ទុំជាសង្ឃអាគមខ្មៅ · Chapter 05
ការរំដោះព្រលឹង និងដូនជីលើកំពូលភ្នំ
The Heart's Sacrifice & The Mountain Nun (Climax & Epilogue)
សម្លេងនិទាន Audio Drama សម្រាប់ជំពូកនេះ នឹងត្រូវបញ្ចូលក្នុងពេលឆាប់ៗ។
១. ផ្លែកាំបិត និងការបែកខ្ចាយនៃអន្ធការ
«ឆ្វាច!»
កាំបិតនគររាជដែលស្រោបដោយទឹកមន្តស័ក្តិសិទ្ធិ បានចាក់ទម្លុះចំខ្នង កាត់ទម្លុះដល់បេះដូងរបស់ទុំយ៉ាងពេញទំហឹង!
រាងកាយរបស់ទុំញ័ររន្ធត់មួយទំហឹង ដង្ហើមរបស់គេគាំងស្ទះភ្លាមៗ។ កែវភ្នែកពណ៌ក្រហមរបស់គេបើកធំៗដោយក្តីភ្ញាក់ផ្អើល។ គេមិនដែលគិតសូម្បីតែមួយវិនាទីថា មនុស្សស្រីតែម្នាក់គត់ដែលគេហ៊ានលះបង់គ្រប់យ៉ាងដើម្បីការពារ បែរជាអ្នកកាន់អាវុធចាក់ទម្លុះបេះដូងគេបែបនេះឡើយ។
ប៉ុន្តែ គ្មានការឈឺចាប់នៃកំហឹងឡើយ... មានតែពន្លឺ។
«ផូង!»
ពន្លឺពណ៌មាសដ៏ត្រចះត្រចង់ បានបាញ់ចេញពីមុខរបួសត្រង់ដើមទ្រូងរបស់ទុំ! ពន្លឺនោះក្តៅឧណ្ហៗដូចពន្លឺព្រះអាទិត្យពេលព្រឹកព្រាង វាបានឆាបឆេះរំលាយរលកអន្ធការ និងពពកខ្មៅដែលព័ទ្ធរុំរាងកាយគេឲ្យបែកខ្ចាត់ខ្ចាយដូចផ្សែងត្រូវខ្យល់។
ឈាមខ្មៅខាប់ដែលធ្លាប់តែហូរតាមសរសៃឈាម បានប្រែមកជាពណ៌ក្រហមស្រស់ដូចឈាមមនុស្សធម្មតាវិញ។ ស្នាមប្រេះបិសាចនៅលើស្បែកមុខរបស់ទុំបានសះជាយឺតៗ។
ហើយអ្វីដែលអស្ចារ្យបំផុត... គឺកែវភ្នែក។
ពណ៌ក្រហមឆ្អៅនៃរងើកភ្លើងនរក បានរសាត់បាត់អស់ទាំងស្រុង។ កែវភ្នែករបស់ទុំពេលនេះ បានប្រែមកជា ទន់ភ្លន់ ជ្រះថ្លា សោកសៅ និងមានភាពជាមនុស្ស ដូចកាលដែលគេនៅជាលោកនេនសូត្រធម៌នៅវត្តវិហារសួគ៌គ្មានខុសឡើយ។
២. ពាក្យចុងក្រោយ និងការរលាយជាផេះ
កម្លាំងបិសាចបានរលាយបាត់អស់ពីខ្លួន។ ជើងរបស់ទុំទន់លែងមានជំហរ គេដួលស្រុតចុះទៅក្នុងរង្វង់ដៃរបស់ទាវ។
ទាវទ្ររាងកាយគេជាប់ ទឹកភ្នែកហូរស្រក់ស្រោចពេញផ្ទៃមុខទុំដូចទឹកភ្លៀង៖
«បងទុំ... អូនសុំទោស... អូនសុំទោស...» នាងយំរហូតស្ទើរតែបែកដើមទ្រូង ដៃទាំងពីរក្តាប់រាងកាយគេយ៉ាងណែន។
ប៉ុន្តែ ទុំមិនបានខឹង ឬស្តីបន្ទោសទាវសូម្បីតែមួយម៉ាត់។
ផ្ទុយទៅវិញ គេញញឹម... ជាស្នាមញញឹមដ៏បរិសុទ្ធ និងស្ងប់ស្ងាត់បំផុត ដែលទាវមិនធ្លាប់បានឃើញតាំងពីថ្ងៃដែលគេបើកគម្ពីរស្បែកមនុស្សមកម្ល៉េះ។ គេលើកដៃស្តាំដ៏ញាប់ញ័រ ដែលលែងមានក្រញ៉ាំបិសាច មកជូតទឹកភ្នែកលើថ្ពាល់ទាវយ៉ាងថ្នមៗ។
សំឡេងរបស់ទុំបន្លឺឡើងខ្សាវៗ ស្ងប់ស្ងាត់ និងពោរពេញដោយក្តីដឹងគុណ៖
«កុំយំអី... ទាវ... អរគុណអូន... ដែលបានយកទុំម្នាក់នេះ... ត្រឡប់មកវិញ...»
