ពស់កេងកង · Chapter 05

ជំពូកទី ០៥ — ឈាមមួយដំណក់

The Serpent's Brood

ជំពូកទី ០៥ — ឈាមមួយដំណក់
គំនូរតំណាង ៖ ប្ដីត្រឡប់មកវិញ និងការរកឃើញការពិត (The Husband's Horror Return)

នៅយប់នោះ នាងនីមិនបានដេកលក់ទេ។

ពាក្យមួយនៅតែវិលជុំក្នុងក្បាល។

មិនទាន់។

សម្លេងនោះមិនបានបង្ខំនាង។

វាមិនបានស្រែក។

មិនបានគំរាម។

វាគ្រាន់តែរង់ចាំ។

ពេលព្រឹកមកដល់ នាងចេញទៅក្រោយផ្ទះ។ ដីនៅតែសើមពីភ្លៀងយប់មិញ។ នៅកន្លែងដែលនាងឃើញទឹកហូរចេញពីផ្ទះ ក្លិនភក់នៅតែមាន។

នាងឈរមើលវាលភក់យូរ។

បន្ទាប់មក នាងដឹងថា ខ្លួនឯងនឹងត្រឡប់ទៅទីនោះវិញ។

មិនមែនព្រោះសម្លេងបានហៅ។

ព្រោះនាងចង់បានចម្លើយ។


## ១. អ្នកដែលរង់ចាំ

ពេលថ្ងៃលិច នាងទៅដល់ដើមឈើម្តងទៀត។

លើកនេះ នាងមិនយកឆ្នាំងទឹកទេ។

នាងយកតែកាំបិតតូចមួយ។

នៅពេលនាងចូលដល់កន្លែងចាស់ សត្វល្អិតស្ងាត់ដូចមុន។

ទឹកឈប់រលក។

នាងឈរ។

«ខ្ញុំមកហើយ។»

គ្មានចម្លើយភ្លាមៗ។

បន្ទាប់មក សម្លេងនោះចេញពីជិតឫស។

«ខ្ញុំដឹង។»

«អ្នកដឹងថាខ្ញុំនឹងមក?»

«បាទ។»

នាងស្ទើរតែថយក្រោយ។

«កុំហៅខ្ញុំថា បាទ។»

សម្លេងនោះស្ងាត់មួយភ្លែត។

«បាន។»

នាងមិនដឹងថាហេតុអ្វី ពាក្យសាមញ្ញនេះធ្វើឱ្យបេះដូងនាងធូរបន្តិច។

នាងសួរ—

«អ្នកជាអ្វី?»

«អ្វីមួយដែលនៅទីនេះមុនឯង។»

«មុនភូមិ?»

«មុនផ្ទះរបស់ឯង។»

នាងមើលដើមឈើ។

«អ្នករស់នៅក្រោមដើមនេះ?»

«ខ្ញុំមិននៅក្នុងដើមឈើទេ។»

«អញ្ចឹងនៅណា?»

«នៅក្រោមវា។»

ដីក្រោមជើងនាងញ័រតិចៗ។

នាងមិនសួរទៀត។


## ២. អ្វីដែលនាងចង់បាន

នាងដកដង្ហើមជ្រៅ។

«អ្នកនិយាយថា អ្នកអាចការពារខ្ញុំ។»

«អាច។»

«ពីអ្វី?»

«ពីអ្វីដែលឯងខ្លាច។»

«អ្នកដឹងថាខ្ញុំខ្លាចអ្វី?»

«ខ្ញុំឮវារាល់យប់។»

នាងស្ងាត់។

«ខ្ញុំខ្លាចនៅម្នាក់ឯង។»

«ខ្ញុំដឹង។»

«ខ្ញុំខ្លាចថាមានអ្វីមករកខ្ញុំ។»

«ខ្ញុំដឹង។»

«ខ្ញុំខ្លាចថា ប្តីខ្ញុំមិនត្រឡប់មក។»

លើកនេះ សម្លេងនោះមិនឆ្លើយភ្លាម។

«គាត់នឹងត្រឡប់។»

នាងលើកភ្នែក។

«អ្នកដឹង?»

«ផ្លូវរបស់មនុស្សមិនទាន់បិទទេ។»

នាងមិនយល់ទាំងស្រុង។

«បើគាត់ត្រឡប់... ខ្ញុំមិនចង់ឱ្យគាត់ឃើញខ្ញុំខ្លាចទេ។»

«អញ្ចឹង កុំខ្លាច។»

នាងសើចស្ងាត់ៗដោយមិនមានអំណរ។

«និយាយងាយណាស់។»

«ខ្ញុំអាចធ្វើឱ្យគ្មានអ្វីមកជិតឯង។»

«តម្លៃអ្វី?»

