ធនញ្ជ័យ · Chapter 01
ភ្លើងឆេះខ្ទម និងពាក្យសម្បថស្ងៀមស្ងាត់
Ash and the Silent Oath
សំឡេងដំបូងដែលដាស់ខ្ញុំឱ្យភ្ញាក់ពីដំណេក... មិនមែនជាសំឡេងផ្គរលាន់ទេ។
វាជាសំឡេង ឆ្អឹងបាក់ ឮសូរ គ្រ្រោក...!
«អាណិតកូនខ្ញុំទៅលោកម្ចាស់! ខ្ញុំសុំអង្វរ... ឆ្នាំនេះទឹកជំនន់លិចស្រូវអស់ហើយ... ទុកពេលឱ្យខ្ញុំកន្លះខែទៀតចុះ...!»
សំឡេងឪពុកខ្ញុំស្រែកអង្វរទាំងដង្ហក់ខ្យល់។
ខ្ញុំលូនចេញពីក្រោមគ្រែឫស្សីក្នុងបន្ទប់តូចចង្អៀត។ តាមប្រហោងជញ្ជាំងស្លឹកត្នោតដែលធ្លុះធ្លាយ ខ្ញុំបានមើលឃើញអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដែលកំពុងកើតឡើងនៅកណ្តាលរានហាលខាងមុខ។
ភ្លើងចន្លុះប្រេងជ័ររាប់សិបដើម បានបំភ្លឺផ្ទៃរានហាលដែលសើមជោកដោយទឹកភ្លៀង។
ឪពុកខ្ញុំកំពុងដេកផ្កាប់មុខលើក្តារបន្ទះ ឈាមក្រហមច្រាលចេញពីមាត់ និងច្រមុះ។ នៅលើខ្នងរបស់គាត់ គឺជើងស្បែកស្អាតបាតរបស់ សេដ្ឋីធំ ប្រចាំស្រុក—បុរសធាត់កន្តឿពាក់អាវសូត្រប៉ាក់អំបោះមាស ពោះប៉ោងដូចកង្កែប ម្រាមដៃទាំងដប់ពាក់សុទ្ធតែចិញ្ចៀនត្បូងទទឹមភ្លឺចិញ្ចាច។
នៅពីក្រោយសេដ្ឋី មានកងសេនាប្រដាប់អាវុធដាវវែង និងដំបងដែកចំនួនប្រាំមួយនាក់ ឈរសើចក្អាកក្អាយ។
«ទុកពេល?» សេដ្ឋីសើចកក្អឹក យកជើងជាន់ក្បាលឪពុកខ្ញុំឱ្យកប់ជាប់នឹងក្តាររានហាល «បំណុល ៣ កញ្ជើស្រូវដែលឯងជំពាក់យើងកាលពីខែមុន ឥឡូវនេះការប្រាក់ឡើងដល់ ៣០ កញ្ជើហើយ! បើគ្មានស្រូវទេ... ចុះប្រពន្ធឯងនៅឯណា? យើងឮថាមេម្នាក់នោះនៅក្មេងគួរសម យកទៅធ្វើជាខ្ញុំបំរើក្នុងផ្ទះបាយប្រហែលជាកាត់កងបំណុលបានខ្លះ!»
«កុំប៉ះពាល់គាត់!»
ម្តាយខ្ញុំស្ទុះចេញពីមាត់ទ្វារ ដៃកាន់កាំបិតផ្គាក់ចាស់មួយតម្រង់ទៅរកសេដ្ឋី។
«ឆ្វាច...!»
មិនទាន់ទាំងម្តាយខ្ញុំឈានជើងបានពីរជំហានផង កងសេនាម្នាក់បានវាយដំបងដែកមួយទំហឹងចំសៀតផ្កាគាត់!