គ្រាន់តែពោលពាក្យចុងក្រោយចប់ ម្រាមដៃរបស់ទុំបានធ្លាក់ចុះមកលើកម្រាលថ្ម។ គេបិទភ្នែកយឺតៗ ផុតដង្ហើមក្នុងរង្វង់ដៃមនុស្សស្រីដែលគេស្រឡាញ់ស្មើជីវិត។
«ឆ្វេច...»
នៅក្បែរជើងរបស់ពួកគេ គម្ពីរស្បែកមនុស្សបានត្រូវភ្លើងមន្តស័ក្តិសិទ្ធិនៃកាំបិតនគររាជឆាបឆេះ ក្លាយជាផេះខ្មៅរសាត់បាត់ទៅក្នុងភាពទទេស្អាត។ កិច្ចសន្យានរកអវីចីត្រូវបានផ្តាច់ទាំងស្រុង!
រាងកាយរបស់ទុំមិនបានស្អុយរលួយដូចសាកសពបិសាចឡើយ ប៉ុន្តែវាបានប្រែក្លាយជា ពន្លឺភ្លើងពណ៌មាសព្រិចៗ និងផេះដ៏បរិសុទ្ធ ហោះហើរឡើងទៅលើអាកាស រសាត់កាត់បង្អួចថ្ម ឆ្ពោះទៅកាន់ផ្ទៃមេឃពណ៌ខៀវស្រងាត់នៃពេលព្រឹកព្រាង។ ព្រលឹងរបស់ទុំត្រូវបានរំដោះ មិនធ្លាក់ទៅក្នុងនរកអវីចីឡើយ។
ទាវអង្គុយឱបសម្លៀកបំពាក់ចាស់ដែលនៅសេសសល់របស់ទុំ ស្រែកទ្រហោយំកណ្តាលបន្ទាយរហូតដល់សន្លប់បាត់ស្មារតី។
៣. ការលើកលែងទោសរបស់រាជបល្ល័ង្ក
នៅពេលកងទ័ពហ្លួង និងព្រះរាជគ្រូមន្តអាគមរុញទ្វារចូលមកដល់ ពួកគេមិនបានឃើញបិសាចដ៏កាចសាហាវទៀតឡើយ។ ពួកគេឃើញត្រឹមតែស្ត្រីកម្សត់ម្នាក់ ដែលកំពុងដេកសន្លប់ឱបកាំបិតនគររាជ និងសម្លៀកបំពាក់ប្រឡាក់ឈាមរបស់គូស្នេហ៍។
ដោយឃើញនូវការលះបង់បេះដូងដ៏ធំធេងរបស់ទាវ ដើម្បីជួយសង្គ្រោះនគរពីវិនាសកម្ម ព្រះរាជគ្រូបានក្រាបបង្គំទូលព្រះមហាក្សត្រ សុំការលើកលែងទោសប្រហារជីវិតដល់នាង។
ព្រះរាជាបានយល់ព្រមលើកលែងទោស។ ប៉ុន្តែ សម្រាប់ទាវ ពិភពលោកិយលែងមានអត្ថន័យសម្រាប់នាងទៀតហើយ។ នាងបានសុំការអនុញ្ញាតចាកចេញពីសង្គមមនុស្ស លះបង់ទ្រព្យសម្បត្តិ សម្រស់ និងភាពជាស្ត្រីក្រមុំ ដើម្បីចូលទៅស្វែងរកសន្តិភាពផ្លូវចិត្តក្នុងព្រះធម៌។
៤. វគ្គបញ្ចប់ (Epilogue - ១០ ឆ្នាំក្រោយមក)
ដប់ឆ្នាំបានកន្លងផុតទៅ...
