កុលាបដែលមានបន្លា
គំនូរតំណាង ៖ ជ័យជម្នះដ៏ឯកោ និងតំណក់ឈាមលើត្បូងកុលាប (The Lonely Victory & The Bleeding Rose)

កុលាបប៉ៃលិន · Chapter 15

កុលាបដែលមានបន្លា

A Rose With Thorns

ព្រឹកបន្ទាប់ពីមង្គលការ ប៉ៃលិនមិនមានពន្លឺថ្ងៃ។

មេឃពណ៌ប្រផេះគ្របលើភ្នំ។

ភ្លៀងបានឈប់ ប៉ុន្តែទឹកនៅតែធ្លាក់ពីស្លឹកឈើមួយដំណក់ម្តងៗ។

ដូចជាភ្នំកំពុងចាំអ្វីមួយ។

នៅក្នុងផ្ទះធំ គ្មានសំឡេងសើចឡើយ។

ផ្កាកុលាបពីពិធីមង្គលការនៅតែស្ថិតលើរានហាល។

មួយចំនួនចាប់ផ្តើមក្រៀម។

បន្លារបស់វានៅតែស្រួច។

ឃុននារីឈរមុខបង្អួច។

នាងមិនបានដេកពេញមួយយប់។

លើតុ មានសៀវភៅរបស់ឪពុកនាង។

មានឯកសារ។

មានក្រដាសឈាមចាស់។

ហើយនៅកណ្តាល—

មានត្បូងកុលាបឈាម។

នាងមិនដឹងថាចៅចិត្រដាក់វានៅទីនោះតាំងពីពេលណា។

ប្រហែលគេចង់ឱ្យនាងឃើញ។

ឬប្រហែលគេចង់បញ្ចប់ការលាក់។

ចៅចិត្រឈរនៅមាត់ទ្វារ។

«អ្នកចង់និយាយជាមួយខ្ញុំ?»

នារីមិនងាក។

«បាទ។»

«អំពីអ្វី?»

«អំពីយើង។»

ចៅចិត្រដើរចូល។

គេឈប់នៅចម្ងាយមួយ។

មិនហ៊ានចូលជិតដូចមុនទៀត។


នារីបែរមក។

ភ្នែកនាងមិនមានកំហឹងខ្លាំងទេ។

វាមានអ្វីមួយធ្ងន់ជាងកំហឹង។

ការខកចិត្ត។

«ចៅចិត្រ» នាងនិយាយ «ខ្ញុំចង់ឱ្យអ្នកប្រាប់ខ្ញុំអ្វីមួយដោយមិនគិតថា វានឹងធ្វើឱ្យខ្ញុំស្អប់អ្នក។»

គេស្ងាត់។

«តើអ្នកបានធ្វើអ្វីក្នុងរូង?»

សំណួរដែលគេបានរត់គេចពីជាច្រើនសប្តាហ៍។

ចៅចិត្រមើលត្បូង។

«ខ្ញុំបានចូលទៅទីនោះ។»

«ខ្ញុំដឹង។»

«ខ្ញុំបានរកឃើញត្បូង។»

«ខ្ញុំដឹង។»

«ខ្ញុំបានឃើញមនុស្សស្លាប់។»

នារីបិទភ្នែកមួយភ្លែត។

«សុខា?»

ចៅចិត្រមិនឆ្លើយ។

ភាពស្ងាត់គឺជាចម្លើយ។

នារីដកដង្ហើមយឺតៗ។

«អ្នកអាចជួយគេបានទេ?»

ចៅចិត្រមើលនាង។

ពេលនេះ គ្មានកន្លែងឱ្យកុហកទៀតទេ។

«បាទ។»

ពាក្យមួយ។

នារីស្ទើរតែមិនអាចឈរ។

នាងដាក់ដៃលើតុ។

«ហើយអ្នកមិនបានជួយ។»

«ខ្ញុំ...»

«កុំរកហេតុផល។»

ចៅចិត្រស្ងាត់។

«កុំប្រាប់ខ្ញុំថា វាជាការពារអ្នកដទៃ។ កុំប្រាប់ខ្ញុំថា គេចង់បង្ហាញអ្នក។ កុំប្រាប់ខ្ញុំថា អ្នកគ្មានជម្រើស។»

នាងមើលគេត្រង់ៗ។

«អ្នកមានជម្រើស។»

ចៅចិត្រងក់ក្បាលយឺតៗ។

«បាទ។»


នារីយកសៀវភៅរបស់ឪពុកមក។

«ប៉ាខ្ញុំបានសរសេរថា ត្បូងមិនបង្ខំមនុស្សទេ។»

ចៅចិត្រមិនឆ្លើយ។

«គាត់ក៏បានសរសេរថា មនុស្សជ្រើសដោយខ្លួនឯង។»

នាងលើកត្បូង។

ពន្លឺព្រឹកពណ៌ប្រផេះឆ្លុះលើផ្ទៃក្រហម។

«ខ្ញុំចង់ដឹងថា អ្នកជឿវាឬអត់។»

ចៅចិត្រមើលត្បូង។

«ខ្ញុំមិនដឹងទេ។»

«មិនដឹង?»

