កុលាបប៉ៃលិន · Chapter 02
កុលាបនៅក្រោមផ្ទះឈើ
The Rose Beneath the Wooden House
ព្រឹកបន្ទាប់ ភ្លៀងឈប់។
ប៉ៃលិនមើលទៅដូចជាកន្លែងមួយដែលទើបត្រូវបានគេលាងសម្អាត ប៉ុន្តែមិនទាន់ស្អាតនៅឡើយ។
ភក់ពណ៌ក្រហមជាប់នៅលើផ្លូវ។ ទឹកភ្លៀងហូរចុះតាមចង្អូរតូចៗ ហើយយកស្លឹកឈើ សំបកថ្ម និងដីល្អិតៗចុះទៅជាមួយ។
ចៅចិត្រភ្ញាក់មុនគេ។
គេមិនសូវបានដេកទេ។
ពេញមួយយប់ សំឡេងភ្លៀងបានធ្វើឱ្យគេគិតពីផ្ទះចាស់នៅបាត់ដំបង ពីម្តាយដែលមិននៅទៀត និងពីឆ្នាំជាច្រើនដែលគេបានរស់នៅដោយរៀនមិនសុំអ្វីពីអ្នកដទៃ។
ថ្ងៃនេះ គេមានការងារ។
វាមិនមែនជាការងារដែលធ្វើឱ្យគេមានកិត្តិយសទេ។
ប៉ុន្តែវាជាចំណុចចាប់ផ្តើម។
នៅពេលព្រះអាទិត្យទើបរះពីក្រោយភ្នំ សំឡេងដែកប៉ះថ្មចាប់ផ្តើមឡើងវិញ។
ឆាំង។
ឆាំង។
ឆាំង។
ចៅចិត្រលើកចង្កាឡើង។
សំឡេងនោះដូចជាបេះដូងរបស់ប៉ៃលិន។
មនុស្សម្នាក់ៗកំពុងវាយទៅលើថ្ម ដើម្បីរកអ្វីដែលលាក់នៅខាងក្នុង។
គេមិនដឹងថា មនុស្សខ្លះនៅទីនេះបានរកឃើញអ្វីដែលពួកគេចង់បាន។
ហើយមនុស្សខ្លះទៀតបានបាត់បង់អ្វីៗទាំងអស់។
ការងារថ្ងៃដំបូងធ្ងន់ជាងដែលគេរំពឹង។
ព្រឹកទាំងមូល ចៅចិត្រដឹកថ្មចេញពីរូងទៅកន្លែងចម្រាញ់។
ដៃគេចាប់ផ្តើមឈឺ។
ស្មារបស់គេចាប់ផ្តើមធ្ងន់។
ប៉ុន្តែគេមិនឈប់។
នៅជុំវិញគេ មានកម្មករចាស់ៗជាច្រើនដែលធ្វើការដោយមិននិយាយច្រើន។
បុរសម្នាក់ឈ្មោះ វណ្ណា ឈរនៅជិតគេ។
«ថ្មីមែន?»
«បាទ។»
«មកពីណា?»
«បាត់ដំបង។»
វណ្ណាមើលគេពីលើចុះក្រោម។
«មានកម្លាំង។»
«ត្រូវតែមាន។»
វណ្ណាសើច។
«កុំប្រញាប់។ ភ្នំមិនរត់ទៅណាទេ។»
ចៅចិត្រមើលទៅរូង។
«មនុស្សរត់ទៅ។»
វណ្ណាឈប់សើច។
«អ្វី?»
«ខ្ញុំឮថា មានកម្មករបាត់ខ្លួននៅទីនេះ។»
បុរសចាស់ម្នាក់នៅក្បែរនោះបែរមកមើល។
វណ្ណាសម្លឹងចៅចិត្រមួយភ្លែត មុននឹងនិយាយស្រាលៗ៖
«អ្នកណាប្រាប់?»
«អ្នកបើករទេះ។»
«កុំសួរច្រើននៅថ្ងៃដំបូង។»
«ហេតុអ្វី?»
វណ្ណាមើលជុំវិញ។
«ព្រោះនៅទីនេះ ពេលខ្លះ... មនុស្សបាត់ខ្លួនដោយសារតែរូង។»
«ហើយពេលខ្លះ?»
