ពស់កេងកង · Chapter 07
ជំពូកទី ០៧ — ស្បែកដែលមិនមែនជារបស់ខ្លួន
The Serpent's Brood
បីថ្ងៃបន្ទាប់ពីយប់នៅក្រោមដើមឈើ នាងនីចាប់ផ្តើមមានអារម្មណ៍ថា ស្បែករបស់ខ្លួនមិនមែនជាស្បែកដដែលទៀត។
ដំបូង វាគ្រាន់តែជាការរមាស់។
នៅក្បែរកដៃ។
នាងគិតថា ប្រហែលជាសត្វល្អិតខាំ។
នាងលាងទឹក។
រមាស់នៅតែមាន។
យប់មួយ វារមាស់ឡើងដល់កែងដៃ។
នាងកោស។
ស្បែកក្រហម។
ប៉ុន្តែមិនមានស្នាមខាំ។
នៅព្រឹកបន្ទាប់ វាបានបាត់។
នាងស្ទើរតែគិតថា ខ្លួនឯងស្រមៃ។
រហូតដល់ថ្ងៃដែលនាងចុះទៅយកទឹក។
## ១. ស្បែក
ទឹកក្នុងអណ្តូងស្ងាត់។
នាងបន្ទាបធុងចុះ។
សូរ—
ផ្លប់។
ធុងប៉ះទឹក។
នាងទាញខ្សែឡើង។
ពេលទឹកពេញធុង នាងដាក់វានៅក្បែរអណ្តូង ហើយលាងដៃ។
ទឹកត្រជាក់ហូរតាមម្រាមដៃ។
នាងសម្លឹងមើលដៃខ្លួន។
មានអ្វីមួយភ្លឺនៅក្រោមពន្លឺព្រឹក។
នាងបែរដៃទៅម្ខាង។
នៅជិតកដៃ មានស្នាមតូចៗជាច្រើន។
មិនមែនស្នាមរបួស។
មិនមែនកន្ទួល។
វាជាបន្ទះស្តើងៗដែលដាក់ជាប់គ្នា។
ដូចស្បែកត្រី។
នាងនីឈប់ដកដង្ហើម។
ម្រាមដៃរបស់នាងទៅប៉ះវា។
វារឹងជាងស្បែក។
ត្រជាក់ជាងស្បែក។
នាងកោសវា។
ឈឺ។
នាងដកដៃចេញ។
ស្នាមនោះមិនបាត់ទេ។
នាងទាញដៃចូលក្នុងអាវ។
មើលជុំវិញ។
គ្មានអ្នកណា។
នាងយកទឹកត្រឡប់ផ្ទះដោយមិនងាកក្រោយ។
## ២. អ្វីដែលមិនបាត់
នាងបិទទ្វារ។
ដាក់ធុងចុះ។
បន្ទាប់មកដោះអាវដៃវែង។
ស្នាមនៅលើដៃបានលាតសន្ធឹងខ្ពស់ជាងមុន។
ពីកដៃទៅកណ្តាលកំភួនដៃ។
តូចៗ។
រៀបជាជួរ។
មួយជួរ។
បន្ទាប់មកមួយទៀត។
នាងយកក្រណាត់សើមមកជូត។
មិនបាត់។
នាងយកអំបិល។
មិនបាត់។
នាងជូតខ្លាំងជាងមុន។
ស្បែកជុំវិញក្រហម។
បន្ទះទាំងនោះនៅដដែល។
នាងឈប់។
ទឹកភ្នែកមួយចុះតាមថ្ពាល់ដោយនាងមិនដឹងខ្លួន។
នាងលើកដៃឡើងមើល។
«មិនមែនខ្ញុំទេ...»