«ពេលខ្លះ វានិយាយជាមួយខ្ញុំ។»

នារីមិនភ្ញាក់ផ្អើល។

«វានិយាយអ្វី?»

«វានិយាយអ្វីដែលខ្ញុំគិត។»

នាងស្ងាត់។

ចៅចិត្របន្ត៖

«ពេលខ្ញុំខ្លាច វាប្រាប់ខ្ញុំពីអ្វីដែលខ្ញុំខ្លាច។ ពេលខ្ញុំចង់បានអ្វី វាប្រាប់ខ្ញុំថា ខ្ញុំចង់បានអ្វី។»

«ហើយវាបានបញ្ជាឱ្យអ្នកសម្លាប់មនុស្សទេ?»

«ទេ។»

«បញ្ជាឱ្យអ្នកកុហកខ្ញុំទេ?»

«ទេ។»

«បញ្ជាឱ្យអ្នកទុកសុខាស្លាប់ទេ?»

ចៅចិត្របិទភ្នែក។

«ទេ។»

នារីដាក់ត្បូងចុះ។

«ដូច្នេះ ខ្ញុំចង់ឱ្យអ្នកនិយាយពាក្យមួយដែលពិបាកបំផុត។»

ចៅចិត្រមើលនាង។

«ខ្ញុំជាអ្នកធ្វើ។»

គេស្ងាត់យូរ។

បន្ទាប់មកនិយាយ៖

«ខ្ញុំជាអ្នកធ្វើ។»


ភ្លៀងចាប់ផ្តើមធ្លាក់ម្តងទៀត។

នារីដើរទៅបង្អួច។

«ខ្ញុំធ្លាប់គិតថា អ្នកខុសពីឪពុកខ្ញុំ។»

ចៅចិត្រឈរនៅពីក្រោយ។

«ខ្ញុំក៏ធ្លាប់គិតដូច្នោះ។»

«ឥឡូវ?»

«ខ្ញុំមិនដឹងទេ។»

នារីងាកមក។

«ខ្ញុំដឹង។»

ចៅចិត្រមើលនាង។

«អ្នកកំពុងក្លាយជាគាត់។»

ពាក្យនោះមិនធ្វើឱ្យគេខឹងទេ។

ព្រោះគេដឹងថាវាជាការពិតមួយផ្នែក។

ប៉ុន្តែគេចង់ការពារខ្លួន។

«ខ្ញុំមិនដូចគាត់ទាំងអស់ទេ។»

«មែន។»

នារីឆ្លើយ។

«អ្នកអាក្រក់តាមរបៀបរបស់អ្នក។»

ចៅចិត្រស្ងាត់។

នារីបន្ត៖

«ឪពុកខ្ញុំជឿថា អំណាចធ្វើឱ្យមនុស្សមិនត្រូវគេបង្ខំ។ អ្នកជឿថា អំណាចអាចធ្វើឱ្យមនុស្សដែលអ្នកស្រឡាញ់មិនចាកចេញពីអ្នក។»

ចៅចិត្រមើលនាង។

នេះជាការពិតដែលគេចង់លាក់ពីខ្លួនឯងបំផុត។

«ខ្ញុំស្រឡាញ់អ្នក។»

«ខ្ញុំដឹង។»

«ខ្ញុំធ្វើអ្វីៗដើម្បីអ្នក។»

នារីញញឹមសោកសៅ។

«នោះហើយជាបញ្ហា។»


នាងដើរមកជិត។

មិនថយក្រោយទៀតទេ។

«សេចក្តីស្រឡាញ់ដែលត្រូវការឱ្យមនុស្សម្នាក់ទៀតបាត់សិទ្ធិជ្រើសរើស មិនមែនជាការការពារទេ។»

ចៅចិត្រមើលនាង។

«តើអ្នកស្អប់ខ្ញុំទេ?»

