ពស់កេងកង · Chapter 08
ជំពូកទី ០៨ — អ្នកដែលនៅក្រោមឫស
The Serpent's Brood
# ជំពូកទី ០៨ — អ្នកដែលនៅក្រោមឫស
យប់នោះ នាងនីមិនបានដេក។
មិនមែនព្រោះរមាស់ទេ។
ស្នាមនៅលើកដៃបានឈប់រមាស់ហើយ។ វាដូចជាស្បែកមួយផ្នែកដែលកំពុងរង់ចាំអ្វីមួយ។ ពេលនាងបិទភ្នែក នាងមានអារម្មណ៍ថាឮសូរទឹកនៅក្រោមផ្ទះ ទោះបីផ្ទះស្ងាត់ដូចមុនក៏ដោយ។
ហើយរាល់ពេលដែលនាងបើកភ្នែក—
នាងមានអារម្មណ៍ថាមាននរណាម្នាក់កំពុងមើលនាងពីកន្លែងងងឹត។
មិនមែនពីក្រៅទ្វារ។
ពីក្រោម។
នាងអង្គុយស្ងៀមរហូតដល់ពន្លឺព្រឹកចូលតាមប្រហោងជញ្ជាំង។
ពេលនោះ នាងសម្រេចចិត្ត។
នាងនឹងត្រឡប់ទៅដើមឈើ។
មិនមែនដើម្បីសុំអ្វីពីកេងកងទេ។
នាងចង់ដឹងថា អ្វីដែលកំពុងផ្លាស់ប្តូរនៅក្នុងខ្លួននាង បានចាប់ផ្តើមពីណា។
១. ផ្លូវចូល
ថ្ងៃនោះមេឃស្រអាប់។
នាងនីយកកាំបិតតូចដែលធ្លាប់ដាក់ក្បែរខ្នើយ ដាក់ក្នុងក្រណាត់រុំជាប់ចង្កេះ។
នាងមិនប្រាប់អ្នកណាទេ។
តាមពិត គ្មានអ្នកណាឱ្យនាងប្រាប់។
នាងដើរឆ្លងវាលស្រែ។
ដល់ផ្លូវចូលវាលភក់ នាងឈប់មួយភ្លែត។
នៅទីនេះ ធ្លាប់ជាកន្លែងដែលនាងខ្លាច។
ឥឡូវនេះ អ្វីដែលធ្វើឱ្យនាងខ្លាចជាងគេ គឺការមិនដឹង។
នាងចូលទៅក្នុងទឹករាក់។
សំឡេងជើងប៉ះភក់លែងដូចមុន។ រាល់ជំហានមានអារម្មណ៍ច្បាស់ជាងមុន—ថ្មតូចៗនៅក្រោមជើង ឫសដែលលាក់ក្នុងភក់ ស្មៅដែលប៉ះកជើង។
នាងអាចដឹងថាទឹកកំពុងផ្លាស់ទី មុនពេលនាងមើលឃើញវា។
នាងឈប់។
នៅខាងមុខ មានរលកតូចមួយកំពុងធ្វើដំណើរឆ្ពោះទៅរកដើមឈើ។
គ្មានខ្យល់។
នាងបន្តដើរ។
ពេលទៅដល់ដើមឈើ កេងកងមិននៅទីនោះទេ។
នាងមិនហៅឈ្មោះគាត់។
នាងមើលជុំវិញ។
ឫសធំៗលាតលើដីដូចសត្វដែលកំពុងដេក។ សំបកដើមឈើមានស្នាមជុំវិញជាច្រើនជាន់ ដូចស្នាមអ្វីមួយដែលធ្លាប់រុំខ្លួនជុំវិញវា។
នាងធ្លាប់ឃើញស្នាមទាំងនេះ។
ប៉ុន្តែថ្ងៃនេះ នាងទើបសង្កេតឃើញអ្វីមួយនៅចន្លោះឫស។
មានប្រហោងមួយ។
ងងឹត។
ខ្យល់ត្រជាក់ហូរចេញពីទីនោះ។
នាងនីឈរមើល។
បន្ទាប់មក នាងដាក់ដៃលើកាំបិត។
ហើយចុះទៅ។
២. ក្រោមដើមឈើ
ប្រហោងមិនធំទេនៅខាងមុខ។
ប៉ុន្តែខាងក្នុងវាចុះជ្រៅជាងដែលភ្នែកអាចមើលឃើញ។
