ទុំជាសង្ឃអាគមខ្មៅ · Chapter 02
មង្គលការលោហិត
The Blood Wedding Massacre
សម្លេងនិទាន Audio Drama សម្រាប់ជំពូកនេះ នឹងត្រូវបញ្ចូលក្នុងពេលឆាប់ៗ។
១. រោងជ័យដ៏ហ៊ឺហា និងទឹកភ្នែកក្នុងបន្ទប់ទូទឹម
សូរភ្លេងមង្គលការ «បទហែកកូនកំលោះ» បានបន្លឺឡើងកងរំពង លាយឡំនឹងសំឡេងសើចក្អឹកក្អាក និងការជល់កែវស្រារបស់ភ្ញៀវកិត្តិយសរាប់រយនាក់ ដែលសុទ្ធសឹងតែជាមន្ត្រីអភិជន និងសេដ្ឋីមានអំណាចប្រចាំខេត្តត្បូងឃ្មុំ។ ភូមិគ្រឹះដ៏ស្កឹមស្កៃរបស់ចៅហ្វាយខេត្ត ត្រូវបានតុបតែងលម្អដោយផ្កាស្រស់ រំលេចដោយស្បៃសូត្រពណ៌មាស និងគោមក្រហមយ៉ាងប្រណិត។
យាយផាន់ ក្នុងសម្លៀកបំពាក់ហូលផាមួងថ្មីចែស ដើរបណ្តើរញញឹមបិទមាត់មិនជិតបណ្តើរ កាយវិការពេញដោយក្តីមោទនភាព និងអំនួតដែលបានរុញកូនស្រីចូលទៅក្នុងត្រកូលអភិជនជាន់ខ្ពស់។ នៅចំកណ្តាលរោងជ័យ ម៉ឺនងួន កូនកំលោះក្នុងឈុតអាវកាក់ប៉ាក់ខ្សែមាស អង្គុយលើកែវស្រាដោយទឹកមុខក្រអឺតក្រទម។ ភ្នែករបស់គេសម្លឹងមើលទៅមាត់ទ្វារបន្ទប់កូនក្រមុំ ដោយក្តីស្រេកឃ្លានចង់បានរាងកាយនាងទាវមកត្រកងក្នុងដៃ។
ប៉ុន្តែ... នៅឯបន្ទប់ទូទឹមខាងក្រោយឯណោះវិញ បរិយាកាសត្រជាក់ស្រេបដូចបន្ទប់ដាក់សព។
ទាវអង្គុយមុខកញ្ចក់ឆ្លុះស្ពាន់ទាំងទឹកភ្នែកជោកថ្ពាល់។ សម្លៀកបំពាក់កូនក្រមុំពណ៌ផ្កាឈូកស្រាលដែលនាងកំពុងពាក់ ហាក់ដូចជាស្បៃរុំសាកសពដែលគេបង្ខំឲ្យនាងស្លៀក។ ក្នុងដៃដ៏ញាប់ញ័ររបស់នាង នាងកំពុងក្តាប់ កាំបិតស្នៀត មុខស្រួចយ៉ាងណែន លាក់ទុកក្រោមផាហុំ។ នាងបានសច្ចាចំពោះខ្លួនឯង និងចំពោះព្រះពុទ្ធរួចហើយថា បើសិនជាទុំមិនមកទេ នាងនឹងយកកាំបិតនេះអារកកាត់បំពង់កខ្លួនឯងនៅលើគ្រែផ្សំដំណេកជាដាច់ខាត ដើម្បីរក្សាភាពស្មោះត្រង់ចំពោះស្នេហាដំបូង។
«បងទុំ... តើបងនៅឯណា? ហេតុអ្វីបានជាបងទុកឲ្យអូនរងទារុណកម្មបែបនេះ?»
២. ផ្ទៃមេឃខ្មៅ និងក្លិននៃសេចក្តីស្លាប់
«ក្រាក! ផូង!»
រំពេចនោះ ដោយគ្មានការព្រមានទុកជាមុន ផ្ទៃមេឃខេត្តត្បូងឃ្មុំដែលកំពុងតែភ្លឺស្រឡះកណ្តាលថ្ងៃត្រង់ ស្រាប់តែប្រែជា ខ្មៅងងឹតស្លុប ដូចមានយក្សយកស្បៃអន្ធការមកគ្របពីលើផែនដី! ព្រះអាទិត្យត្រូវបានពពកខ្មៅក្រាស់លេបត្របាក់ទាំងស្រុង។
ខ្យល់កួចដ៏ត្រជាក់ស្រេបខុសប្រក្រតី បានបោកបក់កាត់រោងជ័យយ៉ាងកំហុក ធ្វើឲ្យផ្កាលម្អរុះរោយ ស្បៃសូត្ររហែករប៉ាត់រប៉ាយ ហើយភ្លើងគោម និងទៀនជ័យទាំងអស់ត្រូវបានពន្លត់ព្រមគ្នាក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក!