នារីស្ងាត់យូរ។

«ខ្ញុំមិនដឹងថាតើខ្ញុំអាចស្អប់អ្នកបានទេ។»

ភ្នែកនាងមានទឹក។

«ព្រោះផ្នែកមួយរបស់ខ្ញុំនៅតែចាំបុរសម្នាក់ដែលខ្ញុំបានស្គាល់នៅថ្ងៃដំបូង។ បុរសដែលមិនមានអ្វីក្រៅពីកម្លាំង និងសេចក្តីថ្លៃថ្នូរ។»

ចៅចិត្របន្ទាបភ្នែក។

«ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនអាចរស់ជាមួយមនុស្សដែលត្រូវការឱ្យខ្ញុំខ្លាចគេ ដើម្បីឱ្យខ្ញុំនៅជាមួយគេទេ។»

«ខ្ញុំមិនចង់ឱ្យអ្នកខ្លាចខ្ញុំទេ។»

«ប៉ុន្តែអ្នកបានធ្វើឱ្យខ្ញុំចាប់ផ្តើមខ្លាចហើយ។»

ស្ងាត់។

សំឡេងភ្លៀងកាន់តែខ្លាំង។


ចៅចិត្រមើលត្បូង។

គេចង់បោះវាចោល។

ពិតប្រាកដណាស់។

ប៉ុន្តែពេលគេចាប់វា ដៃគេញ័រ។

នារីឃើញ។

«បើអ្នកចង់បញ្ចប់វា—ដាក់វាចុះ។»

ចៅចិត្រមើលនាង។

«ហើយបន្ទាប់មក?»

«បន្ទាប់មក អ្នកត្រូវរស់ជាមួយអ្វីដែលអ្នកបានធ្វើ ដោយគ្មានវា។»

ពាក្យនោះធ្ងន់ជាងការដាក់ទណ្ឌកម្មណាមួយ។

ចៅចិត្រមើលត្បូង។

គេដាក់វាលើតុ។

ជាលើកដំបូង គេចាកដៃពីវា។

ប៉ុន្តែបន្ទាប់ពីមួយភ្លែត—

គេចាប់វាម្តងទៀត។

នារីមើល។

មិននិយាយ។

ចៅចិត្រខ្មាសខ្លួនឯង។

«ខ្ញុំមិនអាច។»

នារីងក់ក្បាល។

«ខ្ញុំដឹង។»

នាងមិនសើច។

មិនចំអក។

គ្រាន់តែទទួលស្គាល់ការពិត។


នៅពេលថ្ងៃជិតលិច នារីយកក្រដាសទាំងអស់។

នាងចងវាទុក។

«ខ្ញុំនឹងរក្សាឯកសារទាំងនេះ។»

«ហេតុអ្វី?»

«ព្រោះការពិតមិនគួរបាត់ទៅជាមួយឪពុកខ្ញុំទេ។»

«អ្នកនឹងប្រាប់គេ?»

នារីមើលគេ។

«ខ្ញុំមិនទាន់សម្រេចទេ។»

ចៅចិត្រស្ងាត់។

«នេះជាជម្រើសរបស់ខ្ញុំ» នាងបន្ត។ «មិនមែនរបស់អ្នក។»

គេយល់។

ជាលើកដំបូង គេចាប់ផ្តើមយល់ថា ការស្រឡាញ់មនុស្សម្នាក់ មានន័យថាត្រូវទុកឱ្យគេមានសិទ្ធិជ្រើសរើសផ្លូវរបស់គេ។

ប៉ុន្តែការយល់—

មិនមានន័យថាអាចត្រឡប់ក្រោយបានទេ។


យប់ធ្លាក់។

នារីដើរចេញពីផ្ទះ។

នាងមិនប្រាប់ថានាងនឹងទៅណា។

ចៅចិត្រមិនហៅនាង។

មិនដេញតាម។

គេឈរនៅរានហាល។

ស្តាប់សំឡេងជើងនាងបាត់ទៅតាមផ្លូវសើម។

នៅលើតុក្នុងបន្ទប់—

ត្បូងកុលាបឈាមនៅតែស្ថិតនៅទីនោះ។

ចៅចិត្រចូលទៅ។

គេចង់ទុកវាចោល។

ប៉ុន្តែពេលគេដើរឆ្លងកាត់—

សំឡេងមួយលេចឡើង។

«អ្នកអាចទុកខ្ញុំ។»

ចៅចិត្រឈប់។

«ខ្ញុំដឹង។»

«អ្នកអាចដើរចេញ។»

«ខ្ញុំដឹង។»

«អ្នកអាចប្រាប់ការពិតទាំងអស់។»

ចៅចិត្រមើលវា។

«ខ្ញុំដឹង។»

សំឡេងស្ងាត់។

បន្ទាប់មក៖

«តែអ្នកមិនធ្វើ។»