នាងប្រើដៃកាន់ឫសមួយ ដើម្បីបន្ទាបខ្លួនចុះ។
ភក់ត្រជាក់ប៉ះជើង។
ក្លិនដីសើមខ្លាំងឡើង។
បន្ទាប់មកមានក្លិនមួយទៀត។
ក្លិនស្បែកចាស់។
នាងឈប់ដកដង្ហើម។
នៅជញ្ជាំងខាងក្នុង មានអ្វីមួយពណ៌សស្រអាប់ជាប់ក្នុងភក់។
នាងលូកដៃយកចេញ។
មិនមែនថ្មទេ។
ជាឆ្អឹង។
នាងទម្លាក់វាភ្លាម។
ឆ្អឹងលិចចូលភក់វិញដោយសំឡេងទន់។
នាងមិនរត់ចេញទេ។
បើនាងរត់ នាងនឹងនៅតែមិនដឹង។
នាងបន្តចូល។
ក្រោមឫស មានកន្លែងធំមួយដែលមនុស្សម្នាក់អាចឈរបាន។
ជញ្ជាំងគ្របដោយឫស។
មានទឹកខ្មៅស្តើងៗប្រមូលនៅតាមជ្រុង។
នៅលើដី មានសំបកពស់ចាស់ៗ។
មួយ។
ពីរ។
ច្រើនជាងអ្វីដែលនាងអាចរាប់។
នាងនីបន្ថយខ្លួន។
សំបកមួយនៅជិតជើងនាងធំជាងកំភួនដៃ។
វាស្តើង ប៉ុន្តែមានលំនាំស្រដៀងនឹងបន្ទះនៅលើស្បែកនាង។
នាងយកដៃទៅប៉ះ។
ម្រាមដៃរបស់នាងញ័រ។
«មិនមែនថ្មីទេ...»
សំឡេងនាងស្ទើរតែមិនឮ។
នៅខាងក្រោយសំបក មានវត្ថុមួយលិចពាក់កណ្តាលក្នុងភក់។
នាងជីកវាចេញ។
ជាខ្សែដៃចាស់មួយ។
លោហៈខ្មៅស្រអាប់។
មានខ្សែសរសៃដែលរលួយជិតអស់។
នាងស្គាល់វា។
មិនមែនដោយភ្នែកទេ។
ដោយការចងចាំពីរឿងដែលអ្នកចាស់ៗធ្លាប់និយាយនៅភូមិ។
មានស្ត្រីម្នាក់ដែលបាត់ខ្លួនកាលពីយូរមកហើយ។
នាងធ្លាប់ពាក់ខ្សែដៃបែបនេះ។
នាងនីមិនចាំឈ្មោះ។
ប៉ុន្តែគាត់ធ្លាប់និយាយថា—
ស្ត្រីនោះបានចូលវាលភក់។
ហើយមិនបានត្រឡប់មកវិញ។
នាងមើលខ្សែដៃនៅក្នុងដៃ។
ដៃនាងចាប់ផ្តើមត្រជាក់។
មិនមែនដោយខ្យល់។
ដោយអ្វីមួយដែលនៅជុំវិញនាង។
៣. ស្នាមដែលមិនមែនជារបស់នាង
នៅលើឫសខាងមុខ មានស្នាមឆូត។
បីបន្ទាត់។
បន្ទាប់មកបីចំណុច។
នាងចូលទៅជិត។
ស្នាមនោះមិនមែនថ្មីទេ។
នៅជុំវិញវា មានស្នាមចាស់ៗជាច្រើនជាន់។ ខ្លះស្ទើរតែបាត់ក្រោមសំបកឈើ។ ខ្លះមានស្នាមឈាមចាស់ជាប់នៅក្នុងរន្ធ។
នាងលូកម្រាមដៃទៅប៉ះ។
ស្បែកនៅកដៃរបស់នាងក្តៅឡើង។
នាងដកដៃភ្លាម។
ពីក្រោមដី—
កក្រើក។
នាងស្ងាត់។
មិនមែនរញ្ជួយដីទេ។
វាដូចជាអ្វីមួយបានបង្វិលខ្លួននៅជ្រៅក្រោមឫស។
សូរ—
ស៊ូស...
បន្ទាប់មកស្ងាត់។
នាងនីកាន់កាំបិតជាប់។
«អ្នកណានៅទីនេះ?»