ភ្លេងមង្គលការត្រូវគាំងស្ងាត់ឈឹង។ អ្នកភ្លេង និងភ្ញៀវទាំងអស់អង្គុយភាំងស្មារតី។
បរិយាកាសជុំវិញប្រែជាត្រជាក់ដូចទឹកកក។ ក្លិនផ្កាម្លិះ និងក្លិនស្រាក្រអូប ត្រូវបានជំនួសដោយ ក្លិនស្អុយរលួយនៃសាកសព និងក្លិនឈាមឆ្អាប ដែលសាយភាយចូលមកតាមខ្យល់ ធ្វើឲ្យមនុស្សគ្រប់គ្នាព្រឺសម្បុរញាក់សាច់ ស្ទើរតែដកដង្ហើមមិនរួច។
«តើ... តើមានរឿងអ្វីកើតឡើង?» សំឡេងភ្ញៀវម្នាក់បន្លឺឡើងទាំងញាប់ញ័រ។
នៅចំកណ្តាលក្លោងទ្វារចូលរោងជ័យ ស្រមោលខ្មៅមួយបានលេចរូបរាងឡើងយឺតៗចេញពីអ័ព្ទត្រជាក់។
៣. ស្រមោលកាំបិត និងការសម្លាប់រង្គាល
នោះមិនមែនជាលោកនេនទុំដ៏ស្លូតបូត ឬអ្នកចម្រៀងហ្លួងសំនៀងពិរោះកម្សត់នោះឡើយ។
បុរសដែលកំពុងឈរនៅមាត់ទ្វារ ត្រូវរុំព័ទ្ធដោយពពកខ្មៅនៃវិញ្ញាណសត្វនរក។ អាវកាក់ខ្មៅរហែក បង្ហាញដើមទ្រូងដែលមានស្នាមយ័ន្តបិសាចបញ្ចេញពន្លឺក្រហមរោលរាល។ សរសៃឈាមខ្មៅរត់កាត់កញ្ចឹងក និងថ្ពាល់របស់គេ។ ហើយអ្វីដែលគួរឲ្យព្រឺខ្លាចបំផុត គឺ កែវភ្នែកពណ៌ក្រហមឆ្អៅដូចរងើកភ្លើងនរក ដែលសម្លឹងត្រង់ទៅម៉ឺនងួន ដោយកំហឹងគំនុំដែលកប់ជ្រៅរាប់សែនយោជន៍។
«ទុំ?! អាមនុស្សឆ្កួត!» ម៉ឺនងួនស្រែកឡើងទាំងភ្ញាក់ផ្អើល មុននឹងងាកទៅបញ្ជាទាហានយាមភូមិគ្រឹះ៖
«ទាហាន! កាប់វាភ្លាម! កាត់ក្បាលវាបោះឲ្យឆ្កែស៊ី!»
ទាហានប្រដាប់ដោយដាវ និងលំពែងរាប់សិបនាក់ បានស្ទុះសម្រុកចូលទៅរកទុំទាំងកម្រោល។
ប៉ុន្តែ ទុំមិនទាំងព្រិចភ្នែកមួយដងឡើយ។ គេគ្រាន់តែញញឹមចុងមាត់យ៉ាងត្រជាក់ រួចលើកដៃស្តាំឡើងយឺតៗ ហើយគ្រវីម្រាមដៃតែបន្តិច។
«ឆ្វាច! ឆ្វាច! ផាត់!»
ស្រមោលខ្មៅដែលនៅលើដី បានប្រែក្លាយជា កាំបិតស្រមោលអាគមរាប់រយ ផុសឡើងពីក្រោមជើងទាហាន!
ផ្លែកាំបិតស្រមោលបានកាត់បំពង់ក ទម្លុះដើមទ្រូង និងហែកសាច់ទាហានទាំងនោះជាចំណែកៗក្នុងមួយពព្រិចភ្នែក! ឈាមស្រស់ពណ៌ក្រហមឆ្អៅ បានបាញ់ស្រោចពេញកម្រាលរោងជ័យ ហូរច្រោះប្រឡាក់លើតុម្ហូប និងកែវស្រា។ សំឡេងឆ្អឹងបាក់ សូរស្រែកដង្ហោយហៅរកជីវិត និងសំឡេងដង្ហើមចុងក្រោយ បានបន្លឺឡើងលាយឡំគ្នា ប្រែក្លាយទីសិរីសួស្តីឲ្យទៅជា ទីសត្តឃាតដ៏រន្ធត់ ក្នុងរយៈពេលតែប៉ុន្មានវិនាទី!
