ពស់កេងកង · Chapter 01
ជំពូកទី ០១ — សំឡេងពីក្រោយទឹក
The Serpent's Brood
ព្រឹកនោះ មេឃនៅតែស្រអាប់ ទោះព្រះអាទិត្យបានឡើងពីក្រោយពពកយូរហើយក៏ដោយ។
នាងនីឈរនៅមុខផ្ទះ កាន់កន្ត្រកតូចមួយដែលមានអង្ករបន្តិច និងត្រីស្ងួតពីយប់មិញ។ ខ្យល់ព្រឹកបក់កាត់វាលស្រែ យកក្លិនដីសើមចូលមកជាមួយ។ នៅឆ្ងាយ កង្កែបនៅតាមប្រឡាយស្រែកជាប់ៗគ្នា ហើយសម្លេងសត្វស្លាបនៅលើដើមត្នោតលាយជាមួយសម្លេងមនុស្សដែលកំពុងចាប់ផ្តើមការងារ។
វាជាព្រឹកធម្មតា។
តែចិត្តរបស់នាងមិនធម្មតាទេ។
នៅខាងក្នុងផ្ទះ ប្តីរបស់នាងកំពុងរៀបចំឥវ៉ាន់សម្រាប់ចេញដំណើរ។ កាបូបក្រណាត់មួយត្រូវបានចងជាប់នឹងអីវ៉ាន់ជួញដូរ។ មានក្រណាត់ សម្លៀកបំពាក់ពីរបីឈុត គ្រឿងប្រើប្រាស់តូចៗ និងថង់អង្ករដែលគាត់នឹងយកទៅប្តូរនៅភូមិឆ្ងាយ។
នាងនីឮសម្លេងខ្សែចងត្រូវបានទាញឱ្យតឹង។
«អង្ករនៅសល់ប៉ុន្មាន?»
សំឡេងគាត់មកពីក្នុងផ្ទះ។
«គ្រប់ដល់ពីរបីថ្ងៃ» នាងឆ្លើយ។
នាងមិនបានប្រាប់ថា នាងបានរាប់វាពីរដងរួចហើយ។
គាត់ចេញមកក្រៅ ហើយមើលទៅលើមេឃ។
«បើផ្លូវមិនជាប់ភ្លៀង ខ្ញុំនឹងត្រឡប់មុនភ្លៀងធំ។»
នាងនីងាកមើលគាត់។
«ប៉ុន្មានថ្ងៃ?»
គាត់ញញឹមបន្តិច។
«មិនយូរទេ។ ប្រហែលដប់ថ្ងៃ។ បើរកស៊ីបានលឿន អាចមុននោះទៀត។»
នាងនីមិនឆ្លើយភ្លាម។
ដប់ថ្ងៃ។
សម្រាប់គាត់ វាជារយៈពេលខ្លី។
សម្រាប់នាង វាជាយប់ដប់យប់ដែលត្រូវស្តាប់សម្លេងខ្យល់តែម្នាក់ឯង។
គាត់ដាក់ដៃលើស្មានាង។
«កុំគិតច្រើន។ ផ្ទះនេះនៅជិតភូមិ។ មានមនុស្សនៅជុំវិញ។»
នាងនីមើលទៅតាមផ្លូវដែលចេញពីផ្ទះ ហើយបន្តទៅរកវាលស្រែ។
ពីទីនោះ បើមើលឆ្លងកាត់ស្មៅទាបៗ អាចឃើញទឹកពណ៌ខ្មៅនៅចុងវាល។
វាលភក់។
«ខ្ញុំមិនខ្លាចទេ» នាងនិយាយ។
គាត់ញញឹម។
«ខ្ញុំដឹង។»
តែពេលគាត់បង្វិលខ្លួនទៅលើកឥវ៉ាន់ នាងនីបានមើលទៅកាន់វាលភក់ម្ដងទៀត។
មានអ្វីមួយកំពុងផ្លាស់ទីនៅចម្ងាយ។
នាងមិនប្រាកដថាវាជាស្មៅដែលត្រូវខ្យល់បក់ ឬទឹកដែលរលក។
នាងមើលយូរបន្តិច។
វាឈប់។
នាងក៏បង្វិលមុខចេញ។
## ១. ផ្លូវទៅមាត់ភក់
មុនចេញដំណើរ ប្តីបានដើរជាមួយនាងទៅមាត់ភូមិ។
គាត់ធ្លាប់និយាយថា គាត់ចង់ឱ្យនាងទៅជូនដល់ផ្លូវធំ។ នាងមិនចង់ឱ្យគាត់ដើរចេញទៅដោយគ្មាននរណាជូនទេ។
ផ្លូវដីនៅព្រឹកនោះនៅទន់ពីភ្លៀងយប់មុន។
ឆ្កែរបស់អ្នកជិតខាងមួយក្បាលរត់មកពីក្រោយផ្ទះ ហើយដំបូងវាដើរតាមពួកគេយ៉ាងធម្មតា។
បន្ទាប់មក វាឈប់។
កន្ទុយរបស់វាធ្លាក់ចុះ។
វាសម្លឹងទៅខាងស្តាំ។
«អីវា?» ប្តីសួរ។
ឆ្កែមិនព្រុស។
វាគ្រាន់តែដកដង្ហើមខ្លាំង ហើយថយក្រោយមួយជំហាន។
នាងនីមើលតាមទិសដែលវាកំពុងសម្លឹង។
មានតែស្មៅ និងដីសើម។
«ប្រហែលឃើញកង្កែប» នាងនិយាយ។
ប្តីសើចតិចៗ។
«ឆ្កែខ្លាចកង្កែប?»
