆ្លងកាត់ស្រែ។ នៅតាមមាត់ទឹក។ ក្រោមផ្ទះដែលគ្មានមនុស្ស។ ខ្លះវែងដូចខ្សែពួរ ខ្លះធំជាងដៃមនុស្ស។ ពួកវាមិនបានប្រមូលផ្តុំគ្នាដើម្បីវាយប្រហារទៀតទេ។ ពួកវាដូចជាកំពុងរកផ្លូវ។

រកផ្លូវទៅកាន់កន្លែងណាមួយដែលមនុស្សមិនទាន់យល់។

នាងនីនៅតែរស់។

ប៉ុន្តែពេលប្តីមើលនាង គាត់មិនអាចប្រាប់បានទៀតថា អ្វីមួយនៅក្នុងនាងបានបញ្ចប់ ឬកំពុងចាប់ផ្តើម។

ស្បែកនៅលើដៃនាងមានស្នាមជញ្ជីងស្តើងៗ។ ភ្នែកនៅពេលខ្លះមានពណ៌លឿងនៅជ្រុងខាងក្នុង។ សក់ដែលធ្លាប់ជាសក់មនុស្ស នៅតែផ្លាស់ទីពេលខ្យល់មិនមាន។

នាងមិនបានព្យាយាមលាក់វាទៀតទេ។

«អ្នកគួរតែទៅ» នាងនិយាយ។

ប្តីឈរមាត់ទ្វារ។ នៅក្រៅផ្ទះ មានពស់តូចមួយរុំខ្លួនជុំវិញដើមឈើស្ងួត ហើយក្បាលវាបែរមករកសំឡេងនាង។

«ទៅណា?»

នាងមិនឆ្លើយភ្លាម។

«ទៅកន្លែងដែលមិនមានឫសរបស់វា»។

គាត់សម្លឹងទៅដី។

«ហើយអ្នក?»

នាងដាក់ដៃលើពោះដែលលែងមានចលនាខ្លាំងដូចមុន។

«ខ្ញុំនឹងនៅទីនេះបន្តិចទៀត»។

គាត់ដឹងថា ពាក្យ "បន្តិចទៀត" របស់នាងមិនមានន័យថាមួយយប់ ឬពីរយប់ទេ។

វាមានន័យថា នាងនៅជាប់នឹងរឿងនេះហើយ។

គាត់បានជួយមនុស្សជាច្រើនចេញពីភូមិ។ គាត់ក៏បានឃើញមនុស្សដែលមិនអាចរកឃើញ។ រាល់ពេលដែលគាត់បិទភ្នែក គាត់នៅតែឮសំឡេងពូថៅប៉ះឫស។

គាត់មិនសួរនាងថា អ្នកណាជាអ្នកខុសទៀតទេ។

គាត់គ្រាន់តែសួរ៖

«បើកូននៅរស់... តើវានឹងក្លាយជាអ្វី?»

នាងនីមើលគាត់។

«ខ្ញុំមិនដឹងទេ»។

ចម្លើយនោះធ្វើឱ្យគាត់ឈឺចាប់ជាងការកុហក។

ព្រោះវាជាការពិត។

*

យប់មួយ ទឹកភ្លៀងធ្លាក់ស្រាលៗលើដំបូលដែលនៅសល់។

នាងនីភ្ញាក់ដោយសារសំឡេងមួយ។

តុក។

មិនមែនពីក្នុងពោះទេ។

ពីក្រោមដី។

នាងចុះពីផ្ទះ ហើយដើរទៅកាន់មាត់ទឹក។ សក់របស់នាងអូសតាមស្មា។ ខ្សែសក់មួយចំនួនលើកខ្លួនឡើងដោយខ្លួនឯង ហើយស្ទាបខ្យល់ ដូចសត្វតូចៗកំពុងស្វែងរកក្លិន។

នៅមុខនាង មានកូនពស់ភ្នែកពណ៌ស្វាយអង្គុយលើដីសើម។

វាមិនខ្លាចនាងទេ។

វាក៏មិនចូលមកជិតដែរ។

វាគ្រាន់តែមើល។

នាងលុតជង្គង់។

«កូន...»