ភ្ញៀវកិត្តិយស និងមន្ត្រីទាំងអស់រត់ជាន់គ្នាទាំងភ័យស្លន់ស្លោ ស្រែកទ្រហោយំដូចសត្វធាតុត្រូវគេដេញកាប់។
៤. ក្បាលរបស់ម៉ឺនងួន និងភាពឆ្កួតលីលារបស់យាយផាន់
ម៉ឺនងួន ដែលធ្លាប់តែក្រអឺតក្រទម ពេលនេះបានធ្លាក់ពីលើកៅអី វារលើកម្រាលដែលប្រឡាក់ដោយឈាមទាហានខ្លួនឯង ភ្នែកបើកធំៗទាំងភ័យញ័ររន្ធត់។ គេព្យាយាមវារសំដៅទៅទ្វារក្រោយ តែស្រមោលអន្ធការរបស់ទុំបានលូនទៅរុំព័ទ្ធជើងគេ រួចទាញអូសគេត្រឡប់មកវិញដូចអូសសាកសព។
ទុំបោះជំហានដើរចូលមកជិតយឺតៗ។ សំឡេងជើងរបស់គេជាន់លើទឹកឈាមលាន់ឮ «ច្របាច់ៗ»។
គេឈានជើងជាន់លើដើមទ្រូងម៉ឺនងួនយ៉ាងធ្ងន់ រហូតឮសូរឆ្អឹងជំនីរបាក់ «ក្រឹប»!
«កុំ... កុំសម្លាប់អញ! អញជាកូនចៅហ្វាយខេត្ត! អញមានមាស... អញមានប្រាក់... ឯងចង់បានអីក៏អញឲ្យដែរ!» ម៉ឺនងួនយំអង្វរ ទឹកនោមហៀរប្រឡាក់សំពត់កូនកំលោះ។
ទុំឱនសម្លឹងមើលមុខម៉ឺនងួនដោយកែវភ្នែកក្រហមឆ្អៅ សំឡេងរបស់គេបន្លឺឡើងលាយឡំនឹងសំឡេងបន្ទរនៃវិញ្ញាណនរក៖
«មាសប្រាក់របស់ឯង... បុណ្យសក្តិរបស់ឯង... អាចទិញព្រលឹងនរកបានទេ?»
គ្រាន់តែពោលចប់ ទុំមិនបានប្រើដាវឡើយ — គេលូកដៃស្តាំដែលរុំព័ទ្ធដោយក្រញ៉ាំថាមពលខ្មៅ ច្របាច់កម៉ឺនងួនយ៉ាងណែន រួច កន្ត្រាក់ទាញក្បាលម៉ឺនងួនដាច់ចេញពីដងខ្លួន យ៉ាងសាហាវឃោរឃៅបំផុត!
«ព្រូស!» ឈាមបាញ់ស្រោចពេញជាយអាវ និងផ្ទៃមុខរបស់ទុំ។
ទុំគ្រវាត់ក្បាលម៉ឺនងួនទៅលើតុអាហារកណ្តាលរោងការ។ ក្បាលនោះបានរមៀលទៅឈប់ចំពីមុខ យាយផាន់ ដែលកំពុងអង្គុយញ័រខ្លួនក្បែរសសរ។
យាយផាន់សម្លឹងមើលក្បាលកូនប្រសារដែលភ្នែកនៅបើកផ្លឹង ប្រឡាក់ដោយឈាមស្រស់។ រលកថាមពលអន្ធការដែលភាយចេញពីខ្លួនទុំ បានវាយប្រហារចូលទៅក្នុងប្រព័ន្ធប្រសាទរបស់ស្ត្រីលោភលន់រូបនេះ។
«ហាហា... ហិហិ... ក្បាល! ក្បាលកូនប្រសារអញ! មាស... ឈាម... ហាហាហា!»
