មង្គលការនៃស្រមោល
គំនូរតំណាង ៖ ពិធីមង្គលការនៃស្រមោល និងភ្នែកដ៏ត្រជាក់ (The Shadow Wedding & The Damning Ledger)

កុលាបប៉ៃលិន · Chapter 14

មង្គលការនៃស្រមោល

The Shadow Wedding

ប៉ៃលិនស្ងាត់ខុសធម្មតា។

ភ្លៀងធ្លាក់ជាប់គ្នាបីថ្ងៃ។

ទឹកហូរតាមផ្លូវភ្នំ ហើយដីក្រហមត្រូវបានទឹកលាងរហូតដល់មើលឃើញពណ៌ងងឹតដូចឈាមចាស់។

នៅផ្ទះហ្លួងរតនា ចង្កៀងមួយមិនដែលរលត់។

យប់ទីបួន—

សំឡេងមនុស្សរត់តាមរានហាល។

«ហ្លួង!»

គ្មានចម្លើយ។

«ហ្លួង!»

ចៅចិត្ររត់ចូល។

ហ្លួងរតនាអង្គុយនៅកៅអីក្បែរបង្អួច។

ក្បាលគាត់ផ្អែកទៅក្រោយ។

ដៃមួយនៅលើតុ។

ដៃម្ខាងទៀតកាន់ក្រដាសចាស់មួយ។

ភ្នែកគាត់បិទ។

ចៅចិត្រឈប់។

«លោក...»

គ្មានចម្លើយ។

គេដើរចូលទៅជិត។

ដាក់ដៃលើស្មាគាត់។

ត្រជាក់។

ហ្លួងរតនាបានស្លាប់ហើយ។


ឃុននារីឈរនៅមាត់ទ្វារ។

នាងមិនយំភ្លាមទេ។

នាងគ្រាន់តែមើលឪពុក។

មនុស្សដែលនាងធ្លាប់គិតថា មិនអាចបាត់បង់បាន។

មនុស្សដែលនាងទើបតែចាប់ផ្តើមស្គាល់ឡើងវិញ។

ឥឡូវគាត់ទៅហើយ។

«ប៉ា...»

ពាក្យមួយប៉ុណ្ណោះ។

បន្ទាប់មកជង្គង់នាងទន់។

ចៅចិត្រចូលមកទ្រនាង។

នាងមិនរុញគេទេ។

ប៉ុន្តែនាងក៏មិនឱបគេដែរ។

ដៃនាងកាន់ដៃចៅចិត្រត្រឹមតែបន្តិច—

ដូចជាមនុស្សម្នាក់ដែលកំពុងស្វែងរកអ្វីមួយសម្រាប់កុំឱ្យខ្លួនដួល។


ពិធីបុណ្យសពរបស់ហ្លួងរតនាធ្វើឡើងសាមញ្ញ។

កម្មករមកច្រើន។

មនុស្សក្នុងភូមិមកច្រើន។

មនុស្សដែលធ្លាប់ខ្លាចគាត់ ក៏មក។

មនុស្សដែលធ្លាប់ស្អប់គាត់ ក៏មក។

មនុស្សដែលធ្លាប់ទទួលជំនួយពីគាត់ ក៏មក។

នៅក្បែរមឈូស នារីឈរមិននិយាយ។

ចៅចិត្រឈរនៅពីក្រោយ។

មនុស្សម្នាក់ចូលមករកគេ។

«ឥឡូវនេះ... អ្នកជាអ្នកទទួលខុសត្រូវហើយ។»

ចៅចិត្រមិនឆ្លើយ។

«ហ្លួងបានសរសេរទុក។»

គេយកក្រដាសមួយឱ្យចៅចិត្រ។

ចៅចិត្រមើល។

នៅខាងលើមានឈ្មោះគេ។

អ្នកស្នងការងាររ៉ែ។

អ្វីដែលគេធ្លាប់គិតថាជាការសង្ស័យ—

ឥឡូវក្លាយជាការពិត។

គេបត់ក្រដាស។

នៅពេលនោះ ត្បូងក្នុងហោប៉ៅក្តៅឡើង។

ចៅចិត្រមិនយកវាចេញទេ។

គ្រាន់តែដាក់ដៃលើហោប៉ៅ។

ហើយមានអារម្មណ៍ដូចជាកំពុងកាន់អ្វីមួយដែលធ្ងន់ជាងថ្ម។


បន្ទាប់ពីបុណ្យសព មនុស្សចាប់ផ្តើមនិយាយអំពីមង្គលការ។

មិនមែនចៅចិត្រជាអ្នកចាប់ផ្តើមទេ។

អ្នកដទៃ។

«ហ្លួងបានទុកការងារឱ្យចៅចិត្រ។»

«ឃុននារីក៏ត្រូវមានអ្នកការពារ។»

