ពស់កេងកង · Chapter 09

ជំពូកទី ០៩ — ចំណង់អាហាររបស់អ្វីមួយ

The Serpent's Brood

# ជំពូកទី ០៩ — ចំណង់អាហាររបស់អ្វីមួយ

នៅព្រឹកបន្ទាប់ នាងនីដឹងថាអាហារបានប្តូរក្លិន។

បាយក្តៅដែលនាងធ្លាប់ចូលចិត្ត មានក្លិនខ្លាំងពេក។

ត្រីអាំងដែលនៅសល់ពីម្សិលមិញ ធ្វើឱ្យនាងចង់បិទច្រមុះ។

សូម្បីសម្លក៏មានក្លិនដូចអ្វីមួយដែលកំពុងរលួយ ទោះបីវាទើបតែចម្អិនរួច។

នាងអង្គុយមុខចានយូរ។

ពោះឃ្លាន។

ប៉ុន្តែមាត់មិនចង់ទទួល។

នាងដាក់ស្លាបព្រាចុះ។

នៅខាងក្រៅ មានសំឡេងមាន់កំពុងកេះដី។

សូរតូចៗ។

កកិត។

កកិត។

នាងនីងាកមើល។

ភ្លាមៗ ក្លិនមួយបានមកដល់។

ក្លិនឈាម។

ស្រាលណាស់។

ប៉ុន្តែច្បាស់។

ពោះនាងកន្ត្រាក់។

នាងក្រោកឡើងដោយមិនដឹងខ្លួន។


១. អាហារដែលមិនមែនជាអាហារ

នាងឈរនៅមាត់ទ្វារ។

មាន់នៅក្រៅកំពុងកេះដី។

ក្រញាំវាឆូតដីស្ងួត។

ក្បាលវាផ្អៀងទៅម្ខាង។

នាងនីអាចឮសូរបេះដូងវា។

តិចៗ។

លឿនៗ។

នាងកក។

សូរនោះមិនមែននៅក្នុងត្រចៀកទេ។

វាដូចជាកំពុងកើតឡើងនៅខាងក្នុងក្បាល។

នាងបិទភ្នែក។

សូរបេះដូងនៅតែមាន។

នាងដកដង្ហើមវែង។

ពេលបើកភ្នែក មាន់បានរត់ទៅឆ្ងាយ។

នាងនីមិនដេញតាម។

នាងគ្រាន់តែឈរមើលវា។

បន្ទាប់មកនាងងាកទៅរកចានបាយ។

នាងមិនអាចញ៉ាំបាន។

ពេលថ្ងៃកាន់តែខ្ពស់ នាងព្យាយាមធ្វើការងារធម្មតា។

បោកខោអាវ។

ដាំបាយ។

ដាក់ទឹក។

ប៉ុន្តែរាល់ក្លិនដែលធ្លាប់ស្គាល់ បានក្លាយជារឿងមិនសមនឹងខ្លួន។

សូម្បីក្លិនអំបិលក៏ធ្វើឱ្យនាងចង់ក្អួត។

នាងចេញពីផ្ទះ។

មិនដឹងថាចង់ទៅណា។

រហូតដល់នាងដើរមកដល់មាត់វាលភក់។

ក្លិនទឹកសើមប៉ះច្រមុះ។

បេះដូងនាងស្ងប់។

នាងឈប់។

នៅក្នុងទឹករាក់ មានត្រីមួយកំពុងហែលកាត់ស្មៅ។

នាងឮចលនារបស់វា។

មុននឹងឃើញវា។


២. ត្រីឆៅ

នាងចុះទៅក្នុងទឹក។

ត្រីរត់។

នាងលើកដៃ។

មិនដឹងថាខ្លួនឯងកំពុងធ្វើអ្វី។

ទឹករអិលកាត់ម្រាមដៃ។

ត្រីបែរទិស។

នាងចាប់បាន។

ត្រីរើក្នុងដៃ។

រអិល។

កន្ទុយវាវាយលើកដៃនាង។

