ភ្លៀងធ្លាក់លើប៉ៃលិន
គំនូរតំណាង ៖ ភ្លៀងធ្លាក់លើប៉ៃលិន និងការមកដល់ដែនដីត្បូង (Rain Over Pailin & The Arrival)

កុលាបប៉ៃលិន · Chapter 01

ភ្លៀងធ្លាក់លើប៉ៃលិន

Rain Over Pailin

ភ្លៀងធ្លាក់លើប៉ៃលិននៅពេលព្រឹក។

វាមិនមែនជាភ្លៀងធម្មតាដែលធ្លាក់មកហើយឈប់ទៅទេ។ វាធ្លាក់យឺតៗ ប៉ុន្តែជាប់រហូត ដូចមេឃកំពុងលាងអ្វីមួយដែលមានជាប់នៅលើដីអស់រយៈពេលជាយូរ—ដីក្រហម ភក់ ស្លឹកឈើ និងស្នាមជើងរបស់មនុស្សដែលមិនចង់ឱ្យអ្នកណាដឹងថាពួកគេធ្លាប់មកទីនេះ។

ចៅចិត្រអង្គុយនៅលើរទេះឈើចាស់មួយ ហើយមើលភ្នំដែលលាក់ខ្លួននៅពីក្រោយវាំងននភ្លៀង។

នៅក្នុងដៃគេមានកាបូបស្បែកចាស់មួយ។

វាមានសម្លៀកបំពាក់តែពីរឈុត សៀវភៅកត់ត្រាមួយ និងកាំបិតតូចមួយដែលឪពុកធ្លាប់ប្រើកាត់ខ្សែពួរ។

អ្វីៗដែលគេមាន ស្ថិតនៅក្នុងកាបូបនោះ។

អ្វីៗដែលគេចង់បាន ក៏ស្ថិតនៅទីនេះដែរ។

ប៉ៃលិន។

គេបានឮឈ្មោះទីនេះជាច្រើនដងនៅបាត់ដំបង។

អ្នកខ្លះនិយាយថា ប៉ៃលិនមានត្បូងដែលអាចផ្លាស់ប្តូរជីវិតមនុស្សម្នាក់បានក្នុងរយៈពេលតែមួយយប់។

អ្នកខ្លះនិយាយថា មនុស្សក្រីក្រដែលមកទីនេះ អាចត្រឡប់ទៅវិញជាអ្នកមាន។

ប៉ុន្តែអ្នកខ្លះទៀត—

អ្នកទាំងនោះមិនសូវនិយាយទេ។

ពួកគេគ្រាន់តែសម្លឹងមើលទៅភ្នំ ហើយប្តូរប្រធានបទ។

ចៅចិត្រមិនដែលយល់ថាហេតុអ្វី។

រហូតដល់ថ្ងៃនេះ។

រទេះឈប់នៅមុខផ្លូវភក់មួយដែលបែកចេញពីផ្លូវធំ។ អ្នកបើករទេះលោតចុះ ហើយយកកន្សែងមកគ្របក្បាល។

«ដល់ហើយ ក្មួយ។»

ចៅចិត្រចុះពីរទេះ។

ជើងរបស់គេជាប់ភក់ភ្លាម។

គេសម្លឹងមើលទៅមុខ។

ផ្ទះឈើតូចៗរាយប៉ាយនៅជាប់ជើងភ្នំ។ ផ្សែងពីចង្ក្រានឡើងស្តើងៗក្រោមមេឃពណ៌ប្រផេះ។ នៅឆ្ងាយ មានសំឡេងដែកប៉ះថ្ម—ឆាំង... ឆាំង... ឆាំង...

សំឡេងនោះមិនឈប់ទេ។

មនុស្សកំពុងធ្វើការ។

មនុស្សកំពុងស្វែងរកអ្វីមួយនៅក្រោមដី។

ចៅចិត្រដាក់កាបូបលើស្មា។

«ទីណាជាកន្លែងជីកត្បូង?»

អ្នកបើករទេះមើលគេពីក្បាលដល់ជើង។

«អ្នកមករកការងារ?»

«បាទ។»

«អ៊ីចឹង កុំប្រាប់គេថា អ្នកមករកត្បូង។ ប្រាប់ថា អ្នកមករកការងារ។»

ចៅចិត្រមើលគេ។

«ខុសគ្នាដែរ?»