នាងនិយាយស្រាលៗ។
បន្ទាប់មក សម្លេងមួយនៅក្នុងចិត្តនាងឆ្លើយតប ដោយគ្មានសំឡេង។
មិនទាន់។
នាងកក។
នាងមិនដឹងថា វាជាការចងចាំ ឬសម្លេងរបស់កេងកង។
## ៣. កញ្ចក់
នៅពេលល្ងាច នាងយកកញ្ចក់តូចមួយចេញពីប្រអប់ឈើ។
កញ្ចក់ចាស់។
មានស្នាមប្រេះមួយនៅជ្រុង។
នាងឈរមុខវា។
មើលមុខខ្លួន។
មុខនៅដដែល។
ភ្នែកនៅដដែល។
សក់នៅដដែល។
នាងបើកអាវបន្តិច ដើម្បីមើលស្បែកក្បែរឆ្អឹងក។
គ្មានអ្វី។
នាងធូរចិត្ត។
ប៉ុន្តែពេលនាងលើកដៃ—
រូបក្នុងកញ្ចក់មិនលើកភ្លាមទេ។
វាយឺតមួយភ្លែត។
នាងកក។
នាងមិនកម្រើក។
រូបក្នុងកញ្ចក់ក៏ឈប់។
នាងលើកដៃម្ដងទៀត។
លើកនេះ រូបនោះធ្វើតាម។
នាងដាក់កញ្ចក់ចុះ។
ដកដង្ហើមខ្លាំង។
បន្ទាប់មក នាងលើកវាឡើងវិញ។
មុខនៅក្នុងកញ្ចក់មើលទៅដូចមុខនាង។
តែភ្នែក—
មើលទៅខុស។
នាងខិតជិត។
ពណ៌ភ្នែកនៅក្នុងកញ្ចក់ងងឹតជាងមុន។
សិស្សភ្នែកស្តើងចុះបន្តិច។
បន្ទាប់មកវាត្រឡប់ធម្មតា។
នាងទម្លាក់កញ្ចក់។
បែក។
សំឡេងកញ្ចក់បែកធ្វើឱ្យផ្ទះទាំងមូលស្ងាត់។
នាងអង្គុយចុះ។
ដុំកញ្ចក់មួយនៅលើដីឆ្លុះមុខនាង។
ក្នុងបំណែកកញ្ចក់នោះ—
ភ្នែករបស់នាងមានពណ៌លឿង។
នាងបិទភ្នែកភ្លាម។
## ៤. ក្លិនទឹក
យប់នោះ នាងមិនដេកទេ។
នាងអង្គុយជិតចង្ក្រាន។
ក្លិនអាហារដែលធ្លាប់ធ្វើឱ្យនាងឃ្លាន មិនធ្វើឱ្យនាងចង់ញ៉ាំទៀត។
អ្វីដែលធ្វើឱ្យនាងឃ្លាន គឺក្លិនទឹក។
ក្លិនភក់។
ក្លិនត្រីឆៅ។
ក្លិនស្បែកសើម។
នាងដើរទៅមាត់ទ្វារ។
នៅខាងក្រៅ ភ្លៀងមិនទាន់ធ្លាក់។
តែខ្យល់នាំក្លិនវាលភក់មកដល់។
នាងបិទភ្នែក។
បេះដូងនាងដើរតាមក្លិននោះ ដូចជាមនុស្សដែលស្គាល់ផ្លូវត្រឡប់ទៅផ្ទះ។
នាងបើកភ្នែក។
នៅក្រោមទ្វារ មានទឹកស្តើងមួយខ្សែហូរចូល។
នាងថយក្រោយ។
ទឹកនោះមិនហូរចូលដោយធម្មតា។
វាហូរតាមបន្ទាត់ត្រង់។
ឆ្ពោះមកជើងនាង។
វាឈប់មុនប៉ះស្បែក។
នាងមើលវា។
បន្ទាប់មក មានសូរស៊ីសតូចមួយពីក្រោមផ្ទះ។
នាងលើកជើងឡើង។
សូរស៊ីសឈប់។
នាងដាក់ជើងចុះ។
វាចាប់ផ្តើមវិញ។
នាងស្ងាត់។
«អ្នកកំពុងធ្វើអ្វី?»
