ពស់កេងកង · Chapter 02
ជំពូកទី ០២ — ផ្លូវដែលប្តីទុកចោល
The Serpent's Brood
ពេលប្តីរបស់នាងនីចេញផុតពីមាត់ភូមិ គាត់មិនងាកមើលក្រោយភ្លាមទេ។
គាត់ដើរបន្តតាមផ្លូវដី ដែលនៅសល់ស្នាមកង់រទេះចាស់ៗពីថ្ងៃមុន។ ខាងឆ្វេងជាវាលស្រែ ខាងស្តាំជាប្រឡាយតូចមួយដែលទឹកនៅតែពេញពីភ្លៀងយប់មិញ។
កាបូបនៅលើស្មារបស់គាត់ធ្ងន់។
តែចិត្តគាត់ស្រាល។
គាត់គិតពីទំនិញដែលនឹងប្តូរបាននៅភូមិខាងមុខ។ បើរកតម្លៃល្អ គាត់អាចយកប្រាក់មកទិញអង្ករបន្ថែម និងជួសជុលដំបូលផ្ទះមុនភ្លៀងធំ។
នោះហើយជាមូលហេតុដែលគាត់ចេញពីផ្ទះ។
មិនមែនព្រោះគាត់ចង់ឃ្លាតពីនាងទេ។
គាត់តែងប្រាប់ខ្លួនឯងដូច្នេះ។
គាត់ចេញទៅ ដើម្បីឱ្យនាងមានអ្វីបរិភោគ។
ដើម្បីឱ្យផ្ទះមានអ្វីកាន់តែប្រសើរ។
ដើម្បីឱ្យថ្ងៃណាមួយ ពួកគេមិនចាំបាច់រាប់ថង់អង្ករមុនពេលចម្អិនបាយទៀត។
នៅពេលផ្លូវបត់ចេញពីវាល គាត់ឈប់មួយភ្លែត។
ពីចម្ងាយ គាត់នៅតែអាចឃើញដំបូលផ្ទះរបស់ពួកគេ។
តូច។
ស្ងាត់។
គាត់លើកដៃបក់ ទោះដឹងថានាងប្រហែលមិនអាចមើលឃើញ។
បន្ទាប់មកគាត់បន្តដំណើរ។
## ១. អ្វីដែលនៅលើផ្លូវ
ប្រហែលមួយម៉ោងក្រោយមក គាត់បានឮសម្លេងរទេះពីខាងមុខ។
រទេះឈើមួយកំពុងមកពីទិសផ្ទុយ។ បុរសចាស់ពីរនាក់អង្គុយនៅលើវា ហើយមានកន្ត្រកទទេជាច្រើនដាក់ខាងក្រោយ។
ពួកគេជាអ្នកជួញដូរដូចគ្នា។
ពេលជួបគ្នា ពួកគេឈប់និយាយបន្តិច។
«ទៅខាងកើត?» បុរសម្នាក់សួរ។
«ទៅរកទំនិញ។»
«ឆ្លងផ្លូវវាលភក់មែនទេ?»
គាត់ងក់ក្បាល។
បុរសចាស់ម្នាក់មើលគាត់បន្តិច។
«បើអាច កុំស្នាក់ជិតទឹកពេលយប់។»
គាត់សើច។
«ខ្ញុំមិនទៅនេសាទទេ។»
«មិនមែននិយាយពីនេសាទទេ។»
សំឡេងបុរសចាស់ទាបជាងមុន។
គាត់មិនបានសួរថា មានអ្វីកើតឡើងទេ។ អ្នកចាស់ក៏មិនបន្តនិយាយ។
រទេះចាប់ផ្តើមទៅ។
គាត់ដើរបន្ត។
មិនដល់ពាក់កណ្តាលផ្លូវ គាត់ឃើញស្នាមនៅក្នុងភក់។
គាត់ឈប់។
វាដូចស្នាមដែលគាត់បានឃើញនៅព្រឹកនោះ។
ខ្សែវែងមួយ។
ប៉ុន្តែនៅទីនេះ វាច្បាស់ជាង។
វាចេញពីចំហៀងព្រៃ ហើយកាត់ផ្លូវទៅបាត់ក្នុងស្មៅខ្ពស់។
គាត់អង្គុយចុះ។
ដៃរបស់គាត់ប៉ះដី។
ភក់នៅតែទន់។
ស្នាមថ្មី។
គាត់មើលទៅជុំវិញ។
គ្មានស្នាមជើង។
គ្មានស្នាមជើងឆ្កែ។
គ្មានស្នាមជើងសត្វធំៗផ្សេងទៀត។
មានតែខ្សែវែងនោះ។
«ពស់...»