ម្តាយខ្ញុំដួលបោកក្បាលទៅនឹងសសរផ្ទះ ឈាមបាញ់ប្រឡាក់ជញ្ជាំងស្លឹក។ គាត់មិនទាំងបានស្រែកមួយម៉ាត់ផង... កែវភ្នែករបស់គាត់បានបើកធំៗ គ្មានចលនា។
«មីង៉ោល!» សេដ្ឋីស្តោះទឹកមាត់ប្រឡាក់ឈាមចុះលើដី «ហ៊ានលើកកាំបិតដាក់យើងផងឬ? វាយអាម្នាក់នេះឱ្យងាប់ទៅ រួចដុតកម្ទេចខ្ទមនេះចោល!»
«ព្រូស... ឌឹប... ឌឹប...!»
សំឡេងដំបងដែក និងស្បែកជើងទាត់ធាក់លើរាងកាយឪពុកខ្ញុំ បានបន្លឺឡើងឥតឈប់ឈរ។
ឪពុកខ្ញុំក្អកចេញឈាមម្តងហើយម្តងទៀត រហូតដល់សំឡេងថ្ងូររបស់គាត់ស្ងាត់បាត់ទៅ។
ខ្ញុំនៅតែអង្គុយស្ងៀមនៅក្រោមគ្រែ។
ដៃទាំងពីររបស់ខ្ញុំក្តាប់ជាប់នឹងកម្រាលដីត្រជាក់ស្រេប។ ធ្មេញរបស់ខ្ញុំខាំបបូរមាត់រហូតដល់ហូរឈាមដាបចង្កា។
ប៉ុន្តែ... ខ្ញុំមិនបានស្រែកទេ។
ខ្ញុំមិនបានយំសូម្បីតែមួយតំណក់។
នៅកណ្តាលភាពរន្ធត់ និងក្លិនឈាមដ៏ឆ្អាលនោះ... អ្វីម្យ៉ាងនៅក្នុងខួរក្បាលរបស់ខ្ញុំ បាន ដាច់រលាត់ ដូចជាខ្សែពិណដែលត្រូវកាត់ផ្តាច់។
ការភ័យខ្លាច... បានរលាយបាត់។
សេចក្តីអាណិត... បានក្លាយជាដុំទឹកកក។
អ្វីដែលនៅសេសសល់ គឺភាពស្ងប់ស្ងាត់ដ៏ជ្រាលជ្រៅ និងត្រជាក់ស្រេប—ជាភាពច្បាស់លាស់នៃគំនិត ដែលខ្ញុំមិនធ្លាប់ស្គាល់ពីមុនមក។
ខ្ញុំសម្លឹងមើលមុខសេដ្ឋី។ ខ្ញុំកត់ត្រារាល់ស្នាមជ្រួញលើផ្ទៃមុខរបស់វា ខ្ញុំកត់ត្រារបៀបដែលភ្នែកវាកន្ត្រាក់នៅពេលវាបញ្ជាឱ្យសម្លាប់មនុស្ស ខ្ញុំកត់ត្រាក្លិនទឹកអប់ផ្កាម្លិះដែលវាប្រើដើម្បីបិទបាំងក្លិនស្អុយនៃបេះដូងរបស់វា។
«ដាវ...» ខ្ញុំគិតក្នុងចិត្ត «បើខ្ញុំស្ទុះចេញទៅឥឡូវនេះ ខ្ញុំនឹងត្រូវគេកាប់ស្លាប់ដូចសត្វកណ្តុរ»។
«ការសម្លាប់រាងកាយ... គឺជាការងាររបស់មនុស្សល្ងង់»។
«វូ... ឆ្វាច...!»