នាងមិនដឹងថាកំពុងសួរអ្នកណាទេ។
ទឹកនៅលើដីរលកតិចៗ។
## ៥. ស្នាមនៅលើក
ព្រឹកបន្ទាប់ នាងយកក្រមារុំជុំវិញក។
នៅក្រោមវា មានស្នាមថ្មី។
បន្ទះស្បែកតូចៗលេចឡើងនៅខាងឆ្វេងក។
នាងយកដៃបិទ។
ពេលម្រាមដៃប៉ះ—
ស្បែកនៅទីនោះក្តៅ។
ប៉ុន្តែបន្ទះស្បែកត្រជាក់។
នាងដកដៃចេញ។
មិនអាចបន្តលាក់បានទេ។
នាងត្រូវទៅរកកេងកង។
មិនមែនដើម្បីសុំការពារ។
ដើម្បីសួរ។
## ៦. អ្នកដែលដឹងមុន
ពេលនាងមកដល់ដើមឈើ កេងកងឈរនៅកន្លែងដដែល។
គាត់មើលកនាង មុនពេលនាងនិយាយ។
«វាចាប់ផ្តើមហើយ» គាត់និយាយ។
នាងនឹងចង់ថយក្រោយ។
«អ្នកដឹង?»
«ខ្ញុំបានឮ។»
«វាជាអ្វី?»
កេងកងមើលដៃនាង។
«ស្បែករបស់ឯងកំពុងរៀន។»
«រៀនអ្វី?»
«នៅជាមួយឈាម។»
នាងក្តាប់ដៃ។
«ខ្ញុំមិនចង់បានវាទេ។»
«ឯងចង់បានការការពារ។»
«ខ្ញុំមិនបានសុំឱ្យរាងកាយខ្ញុំផ្លាស់ប្តូរ។»
កេងកងស្ងាត់។
«ឈាមមិនសួររាងកាយទេ» គាត់និយាយ។
នាងមើលគាត់។
«អញ្ចឹងឈាមជាអ្នកសម្រេច?»
«ឈាមចាំការជ្រើសរើស។»
នាងមិនពេញចិត្តចម្លើយនោះ។
«ខ្ញុំអាចបញ្ឈប់វាទេ?»
កេងកងមើលនាងយូរ។
«អាចទប់វា។»
«បញ្ឈប់?»
គាត់មិនឆ្លើយ។
នាងយល់ពីភាពស្ងាត់នោះ។
«មិនអាច។»
«មិនទាន់។»
ពាក្យនោះធ្វើឱ្យនាងឈឺចិត្តជាងចម្លើយថាមិនអាច។
នាងងាកទៅមើលទឹក។
«ខ្ញុំមិនចង់ក្លាយជាពស់ទេ។»
កេងកងឆ្លើយដោយស្ងប់—
«ខ្ញុំមិនដែលសុំឱ្យឯងក្លាយជាពស់ទេ។»
នាងបែរមក។
«អញ្ចឹងខ្ញុំកំពុងក្លាយជាអ្វី?»
កេងកងមើលនាង។
ពេលនេះ គាត់មិនឆ្លើយទេ។
នៅក្រោមទឹក មានអ្វីមួយផ្លាស់ទី។
រលកមួយធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់ផ្ទៃទឹកពីឫសទៅជើងនាង។
ហើយនៅលើកដៃនាង—
បន្ទះស្បែកមួយទៀតបានលេចឡើង។
នាងមើលវា។
លើកនេះ នាងមិនកោសទេ។
នាងគ្រាន់តែដឹងថា រាងកាយរបស់នាងកំពុងចាប់ផ្តើមរៀនអ្វីមួយ ដែលចិត្តរបស់នាងមិនទាន់យល់។