ពស់កេងកង · Chapter 06
ជំពូកទី ០៦ — ការការពារ
The Serpent's Brood
ព្រឹកបន្ទាប់ នាងនីភ្ញាក់ឡើងមុនសត្វមាន់។
នាងមិនចាំថាខ្លួនឯងដេកលក់នៅពេលណាទេ។
បន្ទប់នៅតែដដែល។
ចង្ក្រាននៅកន្លែងដដែល។
ឆ្នាំងទឹកនៅក្បែរជញ្ជាំង។
ទ្វារបិទ។
គ្មានអ្វីចម្លែក។
នាងអង្គុយលើគ្រែ ហើយមើលដៃខ្លួន។
ស្នាមខ្មៅនៅលើកដៃនៅតែមាន។
វាស្តើងដូចសរសៃមួយនៅក្រោមស្បែក ហើយលាតពីកដៃឡើងបន្តិច មុននឹងបាត់ទៅក្រោមសាច់។
នាងយកម្រាមដៃប៉ះវា។
មិនឈឺ។
តែវាក្តៅ។
នាងចងក្រមាដើម្បីបិទវា។
បន្ទាប់មកនាងទៅបើកទ្វារ។
ខ្យល់ព្រឹកចូលមក។
គ្មានសម្លេងអ្វីនៅក្រៅ។
ប៉ុន្តែមានអ្វីមួយខុស។
សត្វឆ្កែរបស់អ្នកជិតខាងដែលតែងតែព្រុសពេលនាងដើរកាត់ផ្លូវ មិនព្រុសទេ។
វាអង្គុយនៅមុខផ្ទះម្ចាស់ ហើយសម្លឹងមកនាង។
ក្បាលវាទាប។
កន្ទុយរបស់វាមិនកម្រើក។
នាងឈប់។
ឆ្កែមិនខាំ។
មិនព្រុស។
វាគ្រាន់តែថយក្រោយពីរជំហាន។
នាងនីមិនបានដើរទៅជិតវាទេ។
## ១. អ្វីដែលមិនហ៊ានចូល
ថ្ងៃនោះ នាងធ្វើការដូចធម្មតា។
ដាំបាយ។
បោកខោអាវ។
យកទឹក។
រៀបចំផ្ទះ។
តែអ្វីមួយនៅក្នុងផ្ទះបានផ្លាស់ប្តូរ។
មិនមែនវត្ថុ។
ជាភាពស្ងាត់។
ពេលនាងដើរទៅក្បែរបង្អួច សត្វល្អិតដែលធ្លាប់ហើរជុំវិញពន្លឺ មិនចូលមកទៀត។
ពេលនាងបើកទ្វារក្រោយផ្ទះ សត្វកង្កែបនៅក្នុងរណ្តៅទឹកឈប់ស្រែក។
សូម្បីសត្វមួយដែលនាងមិនបានឃើញ ក៏ធ្វើឱ្យស្មៅខាងក្រោយផ្ទះរញ្ជួយមួយភ្លែត ហើយបន្ទាប់មកស្ងាត់។
នាងដឹងថាវាមិនមែនជាការស្ងាត់ធម្មតា។
អ្វីមួយកំពុងធ្វើឱ្យអ្វីៗផ្សេងទៀតនៅឆ្ងាយពីផ្ទះ។
នៅពេលថ្ងៃត្រង់ នាងឮសម្លេងក្រញ៉ាំជើងពីក្រោមផ្ទះ។
ខ្ទេចៗ។
ខ្ទេចៗ។
នាងឈប់កាន់កាំបិតកាត់បន្លែ។
សម្លេងនោះឈប់។
នាងរង់ចាំ។
មិនមានអ្វីទៀត។
នាងដាក់កាំបិតចុះ។
បន្ទាប់មកមានសម្លេងមួយទៀតពីក្រោមផ្ទះ។
សូរស៊ីសៗយឺតៗ។
នាងមិនចូលទៅមើល។
លើកនេះ នាងមិនចាំបាច់ទៅមើលទេ។
នាងយល់ថា ការការពារដែលកេងកងបានសន្យា មិនមែនជាជញ្ជាំងដែលនាងមើលឃើញឡើយ។
វាគឺជាអ្វីដែលធ្វើឱ្យអ្វីៗផ្សេងទៀតមិនហ៊ានចូល។
## ២. អ្នកដែលមករកនាង
រសៀលនោះ មានបុរសម្នាក់ពីភូមិមកដល់។
ជាអ្នកប្រមូលពន្ធស្រូវដែលធ្លាប់មករាល់រដូវ។
គាត់ឈរនៅមុខរបង។
«នាងនី!»
