ពស់កេងកង · Chapter 04
ជំពូកទី ០៤ — អ្វីដែលមិនគួរទទួល
The Serpent's Brood
នៅថ្ងៃទីបី នាងនីមិនបានយកត្រីទៅបោះចោលទេ។
ត្រីពីរក្បាលដែលនៅសល់នៅក្នុងកន្ត្រក ត្រូវបាននាងយកទៅចម្អិននៅព្រឹកនោះ។
នាងចម្អិនវាយូរជាងធម្មតា។
ដាក់អំបិលច្រើន។
ដាំទឹកឱ្យពុះខ្លាំង។
ប៉ុន្តែពេលអាហាររួច ក្លិនត្រីឆ្អិនធ្វើឱ្យនាងមានអារម្មណ៍ចង់ក្អួត។
នាងដាក់ចានចុះ។
មិនបានបរិភោគសូម្បីតែមួយមាត់។
នៅលើតុ កន្ត្រកនៅតែទទេ។
តែសម្លេងពីយប់មុននៅតែជាប់ក្នុងចិត្ត។
ផ្លឹប។
ផ្លឹប។
ហើយបន្ទាប់មក ក្លិនផ្កាឈូករលួយ។
នាងមើលទៅទ្វារក្រោយ។
ពេលព្រឹកពេញហើយ។
ពន្លឺថ្ងៃចូលដល់កម្រាល។
គ្មានអ្វីនៅទីនោះ។
ប៉ុន្តែអារម្មណ៍មួយមិនព្រមបាត់។
អ្វីមួយកំពុងរង់ចាំ។
មិនមែននៅមុខផ្ទះទៀតទេ។
នៅខាងក្នុងចិត្តនាង។
## ១. ផ្លូវទៅរកទឹក
ពេលថ្ងៃជិតលិច នាងយកឆ្នាំងទឹកមួយ ហើយដើរចេញពីផ្ទះ។
នាងមិនបានប្រាប់អ្នកជិតខាង។
ក៏មិនបានប្រាប់ខ្លួនឯងថា នាងកំពុងទៅណាច្បាស់លាស់ដែរ។
នាងគ្រាន់តែដឹងថា សម្លេងទឹកកាលពីយប់មិញមកពីទិសណា។
នាងដើរតាមផ្លូវតូចកាត់វាលស្រែ។
ពេលនៅជិតប្រឡាយ សម្លេងកង្កែបចាប់ផ្តើមស្ងាត់ម្តងមួយៗ។
នាងឈប់។
កង្កែបមួយចុងក្រោយនៅតែស្រែក។
បន្ទាប់មក—
ស្ងាត់។
នាងស្តាប់។
គ្មានសម្លេងស្លាបសត្វ។
គ្មានសូរស្មៅ។
គ្មានសត្វល្អិត។
ខ្យល់ក៏ត្រជាក់ជាងមុន។
នាងបន្តដើរ។
ដីក្រោមជើងចាប់ផ្តើមទន់។
នៅមុខនាង វាលភក់លាតសន្ធឹងក្រោមពន្លឺល្ងាច។
នាងមើលទៅផ្លូវដែលចូលជ្រៅ។
មានស្នាមចាស់ៗនៅលើភក់។
ខ្លះស្រដៀងស្នាមជើងមនុស្ស។
ខ្លះមិនស្រដៀងអ្វីដែលនាងស្គាល់។
នាងចងចាំពាក្យអ្នកចាស់។
ក្រោយដើមឈើ កុំទៅពេលថ្ងៃលិច។
នាងគួរតែត្រឡប់។
នាងដឹង។
ប៉ុន្តែនាងមិនត្រឡប់ទេ។
នាងដាក់ឆ្នាំងទឹកចុះ ហើយបន្តចូលទៅ។
## ២. ភាពស្ងាត់ក្រោមដើមឈើ
ដើមឈើធំលេចឡើងនៅពីមុខនាង។
វាធំជាងដែលនាងធ្លាប់សង្កេតពីចម្ងាយ។
ឫសរបស់វាលាតលើដីដូចដៃធំៗ ដែលកំពុងចាប់ភក់ទុក។
សំបកមានស្នាមរមួលជុំវិញដើម។
មានស្នាមចាស់ៗខ្លះដែលមើលទៅដូចខ្សែរុំជុំវិញវា។
នាងឈប់នៅចម្ងាយមួយ។
ក្លិនទឹកភក់ខ្លាំងឡើង។
ក្លិនផ្កាឈូករលួយក៏ចូលមកជាមួយ។
នាងកាន់ឆ្នាំងទឹកជាប់។
«មានអ្នកណានៅទីនេះ?»