គ្មានចម្លើយ។
នាងមើលទៅជុំវិញ។
នៅជ្រុងមួយ មានកន្ត្រកតូចមួយដែលរលួយស្ទើរតែអស់។
នៅក្នុងវា មានសំបកពងស្ងួត។
មិនមែនសំបកពងមាន់។
សំបកវាមានសភាពក្រាស់ ហើយខាងក្នុងមានស្នាមស្រទាប់ៗដូចស្បែក។
នាងមិនហ៊ានប៉ះ។
ជាប់ក្បែរកន្ត្រក មានក្រណាត់មួយដុំ។
ចាស់ណាស់។
ពណ៌ដើមមិនអាចស្គាល់ទៀត។
លើវា មានខ្សែដេរដោយដៃ។
វាមិនមែនជារបស់អ្នកណាម្នាក់នៅសម័យនេះទេ។
នាងនីចាប់ផ្តើមយល់។
អ្នកណាម្នាក់ធ្លាប់មកទីនេះ។
មិនមែននាងទេ។
មិនមែនកាលពីប៉ុន្មានថ្ងៃមុន។
យូរជាងនេះ។
យូរណាស់។
៤. អ្នកដែលមកមុន
«ឯងមិនគួរមកទីនេះទេ។»
សំឡេងកេងកងមកពីក្រោយ។
នាងនីបែរខ្លួន។
គាត់ឈរនៅច្រកចូល។
សម្លៀកបំពាក់របស់គាត់ស្ងួត ទោះបីខាងក្រៅដីសើម។
ភ្នែកពណ៌ស្វាយមើលខ្សែដៃនៅក្នុងដៃនាង។
«របស់អ្នកណា?»
កេងកងមិនឆ្លើយភ្លាម។
«ឯងឃើញវា។»
«អ្នកណាជាម្ចាស់?»
គាត់មើលទៅក្នុងទីងងឹតជុំវិញឫស។
«អ្នកដែលបានមកមុនឯង។»
នាងនីកាន់ខ្សែដៃជាប់។
«មានអ្នកផ្សេងទៀត?»
«មាន។»
ពាក្យមួយ។
ស្ងាត់។
បេះដូងនាងលោតខ្លាំង។
«ពួកគេនៅឯណា?»
កេងកងមើលនាង។
«ខ្លះបានត្រឡប់ទៅផ្ទះ។»
នាងធូរចិត្តមួយភ្លែត។
«ហើយអ្នកផ្សេងទៀត?»
«ពួកគេនៅទីនេះ។»
នាងមើលជុំវិញ។
ឆ្អឹងនៅក្នុងភក់។
សំបកពស់។
កន្ត្រកពង។
ក្រណាត់ចាស់។
នាងយល់ពីពាក្យនោះដោយខ្លួនឯង។
«អ្នកបានធ្វើអ្វីជាមួយពួកគេ?»
«ខ្ញុំមិនបានធ្វើអ្វីទេ។»
«កុំកុហកខ្ញុំ។»
កេងកងមើលនាងដោយមិនខឹង។
«ពួកគេបានសុំ។»
នាងនីស្ងាត់។
«សុំអ្វី?»
«ការការពារ។»
ពាក្យនោះធ្វើឱ្យបំពង់កនាងស្ងួត។
៥. ឈាមចាស់
នាងដាក់ខ្សែដៃចុះ។
«ដូចខ្ញុំ?»
«ដូចឯង។»
នាងមិនចូលចិត្តចម្លើយនោះ។
«ហើយពួកគេក្លាយជាអ្វី?»
កេងកងមើលបន្ទះស្បែកនៅលើកដៃនាង។
«ពួកគេបានក្លាយជាអ្វីដែលឈាមរបស់ពួកគេអាចទទួលបាន។»
«ខ្ញុំមិនយល់។»
«មិនចាំបាច់យល់ទាំងអស់ទេ។»
«ខ្ញុំត្រូវយល់។ វាកំពុងកើតឡើងនៅក្នុងខ្លួនខ្ញុំ។»
ជាលើកដំបូង ភ្នែកកេងកងមើលនាងយូរ។
«ឯងចង់ដឹងព្រោះខ្លាច។»
«បាទ។»
«ល្អ។»
នាងសម្លឹងមើលគាត់។
«ហេតុអ្វីល្អ?»
«ការភ័យធ្វើឱ្យមនុស្សមើលឃើញអ្វីដែលគេចង់មិនឃើញ។»
នាងមិនឆ្លើយ។
នៅពេលនោះ នាងសង្កេតឃើញស្នាមមួយលើឫសខាងក្រោយគាត់។
វាមានរាងដូចរង្វង់មួយ ដែលត្រូវបានបិទដោយខ្សែបី។
នៅកណ្តាល មានស្នាមក្រហមចាស់។
នាងសួរ៖
«ស្នាមនេះជាអ្វី?»
កេងកងមើលវា។
«ផ្លូវ។»
«ទៅណា?»
«ត្រឡប់មកវិញ។»
សូរមួយលាន់ពីក្រោមដី។
ស៊ូស...