វណ្ណាមិនឆ្លើយ។
បុរសចាស់នៅក្បែរនោះជាអ្នកនិយាយជំនួស។
«ដោយសារមនុស្ស។»
សំឡេងដែកប៉ះថ្មបន្តឡើង។
គ្មានអ្នកណានិយាយអ្វីទៀត។
នៅពេលថ្ងៃត្រង់ ចៅចិត្របានឃើញផ្ទះឈើធំមួយនៅផ្នែកខាងលើនៃតំបន់រ៉ែ។
វាមានរបងខ្ពស់។
មានដើមផ្កាជាច្រើននៅជុំវិញ។
ផ្ទះនោះមិនដូចផ្ទះកម្មករទេ។
វាស្អាត។
ស្ងាត់។
ហើយមានមនុស្សយាមនៅមុខទ្វារ។
«ផ្ទះហ្លួងរតនា?» ចៅចិត្រសួរ។
វណ្ណាគ្រវីក្បាល។
«កុំឈរមើលយូរ។»
«ហេតុអ្វី?»
«ព្រោះមនុស្សនៅក្នុងផ្ទះនោះ មិនចូលចិត្តឱ្យកម្មករមើលពួកគេ។»
ចៅចិត្របែរមុខចេញ។
ប៉ុន្តែមុននឹងគេចេញពីទីនោះ មានសំឡេងមួយពីខាងក្រោយ។
«អ្នកជាកម្មករថ្មីមែនទេ?»
ចៅចិត្របែរមក។
នាងឈរនៅលើជណ្តើរផ្ទះឈើ។
ឃុននារី។
ថ្ងៃនេះគ្មានឆ័ត្រទេ។
សក់ខ្មៅរបស់នាងត្រូវបានចងយ៉ាងសាមញ្ញ។ សម្លៀកបំពាក់មិនសូវស្រស់ស្អាតដូចម្សិលមិញទេ ប៉ុន្តែមានភាពស្ងប់ស្ងាត់មួយដែលធ្វើឱ្យនាងខុសពីមនុស្សដែលចៅចិត្រធ្លាប់ជួប។
«បាទ» គេឆ្លើយ។
«ឈ្មោះអ្វី?»
«ចៅចិត្រ។»
នាងស្ទើរតែញញឹម។
«អ្នកមកពីបាត់ដំបង?»
ចៅចិត្រភ្ញាក់។
«អ្នកដឹង?»
«ឪពុកប្រាប់ថាមានកម្មករថ្មីមកពីបាត់ដំបង។»
គេមិនដឹងថាត្រូវនិយាយអ្វី។
នាងចុះពីជណ្តើរ។
«ដៃរបស់អ្នកមានឈាម។»
ចៅចិត្រមើលដៃខ្លួន។
ស្បែកត្រង់ម្រាមដៃមួយបានបែក។
«មិនអីទេ។»
«វាមិនមែនជារឿងដែលត្រូវនិយាយថាមិនអីទេ។»
នាងយកក្រណាត់តូចមួយពីក្នុងហោប៉ៅ ហុចឱ្យគេ។
ចៅចិត្រមិនយកភ្លាម។
«ខ្ញុំអាច...»
«យកទៅ។»
គេចាប់យក។
«អរគុណ។»
«កុំឱ្យរបួសឆ្លង។ នៅទីនេះ មនុស្សជាច្រើនគិតថា កម្លាំងមានន័យថាអត់ឈឺ។»
នាងសម្លឹងទៅដៃគេ។
«វាមិនមែនទេ។»
ចៅចិត្រមើលនាង។
ជាលើកដំបូង គេមានអារម្មណ៍ថា មានមនុស្សម្នាក់នៅទីនេះដែលមិនបានមើលគេដូចជាកម្មករ។
ប៉ុន្តែមុនពេលគេនិយាយអ្វីបន្ថែម សំឡេងបុរសម្នាក់ពីក្នុងផ្ទះបានហៅ៖
«នារី!»
នាងបែរទៅ។
«មកហើយ ប៉ា។»
នាងងាកមករកចៅចិត្រម្តងទៀត។
«ស្អែកជួបគ្នា។»
នាងដើរចូលផ្ទះ។
ចៅចិត្រឈរមើលរហូតដល់ទ្វារបិទ។
បន្ទាប់មកគេមើលក្រណាត់ក្នុងដៃ។
ក្លិនស្រាលៗនៃផ្កាកុលាប។
គេចង់ដឹងថា ហេតុអ្វីក្រណាត់របស់នាងមានក្លិនបែបនេះ។
ល្ងាចនោះ ចៅចិត្របានត្រឡប់មកកន្លែងស្នាក់នៅ។
ប៉ុន្តែគេមិនអាចបំភ្លេចសំណួររបស់វណ្ណាបានទេ។
មនុស្សបាត់ខ្លួន។
បន្ទាប់ពីអាហារពេលល្ងាច គេចេញទៅខាងក្រៅ។
នៅក្រោយផ្ទះឈើរបស់កម្មករ មានផ្លូវតូចមួយឡើងទៅជើងភ្នំ។
គេដើរតាមផ្លូវនោះដោយមិនដឹងថាកំពុងស្វែងរកអ្វី។
រហូតដល់គេឃើញវា។
របងឈើចាស់មួយ។
នៅពីក្រោយរបង គឺជារូងតូចមួយដែលត្រូវបានបិទដោយឈើ និងថ្ម។
លើឈើមានស្នាមក្រហូងចាស់ៗ។
ដូចជាមនុស្សបានវាយពីខាងក្នុង។
ចៅចិត្រចូលទៅជិត។
មានក្លិនដីសើម។
និងក្លិនមួយទៀត។
ក្លិនលោហៈ។
ដូចឈាម។
«អ្នកកំពុងធ្វើអ្វី?»