ភាពស្ងាត់កើតឡើង។

បន្ទាប់មក—

«ឈាម។»

នាងមើលទៅដៃខ្លួន។

«ឈាមរបស់អ្នក?»

«មួយដំណក់របស់ឯង។»

នាងមិនចូលចិត្តចម្លើយនោះ។

«ហេតុអ្វីត្រូវការឈាម?»

«ព្រោះឈាមចាំអ្នកដែលវាបានជួប។»

«ខ្ញុំមិនយល់។»

«មិនចាំបាច់យល់ទាំងអស់ទេ។»

សម្លេងនោះទន់ណាស់។

«ត្រូវតែជ្រើស។»


## ៣. បុរសក្រោមឫស

នាងកាន់កាំបិត។

«បើខ្ញុំមិនព្រម?»

«ឯងត្រឡប់ទៅផ្ទះ។»

«ហើយ?»

«ខ្ញុំនឹងនៅទីនេះ។»

«មិនធ្វើអ្វីខ្ញុំ?»

«មិនធ្វើ។»

នាងសម្លឹងទៅភាពងងឹតក្រោមឫស។

«ហេតុអ្វី?»

«ព្រោះឯងមិនមែនជារបស់ខ្ញុំទេ។»

ពាក្យនោះធ្វើឱ្យនាងធូរចិត្ត។

តែស្រាប់តែសម្លេងនោះបន្ត—

«មិនទាន់។»

នាងកាន់កាំបិតជាប់។

«ខ្ញុំមិនចង់ក្លាយជារបស់អ្នកទេ។»

«ការការពារមិនមែនជាការដាក់ទ្រុងទេ។»

«ហើយបើខ្ញុំចង់ចេញ?»

សម្លេងនោះស្ងាត់យូរ។

«ឈាមដែលភ្ជាប់គ្នា តែងតែស្គាល់ផ្លូវត្រឡប់ទៅរកគ្នា។»

នាងមិនចូលចិត្តប្រយោគនោះ។

«នោះមានន័យថា ខ្ញុំមិនអាចចាកចេញទេ?»

«ខ្ញុំមិនបាននិយាយថា មិនអាច។»

«អញ្ចឹង?»

«ខ្ញុំគ្រាន់តែនិយាយថា ឈាមមិនភ្លេច។»

នាងឈរនៅទីនោះយូរ។

នាងដឹងថា គួរតែត្រឡប់។

ប៉ុន្តែនៅពីក្រោយនាង មានភាពងងឹត។

នៅមុខនាង ក៏មានភាពងងឹតដែរ។

ខុសតែភាពងងឹតមួយនៅមុខ បាននិយាយជាមួយនាង។


## ៤. ឈាម

«តើខ្ញុំត្រូវធ្វើអ្វី?»

សម្លេងនោះឆ្លើយ—

«ដាក់ដៃលើឫស។»

នាងមិនធ្វើភ្លាម។

«ហើយ?»

«និយាយអ្វីដែលឯងចង់បាន។»

«ត្រូវនិយាយអ្វី?»

«អ្វីដែលជាការពិត។»

នាងដើរទៅជិតឫស។

សំបកឈើនៅក្បែរនោះសើម ហើយត្រជាក់។

នាងដាក់បាតដៃលើឫស។

នៅពេលម្រាមដៃប៉ះ—

វាក្តៅ។

មិនមែនក្តៅដូចឈើដែលត្រូវថ្ងៃ។

ក្តៅដូចស្បែកមនុស្ស។

នាងដកដៃភ្លាម។

«វាក្តៅ។»

«វាស្គាល់ឯង។»

នាងមើលដៃខ្លួន។

មានអារម្មណ៍ចម្លែកមួយឡើងតាមដៃ ដូចចរន្តតូចៗរត់ក្រោមស្បែក។

នាងលើកកាំបិត។

ចុងកាំបិតប៉ះម្រាមដៃ។

នាងកាត់ស្បែកតិចតួច។

ឈឺ។

ឈាមមួយដំណក់ឡើងលើចុងម្រាមដៃ។

នាងស្ទាក់។

«មិនទាន់យឺតទេ» សម្លេងនោះនិយាយ។

នាងមើលឈាម។

បន្ទាប់មកដាក់ម្រាមដៃលើឫស។

ឈាមមួយដំណក់ធ្លាក់ចុះ។

មិនធ្លាក់លើភក់។

វាត្រូវបានស្រូបចូលក្នុងសំបកឈើ។

ដើមឈើញ័រ។

មិនខ្លាំង។

តែឫសក្រោមដៃនាងកន្ត្រាក់ម្តង។

នាងចង់ដកដៃចេញ។

មិនអាច។

មានអ្វីមួយកាន់ដៃនាងទុក។

«ปล่อย...»