សម្លេងនាងស្រាល។
គ្មានចម្លើយ។
នាងដើរមួយជំហានទៀត។
ទឹកក្នុងអាងតូចមុខឫសឈប់រលក។
នាងមើលវា។
ផ្ទៃទឹកស្ងាត់ដូចកញ្ចក់។
បន្ទាប់មកមានរលកតូចមួយកើតឡើងនៅកណ្តាល។
មិនមានអ្វីប៉ះទឹក។
រលកទីពីរ។
ទីបី។
នាងថយមួយជំហាន។
នៅពីក្រោយនាង គ្មានសម្លេងសត្វ។
នៅពីមុខនាង គ្មានសម្លេងខ្យល់។
មានតែដង្ហើមរបស់នាងឯង។
ហើយបន្ទាប់មក—
មានសម្លេងមួយ។
«ឯងមកដល់ហើយ។»
នាងកក។
សម្លេងនោះមិនខ្លាំងទេ។
មិនមែនចេញពីខាងឆ្វេង ឬខាងស្តាំ។
វាដូចជាចេញពីកន្លែងដែលដី និងទឹកជាប់គ្នា។
នាងមើលជុំវិញ។
«អ្នកណា?»
ភាពស្ងាត់។
បន្ទាប់មក—
«ឯងសួរដូចជាមិនដឹង។»
នាងកាន់ឆ្នាំងទឹកខ្លាំងជាងមុន។
«ខ្ញុំមិនស្គាល់អ្នកទេ។»
«តែខ្ញុំស្គាល់ឯង។»
បេះដូងនាងលោត។
«តើអ្នក...ជាអ្នកយកត្រីមកឱ្យខ្ញុំ?»
សម្លេងនោះឈប់មួយសន្ទុះ។
«ឯងឃ្លាន។»
នាងមិនឆ្លើយ។
«ឯងនៅម្នាក់ឯង។»
នាងមើលទៅផ្ទះនៅឆ្ងាយ។
«ខ្ញុំមានប្តី។»
«គាត់មិននៅទីនេះទេ។»
ពាក្យធម្មតា។
តែវាធ្វើឱ្យនាងមានអារម្មណ៍ដូចមានដៃត្រជាក់ប៉ះកញ្ចឹងក។
«អ្នកឃើញខ្ញុំ?»
«ខ្ញុំឮឯង។»
នាងមើលដី។
គ្មានអ្នកណា។
«អ្នកនៅណា?»
សម្លេងនោះមិនឆ្លើយភ្លាម។
ក្រោមជើងនាង មានអ្វីមួយកន្ត្រាក់។
តិចៗ។
ដូចឫសកំពុងផ្លាស់ទីក្រោមភក់។
នាងថយក្រោយ។
«កុំខ្លាច។»
សម្លេងនៅតែទន់។
«ខ្ញុំមិនធ្វើអ្វីឯងទេ។»
នាងសួរ—
«ហេតុអ្វី?»
«ព្រោះឯងមិនបានមកធ្វើបាបខ្ញុំ។»
នាងមិនយល់។
«ខ្ញុំមិនដឹងថាខ្ញុំបានមករកអ្នកទេ។»
«តែឯងមកដល់ហើយ។»
## ៣. អ្វីដែលឮពីក្រោមដី
នាងគួរតែត្រឡប់។
នាងដឹង។
តែពេលនាងបែរខ្លួន សម្លេងមួយទៀតបានឮពីខាងក្រោយ។
ស្រាល។
ដូចសត្វធំមួយកំពុងផ្លាស់ទីក្នុងភក់។
នាងងាកមកវិញ។
គ្មានអ្វី។
មានតែដើមឈើ។
ឫស។
ទឹកស្ងាត់។
«អ្នកជាសត្វឬ?»
សំណួរនោះចេញដោយមិនដឹងខ្លួន។
សម្លេងនោះដូចជាញញឹម ទោះនាងមិនឃើញមុខក៏ដោយ។
«បើខ្ញុំជាសត្វ តើឯងនឹងរត់ទេ?»
នាងមិនឆ្លើយ។
«ប្រហែល។»
«តែឯងនៅ។»
នាងក្រឡេកទៅផ្ទះ។
ផ្លូវត្រឡប់មើលទៅវែងជាងមុន។
«ខ្ញុំមិនចង់នៅម្នាក់ឯងទេ។»
ពាក្យនោះចេញមកស្ងាត់ៗ។
ជាលើកដំបូងដែលនាងនិយាយការពិតទៅកាន់អ្វីមួយដែលនាងមិនស្គាល់។
ភាពស្ងាត់នៅជុំវិញនាងប្តូរ។
ដូចជាអ្វីមួយបានស្តាប់យ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់។
«ខ្ញុំដឹង។»
នាងបិទភ្នែកមួយភ្លែត។
«ប្តីខ្ញុំទៅរកស៊ី។ គាត់នឹងត្រឡប់មក។»
«ខ្ញុំមិនបានសួរអំពីគាត់ទេ។»
នាងបើកភ្នែក។
សម្លេងនោះនៅតែស្ងប់។
«ខ្ញុំសួរអំពីឯង។»
នាងមិនដឹងថាត្រូវឆ្លើយអ្វី។
ជាច្រើនឆ្នាំមកហើយ នាងធ្លាប់ឮមនុស្សសួរថា តើប្តីនៅឯណា? តើផ្ទះមានអង្ករគ្រប់ទេ? តើការងារធ្វើរួចឬនៅ?