«ពួកគេគួរតែរៀបការ។»

«វាជារឿងល្អសម្រាប់គ្រួសារ។»

ពាក្យទាំងនោះធ្វើដំណើរពីផ្ទះមួយទៅផ្ទះមួយ។

ពីទីផ្សារទៅអណ្តូងរ៉ែ។

ពីមាត់កម្មករទៅមាត់អ្នកលក់។

ចុងក្រោយ វាមកដល់ត្រចៀកនារី។

នាងមិនឆ្លើយ។

យប់មួយ ចៅចិត្រទៅជួបនាង។

«បើអ្នកមិនចង់ ខ្ញុំនឹងមិនបង្ខំទេ។»

នារីមើលគេ។

«តើអ្នកចង់រៀបការជាមួយខ្ញុំទេ?»

ចៅចិត្រស្ងាត់។

«បាទ។»

«ព្រោះស្រឡាញ់ខ្ញុំ?»

«បាទ។»

«ឬព្រោះឥឡូវនេះ អ្នកក៏មានអ្វីដែលត្រូវការការពារ?»

ចៅចិត្រមិនឆ្លើយភ្លាម។

សំណួរនោះធ្វើឱ្យគេចាប់ផ្តើមមិនស្រួល។

«ខ្ញុំស្រឡាញ់អ្នក។»

នារីមើលគេ។

«ខ្ញុំក៏ធ្លាប់ស្រឡាញ់អ្នកដែរ។»

ពាក្យ ធ្លាប់ ធ្វើឱ្យចៅចិត្រឈឺចិត្ត។

«ហេតុអ្វីនិយាយថា ធ្លាប់?»

«ព្រោះខ្ញុំមិនដឹងថា អ្នកដែលខ្ញុំកំពុងមើលឃើញឥឡូវនេះ នៅតែជាមនុស្សដែលខ្ញុំធ្លាប់ស្គាល់ឬអត់។»

ចៅចិត្រចង់ឆ្លើយ។

ប៉ុន្តែគ្មានពាក្យណាមួយចេញ។


មង្គលការត្រូវបានរៀបចំមិនយូរប៉ុន្មានក្រោយបុណ្យសព។

មនុស្សនិយាយថា វាជាការចាប់ផ្តើមថ្មី។

ផ្ទះត្រូវបានតុបតែង។

ចង្កៀងត្រូវបានព្យួរ។

ផ្កាត្រូវបានដាក់តាមរានហាល។

កុលាបក្រហមជាច្រើនត្រូវបានយកមក។

នារីមើលវាយូរ។

នាងមិនចូលចិត្តកុលាបទេនៅថ្ងៃនោះ។

ពណ៌ក្រហមធ្វើឱ្យនាងនឹកឃើញអ្វីមួយដែលនាងមិនចង់នឹក។

ឈាម។

រូង។

និងឈ្មោះចៅចិត្រនៅលើក្រដាស។


ពិធីមង្គលការចាប់ផ្តើម។

មនុស្សញញឹម។

តន្ត្រីលឺ។

ក្មេងៗរត់តាមរានហាល។

កម្មករមួយចំនួនមើលចៅចិត្រដោយការគោរពថ្មី។

គេពាក់សម្លៀកបំពាក់ស្អាត។

អង្គុយនៅកន្លែងដែលហ្លួងធ្លាប់អង្គុយ។

មនុស្សម្នាក់និយាយ៖

«ថ្ងៃនេះ អ្នកមើលទៅដូចហ្លួងណាស់។»