ពាក្យមួយភ្លាត់ចេញពីមាត់នាង។

នាងមិនដឹងថាវាជាពាក្យអ្វីដែលនាងចង់និយាយទេ។

បន្ទាប់មក ឫសបានដោះដៃ។

នាងថយក្រោយ។

ដកដង្ហើមខ្លាំង។

នៅលើកដៃ មានស្នាមខ្មៅស្តើងមួយ។

ដូចសរសៃឈាមដែលមិនគួរមើលឃើញ។

«ឈឺទេ?» សម្លេងសួរ។

នាងមើលស្នាម។

«បន្តិច។»

«វានឹងឈប់។»

«ហើយបន្ទាប់មក?»

«បន្ទាប់មក គ្មានអ្វីមកជិតឯងទេ។»

នាងមិនទាន់ដឹងថា ពាក្យ ការពារ មានន័យធ្ងន់ប៉ុណ្ណា។


## ៥. បុរសដែលនាងឃើញ

ពេលនាងងាកទៅរកផ្លូវត្រឡប់—

មានបុរសម្នាក់ឈរនៅចន្លោះដើមឈើ និងទឹក។

នាងកក។

បុរសនោះមើលទៅដូចមនុស្ស។

ខ្ពស់។

ស្គម។

សម្លៀកបំពាក់ពណ៌ងងឹតសាមញ្ញ។

មុខស្ងប់។

គាត់មិនបានដើរមកជិត។

គ្រាន់តែឈរ។

ភ្នែករបស់គាត់—

ពណ៌ស្វាយងងឹត។

នាងមិនអាចដកភ្នែកចេញបាន។

«អ្នក...»

«កុំខ្លាច។»

គាត់និយាយដោយមាត់។

សម្លេងដូចគ្នានឹងសម្លេងពីក្រោមឫស។

នាងថយមួយជំហាន។

«អ្នកជាមនុស្ស?»

គាត់មើលនាង។

«ខ្ញុំអាចមើលទៅដូចមនុស្ស។»

ចម្លើយនោះធ្វើឱ្យបេះដូងនាងធ្លាក់ចុះ។

ខ្យល់បក់កាត់។

សក់របស់បុរសនោះមិនរលំតាមខ្យល់ទេ។

វាផ្លាស់ទីយឺតៗ ដូចមានទឹកហូរឆ្លងកាត់។

នាងមើលទៅជើងគាត់។

ស្មៅនៅក្រោមជើងសើម។

តែគ្មានស្នាមជើង។

«អ្នកឈ្មោះអ្វី?»

បុរសនោះមិនឆ្លើយភ្លាម។

«មនុស្សនៅទីនេះធ្លាប់ហៅខ្ញុំដោយឈ្មោះជាច្រើន។»

«ខ្ញុំចង់ដឹងឈ្មោះពិត។»

ភ្នែកពណ៌ស្វាយមើលនាងយូរ។

«កេងកង។»

ពេលនាងឮឈ្មោះនោះ ទឹកនៅពីក្រោយគាត់មានរលកមួយ។

បន្ទាប់មករលកទីពីរ។

ទីបី។

នាងមើលទៅឫស។

ស្នាមខ្មៅនៅលើកដៃនាងក្តៅឡើង។

«ឥឡូវឯងបានជ្រើសហើយ» កេងកងនិយាយ។

នាងមើលស្នាមឈាមមួយដំណក់ដែលមិននៅលើម្រាមដៃទៀត។

នាងមិនទាន់យល់ថា អ្វីដែលនាងបានទទួលមិនមែនគ្រាន់តែជាការការពារ។

នៅក្រោមដី ជ្រៅជាងឫស—

មានអ្វីមួយបានភ្ញាក់។

ហើយនៅក្នុងទឹកខ្មៅជុំវិញដើមឈើ មានពស់តូចៗជាច្រើនក្បាលចាប់ផ្តើមបែរក្បាលមករកនាង។