គាត់និយាយម្នាក់ឯង។
ប៉ុន្តែពាក្យនោះមិនសូវសមនឹងទំហំស្នាមទេ។
គាត់ឈរឡើង។
គាត់មិនចង់គិតច្រើន។
អ្វីមួយអាចអូសតាមដីបាន។
ដើមឈើ។
ឫស។
ឈើធ្លាក់។
មានហេតុផលធម្មតាជាច្រើន។
គាត់យកស្បែកជើងប៉ះស្នាមមួយដង ហើយបន្តដំណើរ។
ក្រោយគាត់ទៅមិនដល់ដប់ជំហាន—
មានសម្លេងស្មៅកកិតគ្នាពីខាងក្រោយ។
គាត់ឈប់។
សម្លេងក៏ឈប់។
គាត់ងាកមើល។
គ្មានអ្វី។
មានតែស្មៅខ្ពស់រំកិលបន្តិច។
ខ្យល់កំពុងបក់។
គាត់ដើរបន្ត។
លើកនេះលឿនជាងមុន។
## ២. អ្នកជួញដូរចាស់
នៅពេលថ្ងៃឡើងខ្ពស់ គាត់ទៅដល់កន្លែងសម្រាករបស់អ្នកជួញដូរ។
មានដើមឈើធំមួយនៅក្បែរប្រឡាយ ហើយក្រោមដើមឈើមានបុរសចាស់ម្នាក់កំពុងរៀបចំកន្ត្រក។
គាត់ស្គាល់បុរសនោះ។
«លោកពូ។»
អ្នកចាស់លើកភ្នែក។
«អូ... ឯងចេញទៅលើកនេះ?»
«បាទ។»
«ប្រពន្ធនៅផ្ទះ?»
«នៅ។»
អ្នកចាស់ងក់ក្បាល។
គាត់ចែកទឹកមួយកែវឱ្យ។
ប្តីរបស់នាងនីអង្គុយចុះ។
ពួកគេនិយាយពីតម្លៃអង្ករ ត្រីស្ងួត និងសម្លៀកបំពាក់មួយសន្ទុះ។
បន្ទាប់មក អ្នកចាស់សួរថា—
«ផ្លូវខាងវាលភក់ ឯងឃើញអ្វីទេ?»
គាត់ឈប់ផឹកទឹក។
«ឃើញស្នាមអូសមួយ។»
អ្នកចាស់មិនសួរថា ស្នាមអ្វីទេ។
គាត់ដឹង។
«ធំ?»
«ធំជាងពស់ធម្មតា។»
អ្នកចាស់ដាក់ខ្សែចងកន្ត្រកចុះ។
«ឆ្នាំនេះសត្វបាត់ច្រើន។»
«សត្វអី?»
«មាន់។ ឆ្កែ។ ជ្រូកតូចពីរបីក្បាល។»
គាត់សើច។
«ប្រហែលចោរ។»
«ចោរយកសត្វ។»
អ្នកចាស់មើលទៅភក់។
«តែចោរមិនទុកស្នាមអូសទេ។»
ភាពស្ងាត់កើតឡើងមួយភ្លែត។
ប្តីរបស់នាងនីមិនចូលចិត្តទិសនៃការសន្ទនានេះទេ។
«លោកពូកំពុងនិយាយពីរឿងដើមឈើទៀតហើយ?»
អ្នកចាស់មិនសើច។
«ដើមឈើណា?»
«ដើមឈើធំនៅក្នុងវាលភក់។»
អ្នកចាស់មើលគាត់យូរ។
«កុំកាប់វា។»
«ខ្ញុំមិនមានហេតុផលទៅកាប់ដើមឈើទេ។»
«ល្អហើយ។»
«ហេតុអ្វី?»
អ្នកចាស់យកកន្ត្រកមកដាក់ជិតខ្លួន។
«ព្រោះឫសវាចូលជ្រៅជាងអ្វីដែលឯងគិត។»
ប្តីសើចបន្តិច។
«ដើមឈើធំ ឫសវាក៏ធំ។»
«មិនមែននិយាយពីឫសទេ។»
គាត់ឈប់។
អ្នកចាស់មិនបន្ត។
ប្តីក៏មិនសួរទៀត។
គាត់គិតថា មនុស្សចាស់តែងតែមានរឿងដែលខ្លួនមិនចង់ពន្យល់។
បន្ទាប់ពីសម្រាកបានមួយសន្ទុះ គាត់ក្រោកឡើង។
«ខ្ញុំទៅមុន។»
អ្នកចាស់ងក់ក្បាល។
«ទៅឱ្យដល់មុនងងឹត។»
ប្តីញញឹម។
«ខ្ញុំចេះមើលពេល។»
អ្នកចាស់មើលគាត់ដើរចេញ។
«នោះមិនមែនជាអ្វីដែលខ្ញុំខ្លាចទេ» គាត់និយាយក្រោយខ្នង។
ប្តីមិនបានឮ។
## ៣. អ្វីដែលនៅក្រោយដើមឈើ
រសៀលជិតល្ងាច គាត់ឆ្លងកាត់តំបន់ដែលផ្លូវបត់ជិតវាលភក់។
ពន្លឺព្រះអាទិត្យចាប់ផ្តើមទាប។
ទឹកនៅខាងស្តាំមានពណ៌ខ្មៅជាងពេលព្រឹក។
គាត់មិនឈប់ទេ។
ប៉ុន្តែពេលឆ្លងកាត់ដើមឈើធំមួយនៅចំហៀងផ្លូវ គាត់ឮសម្លេងមួយ។
សូរ...