យាយផាន់ចាប់ផ្តើមស្រែកសើចក្អាកក្អាយទាំងភ្នែកក្រឡាប់ឡើងលើ ទឹកមាត់ហៀរកាត់ថ្ពាល់។ ភាពភ័យរន្ធត់ហួសកម្រិត បានបំបែកសតិសម្បជញ្ញៈរបស់នាងឲ្យខ្ទេចខ្ទី។ នាងបានប្រែក្លាយជា មនុស្សវិកលចរិត (Insane) ភ្លាមៗនៅចំពោះមុខគំនរសាកសព។
៥. ការរំដោះក្នុងទ្រុងបិសាច
ទុំមិនបានសម្លាប់យាយផាន់ទេ។ គេបោះជំហានរំលងគំនរសាកសព ឈានជើងសំដៅទៅកាន់បន្ទប់ទូទឹម។
«ផាំង!» ទ្វារបន្ទប់ត្រូវកម្លាំងខ្យល់អាគមបោករបើកទាំងស្រុង។
ទាវដែលកំពុងអង្គុយញ័រខ្លួន បានស្ទុះថយក្រោយរហូតផ្ទប់នឹងជញ្ជាំងក្ដារ ដៃទាំងពីរក្តាប់កាំបិតស្នៀតតម្រង់ទៅមុខ។ នាងឃើញបុរសម្នាក់ឈរនៅមាត់ទ្វារ ខ្លួនប្រាណជោកជាំដោយឈាមស្រស់ ដៃប្រឡាក់ឈាមក្រហមច្រាល និងមានកែវភ្នែកពណ៌ក្រហមដូចបិសាច។
នាងស្គាល់ទម្រង់មុខនេះ... ប៉ុន្តែនាងមិនស្គាល់អំណាចដ៏ព្រឺព្រួច និងក្លិនឈាមឆ្អាបដែលភាយចេញពីខ្លួនគេឡើយ។
«បង... បងទុំ?» សំឡេងទាវខ្សឹបតិចៗ ញាប់ញ័រដូចស្លឹកឈើត្រូវខ្យល់។
នៅវិនាទីដែលឃើញទាវ កែវភ្នែកពណ៌ក្រហមឆ្អៅរបស់ទុំស្រាប់តែស្រទន់ចុះបន្តិច។ គេដើរចូលទៅជិតនាងយឺតៗ ទម្លាក់កាំបិតពីដៃនាងដោយថ្នមៗ រួចទាញរាងកាយដ៏ញាប់ញ័ររបស់នាងមកឱបយ៉ាងណែនក្នុងរង្វង់ដៃដ៏ត្រជាក់។
«កុំខ្លាចអីទាវ... បងមកទទួលអូនហើយ។ លែងមានអ្នកណាអាចព្រាត់បងពីអូនបានទៀតហើយ... ទោះជាព្រះ ឬស្តេច ក៏មិនអាចដណ្តើមអូនបានដែរ!»
សំឡេងរបស់ទុំបន្លឺឡើងលាយឡំនឹងសំឡេងបន្ទរនៃវិញ្ញាណរាប់ពាន់។
ទាវយំខ្សឹកខ្សួលក្នុងដើមទ្រូងទុំ។ នាងមានអារម្មណ៍ធូរស្រាលដែលខ្លួនរួចផុតពីមង្គលការបង្ខិតបង្ខំ ប៉ុន្តែនៅក្នុងរង្វង់ដៃដ៏ត្រជាក់ដូចសាកសព និងក្លិនឈាមដែលប្រឡាក់ពេញថ្ពាល់នាង ទាវចាប់ផ្តើមដឹងខ្លួនដោយភាពភ័យខ្លាចយ៉ាងជ្រៅ៖
នាងមិនបានរត់រួចទៅរកសេរីភាពទេ... នាងគ្រាន់តែរត់រួចពីទ្រុងមាសរបស់ម្តាយ មកធ្លាក់ចូលក្នុងទ្រុងបិសាចរបស់ទុំតែប៉ុណ្ណោះ។
«វូស!»
ខ្យល់កួចពណ៌ខ្មៅបានបក់បោកគ្របដណ្តប់អ្នកទាំងពីរ។ ត្រឹមតែមួយពព្រិចភ្នែក ទុំបានប្រើមន្តអាគមនាំទាវហោះបាត់ចូលទៅក្នុងអ័ព្ទខ្មៅងងឹត ឆ្ពោះទៅកាន់បន្ទាយព្រៃជ្រៅនៃភ្នំដងរែក បន្សល់ទុកតែភាពស្ងាត់ជ្រងំ ក្លិនឈាមឆ្អាប និងគំនរសាកសពរាប់សិបនាក់នៅកណ្តាលរោងជ័យខេត្តត្បូងឃ្មុំ!