នាងកាន់វាជាប់។

មានអ្វីមួយក្នុងខ្លួននាងប្រាប់ថា—

ញ៉ាំ។

នាងយកត្រីឡើង។

មើលវា។

ភ្នែកត្រីនៅតែបើក។

នាងគួរតែដុតវា។

គួរតែសម្អាតវា។

គួរតែចម្អិនវា។

នោះជារបៀបដែលមនុស្សធ្វើ។

ប៉ុន្តែដៃនាងមិនធ្វើតាមគំនិត។

នាងហែកសាច់ត្រីចេញ។

ក្លិនឈាមឡើងដល់ច្រមុះ។

នាងខាំ។

នាងឈប់ភ្លាម។

រសជាតិប្រៃ។

ត្រជាក់។

ទន់។

ហើយ—

ល្អ។

នាងបិទភ្នែក។

រាងកាយទាំងមូលដូចជាបានស្ងប់។

មិនមានការចង់ក្អួត។

មិនមានការឈឺពោះ។

មានតែអារម្មណ៍ថា អ្វីមួយដែលខ្វះបានត្រឡប់មកកន្លែងរបស់វា។

នាងបើកភ្នែក។

ត្រីនៅក្នុងដៃស្ទើរតែអស់។

នាងមើលម្រាមដៃដែលប្រឡាក់ឈាម។

បន្ទាប់មកមើលទឹក។

នាងស្អប់ខ្លួនឯងមួយភ្លែត។

ប៉ុន្តែភាពស្អប់នោះមិនអាចបំបាត់អារម្មណ៍ថា—

នាងនៅតែឃ្លាន។

នាងចាប់ត្រីមួយទៀត។

លើកនេះ នាងមិនស្ទាក់ស្ទើរ។


៣. ផ្លូវទៅផ្សារ

ថ្ងៃបន្ទាប់ នាងនីត្រូវទៅផ្សារ។

មិនមែនព្រោះនាងចង់ទៅទេ។

អំបិលនៅផ្ទះជិតអស់។

នាងយកកន្ត្រកតូចមួយ ហើយដើរតាមផ្លូវភូមិ។

មនុស្សពីរបីនាក់មើលនាង។

មិនយូរ។

មិនច្បាស់។

តែគ្រប់គ្រាន់ឱ្យនាងដឹង។

«នាងនី សុខសប្បាយទេ?»

អ្នកលក់បន្លែម្នាក់សួរ។

«សុខ។»

នាងឆ្លើយខ្លី។

«មុខស្លេកណាស់។»

«គេងមិនសូវលក់។»

អ្នកស្រីនោះមើលដៃនាង។

នាងនីទាញដៃចូលក្រោមអាវ។

«ប្តីឯងនៅមិនទាន់ត្រឡប់ទេ?»

«មិនទាន់។»

«ប្រហែលជាឆាប់ៗនេះហើយ។»

នាងនីគ្រាន់តែងក់ក្បាល។

នាងមិនចង់និយាយអំពីគាត់។

នៅតូបលក់ត្រី ក្លិនត្រីស្រស់ធ្វើឱ្យនាងឈប់ដើរ។

មិនមែនក្លិនអាក្រក់ទេ។

ក្លិននេះធ្វើឱ្យពោះនាងកន្ត្រាក់ដោយភាពឃ្លាន។

ត្រីជាច្រើនកំពុងត្រូវបានដាក់លើទឹកកក និងស្លឹកឈើ។

នាងឮសូរចលនារបស់វា។

តូចៗ។

ជាប់ៗគ្នា។

ដូចសំឡេងរាប់សិបបេះដូង។

«ចង់បានត្រីមួយទេ?»

អ្នកលក់សួរ។

នាងនីសម្លឹងមើលត្រីមួយដែលនៅសល់កម្លាំងរើកន្ទុយ។

«បី។»

អ្នកលក់លើកចិញ្ចើម។

«បី?»

នាងនីងក់ក្បាល។

«ធ្វើម្ហូបអី?»

នាងស្ទាក់ស្ទើរ។

«សម្រាប់ផ្ទះ។»