ចៅចិត្រញញឹមស្រាល។

ប៉ុន្តែឃុននារីដែលឈរនៅក្បែរបានឮ។

នាងមើលទៅឪពុកនៅក្នុងរូបថត។

បន្ទាប់មកមើលចៅចិត្រ។

ហើយមានអារម្មណ៍ថា មង្គលការនេះមិនមែនជាការចាប់ផ្តើមទេ។

វាជាការបន្ត។


ពេលយប់ មនុស្សភាគច្រើនចាកចេញ។

ផ្ទះស្ងាត់។

ភ្លៀងចាប់ផ្តើមធ្លាក់។

ចៅចិត្រចូលទៅបន្ទប់ធ្វើការរបស់ហ្លួង។

ឥឡូវវាជាបន្ទប់របស់គេ។

លើតុ មានឯកសារទាំងអស់ដែលទាក់ទងនឹងអណ្តូងរ៉ែ។

ដី។

កម្មករ។

បំណុល។

ចំណូល។

និងផែនទីរូងចាស់។

គេចាប់ផ្តើមអាន។

មិនយូរប៉ុន្មាន គេឃើញថា អំណាចពិតប្រាកដមិនមែននៅក្នុងត្បូងទេ។

វានៅក្នុងក្រដាសទាំងនេះ។

អ្នកណាមានបំណុល។

អ្នកណាត្រូវការការងារ។

អ្នកណាអាចបាត់បង់ផ្ទះ។

អ្នកណាអាចត្រូវបណ្តេញចេញ។

អ្នកណាអាចត្រូវការគេ។

ចៅចិត្រមើលបញ្ជី។

ហើយគេយល់ថា—

ហ្លួងមិនចាំបាច់ប្រើត្បូងដើម្បីគ្រប់គ្រងមនុស្សទេ។

គាត់មានប្រព័ន្ធមួយរួចហើយ។

ចៅចិត្រដាក់ដៃលើក្រដាស។

មានអារម្មណ៍ចម្លែកមួយ។

មិនមែនខ្លាច។

ទេ។

វាជាអារម្មណ៍នៃការគ្រប់គ្រង។


«អ្នកនៅទីនេះ។»

សំឡេងនារី។

ចៅចិត្រងាក។

នាងឈរនៅមាត់ទ្វារ។

មិនមានស្នាមញញឹម។

ក្នុងដៃនាង មានសៀវភៅចាស់មួយ។

ចៅចិត្រមើលវា។

គេស្គាល់វា។

សៀវភៅដែលហ្លួងធ្លាប់បើកឱ្យគេឃើញ។

«អ្នកយកវាមកធ្វើអ្វី?»

«ដាក់ឱ្យអ្នកមើល។»

នារីដើរមកតុ។

នាងដាក់សៀវភៅចុះ។

បន្ទាប់មកយកក្រដាសមួយចេញពីក្នុងសៀវភៅ។

ដាក់លើតុ។

ចៅចិត្រមើល។

ឈ្មោះរបស់គេ។

អ្នកស្នង។

គេមិននិយាយ។

នារីដាក់ក្រដាសមួយទៀត។

កំណត់ត្រាអំពីរូងចាស់។

មួយទៀត។

ឈ្មោះកម្មករដែលបាត់ខ្លួន។

មួយទៀត។

កំណត់ត្រាដែលសរសេរថា ហ្លួងដឹងថាចៅចិត្របានរកឃើញផ្លូវចាស់។

បន្ទាប់មក—

នារីដាក់ក្រដាសចុងក្រោយ។

ក្រដាសដែលមានស្នាមឈាមចាស់នៅជ្រុង។

ចៅចិត្រមើលវា។

មុខគេប្តូរ។

នារីមិនស្រែក។

មិនយំ។

នាងគ្រាន់តែនិយាយ៖

«ខ្ញុំដឹងហើយ។»

បន្ទប់ទាំងមូលស្ងាត់។

សំឡេងភ្លៀងនៅខាងក្រៅដូចជាឆ្ងាយទៅ។

ចៅចិត្រមើលនាង។

«អ្នកដឹងអ្វី?»

នារីមើលត្រង់ភ្នែកគេ។

«ថាអ្នកបានទៅរូងចាស់។»

ចៅចិត្រមិនឆ្លើយ។

«ថាអ្នកកំពុងលាក់អ្វីមួយពីខ្ញុំ។»

នាងដាក់ដៃលើក្រដាស។

«ហើយថា អ្នកមិនមែនគ្រាន់តែជាមនុស្សដែលឪពុកខ្ញុំជ្រើសជាអ្នកស្នងទេ។»

នាងសម្លឹងទៅហោប៉ៅរបស់គេ។

«អ្នកក៏ជាមនុស្សដែលបានរកឃើញវាដែរ។»

ចៅចិត្រមិនអាចដកដង្ហើមបានធម្មតា។

នារីនិយាយទាបៗ៖

«ត្បូងកុលាបឈាម។»


ចៅចិត្រដាក់ដៃលើហោប៉ៅ។

ត្បូងក្តៅឡើង។

មិនមែនក្តៅដូចមុនទេ។

ក្តៅដូចអ្វីមួយដែលមានជីវិត។

សំឡេងខ្សឹបលេចឡើងក្នុងក្បាលគេ។

«ឥឡូវនេះ នាងដឹង។»

ចៅចិត្រមើលនារី។

«អ្នករកឃើញវានៅឯណា?»

«ឪពុកខ្ញុំទុកវា។»

«គាត់ប្រាប់អ្នក?»

«មិនទេ។»

នារីបើកសៀវភៅ។

«គាត់បានសរសេរទុក។»

ចៅចិត្រសម្លឹងឯកសារ។

«ហើយអ្នកជឿគាត់?»