បុរសចំណាស់នោះមិនឆ្លើយភ្លាមទេ។

គេមើលទៅភ្នំមួយភ្លែត មុននឹងនិយាយថា៖

«នៅទីនេះ... មនុស្សជាច្រើនចាប់ផ្តើមដោយរកការងារ។»

គេឈប់។

«ប៉ុន្តែមិនមែនគ្រប់គ្នាត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញទេ។»

បន្ទាប់មកគេឡើងលើរទេះវិញ ហើយបើកចេញ។

ចៅចិត្រឈរនៅម្នាក់ឯងក្រោមភ្លៀង។

គេមិនដឹងថាពាក្យទាំងនោះជាការព្រមាន ឬគ្រាន់តែជារឿងរបស់មនុស្សចាស់ទេ។

គេគ្រាន់តែដឹងថា គេត្រូវការការងារ។


ផ្លូវចូលទៅកាន់តំបន់ជីកត្បូងមានមនុស្សច្រើនជាងដែលចៅចិត្ររំពឹង។

កម្មករខ្លះស្លៀកខោអាវប្រឡាក់ដី។ ខ្លះមានស្នាមរបួសនៅដៃ។ ខ្លះកំពុងអង្គុយជក់បារីនៅក្រោមសំយាបផ្ទះ។

ពេលចៅចិត្រដើរឆ្លងកាត់ ពួកគេសម្លឹងមើលគេ។

មិនមែនដោយការស្វាគមន៍ទេ។

ដោយការវាស់តម្លៃ។

តើគេជានរណា?

មកពីណា?

មានអ្នកណានៅពីក្រោយ?

តើអាចទុកចិត្តបានឬទេ?

ចៅចិត្រធ្លាប់ស្គាល់ការសម្លឹងបែបនេះ។

នៅបាត់ដំបង គេធ្លាប់ទទួលវាពីមនុស្សមានទ្រព្យ។

ពីកូនអ្នកមាន។

ពីអ្នកដែលមិនធ្លាប់ដឹងថា អាហារមួយចានអាចជាបញ្ហារបស់មនុស្សម្នាក់។

ពួកគេមិនបាននិយាយថាគេក្រីក្រទេ។

ពួកគេគ្រាន់តែមើល។

ហើយការមើលរបស់ពួកគេ គ្រប់គ្រាន់ហើយ។

ចៅចិត្រឈប់នៅមុខការិយាល័យឈើតូចមួយ។

លើជញ្ជាំងមានផ្លាកមួយ៖

«រ៉ែរតនា — កម្មការជីកត្បូង»

គេចូលទៅខាងក្នុង។

បុរសពីរនាក់កំពុងអង្គុយរាប់កំណត់ត្រា។

ម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេមិនលើកមុខទេ។

«មកធ្វើអី?»

«រកការងារ។»

«ធ្វើអ្វីបាន?»

«ជីកថ្ម។ ជួសជុលឧបករណ៍។ ដឹករ៉ែ។ អ្វីដែលត្រូវការកម្លាំង ខ្ញុំធ្វើបាន។»

បុរសនោះលើកមុខឡើង។

«ឈ្មោះ?»

«ចៅចិត្រ។»

«មានបទពិសោធន៍ទេ?»

«មាន។»

«អ្នកណាណែនាំ?»

«គ្មាន។»

សំណួរចុងក្រោយធ្វើឱ្យបុរសនោះឈប់សរសេរ។

គេមើលចៅចិត្រម្តងទៀត។

«គ្មានអ្នកណាណែនាំ?»

«បាទ។»

«អ៊ីចឹង ប្រាក់ខែទាបជាងអ្នកដទៃ។»

ចៅចិត្រមិនឆ្លើយ។

«បើមានបញ្ហា មិនមានអ្នកណាធានាឱ្យអ្នកទេ។»

«ខ្ញុំមិនត្រូវការអ្នកធានាទេ។ ខ្ញុំត្រូវការឱកាស។»

បន្ទប់ស្ងាត់មួយភ្លែត។

បុរសនោះមើលគេយូរ។

បន្ទាប់មកគេយកក្រដាសមួយសន្លឹកដាក់លើតុ។

«ថ្ងៃស្អែកចាប់ផ្តើម។»

ចៅចិត្រមើលក្រដាស។

កម្មករជីករ៉ែ — កម្រិតទាប។

ប្រាក់ខែមិនច្រើនទេ។

ប៉ុន្តែវាជាការងារ។

គេចុះហត្ថលេខា។

នៅពេលចៅចិត្រកំពុងដាក់កាបូបចុះ សំឡេងសេះពីខាងក្រៅបានធ្វើឱ្យមនុស្សនៅក្នុងបន្ទប់ឈប់និយាយ។