កូនពស់ផ្អៀងក្បាល។

នៅពេលនោះ សំឡេងមួយមិនមែនជាសំឡេងពស់ ហើយក៏មិនមែនជាសំឡេងមនុស្ស បានកើតឡើងក្នុងចិត្តនាង។

ទឹក។

ឫស។

ក្លិនឈាម។

ភាពកក់ក្តៅរបស់ដៃម្តាយ។

ហើយបន្ទាប់មក—ភាពឯកា។

វាមិនមែនជាការចងចាំទេ។

វាជាបំណែក។

ដូចជាក្លិនដែលនៅសល់ក្នុងដីក្រោយភ្លៀង។

នាងនីបិទភ្នែក។

«កុំឱ្យឈាមប្រាប់ថាអ្នកជាអ្វី» នាងខ្សឹប។ «អ្នកត្រូវជ្រើសដោយខ្លួនឯង»។

កូនពស់មិនយល់ពាក្យទាំងនោះទេ។

ប៉ុន្តែវាចាំសំឡេង។

សំឡេងរបស់ម្តាយ។

*

ព្រឹកបន្ទាប់ ប្តីបានឃើញក្មេងស្រីម្នាក់។

គាត់ឈរនៅមាត់ផ្ទះ ហើយដំបូងគិតថា ជាក្មេងរបស់អ្នកណាម្នាក់ដែលនៅសល់។

ប៉ុន្តែក្មេងនោះមិនមែនជាមនុស្សធម្មតា។

រាងកាយភាគច្រើននៅតែមានទម្រង់មនុស្ស។ ស្បែកស្លេក។ ដៃតូច។ មុខមិនទាន់មានស្នាមរឹងរបស់មនុស្សពេញវ័យ។ ប៉ុន្តែភ្នែករបស់នាងមានពណ៌ស្វាយស្រាល ហើយសក់ខ្មៅជុំវិញក្បាលកំពុងផ្លាស់ទីយឺតៗ។

ខ្សែសក់មួយបានលើកក្បាលឡើង។

ដូចពស់។

ប្តីថយក្រោយមួយជំហាន។

នាងនីចេញមកពីក្នុងផ្ទះ។

ក្មេងស្រីងាកទៅរកនាងភ្លាម។

«ម្តាយ...»

ពាក្យមួយ។

ប៉ុន្តែវាធ្វើឱ្យនាងនីឈប់ដកដង្ហើម។

នាងលុតជង្គង់ ហើយលាតដៃ។

ក្មេងស្រីដើរមករកនាង។

នៅពេលដៃតូចប៉ះដៃនាង សក់រស់ជុំវិញក្បាលក្មេងបានស្ងប់។

នាងនីញញឹម។

«កូនមិនចាំបាច់ដឹងទាំងអស់នៅថ្ងៃនេះទេ»។

ក្មេងស្រីមើលនាង។

«ខ្ញុំ... ជាអ្វី?»

នាងនីស្ងៀមយូរ។

នៅខាងក្រោមដី មានសំឡេងរអិលយឺតៗ។

នៅឆ្ងាយពីទីនោះ ដើមឈើបុរាណនៅតែឈរ។

«កូនគឺកូន» នាងនីនិយាយចុងក្រោយ។ «អ្វីផ្សេងទៀត កូននឹងជ្រើសដោយខ្លួនឯង»។

*

ពេលថ្ងៃលិច ប្តីឃើញនាងទាំងពីរដើរទៅមាត់ស្វា។

គាត់មិនទៅតាម។

គាត់បានរៀនថា ការការពារមនុស្សម្នាក់ មិនមានន័យថា ត្រូវកាន់ដៃគេរហូតដល់គេមិនអាចជ្រើសផ្លូវរបស់ខ្លួនបានទេ។

