ពស់កេងកង · Chapter 03

ជំពូកទី ០៣ — ផ្ទះដែលធំពេកសម្រាប់មនុស្សម្នាក់

The Serpent's Brood

ជំពូកទី ០៣ — ផ្ទះដែលធំពេកសម្រាប់មនុស្សម្នាក់
គំនូរតំណាង ៖ កិច្ចសន្យាឈាមក្នុងរាត្រី (The Seduction & Blood Covenant)

ថ្ងៃទីពីរបន្ទាប់ពីប្តីចេញទៅ ផ្ទះមិនបានផ្លាស់ប្តូរអ្វីឡើយ។

តែសម្រាប់នាងនី វាហាក់ដូចជាផ្ទះធំជាងមុន។

បន្ទប់ដែលពីមុនមិនដែលមានសភាពស្ងាត់ ក្លាយជាមានកន្លែងសម្រាប់ស្តាប់សូម្បីតែសម្លេងខ្យល់តាមប្រហោងជញ្ជាំង។

ព្រឹកឡើង នាងបោសផ្ទះ។

លាងចាន។

ដាំបាយ។

ដាក់អង្ករចូលឆ្នាំងដោយប្រុងប្រយ័ត្ន ដូចជាកំពុងធ្វើអ្វីមួយដែលអាចធ្វើឱ្យថ្ងៃនេះនៅដដែល។

ពេលដាក់ទឹកលើភ្លើង នាងសម្លឹងទៅកន្លែងដែលប្តីធ្លាប់អង្គុយ។

កៅអីឈើនៅទីនោះនៅដដែល។

កែវទឹករបស់គាត់ក៏នៅដដែល។

នាងយកវាទៅលាង។

ហើយដាក់ត្រឡប់ទៅកន្លែងដដែល។

នាងមិនដឹងថាហេតុអ្វីត្រូវធ្វើដូច្នោះទេ។

ប្រហែលដោយសារមិនចង់ឱ្យផ្ទះមើលទៅដូចជាគាត់មិនទាន់ត្រឡប់។


ថ្ងៃកន្លងទៅយឺត។

នៅពេលថ្ងៃជិតលិច នាងអង្គុយបកបន្លែនៅមុខផ្ទះ។

សត្វល្អិតនៅជុំវិញស្មៅនៅតែមានសម្លេង។

កង្កែបនៅប្រឡាយក៏នៅតែស្រែក។

អ្វីៗធម្មតា។

នាងស្ទើរតែមានអារម្មណ៍ថា អ្វីដែលបានកើតឡើងនៅយប់មុនគ្រាន់តែជាការស្រមៃរបស់ខ្លួន។

រហូតដល់នាងឮ—

ក្រហូត...

សម្លេងស្រាលមួយនៅខាងក្រោយផ្ទះ។

កាំបិតក្នុងដៃនាងឈប់។

នាងស្តាប់។

ក្រហូត...

ម្តងទៀត។

ដូចអ្វីមួយកំពុងអូសលើដីស្ងួត។

នាងដាក់បន្លែចុះ។

«មានអ្នកណា?»

គ្មានចម្លើយ។

នាងមើលទៅខាងក្រោយផ្ទះ។

គ្មានមនុស្ស។

នាងមិនចេញទៅមើល។

នាងចាំរហូតសម្លេងបាត់។

បន្ទាប់មកនាងយកបន្លែចូលផ្ទះ ហើយបិទទ្វារ។

នៅពេលយប់ នាងដាក់ឈើទប់ទ្វារពីខាងក្នុង។

នាងមិនប្រាប់ខ្លួនឯងថា ខ្លាចទេ។

នាងគ្រាន់តែប្រុងប្រយ័ត្ន។


## ១. ជំហាន

យប់ជ្រៅ នាងភ្ញាក់ឡើងដោយសារសម្លេងមួយ។

តុក។

តុក។

តុក។

មិនមែនពីទ្វារ។

ពីជុំវិញផ្ទះ។

នាងអង្គុយលើគ្រែ។

ស្តាប់។

ជំហានមួយនៅខាងជញ្ជាំងខាងឆ្វេង។

បន្ទាប់មកមួយទៀតនៅខាងក្រោយផ្ទះ។

យឺតៗ។

ដូចមនុស្សម្នាក់កំពុងដើររកអ្វីមួយ។

នាងដកដង្ហើមយឺត។

តុក...