មនុស្សម្នាក់ដើរឆ្លងកាត់មុខបង្អួច។

សម្លៀកបំពាក់ស្អាតជាងកម្មករទាំងអស់។

បុរសចំណាស់ម្នាក់ដើរនៅពីមុខ ហើយនៅពីក្រោយគេមាននារីវ័យក្មេងម្នាក់។

នាងកាន់ឆ័ត្រពណ៌ខ្មៅ។

ចៅចិត្រមើលតាមបង្អួច។

នាងមិនបានមើលទៅខាងក្នុងទេ។

ប៉ុន្តែនៅពេលដើរឆ្លងកាត់ភក់ នាងឈប់មួយភ្លែត ដើម្បីលើករ៉ូបរបស់ខ្លួនកុំឱ្យប្រឡាក់។

បុរសម្នាក់ក្នុងការិយាល័យនិយាយស្រាលៗ៖

«ឃុននារី។»

ចៅចិត្រមិនសួរថានាងជានរណា។

គេគ្រាន់តែមើល។

បុរសម្នាក់ទៀតនិយាយ៖

«កូនស្រីហ្លួងរតនា។»

ចៅចិត្របែរមុខចេញ។

គេមិនចង់ឱ្យអ្នកណាឃើញថា គេកំពុងសម្លឹងមើលកូនស្រីអ្នកមាន។

ប៉ុន្តែអ្វីមួយក្នុងចិត្តគេបានចងចាំឈ្មោះនោះរួចទៅហើយ។

ឃុននារី។


យប់នោះ ភ្លៀងនៅតែធ្លាក់។

ចៅចិត្ររកបានបន្ទប់ស្នាក់នៅជាមួយកម្មករប្រាំនាក់ផ្សេងទៀត។

បន្ទប់តូច។

ក្លិនសើម។

ក្លិនញើស។

ក្លិនដី។

មនុស្សម្នាក់ដេកស្រមុកនៅជ្រុងម្ខាង។

ម្នាក់ទៀតកំពុងជួសជុលស្បែកជើង។

គ្មានអ្នកណាចាប់អារម្មណ៍ចៅចិត្រទេ។

គេអង្គុយនៅក្បែរបង្អួច ហើយបើកសៀវភៅកត់ត្រា។

នៅលើទំព័រទទេ គេសរសេរ៖

ថ្ងៃដំបូង — ប៉ៃលិន។
បានការងារ។
ប្រាក់ខែតិច ប៉ុន្តែខ្ញុំនឹងចាប់ផ្តើមពីទីនេះ។

គេឈប់។

បន្ទាប់មកសរសេរបន្ថែម៖

ខ្ញុំនឹងមិនត្រឡប់ទៅវិញដោយដៃទទេទេ។

ចៅចិត្របិទសៀវភៅ។

ខាងក្រៅ មានផ្គរលាន់។

គេមើលទៅភ្នំដែលងងឹតនៅក្រោមមេឃ។

នៅកន្លែងណាមួយក្នុងភាពងងឹតនោះ មានអណ្តូងរ៉ែ។

មានថ្ម។

មានត្បូង។

ហើយមានអ្វីមួយដែលគេមិនទាន់ដឹងថា កំពុងរង់ចាំគេ។

ចៅចិត្រមិនខ្លាចទេ។

គេគ្រាន់តែចង់បានឱកាសមួយ។

ឱកាសដើម្បីបង្ហាញថា មនុស្សក្រីក្រម្នាក់ក៏អាចមានតម្លៃ។

ប៉ុន្តែយប់នោះ—

នៅជ្រៅក្រោមភ្នំ បន្ទាប់ពីភ្លៀងបានជ្រាបចូលទៅក្នុងដី—

មានសំឡេងតូចមួយ។

តក់។

ដូចដំណក់ទឹកធ្លាក់លើថ្ម។

តក់។

ហើយម្តងទៀត។

តក់។

នៅកន្លែងដែលគ្មានមនុស្សណាម្នាក់នៅ។

នៅកន្លែងដែលមិនគួរមានពន្លឺ—

អ្វីមួយពណ៌ក្រហមបានឆ្លុះឡើងក្នុងភាពងងឹត។

ដូច—

ផ្កាកុលាបមួយកំពុងបើកផ្កា។