ឆ្កែបែរមុខ ហើយរត់ត្រឡប់ទៅភូមិ។
ពួកគេបន្តដើរ។
ពេលឆ្លងកាត់ផ្លូវតូចមួយដែលបត់ទៅរកតំបន់នេសាទ នាងនីបានឃើញស្នាមមួយនៅក្នុងភក់។
វាមិនមែនជាស្នាមជើង។
វាជាខ្សែវែងមួយ ដែលដីត្រូវបានអូសចេញពីគ្នា។
នាងឈប់។
«អី?» ប្តីសួរ។
នាងចង្អុល។
គាត់ក៏ឈប់មើល។
ស្នាមនោះចាប់ពីជ្រុងស្មៅមួយ ឆ្លងផ្លូវ ហើយបាត់ចូលក្នុងព្រៃទាបនៅម្ខាងទៀត។
«ពស់?»
«ពស់ធំប៉ុណ្ណា ទើបធ្វើស្នាមបែបនេះ?»
គាត់មិនឆ្លើយ។
គាត់អង្គុយចុះ ប៉ះភក់ដោយម្រាមដៃ។
ភក់នៅតែសើម។
ស្នាមមើលទៅថ្មី។
«ប្រហែលឈើធ្លាក់» គាត់និយាយចុងក្រោយ។
នាងនីមើលទៅគាត់។
«ឈើមានកន្ទុយមែនទេ?»
គាត់សើច។
«បើឯងចាប់ផ្តើមភ័យតាំងពីព្រឹក ខ្ញុំនឹងមិនហ៊ានចេញទៅទេ។»
នាងក៏ញញឹម។
ប៉ុន្តែស្នាមនៅក្នុងភក់នៅតែជាប់ក្នុងភ្នែកនាង។
ពេលពួកគេទៅដល់មាត់វាលភក់ អ្នកចាស់ម្នាក់កំពុងអង្គុយជួសជុលអន្ទាក់ត្រីនៅក្រោមដើមត្នោត។
គាត់លើកភ្នែកមើលស្នាមភក់។
បន្ទាប់មកមើលទៅនាងនី។
«កុំឱ្យនាងទៅជ្រៅពេក» គាត់និយាយ។
ប្តីរបស់នាងងាកមក។
«នាងនៅផ្ទះ មិនទៅណាទេ។»
អ្នកចាស់មិនឆ្លើយគាត់ទេ។ គាត់មើលតែនាងនី។
«ក្រោយដើមឈើ កុំទៅពេលថ្ងៃលិច។»
នាងនីចង់សួរថា ដើមឈើណា។
នាងស្គាល់ដើមឈើធំៗជាច្រើននៅជុំវិញវាលភក់។ ប៉ុន្តែពេលឮសំឡេងអ្នកចាស់ នាងមានអារម្មណ៍ថាគាត់មិនបាននិយាយអំពីដើមឈើធម្មតាទេ។
«ហេតុអ្វី?»