ជំហានឈប់នៅក្រោមបង្អួច។

នាងងាកទៅមើល។

បង្អួចបិទ។

ខាងក្រៅងងឹត។

មានតែពន្លឺព្រះចន្ទស្លេកមួយបន្ទាត់នៅលើដី។

នាងលូកដៃទៅយកកាំបិតផ្ទះបាយដែលដាក់ក្បែរគ្រែ។

ដៃនាងត្រជាក់។

សម្លេងនោះបន្ត។

តុក...

តុក...

បន្ទាប់មកវាអូសទៅខាងស្តាំ។

នាងងាកតាមសម្លេង។

ជញ្ជាំងស្ងាត់។

សម្លេងទៅដល់ទ្វារ។

ឈប់។

នាងកាន់កាំបិតជាប់ក្នុងដៃ។

មានសម្លេងដកដង្ហើម។

យឺត។

ជ្រៅ។

នៅខាងក្រោយទ្វារ។

នាងមិនចូលទៅជិត។

មិនបើក។

មិនសួរ។

សម្លេងនោះនៅទីនោះយូរ។

ហើយបន្ទាប់មក—

វាបាត់ទៅ។

នាងនៅតែអង្គុយរហូតដល់ព្រឹក។


ពេលព្រះអាទិត្យឡើង នាងបើកទ្វារយឺតៗ។

មុខផ្ទះគ្មានអ្វី។

គ្មានមនុស្ស។

គ្មានសត្វ។

គ្មានស្នាមជើង។

នាងចុះមើលដី។

គ្មានស្នាមជើងមនុស្សពិតមែន។

តែជិតជញ្ជាំង មានខ្សែសើមមួយស្តើង។

វាមិនមែនជាទឹកភ្លៀង។

ទឹកនោះចេញពីក្រោមបង្អួច ហើយលាតទៅដល់មាត់ទ្វារ។

នាងលុតជង្គង់។

ម្រាមដៃប៉ះវា។

ត្រជាក់។

ក្លិនមួយឡើងមកភ្លាមៗ។

ក្លិនភក់។

ក្លិនទឹកនៅក្នុងវាលភក់។

ហើយក្លិនផ្កាឈូកដែលរលួយនៅក្រោមទឹកយូរថ្ងៃ។

នាងដកដៃចេញ។

នាងមើលទៅបង្អួច។

វានៅតែបិទ។

គ្មានរន្ធ។

គ្មានកន្លែងឱ្យទឹកចូល។

នាងយកក្រណាត់មកជូត។

ពេលជូតដល់ពាក់កណ្តាល ខ្សែទឹកមួយបាត់ទៅ។

តែជំនួសវា មានស្នាមតូចមួយនៅលើកម្រាល។

ដូចជាម្រាមដៃសើមមួយបានអូសតាមដី។

នាងឈប់ជូត។

នាងមិនចង់បន្តគិត។


## ២. ត្រី

ថ្ងៃត្រង់ នាងចេញទៅយកអុសនៅខាងក្រោយផ្ទះ។

ពេលត្រឡប់មក នាងឃើញអ្វីមួយនៅមុខទ្វារ។

កន្ត្រកតូចមួយ។

នាងឈប់។

មិនមានកន្ត្រកនៅទីនោះកាលពីព្រឹក។

នាងមើលជុំវិញ។

ផ្លូវមុខផ្ទះទទេ។

នាងចូលទៅជិត។

ក្នុងកន្ត្រក មានត្រីបីក្បាល។

ត្រីទឹកសាប។

ធំល្មមសម្រាប់ធ្វើម្ហូបមួយពេល។

ស្រស់។

ស្រស់ខ្លាំងពេក។

ភ្នែកវានៅថ្លា។

ស្បែកនៅតែសើម។

គ្មានក្លិនស្អុយ។

នាងអង្គុយចុះ។

បេះដូងនាងលោតខ្លាំង។

«ប្តី...»

ពាក្យនោះចេញពីមាត់ដោយមិនដឹងខ្លួន។

ប្រហែលគាត់ផ្ញើអ្នកណាម្នាក់យកមក។

តែគាត់ទើបចេញទៅមួយថ្ងៃ។

ហើយអ្នកណានឹងដឹងថានាងនៅផ្ទះតែម្នាក់?