នាងចេញទៅ។
«មានការប្រមូលស្រូវសប្តាហ៍ក្រោយ។ ប្តីឯងមិនទាន់ត្រឡប់មែនទេ?»
«មិនទាន់ទេ។»
គាត់ងក់ក្បាល។
«បើមានអ្វីខ្វះ ប្រាប់អ្នកភូមិបាន។»
នាងមើលគាត់។
ពាក្យធម្មតា។
មនុស្សធម្មតា។
នាងគួរតែមានអារម្មណ៍ស្រួល។
ប៉ុន្តែបុរសនោះមិនបានឈានចូលក្នុងរបងទេ។
គាត់ឈរនៅក្រៅ។
«ចូលផឹកទឹកសិនទេ?»
នាងសួរ។
បុរសនោះស្ទាក់។
មើលទៅក្នុងផ្ទះ។
បន្ទាប់មកមើលទៅក្រោយខ្លួន។
«អត់ទេ។ ខ្ញុំមានការងារទៀត។»
គាត់បែរខ្លួនទៅ។
នាងនីសម្លឹងតាម។
មិនមែនគាត់មិនចង់ផឹកទឹកទេ។
គាត់មិនចង់ចូល។
ហើយគាត់ក៏មិនដឹងថាហេតុអ្វីដែរ។
## ៣. អ្វីដែលនៅក្រោមទ្វារ
យប់មកដល់។
នាងចាក់សោទ្វារ។
ដាក់កាំបិតនៅក្បែរគ្រែ។
ពេលភ្លើងចង្កៀងស្រអាប់ នាងឮសម្លេងពីក្រៅ។
ក្រហឹម។
បន្ទាប់មកសូរស៊ីស។
នាងមិនចេញទៅ។
សម្លេងកាន់តែជិត។
វាឈប់នៅមុខទ្វារ។
នាងអង្គុយស្ងៀម។
ស្នាមខ្មៅលើកដៃក្តៅឡើង។
មានស្រមោលមួយឆ្លងកាត់ក្រោមទ្វារ។
វែង។
ស្តើង។
ហើយបាត់ទៅ។
បន្ទាប់មក—
សម្លេងមនុស្ស។
«បើកទ្វារ។»
នាងកក។
វាជាសម្លេងប្តីរបស់នាង។
«នី... បើកទ្វារ។»
បេះដូងនាងបុកខ្លាំង។
«ប្តី?»
«បើកទ្វារ។ ខ្ញុំមកដល់ហើយ។»
នាងក្រោកឡើង។
ជើងនាងស្ទើរតែទៅដល់ទ្វារ។
ប៉ុន្តែស្នាមខ្មៅលើកដៃក្តៅខ្លាំងឡើង។
នាងឈប់។
អ្វីមួយខាងក្រៅកំពុងដកដង្ហើម។
យឺតៗ។
ធ្ងន់ៗ។
សម្លេងប្តីនៅខាងក្រៅបន្ត—
«នី។»
នាងមិនឆ្លើយ។
«បើកទ្វារ។»
សម្លេងនោះផ្លាស់ប្តូរតិចៗ។
ដូចសម្លេងមនុស្សដែលកំពុងព្យាយាមចងចាំរបៀបនិយាយ។
«នី...»
សម្លេងស៊ីសមួយលេចឡើងពីក្រោយពាក្យនោះ។
នាងថយក្រោយ។
ភ្លាមៗ សម្លេងអ្វីមួយប៉ះទ្វារ។
ប៉ក់។
ម្តង។
ប៉ក់។
ម្តងទៀត។
បន្ទាប់មក—
ស្ងាត់។
នាងរង់ចាំយូរ។
គ្មានអ្វីចូលមក។
នៅព្រឹកបន្ទាប់ នាងបើកទ្វារ។
នៅមុខផ្ទះមានស្នាមអូសវែងមួយ។
ជាប់នឹងវាមានស្នាមជើងមនុស្ស។
តែស្នាមជើងទាំងនោះឈប់នៅមុខរបង។
មិនមានមួយណាចូលក្នុងផ្ទះ។
## ៤. «របស់ខ្ញុំ»
នៅថ្ងៃបន្ទាប់ នាងត្រឡប់ទៅដើមឈើ។
លើកនេះ នាងមិនយកកាំបិតទេ។
នាងឈរនៅមាត់វាលភក់។
«កេងកង។»
គ្មានចម្លើយ។
«អ្នកនៅទីនេះទេ?»