លើកនេះ សូរនោះមកពីកន្លែងជាច្រើន។
នាងនីងាកមើល។
ក្រោមសំបកឈើ មានអ្វីមួយរើ។
មិនមែនពស់ធំទេ។
ជាពស់តូចមួយ។
វាលូនចេញពីប្រហោងមួយ ហើយឈប់នៅជិតជើងនាង។
វាមិនវាយប្រហារ។
វាគ្រាន់តែមើលនាង។
បន្ទាប់មក ពស់មួយទៀតលេចឡើង។
ហើយមួយទៀត។
កេងកងមិនបញ្ជាពួកវាទេ។
គាត់គ្រាន់តែឈរ។
ពស់ទាំងនោះបែរមុខមករកនាងដូចជាពួកវាស្គាល់ក្លិនរបស់នាងរួចហើយ។
នាងនីថយមួយជំហាន។
ពស់ទាំងអស់ក៏ថយ។
នាងឈប់។
ពួកវាឈប់។
នាងដកដង្ហើម។
អ្វីមួយក្នុងខ្លួននាងដឹងពីចលនានោះ មុនចិត្តនាងនឹងយល់។
៦. អ្វីដែលនាងមិនអាចមិនដឹង
នាងងាកទៅកេងកង។
«មនុស្សទាំងនោះ... ពួកគេមករកអ្នកដោយខ្លួនឯង?»
«មែន។»
«ពួកគេដឹងថានឹងមានអ្វីកើតឡើងទេ?»
កេងកងមិនឆ្លើយ។
នាងយល់ថា ចម្លើយគឺទេ។
នាងមើលជុំវិញម្តងទៀត។
ខ្សែដៃ។
ក្រណាត់។
ឆ្អឹង។
សំបកពស់។
សំបកពង។
របស់របររបស់មនុស្សដែលគ្មានអ្នកណាមកយកវិញ។
នាងចាប់ផ្តើមយល់ថា ការការពារដែលនាងសុំ មិនមែនជារឿងដែលកេងកងទើបតែចាប់ផ្តើមធ្វើចំពោះនាងទេ។
វាជាអ្វីដែលវាបានធ្វើម្តងហើយ។
ហើយម្តងទៀត។
នាងដាក់ដៃលើកដៃខ្លួនឯង។
បន្ទះស្បែកត្រជាក់។
ប៉ុន្តែខាងក្រោមវា ឈាមកំពុងក្តៅ។
«បើខ្ញុំចង់ចេញពីវា?»
កេងកងមើលនាង។
«ឯងបានចូលមកហើយ។»
«នោះមិនមែនជាចម្លើយទេ។»
គាត់ស្ងាត់មួយសន្ទុះ។
«វាជាចម្លើយរបស់ឫស។»
នាងនីមើលដីក្រោមជើង។
ភក់កំពុងរលកតិចៗ។
ដូចដង្ហើម។
នាងដឹងថា ប្រសិនបើនាងនៅទីនេះយូរជាងនេះ នាងនឹងចាប់ផ្តើមសួររឿងដែលនាងមិនចង់ឮ។
នាងងាកទៅរកច្រកចេញ។
មុននឹងចេញ នាងឈប់។
«ខ្ញុំនឹងមិនក្លាយជាពួកគេទេ។»
កេងកងមិនហាមនាង។
គាត់គ្រាន់តែនិយាយថា—
«ពួកគេក៏ធ្លាប់និយាយដូច្នោះ។»
នាងនីចេញពីក្រោមឫស។
ខាងក្រៅ ខ្យល់បានបក់។
ស្លឹកដើមឈើរំញ័រ។
នាងកាន់ខ្សែដៃចាស់នៅក្នុងដៃរហូតដល់វាចាក់ចូលបាតដៃ។
ពេលនាងដល់មាត់វាលភក់ នាងបើកដៃមើល។
មានស្នាមក្រហមតូចមួយនៅលើបាតដៃ។
ឈាមមួយដំណក់។
នាងមិនចាំថាខ្សែដៃបានកាត់នាងពេលណា។
នាងជូតវាចេញ។
ប៉ុន្តែក្រោមស្បែកកដៃ—
បន្ទះតូចៗមួយជួរទៀត កំពុងលេចឡើង។
លើកនេះ នាងមិនមានអារម្មណ៍ថាវាជារបួសទេ។
វាដូចជាអ្វីមួយកំពុងរកកន្លែងរបស់វា។
នៅក្រោយនាង ពីក្រោមដើមឈើ—
មានសំឡេងអ្វីមួយបើកភ្នែកក្នុងភាពងងឹត។
នាងមិនងាកក្រោយ។
ហើយជាលើកដំបូង នាងដឹងច្បាស់ថា កេងកងមិនមែនជាអ្នកដែលបានរកឃើញនាងទេ។
នាងគ្រាន់តែជាមនុស្សចុងក្រោយម្នាក់ដែលបានរកឃើញផ្លូវទៅរកវា។