អ្នកចាស់ចងខ្សែអន្ទាក់ឱ្យតឹង។
«ព្រោះវាមិនមែនជាកន្លែងសម្រាប់មនុស្ស។»
ប្តីសើចតិចៗ។
«គាត់ចូលចិត្តរឿងចាស់ៗទៀតហើយ។»
អ្នកចាស់មើលគាត់មួយភ្លែត។
«រឿងចាស់ៗខ្លះ នៅរស់ជាងមនុស្ស។»
ប្តីឈប់ញញឹម។
ប៉ុន្តែគាត់មិនសួរបន្ថែមទេ។
គាត់លើកកាបូបឡើងលើស្មា។
«ខ្ញុំទៅហើយ។»
នាងនីងក់ក្បាល។
«ប្រយ័ត្នផ្លូវ។»
«ឯងក៏ដូចគ្នា។»
គាត់ដើរចេញ។
នាងឈរមើលរហូតដល់រូបគាត់តូចទៅៗ ហើយបាត់ក្រោយដើមឈើតាមផ្លូវធំ។
នៅពេលនោះ មានសំឡេងមួយកើតឡើងពីក្នុងវាលភក់។
ចុះ។
មិនមែនជាសំឡេងមនុស្ស។
គ្រាន់តែជាសំឡេងទឹកបែកមួយដង។
ផ្លឹប។
នាងនីងាកមើល។
ទឹកនៅឆ្ងាយពីនាងជាច្រើនជំហាន។
គ្មានអ្នកណានៅទីនោះ។
## ២. ផ្ទះដែលនៅស្ងាត់ពេក
ថ្ងៃដំបូងដែលគាត់ចេញទៅ មិនមានអ្វីកើតឡើង។
នាងនីដាំបាយ បោកខោអាវ សម្អាតផ្ទះ ហើយទៅយកទឹកនៅពេលរសៀល។
អ្នកជិតខាងពីរបីនាក់បានសួរថា ប្តីនាងទៅដល់ណាហើយ។
នាងឆ្លើយដូចគ្នា។
«ទៅរកស៊ី។ មិនយូរទេនឹងត្រឡប់។»
នៅពេលថ្ងៃធ្លាក់ នាងបិទទ្វារ។
ផ្ទះមួយដែលធ្លាប់មានសម្លេងជើងពីរគូ ក្លាយជាផ្ទះដែលមានតែសម្លេងជើងមួយគូ។
ពេលយប់ សម្លេងកង្កែបនៅប្រឡាយឮច្បាស់ជាងធម្មតា។
នាងនីអង្គុយក្បែរចង្កៀងប្រេង។
នាងគិតពីពាក្យរបស់អ្នកចាស់។
ក្រោយដើមឈើ កុំទៅពេលថ្ងៃលិច។
នាងដឹងថា មនុស្សចាស់នៅភូមិចូលចិត្តនិយាយរឿងបែបនេះ។
តែគាត់មិនដែលនិយាយដោយទឹកមុខដូចថ្ងៃនេះទេ។
នាងពន្លត់ចង្កៀង។
ចូលដេក។
ខាងក្រៅ ខ្យល់បក់កាត់ដើមចេក។
សូរ សូរ។
នាងបិទភ្នែក។
បន្ទាប់មក—
ក្រហូត... ក្រហូត...
សម្លេងអ្វីមួយអូសលើដីនៅក្រោមបង្អួច។
នាងបើកភ្នែក។
សម្លេងឈប់។
នាងស្តាប់។
គ្មានអ្វី។
នាងដកដង្ហើមយឺតៗ ហើយប្រាប់ខ្លួនឯងថា ប្រហែលជាឆ្មា។
បន្ទាប់ពីមួយសន្ទុះ—
ក្រហូត...
លើកនេះ វាអូសយឺតជាងមុន។
ពីខាងឆ្វេងទៅខាងស្តាំ។
នាងនីអង្គុយឡើង។
ដៃរបស់នាងស្វែងរកកាំបិតតូចដែលដាក់ក្បែរខ្នើយ។
ម្រាមដៃប៉ះដងឈើ។
នាងកាន់វា។
សម្លេងនៅខាងក្រៅបន្ត។
ក្រហូត...
ឈប់។
ក្រហូត...