នាងយកត្រីមួយឡើង។

វាត្រជាក់។

នៅលើខ្លួនវាមិនមានស្នាមកាំបិតទេ។

មិនមានស្នាមចាប់ធម្មតារបស់អ្នកនេសាទ។

ដូចជាវាត្រូវបានយកចេញពីទឹក ហើយដាក់ក្នុងកន្ត្រកភ្លាមៗ។

នាងងាកទៅមើលវាលស្រែ។

ខាងឆ្ងាយ មានស្មៅរំកិល។

នាងស្ទើរតែហៅ។

តែសម្លេងមិនចេញ។

នាងយកកន្ត្រកចូលផ្ទះ។


នៅពេលល្ងាច នាងអង្គុយមុខត្រីទាំងបី។

នាងបានលាងវា។

ដាក់អំបិល។

តែពេលលើកកាំបិតឡើង នាងឈប់។

ក្លិនត្រីឆៅឡើងមកខ្លាំងជាងធម្មតា។

មិនមែនក្លិនស្អុយ។

វាជាក្លិនស្រស់។

ក្លិនទឹក។

ក្លិនភក់។

ក្លិនដែលធ្វើឱ្យពោះនាងរមួល។

នាងលេបទឹកមាត់។

ហើយស្រាប់តែនាងមានអារម្មណ៍ថា—

នាងឃ្លាន។

ខ្លាំង។

នាងកាត់ត្រីមួយចំណិត។

ដាក់ចូលឆ្នាំង។

រង់ចាំ។

ប៉ុន្តែខណៈកំពុងរង់ចាំ នាងយកម្រាមដៃប៉ះសាច់ត្រីឆៅដែលនៅសល់។

នាងស្ទើរតែយកវាចូលមាត់។

នាងឈប់ភ្លាម។

ដាក់វាចុះ។

«អត់ទេ...»

នាងនិយាយម្នាក់ឯង។

នាងលាងដៃ។

ប៉ុន្តែក្លិននោះនៅតែជាប់ក្នុងច្រមុះ។

នៅយប់នោះ នាងមិនបានបរិភោគត្រីទេ។

នាងទុកវានៅលើតុ។


ជិតពាក់កណ្តាលយប់ នាងភ្ញាក់ឡើងម្ដងទៀត។

ផ្ទះស្ងាត់។

នាងអង្គុយឡើង។

ស្តាប់។

គ្មានជំហាន។

គ្មានសម្លេងអូស។

នាងធូរចិត្តបន្តិច។

ប៉ុន្តែពេលងាកទៅរកតុ—

កន្ត្រកត្រីនៅទីនោះនៅដដែល។

ត្រីមួយក្បាលបាត់។

នាងមើលទៅកន្ត្រក។

បន្ទាប់មកមើលទៅជាន់។

គ្មានឆ្មា។

គ្មានឆ្កែ។

គ្មានស្នាមជើង។

នាងដើរទៅជិត។

នៅលើកម្រាល មានទឹកស្តើងមួយខ្សែ។

វាចេញពីកន្ត្រក។

លាតទៅកាន់ទ្វារក្រោយផ្ទះ។

នាងឈរមើលវា។

ហើយនៅពេលនោះ—

ពីក្រៅទ្វារ មានសម្លេងទឹកតូចមួយ។

ផ្លឹប។

នាងកាន់កាំបិត។

សម្លេងមួយទៀត។

ផ្លឹប។

ដូចអ្វីមួយកំពុងចុះទៅក្នុងទឹក។

នាងមិនបើកទ្វារ។

នាងឈរនៅទីនោះយូរ។

រហូតដល់ក្លិនផ្កាឈូករលួយចាប់ផ្តើមចូលមកតាមប្រហោងទ្វារ។

នាងបិទភ្នែក។

នៅពេលនោះ នាងបានដឹងថា អ្វីមួយនៅក្រៅផ្ទះមិនបានមកដើម្បីធ្វើឱ្យនាងខ្លាចទេ។

វាមកដើម្បីមើលថា—

នាងនឹងទទួលអ្វីដែលវាផ្តល់ឱ្យឬអត់។

នាងបើកភ្នែកឡើង។

ហើយមិនដឹងថាហេតុអ្វី—

នាងមានអារម្មណ៍ថា នៅក្នុងភាពងងឹតខាងក្រៅ មានអ្វីមួយកំពុងរង់ចាំចម្លើយ។