សំឡេងពីក្រោយធ្វើឱ្យគេបែរភ្លាម។
ឃុននារីឈរនៅចម្ងាយពីរបីជំហាន។
«ខ្ញុំ... គ្រាន់តែដើរមកមើល។»
«កន្លែងនេះមិនមែនសម្រាប់មើលទេ។»
«ហេតុអ្វី?»
នាងមិនឆ្លើយ។
នាងមើលទៅរូង។
«ឪពុកហាមមិនឱ្យអ្នកណាចូលទីនេះ។»
«ហេតុអ្វី?»
«ព្រោះវាជារូងចាស់។»
«មានអ្វីនៅក្នុងនោះ?»
នាងសម្លឹងគេ។
«ខ្ញុំមិនដឹង។»
ចៅចិត្រមិនជឿទាំងស្រុង។
នាងដឹងអ្វីមួយ។
ប៉ុន្តែនាងក៏មិនចង់និយាយ។
«អ្នកមិនគួរនៅទីនេះទេ» នាងនិយាយ។
«អ្នកក៏ដែរ។»
នាងមើលគេមួយភ្លែត។
ហើយជាលើកដំបូង ចៅចិត្រឃើញស្នាមភ័យនៅក្នុងភ្នែករបស់នាង។
មិនមែនភ័យចំពោះគេទេ។
ភ័យចំពោះរូង។
ខ្យល់បក់កាត់។
ស្លឹកឈើរវិល។
ពីជ្រៅក្នុងរូង—
តក់។
ចៅចិត្រឈប់ដកដង្ហើម។
នារីក៏ឮ។
តក់។
នាងបែរមករកគេ។
«ត្រឡប់ទៅវិញ។»
«នារី—»
«ឥឡូវនេះ។»
នាងដើរចេញ។
ចៅចិត្រនៅតែឈរ។
ភ្នែកគេនៅលើរូង។
មានអារម្មណ៍មួយចម្លែកកំពុងកើតឡើងក្នុងចិត្ត។
មិនមែនការភ័យខ្លាចទេ។
ជាការចង់ដឹង។
គេចូលទៅជិតរបងមួយជំហាន។
ហើយនៅក្រោមឈើសើមជាប់ភក់—
មានអ្វីមួយពណ៌ក្រហមតូចមួយ។
ចៅចិត្រគិតថាវាជាផ្កា។
ប៉ុន្តែវាមិនមែនផ្កាទេ។
វាជាបំណែកថ្ម។
ពណ៌ក្រហមដូចឈាម។
គេចុះទៅលើកវា។
នៅពេលម្រាមដៃប៉ះថ្ម—
វាក្តៅ។
ក្តៅខុសពីថ្មដែលទើបតែជ្រាបទឹកភ្លៀង។
ចៅចិត្រដកដៃភ្លាម។
នៅពីក្រោយគេ សំឡេងឃុននារីស្រែក៖
«ចៅចិត្រ! កុំយកវា!»
គេបែរទៅ។
ប៉ុន្តែវាយឺតហើយ។
បំណែកថ្មក្រហមស្ថិតនៅក្នុងបាតដៃរបស់គេ។
ហើយក្នុងរយៈពេលខ្លីបំផុត—
ចៅចិត្រមានអារម្មណ៍ថា មាននរណាម្នាក់កំពុងដកដង្ហើមនៅជិតត្រចៀក។
មិនមែនខ្យល់ទេ។
មិនមែននាងទេ។
សំឡេងមួយដែលស្រាលដូចការគិតរបស់ខ្លួនឯង—
«រកឃើញហើយ...»
ចៅចិត្រកក។
ឃុននារីសម្លឹងគេដោយមុខស្លេក។
«អ្នកឮអ្វីទេ?»
គេមើលថ្មក្នុងដៃ។
ហើយជាលើកដំបូង ចៅចិត្រមិនប្រាកដថា សំឡេងនោះបានមកពីខាងក្រៅ—
ឬពីក្នុងខ្លួនគេ។