មិនសូវមានអ្នកណាសួរថា នាងខ្លួនឯងកំពុងមានអារម្មណ៍យ៉ាងណាទេ។
នាងលេបទឹកមាត់។
«ខ្ញុំ...ខ្លាច។»
«ខ្ញុំដឹង។»
«ខ្ញុំមិនចង់ឱ្យមានអ្វីមករកខ្ញុំទៀតទេ។»
សម្លេងនោះស្ងាត់យូរ។
បន្ទាប់មក—
«អញ្ចឹង កុំឱ្យអ្វីមករកឯង។»
នាងមើលទៅដើមឈើ។
«តើអ្នកអាចធ្វើបាន?»
«អាច។»
ចម្លើយមកភ្លាម។
សាមញ្ញពេក។
នាងមានអារម្មណ៍ត្រជាក់តាមខ្នង។
«ហេតុអ្វីអ្នកចង់ជួយខ្ញុំ?»
«ព្រោះឯងសុំ។»
នាងភ្ញាក់។
«ខ្ញុំមិនបានសុំទេ។»
សម្លេងនោះទន់ជាងមុន។
«មិនទាន់។»
## ៤. អ្នកដែលមិនត្រឡប់
នាងឈរមើលទឹករយៈពេលយូរ។
ថ្ងៃលិចកាន់តែជិត។
ពន្លឺក្រហមនៅលើផ្ទៃទឹកបន្តិចម្តងៗក្លាយជាពណ៌ខ្មៅ។
នាងយកឆ្នាំងទឹកឡើង។
«ខ្ញុំទៅវិញហើយ។»
«ទៅចុះ។»
នាងដើរមួយជំហាន។
«នាងនី។»
នាងឈប់។
សម្លេងនោះហៅឈ្មោះនាង។
នាងមិនបានប្រាប់។
នាងងាកមក។
«អ្នកដឹងឈ្មោះខ្ញុំ?»
គ្មានចម្លើយ។
តែបន្ទាប់ពីមួយសន្ទុះ—
«ខ្ញុំដឹងរឿងជាច្រើនដែលដីចាំ។»
នាងមើលទៅឫស។
នៅកន្លែងដែលដីសើម មានពពុះតូចៗឡើងមួយគូ។
បែក។
បាត់។
នាងមិនសួរទៀត។
នាងដើរចេញពីទីនោះ។
តែពេលចេញពីវាលភក់ នាងឮសម្លេងរអិលតាមពីក្រោយ។
មិនលឿន។
មិនតាមជិត។
ដូចជាអ្វីមួយកំពុងអមដំណើរ។
នាងមិនងាកមើល។
យប់នោះ នាងដាក់ឆ្នាំងទឹកនៅជ្រុងផ្ទះ។
នាងបិទទ្វារ។
ដាក់ឈើទប់។
ហើយអង្គុយម្នាក់ឯងនៅមុខចង្កៀង។
នាងគិតពីសម្លេងនោះ។
មិនមែនសម្លេងខ្លាំង។
មិនមែនសម្លេងគំរាម។
វាស្តាប់ទៅដូចមនុស្សម្នាក់ដែលមិនប្រញាប់។
មនុស្សម្នាក់ដែលដឹងថា អ្នកដែលខ្លួនកំពុងនិយាយជាមួយ នឹងត្រឡប់មកវិញនៅថ្ងៃណាមួយ។
នាងមើលដៃខ្លួន។
ដៃមនុស្សធម្មតា។
នាងបិទភ្នែក។
នៅក្នុងភាពងងឹត នាងឮសម្លេងទឹកម្តងទៀត។
ផ្លឹប។
នាងបើកភ្នែក។
សម្លេងពីក្រោមផ្ទះ។
ផ្លឹប។
បន្ទាប់មកស្ងាត់។
នាងមិនដឹងថា ហេតុអ្វីបានជាខ្លួនឯងនិយាយស្រាលៗទៅកាន់ភាពងងឹត—
«បើអ្នកអាចការពារខ្ញុំ...»
នាងឈប់។
មិននិយាយបន្ត។
ប៉ុន្តែនៅក្រោមផ្ទះ មានអ្វីមួយដកដង្ហើមយឺតៗ។
ដូចជាវាកំពុងរង់ចាំពាក្យដែលនាងមិនទាន់ហ៊ាននិយាយ។