គាត់ឈរមើលរហូតដល់សក់របស់ក្មេងស្រីបាត់ក្នុងព្រៃទាប។

នៅមាត់ទឹក នាងនីឈប់។

ក្មេងស្រីឈរនៅក្បែរនាង។

ទឹកស្ងាត់។

«ឮទេ?» នាងនីសួរ។

ក្មេងស្រីងក់ក្បាល។

នាងឮសំឡេងនៅក្រោមដី។

មិនមែនតែមួយទេ។

មានច្រើន។

តុក។

តុក។

តុក។

ក្មេងស្រីដាក់បាតដៃលើភក់។

ភ្លាមៗនោះ នាងឮពិភពមួយដែលមនុស្សមិនអាចឮបាន។

ឫសកំពុងផ្លាស់ទី។

ទឹកកំពុងហូរ។

ពស់កំពុងឆ្លងកាត់ដី។

ហើយនៅជ្រៅជាងអ្វីទាំងអស់ មានបេះដូងមួយដែលមិនទាន់ឈប់។

នាងមិនបានឃើញកេងកង។

នាងគ្រាន់តែមានអារម្មណ៍ថា មានអ្វីមួយកំពុងដឹងថា នាងនៅទីនេះ។

សំឡេងរបស់វាមកដល់យឺតៗ។

«ឈាមរបស់ឯង...»

នាងមិនឆ្លើយ។

នាងនឹកឃើញដៃរបស់ម្តាយ។

«...មិនមែនជាម្ចាស់របស់ឯងទេ» នាងនិយាយ។

ទឹកនៅមុខនាងរលកម្តង។

បន្ទាប់មកស្ងាត់វិញ។

ក្មេងស្រីងាកមើលទៅភូមិ។

នៅឆ្ងាយ មានផ្ទះបាក់បែក និងផ្សែងស្តើងៗ។

មានមនុស្សដែលនឹងចងចាំរាត្រីនេះ។

មានមនុស្សដែលនឹងភ័យខ្លាចឈ្មោះរបស់នាង មុនពេលនាងមានឈ្មោះ។

ហើយនៅថ្ងៃមួយ មនុស្សអាចហៅនាងថា នាងសក់ពស់។

មិនមែនព្រោះនាងជាពស់ទាំងស្រុងទេ។

ប៉ុន្តែព្រោះសក់របស់នាងរស់។

ព្រោះភ្នែករបស់នាងមានពណ៌ដែលមនុស្សមិនអាចបំភ្លេច។

ព្រោះនាងអាចស្តាប់ដីបាន។

ហើយព្រោះឈាមរបស់នាងបានដឹងផ្លូវទៅកាន់អ្វីដែលមនុស្សគិតថាបានបាត់។

នាងសក់ពស់ដើរចូលទឹករាក់។

មិនមានពស់ណាមួយរារាំងនាង។

មិនមានឫសណាមួយចាប់ជើងនាង។

សក់រស់ជុំវិញក្បាលនាងកំពុងរុំខ្លួនយឺតៗ ដូចជាកូនពស់ជាច្រើនកំពុងភ្ញាក់។

នាងងាកមើលម្តាយជាលើកចុងក្រោយ។

នាងនីឈរនៅលើមាត់ទឹក។

«ទៅចុះ» នាងនិយាយ។ «ប៉ុន្តែកុំឱ្យអ្នកណាប្រាប់កូនថា កូនត្រូវក្លាយជាអ្វី»។

ក្មេងស្រីដើរទៅមុខ។

ទឹកឡើងដល់ជង្គង់។

បន្ទាប់មកដល់ចង្កេះ។

នៅក្រោមទឹក ភ្នែកពណ៌ស្វាយមួយគូបើកឡើង។

មួយគូទៀត។

ហើយមួយទៀត។

នៅក្រោមឫសនៃដើមឈើបុរាណ មានភ្នែកជាច្រើនកំពុងភ្ញាក់។

កេងកងមិនបានស្លាប់ទេ។

ប៉ុន្តែវាក៏មិនបានឈ្នះដែរ។

ព្រោះឈាមដែលវាចង់កាន់កាប់ បានចាប់ផ្តើមមានឆន្ទៈរបស់ខ្លួន។

នៅយប់នោះ ក្មេងស្រីបាត់ចូលក្នុងស្វា។

ទឹកបានបិទលើស្នាមជើងរបស់នាង។

សក់មួយសរសៃនៅតែអណ្ដែតលើផ្ទៃទឹក មុននឹងរអិលចូលទៅក្នុងភាពងងឹត។

ហើយក្រោមដី—

តុក។

តុក។

តុក។

ពូជមួយបានចាប់ផ្តើម។