ចន្លុះប្រេងជ័រត្រូវបានគប់ចូលមកក្នុងខ្ទម។ អណ្តាតភ្លើងពណ៌ទឹកក្រូចឆ្អៅបានឆាបឆេះដំបូលស្លឹកត្នោតយ៉ាងលឿនដូចព្យុះ។
សេដ្ឋី និងកងសេនារបស់វាបានដើរចុះពីផ្ទះ ជិះសេះតម្រង់ទៅកាន់រាជធានីវិញទាំងសើចសប្បាយកណ្តាលភ្លៀង។
ខ្ញុំរំកិលខ្លួនចេញពីក្រោមគ្រែ ដើរកាត់ផ្សែងភ្លើងដែលកំពុងឆាបឆេះ។
ខ្ញុំដើរទៅជិតសាកសពឪពុក និងម្តាយរបស់ខ្ញុំ។
កែវភ្នែករបស់ម្តាយខ្ញុំនៅតែសម្លឹងមកទិសដៅដែលខ្ញុំពួន។ ខ្ញុំលុតជង្គង់ចុះ លាតម្រាមដៃដែលប្រឡាក់ដោយផេះ បិទត្របកភ្នែករបស់គាត់ទាំងពីរថ្នមៗ។ បន្ទាប់មក ខ្ញុំទាញដៃឪពុកខ្ញុំមកផ្អឹបនឹងដើមទ្រូង។ ដៃរបស់គាត់នៅតែក្តៅឧណ្ហៗនៅឡើយ។
«ម៉ែ... ពុក...»
ខ្ញុំខ្សឹប សំឡេងរបស់ខ្ញុំស្មើ គ្មានការញាប់ញ័រ គ្មានទឹកភ្នែក៖
«សម្រាកឱ្យបានស្ងប់ចុះ»។
ខ្ញុំងើបឈរឡើងវិញយឺតៗ ខណៈភ្លើងកំពុងឆេះរលំសសរផ្ទះម្តងមួយៗនៅជុំវិញខ្លួនខ្ញុំ។
ខ្ញុំងាកទៅសម្លឹងមើលផ្លូវរទេះដែលសេដ្ឋីទើបតែជិះចេញទៅ។ ពន្លឺភ្លើងចង្កៀងនៃរទេះរបស់វា កំពុងតែរសាត់បាត់ទៅក្នុងភាពងងឹតនៃព្រៃជ្រៅ។
ខ្ញុំលើកដៃស្តាំឡើង ចង្អុលទៅកាន់ទិសដៅនោះ៖
«យើងស្បថចំពោះមុខផេះ និងឈាមរបស់ម៉ែពុកនៅយប់នេះ...»
ខ្យល់ព្យុះបានបក់បោកសក់ក្បាលរបស់ខ្ញុំឱ្យរសាត់តាមខ្យល់។ កែវភ្នែកខ្មៅរលើបរបស់ក្មេងអាយុដប់ឆ្នាំ បានប្រែជាមុតស្រួច និងត្រជាក់ស្រេបដូចទឹកកកកណ្តាលអណ្តាតភ្លើង៖
«យើងនឹងមិនប្រើដាវកាប់សាច់ឯងឡើយ... ព្រោះការស្លាប់ដោយមុខដាវ គឺស្រួលពេកសម្រាប់ឯង»។
«យើងនឹងប្រើបញ្ញារបស់យើង... បង្ខំឱ្យឯងស៊ីកាកសំណល់ បង្ខំឱ្យឯងលុតជង្គង់យំអង្វររាស្ត្រក្រីក្រ បង្ខំឱ្យមន្ត្រីរាជវាំងកាប់សម្លាប់គ្នាឯង និងបង្ខំឱ្យស្តេចលើរាជបល្ល័ង្កក្លាយជាអាយ៉ងក្នុងដៃរបស់យើង!»
«ដាវអាចកាប់បានត្រឹមសាច់... ប៉ុន្តែបញ្ញាអាចកម្ទេចព្រលឹង និងពូជពង្សរបស់ពួកឯងឱ្យរលាយដល់ឫសគល់!»
«ក្រាំង...!»
ដំបូលខ្ទមបានបាក់រលំចុះមកជាផេះភ្លើង។
ខ្ញុំងាកខ្នងដើរចេញពីភ្លើងឆេះនោះ មួយជំហានម្តងៗ... ចូលទៅក្នុងភាពងងឹតនៃរាត្រីភ្លៀងធ្លាក់។
គោលដៅដំបូងរបស់ខ្ញុំ... គឺ ភូមិគ្រឹះរបស់សេដ្ឋី!
ខ្ញុំនឹងទៅទីនោះ... ក្នុងនាមជាក្មេងបំរើដែលទន់ខ្សោយ និងល្ងីល្ងើបំផុតក្នុងពិភពលោក!