នៅលើកំពូលភ្នំដាច់ស្រយាលមួយកណ្តាលខេត្តកំពង់ចាម ជាទីតាំងវត្តអារាមបុរាណតូចមួយដែលស្ងប់ស្ងាត់ សំឡេងកណ្ដឹងខ្យល់ដែលព្យួរនៅក្រោមហោជាងព្រះវិហារ បានបន្លឺឡើង «គិង្គិញ... គិង្គិញ...» យ៉ាងពិរោះរណ្តំតាមកម្លាំងខ្យល់ត្រជាក់រដូវរំហើយ។
ស្ត្រីម្នាក់ក្នុងសម្លៀកបំពាក់ជា ដូនជីពណ៌សក្បុស កំពុងកាន់អំបោសបោសស្លឹកឈើជ្រុះនៅក្នុងទីធ្លាវត្តយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់។
ផ្ទៃមុខរបស់នាងស្អាតស្អំ ស្រទន់ និងមានសន្តិភាពផ្លូវចិត្តយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ។ នាងទាវ មិនមែនជាក្មេងស្រីទន់ខ្សោយដែលត្រូវគេជាន់ឈ្លី មិនមែនជាចំណាប់ខ្មាំងក្នុងទ្រុងបិសាចទៀតឡើយ។ នាងបានជ្រើសរើសយកព្រះធម៌ និងសីលធម៌ មកលាងជម្រះស្នាមរបួស និងបាបកម្មក្នុងអតីតកាល។
ជារៀងរាល់ថ្ងៃសីល នាងតែងតែអុជធូបបីសរសៃ ថ្វាយផ្កាឈូកពណ៌សនៅមុខព្រះពុទ្ធបដិមា រួចសូត្រធម៌ឧទ្ទិសកុសលផលបុណ្យ ផ្ញើទៅកាន់ព្រលឹងបុរសកម្សត់ម្នាក់ ដែលធ្លាប់ហ៊ានលក់ព្រលឹងប្រែក្លាយខ្លួនជាបិសាចដោយសារតែនាង។
នាងមិនដែលស្តាយក្រោយចំពោះការចាក់កាំបិតសម្លាប់គេកាលពីដប់ឆ្នាំមុនឡើយ ព្រោះនាងដឹងច្បាស់ថា នោះគឺជា ក្តីស្រឡាញ់ដ៏បរិសុទ្ធចុងក្រោយ ដែលនាងអាចផ្តល់ឲ្យគេបាន។
«ក្តីស្រឡាញ់ពិត... ពេលខ្លះមិនមែនមានន័យថា ត្រូវរស់នៅឱបក្រសោបគ្នារហូតដល់ចាស់រៀងៗខ្លួននោះទេ។ ប៉ុន្តែវាមានន័យថា ការហ៊ានលះបង់បេះដូងខ្លួនឯងឲ្យឈឺចាប់ ដើម្បីរំដោះមនុស្សដែលយើងស្រឡាញ់ ឲ្យបានទៅកាន់សុគតិភព និងសន្តិភាពពិតប្រាកដ។»
ខ្យល់ត្រជាក់បក់មកប៉ះស្បៃសរបស់ដូនជីទាវ។ នាងញញឹមតិចៗ សម្លឹងមើលទៅកាន់មេឃដ៏ខៀវស្រងាត់។
នៅក្នុងសូរខ្យល់រណ្តំនៃកណ្តឹងវត្ត នាងហាក់ដូចជាកំពុងឮសំនៀងលោកនេនទុំ កំពុងសូត្រធម៌បាលីយ៉ាងជ្រះថ្លា និងពិរោះរណ្តំ ផុសចេញពីពពកពណ៌សដ៏ស្ងប់ស្ងាត់។
រឿងរ៉ាវដ៏សែនខ្មៅងងឹត និងសោកនាដកម្មនៃស្នេហា... បានបិទបញ្ចប់ទៅដោយពន្លឺនៃព្រះធម៌ និងសន្តិភាពអស់កាលជានិច្ច។
ចប់បរិបូណ៌ (The End of Tum Teav Dark AU)