ទឹកនៅជិតឫសរលកតិចៗ។
បុរសភ្នែកស្វាយលេចចេញពីក្រោយដើមឈើ។
គាត់មិនដើរ។
គ្រាន់តែស្រាប់តែមានគាត់នៅទីនោះ។
នាងមិនចូលទៅជិត។
«យប់មិញ មានអ្វីមករកខ្ញុំ។»
«ខ្ញុំដឹង។»
«វាធ្វើតាមសម្លេងប្តីខ្ញុំ។»
កេងកងមើលនាង។
«វាមិនមែនគាត់ទេ។»
«ខ្ញុំដឹង។»
នាងលើកដៃដែលមានស្នាមខ្មៅ។
«វាខ្លាចអ្នក?»
«វាខ្លាចឈាមរបស់ខ្ញុំដែលនៅក្នុងឯង។»
នាងស្ងាត់។
«ខ្ញុំមិនមែនជាឈាមរបស់អ្នកទេ។»
កេងកងមើលស្នាមលើកដៃនាង។
«ឈាមរបស់ខ្ញុំមិននៅក្នុងឯងទេ។»
នាងធូរចិត្តមួយភ្លែត។
បន្ទាប់មកគាត់បន្ត—
«ឈាមរបស់ឯងនៅជាមួយខ្ញុំ។»
នាងមិនឆ្លើយ។
«វាខុសគ្នា» កេងកងនិយាយ។
«ខុសគ្នាយ៉ាងណា?»
«ឯងនៅខាងមនុស្ស។ ខ្ញុំនៅខាងក្រោម។»
គាត់ឈប់មួយភ្លែត។
«តែឥឡូវឈាមរបស់ឯងស្គាល់ផ្លូវមករកខ្ញុំហើយ។»
នាងចាប់ផ្តើមមានអារម្មណ៍ថា អ្វីដែលនាងបានទទួលកាលពីយប់មិញ មិនមែនជាអំណោយទេ។
វាជាចំណង។
## ៥. តម្លៃដំបូង
«បើអ្នកការពារខ្ញុំ... តើខ្ញុំត្រូវធ្វើអ្វីសម្រាប់អ្នក?»
កេងកងមើលនាង។
«គ្មានអ្វី។»
«គ្មានអ្វី?»
«ឥឡូវនេះ គ្មាន។»
ពាក្យពីរនោះធ្វើឱ្យនាងចងចាំ—
មិនទាន់។
នាងមិនសួរបន្ត។
កេងកងងាកទៅរកទឹក។
«ថ្ងៃណាមួយ ឯងនឹងមានអ្វីដែលខ្ញុំត្រូវការ។»
នាងសម្លឹងគាត់។
«អ្វី?»
គាត់មិនឆ្លើយ។
ទឹកនៅក្រោយគាត់រលកម្តង។
ពីក្នុងទឹក មានក្បាលពស់មួយលេចឡើង។
វាមិនវាយប្រហារ។
វាគ្រាន់តែសម្លឹងនាង។
បន្ទាប់មកមានក្បាលទីពីរ។
ទីបី។
នាងថយក្រោយ។
កេងកងនិយាយដោយស្ងប់—
«កុំខ្លាចពួកវា។»
«ហេតុអ្វី?»
«ពួកវាស្គាល់ឯងហើយ។»
ពស់ទាំងនោះមិនបានចូលមកជិត។
ពួកវាគ្រាន់តែបែរក្បាលតាមនាង នៅពេលនាងដើរថយក្រោយ។
ដូចសត្វដែលកំពុងស្គាល់ម្ចាស់ថ្មី។
នាងនីត្រឡប់ទៅផ្ទះដោយមិននិយាយអ្វីទៀត។
នៅពេលយប់ នាងដេកដោយដៃដាក់លើទ្រូង។
ស្នាមខ្មៅលើកដៃក្តៅបន្តិច។
ក្រោមផ្ទះ មានសូរស៊ីស។
លើកនេះ នាងមិនភ័យដូចមុនទេ។
នាងគ្រាន់តែស្តាប់។
ហើយជាលើកដំបូង នាងបានដឹងថា—
អ្វីមួយកំពុងការពារនាង។
ប៉ុន្តែការការពារនោះក៏កំពុងប្រាប់អ្វីៗទាំងអស់នៅជុំវិញនាងថា—
នាងជារបស់វា។