ឈប់។
ដូចជាអ្វីមួយកំពុងស្ទាបជុំវិញផ្ទះ។
នាងមិនហ៊ានទៅបង្អួច។
មិនហ៊ានសួរ។
នាងគ្រាន់តែអង្គុយស្តាប់។
បន្ទាប់មក សម្លេងនោះទៅដល់មុខទ្វារ។
នាងកាន់កាំបិតតឹងជាងមុន។
មានសម្លេងទឹក។
តិចៗ។
ដូចជាទឹកភក់កំពុងស្រក់ពីអ្វីមួយ។
តក់។
តក់។
នាងនីមើលទៅទ្វារ។
ចន្លោះក្រោមទ្វារងងឹត។
ប៉ុន្តែមានអ្វីមួយនៅម្ខាងទៀត។
នាងមិនឃើញវា។
នាងដឹងតែថា វាឈប់នៅទីនោះ។
ចង្កៀងដែលនាងបានពន្លត់រួច មានផ្សែងស្តើងៗនៅក្នុងបន្ទប់។
នាងស្តាប់ដង្ហើមរបស់ខ្លួន។
មួយដង។
ពីរដង។
បីដង។
ហើយបន្ទាប់មក—
មានសម្លេងដង្ហើមមួយទៀត។
មិនមែនពីក្នុងបន្ទប់។
ពីក្រោយទ្វារ។
នាងនីបិទមាត់ដោយដៃ។
សម្លេងនោះនៅជិតណាស់។
ជិតដល់ថ្នាក់ដែលនាងអាចឮសម្លេងខ្យល់ចេញចូលយឺតៗ។
នាងគិតពីពាក្យប្តី។
ផ្ទះនេះនៅជិតភូមិ។ មានមនុស្សនៅជុំវិញ។
នាងស្ទើរតែហៅឈ្មោះគាត់។
តែពេលបើកមាត់ សម្លេងមិនចេញ។
នៅក្រៅ ទឹកឈប់ស្រក់។
ភាពស្ងាត់ត្រឡប់មកវិញ។
នាងរង់ចាំ។
មួយភ្លែត។
ពីរភ្លែត។
បន្ទាប់មក សម្លេងអូសខ្លួនចាប់ផ្តើមឡើងវិញ។
លើកនេះ វាមិនដើរចេញពីមុខទ្វារទេ។
វាអូសទៅតាមជញ្ជាំង។
យឺតៗ។
ពីទ្វារ ទៅជ្រុងផ្ទះ។
ហើយបន្តទៅក្រោមបង្អួច។
នាងនីនៅតែមិនកម្រើក។
សម្លេងនោះឈប់នៅក្រោមបង្អួច។
អ្វីមួយប៉ះជញ្ជាំងមួយដង។
ទុក។
បន្ទាប់មកភាពស្ងាត់។
នាងរង់ចាំរហូតដល់ព្រឹក។
ពេលពន្លឺព្រឹកចូលតាមចន្លោះជញ្ជាំង នាងនីនៅតែអង្គុយនៅក្បែរខ្នើយ។
កាំបិតនៅក្នុងដៃ។
នាងឈឺស្មាព្រោះអង្គុយក្នុងទីតាំងដដែលពេញយប់។
ពេលចេញក្រៅ នាងមិនឃើញសត្វអ្វីទេ។
មិនឃើញឆ្កែ។
មិនឃើញឆ្មា។
សូម្បីសត្វល្អិតនៅជុំវិញផ្ទះ ក៏ស្ងាត់ជាងរាល់ថ្ងៃ។
នាងមើលទៅដី។
មិនមានស្នាមជើង។
មិនមានស្នាមអូស។
គ្មានអ្វីទាំងអស់។
នាងស្ទើរតែជឿថា អ្វីដែលកើតឡើងកាលពីយប់ គ្រាន់តែជាសុបិន។
រហូតដល់នាងឃើញទឹកមួយបន្ទាត់នៅក្រោមបង្អួច។
ទឹកភក់ស្តើងៗ។
វាចាប់ផ្តើមពីជ្រុងផ្ទះ ហើយអូសទៅកាន់មាត់ទ្វារ។
នាងនីឈរមើល។
ក្លិនមួយឡើងមក។
ក្លិនទឹកស្អុយ។
ក្លិនផ្កាឈូករលួយ។
នាងលើកមុខ។
នៅឆ្ងាយ ព្រៃជាប់វាលភក់ស្ងាត់ដូចមនុស្សកំពុងស្តាប់។
ហើយពីកន្លែងដែលមិនឃើញអ្នកណា—
ផ្លឹប។
សំឡេងទឹកមួយដងទៀត។
លើកនេះ ជិតជាងម្សិលមិញ។
នាងនីមិនដើរទៅរកវាទេ។
នាងគ្រាន់តែឈរនៅមាត់ទ្វារ កាន់កាំបិតក្នុងដៃ ហើយមើលទៅវាលភក់។
នៅក្នុងចិត្តនាង មានអារម្មណ៍មួយដែលនាងមិនទាន់អាចដាក់ឈ្មោះបាន។
វាមិនមែនជាការភ័យខ្លាចតែមួយមុខទេ។
វាដូចជាអារម្មណ៍ថា—
មានអ្វីមួយបានដឹងថា នាងនៅទីនេះ។
ហើយយប់មិញ វាបានមកមើលនាង។