ចៅចិត្រមិនឆ្លើយ។

ព្រោះលើកនេះ គ្មានអ្វីត្រូវបដិសេធទៀតទេ។


នារីទៅដល់មាត់ភ្នំ។

នាងឈប់នៅមុខរូងចាស់។

ផ្លូវចូលត្រូវបានបិទពាក់កណ្តាលដោយផ្ទាំងថ្មបាក់។

នៅពីក្រោយថ្មនោះ មានប្រហោងជ្រៅងងឹតសូន្យសុងដែលមើលមិនឃើញបាត—នោះគឺជា «ផ្លូវទីបី» នៃផែនទីសម្ងាត់ដែលឪពុកនាងធ្លាប់ផ្តាំថាមិនឱ្យនរណាដើរចូល។ ផ្លូវដែលនាំទៅរកការលោភលន់ និងឈាមដែលមិនចេះរីងស្ងួត។

នាងមើលទៅជញ្ជាំងថ្ម។

នៅលើថ្ម មានស្នាមក្រហមស្រាលៗ ដូចជាឈាមដក់ជាប់ក្នុងសាច់ថ្មរាប់រយឆ្នាំ។

នាងដាក់ដៃលើវា។

ត្រជាក់។

គ្មានសំឡេងអ្វីទេ។ «ផ្លូវទីបី» នៅស្ងៀម ដូចជាកំពុងរង់ចាំអ្នកបន្ទាប់ដែលហ៊ានលះបង់មនសិការដើម្បីដើរចូល។

ប៉ុន្តែនារីដកដៃចេញយឺតៗ។ នាងនឹងមិនដើរចូលផ្លូវនោះឡើយ។

នាងយកសៀវភៅរបស់ឪពុកចេញ។

បើកទៅទំព័រចុងក្រោយ។

មានឃ្លាមួយដែលនាងមិនធ្លាប់យល់ពីមុន៖

«កុលាបមានសម្រស់ ព្រោះវាមានបន្លា។ មនុស្សក៏ដូចគ្នា—អ្វីដែលស្អាតបំផុត អាចធ្វើឱ្យយើងឈឺបំផុត។»

នារីបិទសៀវភៅ។

នាងមើលចូលទៅក្នុងភាពងងឹត។

មិនដឹងថាតើត្បូងមានបណ្តាសាពិតឬអត់។

មិនដឹងថាសំឡេងដែលចៅចិត្រឮ ជាសំឡេងពីត្បូង ឬសំឡេងពីក្នុងចិត្តរបស់គេ។

ប៉ុន្តែនាងដឹងរឿងមួយ។

មនុស្សដែលធ្វើអំពើអាក្រក់ មិនអាចដាក់កំហុសទាំងអស់លើបណ្តាសាបានទេ។


នៅផ្ទះ ចៅចិត្រយកត្បូងមកដាក់លើតុ។

គេអង្គុយម្នាក់ឯង។

រូបថតរបស់ហ្លួងនៅលើជញ្ជាំង។

សៀវភៅរបស់គាត់នៅលើតុ។

ត្បូងនៅកណ្តាល។

ចៅចិត្រមើលរូបថត។

«លោកឈ្នះហើយឬ?»

គ្មានចម្លើយ។

គេមើលត្បូង។

ពន្លឺចង្កៀងប៉ះលើវា។

ក្នុងជម្រៅពណ៌ក្រហម—

គេឃើញមុខរបស់ខ្លួន។

ប៉ុន្តែវាមិនមែនជាមុខរបស់គេដូចថ្ងៃដំបូងដែលមកប៉ៃលិនទៀតទេ។

វាជាមុខរបស់មនុស្សម្នាក់ដែលបានដឹងថា ខ្លួនអាចធ្វើអ្វីបាន។

និងបានធ្វើវា។

ចៅចិត្រលើកដៃទៅប៉ះត្បូង។

សំឡេងចុងក្រោយលេចឡើង។

ទាប។

ស្ងាត់។

ដូចសំឡេងរបស់គេខ្លួនឯង៖

«ខ្ញុំមិនបានបំផ្លាញអ្នកទេ។ ខ្ញុំគ្រាន់តែបង្ហាញអ្នកថា អ្នកជាអ្នកណា។»

ចៅចិត្រមិនដឹងថា វាជាត្បូងនិយាយ—

ឬខ្លួនគេនិយាយ។

ក្រៅបង្អួច ភ្លៀងធ្លាក់លើផ្កាកុលាប។

ដំណក់ទឹកមួយធ្លាក់លើផ្កា។

ហើយដំណក់មួយទៀត—

ធ្លាក់លើបន្លា។

ចៅចិត្របិទភ្នែក។

នៅក្នុងភាពងងឹត—

គេចាប់ផ្តើមយល់ថា បណ្តាសាដ៏គួរឱ្យខ្លាចបំផុត មិនមែនជាត្បូងដែលអាចនិយាយបានទេ។

វាគឺជាមនុស្សដែលអាចស្តាប់សំឡេងក្នុងចិត្តរបស់ខ្លួន—

ហើយហៅវាថា វាសនា។