នារីឆ្លើយ៖

«ខ្ញុំមិនដឹងថាតើត្រូវជឿអ្នកណាទៀតទេ។»

ពាក្យនេះឈឺជាងការចោទប្រកាន់។

ចៅចិត្រដើរទៅជិតនាង។

«នារី—»

នាងថយក្រោយមួយជំហាន។

មិនមែនដោយសារភ័យ។

ដោយសារមិនទុកចិត្ត។

ចៅចិត្រឈប់។

នៅចន្លោះពួកគេ មានតុមួយ។

លើតុមានក្រដាស។

នៅក្នុងហោប៉ៅគេ មានត្បូង។

នៅខាងក្រៅ មានភ្លៀង។

ហើយនៅលើជញ្ជាំង មានរូបថតហ្លួងរតនា។

មើលពួកគេទាំងពីរ។


«ខ្ញុំចង់ឱ្យអ្នកប្រាប់ខ្ញុំដោយខ្លួនឯង» នារីនិយាយ។

«ប្រាប់អ្វី?»

«អ្វីដែលបានកើតឡើងក្នុងរូង។»

ចៅចិត្រស្ងាត់។

«និយាយការពិតម្តង» នាងបន្ត។ «មិនមែនដើម្បីការពារខ្ញុំទេ។ មិនមែនដើម្បីការពារខ្លួនអ្នកទេ។ គ្រាន់តែការពិត។»

ចៅចិត្រមើលភ្នែកនាង។

ក្នុងចិត្តគេ មានរូបភាពរបស់សុខា។

រូបភាពរូងដែលបាក់។

ដៃដែលគេចង់ជួយ—

ហើយដៃដែលគេមិនបានជួយ។

បន្ទាប់មក សំឡេងហ្លួង៖

«ខ្ញុំជាអ្នកធ្វើ។»

និងសំឡេងត្បូង៖

«ខ្ញុំមិនបង្ខំអ្នកទេ។»

ចៅចិត្រដឹងថា នេះជាពេលដែលគេអាចប្រាប់ការពិត។

គេអាចបញ្ចប់ការកុហក។

គេអាចដាក់ត្បូងលើតុ។

គេអាចប្រាប់នាងអំពីឈាម។

អំពីសុខា។

អំពីរូង។

អំពីអ្វីៗទាំងអស់។

ប៉ុន្តែគេមើលទៅឯកសារនៅលើតុ។

ហើយគិតពីអ្វីដែលនឹងបាត់បង់។

អណ្តូងរ៉ែ។

ឈ្មោះ។

អំណាច។

នារី។

គ្រប់យ៉ាង។

សំឡេងខ្សឹបមិនបាននិយាយអ្វីទេ។

វាមិនចាំបាច់ទេ។

ចៅចិត្របិទដៃលើត្បូង។

ហើយនិយាយ៖

«ខ្ញុំស្រឡាញ់អ្នក។»

នារីមើលគេ។

ភ្នែកនាងមានទឹក។

ប៉ុន្តែនាងមិនយំ។

«នោះមិនមែនជាចម្លើយរបស់ខ្ញុំទេ។»

ចៅចិត្រមិនឆ្លើយ។

នារីប្រមូលឯកសារឡើងវិញ។

មុននឹងចេញ នាងឈប់នៅមាត់ទ្វារ។

«ថ្ងៃនេះ ខ្ញុំរៀបការជាមួយអ្នក។»

នាងងាកមក។

«ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនដឹងថា ខ្ញុំរៀបការជាមួយចៅចិត្រ... ឬជាមួយអ្នកស្នងរបស់ឪពុកខ្ញុំទេ។»

ទ្វារបិទ។

ចៅចិត្រឈរតែម្នាក់ឯង។


គេយកត្បូងចេញ។

ពន្លឺក្រហមរបស់វាឆ្លុះលើតុ។

លើឯកសារ។

លើរូបថតហ្លួង។

លើកន្លែងដែលនារីទើបឈរ។

ចៅចិត្រមើលវា។

«ខ្ញុំមិនដូចគាត់ទេ»។

គេនិយាយ។

ត្បូងស្ងាត់។

គេនិយាយម្តងទៀត៖

«ខ្ញុំនឹងមិនក្លាយជាគាត់ទេ។»

នៅពេលនោះ—

គេឮសំឡេងស្រាលមួយ។

មិនមែនជាសំឡេងសើច។

មិនមែនជាសំឡេងខ្សឹប។

គ្រាន់តែពាក្យមួយ៖

«អ្នកស្នង។»

ចៅចិត្រមើលរូបថតហ្លួង។

បន្ទាប់មកមើលឈ្មោះរបស់ខ្លួនលើក្រដាស។

អ្នកស្នង។

ភ្លៀងធ្លាក់ខ្លាំងឡើង។

ហើយនៅលើតុ—

ស្រមោលរបស់ចៅចិត្រ និងស្រមោលរបស់ហ្លួងរតនា ត្រូវពន្លឺចង្កៀងបញ្ចូលគ្នាជាស្រមោលតែមួយ។