ដូចអ្វីមួយកំពុងកកិតលើសំបកឈើ។
គាត់ងាកមើល។
ដើមឈើធម្មតា។
សំបកក្រាស់។
ស្លឹកស្ងាត់។
គាត់បន្តដើរ។
ពីរបីជំហានក្រោយ គាត់មានអារម្មណ៍ថាមានអ្វីមួយកំពុងមើលពីក្រោយ។
គាត់ឈប់។
ងាកមកវិញ។
នៅពីក្រោយដើមឈើ មានស្រមោលមួយ។
វាមិនផ្លាស់ទី។
គាត់មើលយូរ។
មនុស្ស?
សត្វ?
គាត់មិនប្រាកដ។
ស្រមោលនោះស្ថិតនៅជាប់ដើមឈើ ដូចជាផ្នែកមួយនៃវា។
«មានអ្នកណា?»
គាត់សួរ។
គ្មានចម្លើយ។
គាត់ចាប់ដៃលើដងកាំបិតតូចនៅចង្កេះ។
បន្ទាប់មក ស្រមោលបាត់។
មិនមែនរត់។
មិនមែនលាក់។
គ្រាន់តែបាត់ពីកន្លែងដែលវានៅ។
គាត់ដើរទៅមើល។
មានតែឫស។
ឫសធំមួយលេចចេញពីដី ហើយលាតទៅក្រោមស្មៅ។
គាត់ឈរមួយសន្ទុះ។
បន្ទាប់មកសើចខ្លួនឯង។
«ខ្ញុំហត់ពេកហើយ។»
គាត់មិនប្រាប់អ្នកណាទេ។
គាត់មិនប្រាប់សូម្បីតែនាងនី។
បើគាត់ត្រឡប់ទៅផ្ទះ ហើយនិយាយថា ខ្លួនឯងឃើញស្រមោលក្រោយដើមឈើ នាងប្រហែលនឹងចាប់ផ្តើមព្រួយ។
គាត់មិនចង់ឱ្យនាងព្រួយទេ។
គាត់ត្រូវរកស៊ី។
គាត់ត្រូវត្រឡប់មក។
នោះជារឿងដែលគាត់ប្រាប់ខ្លួនឯង ខណៈដើរចេញពីវាលភក់។
យប់នោះ គាត់ស្នាក់នៅផ្ទះអ្នកជួញដូរម្នាក់តាមផ្លូវ។
មុនចូលដេក គាត់ដាក់កាបូបនៅជិតខ្លួន ហើយពិនិត្យទំនិញម្តងទៀត។
អ្វីៗនៅទីនោះធម្មតា។
គាត់ដេកដោយគិតពីផ្ទះ។
ពីនាងនី។
ពីពាក្យថា ដប់ថ្ងៃ។
គាត់សង្ឃឹមថា មិនចាំបាច់ដល់ដប់ថ្ងៃទេ។
នៅក្រៅផ្ទះ មានភ្លៀងចាប់ផ្តើមធ្លាក់។
តក់។
តក់។
តក់។
គាត់បើកភ្នែកម្តង។
ស្តាប់។
ភ្លៀងបន្ត។
គាត់បិទភ្នែកវិញ។
ហើយនៅក្នុងសម្លេងភ្លៀង មានសម្លេងមួយផ្សេងទៀត។
ស្រាលណាស់។
ដូចអ្វីមួយកំពុងអូសខ្លួនលើដីសើម។
ក្រហូត...
គាត់បើកភ្នែក។
សម្លេងឈប់។
គាត់មិនក្រោកទេ។
មួយសន្ទុះក្រោយ គាត់ប្រាប់ខ្លួនឯងថា វាជាសាខាឈើដែលត្រូវខ្យល់។
ហើយលើកនេះ គាត់គេងលក់។
គាត់មិនដឹងថា នៅពេលដំណាលគ្នានោះ នៅឆ្ងាយពីគាត់ នៅផ្ទះតូចមួយក្បែរវាលភក់—
នាងនីក៏កំពុងស្តាប់សម្លេងអូសដូចគ្នា។
គាត់គិតថា ផ្លូវដែលគាត់ទុកចោលនៅពីក្រោយគាត់ គ្រាន់តែជាផ្លូវមួយ។
គាត់មិនទាន់ដឹងថា មានអ្វីមួយកំពុងចាប់ផ្តើមដើរតាមផ្លូវនោះផងដែរ។