អ្នកលក់យកត្រីបីដាក់ក្នុងកន្ត្រក។

ពេលនាងបង់ប្រាក់ ម្រាមដៃនាងប៉ះទឹកត្រី។

ក្លិនឈាមឡើងភ្លាម។

នាងស្ទើរតែយកម្រាមដៃទៅមាត់។

នាងឈប់។

អ្នកលក់មិនបានឃើញ។

នាងយកដៃជូតលើក្រណាត់។

ហើយដើរចេញ។


៤. សម្លេងក្រោមស្បែក

នៅពេលត្រឡប់មកផ្ទះ នាងដាក់ត្រីនៅលើតុ។

នាងមើលវាយូរ។

បន្ទាប់មកចូលទៅលាងដៃ។

ទឹកហូរលើម្រាមដៃ។

ស្នាមជញ្ជីងនៅកដៃមិនបាត់។

វាមានពណ៌ច្បាស់ជាងម្សិលមិញ។

នាងយកក្រណាត់គ្របវា។

ពេលនាងងាកត្រឡប់ទៅតុ—

ត្រីមួយក្បាលកំពុងរើ។

នាងស្ងាត់។

ត្រីមួយទៀតក៏រើ។

បេះដូងនាងចាប់ផ្តើមលឿន។

មិនមែនដោយភ័យទេ។

ដោយភាពឃ្លាន។

នាងដើរទៅជិត។

ស្រាប់តែមានសូរមួយពីក្នុងពោះ។

តិច។

ដូចពោះវៀនកំពុងកន្ត្រាក់។

នាងដាក់ដៃលើពោះ។

សូរឈប់។

នាងដកដង្ហើម។

បន្ទាប់មក—

តុក។

អ្វីមួយប៉ះពីខាងក្នុង។

នាងដកដៃចេញ។

បេះដូងលោតខ្លាំង។

«អត់ទេ...»

នាងនិយាយស្រាលៗ។

ភាពស្ងាត់ត្រឡប់មកវិញ។

នាងដាក់ដៃលើពោះម្ដងទៀត។

គ្មានអ្វី។

នាងស្ទើរតែគិតថា ខ្លួនឯងស្រមៃ។

ប៉ុន្តែបន្ទាប់ពីមួយសន្ទុះ—

តុក។

មួយទៀត។

ខាងស្តាំ។

នាងថយក្រោយ។

ត្រីនៅលើតុរើក្នុងពេលតែមួយ។


៥. មាន់ដែលស្ងាត់

ល្ងាចនោះ នាងមិនចម្អិនត្រី។

នាងទុកវានៅក្នុងកន្ត្រក។

នាងព្យាយាមញ៉ាំបាយ។

មិនបាន។

នាងព្យាយាមផឹកទឹក។

មិនបាន។

ចំណង់អាហារមានតែមួយ។

ឈាម។

ត្រីឆៅ។

សាច់ក្តៅ។

នាងចេញក្រៅដើម្បីដកដង្ហើម។

មាន់នៅក្រោមផ្ទះកំពុងរើសអាហារ។

ពេលនាងដើរទៅជិត—

វាស្ងាត់។

មាន់ទាំងអស់ឈប់កេះដី។

ឈប់ក្រឡេក។

ឈប់ស្រែក។

ពួកវាមើលនាង។

នាងនីឈប់។

មាន់មួយក្បាលកំពុងញ័រ។

នាងឮបេះដូងវា។

លឿន។

ខ្លាំង។

ហើយជាមួយនឹងសូរនោះ—

នាងមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនឯងអាចដឹងថា ឈាមរបស់វានៅឯណា។

នាងបិទភ្នែក។

«ឈប់...»

នាងនិយាយទៅកាន់ខ្លួនឯង។

នាងបែរខ្នង។

ដើរចូលផ្ទះ។

ប៉ុន្តែសំឡេងបេះដូងនោះនៅតែតាមនាង។


៦. អ្វីដែលឃ្លាន

យប់ជ្រៅ នាងនីអង្គុយនៅមុខតុ។

ត្រីបីក្បាលនៅតែស្ថិតក្នុងកន្ត្រក។

នាងមិនចង់មើលវា។

ប៉ុន្តែពោះនាងឈឺដោយភាពឃ្លាន។

នាងបើកកន្ត្រក។

ត្រីមួយក្បាលនៅតែរើ។

នាងយកវាឡើង។

លើកនេះ នាងមិនបិទភ្នែក។

នាងមើលភ្នែកវា។

«ខ្ញុំមិនមែនជាសត្វទេ។»

នាងនិយាយ។

ត្រីរើនៅក្នុងដៃ។

នាងកាន់វាជាប់។

«ខ្ញុំមិនមែនជាពស់ទេ។»

ភាពស្ងាត់។

នាងដកដង្ហើម។

«ខ្ញុំនៅតែជាខ្ញុំ។»

ពេលនាងនិយាយពាក្យចុងក្រោយ ស្បែកនៅកដៃក្តៅឡើង។

ត្រីក្នុងដៃឈប់រើ។

នាងមើលវា។

ហើយនៅក្នុងភាពស្ងាត់—

នាងឮសូរមួយពីក្នុងពោះ។

មិនមែនមួយទេ។

ពីរបីដង។

តុក។ តុក។ តុក។

នាងទម្លាក់ត្រី។

វាធ្លាក់លើដី។

នាងនីកាន់ពោះ។

លើកនេះ ចលនាមិននៅកន្លែងតែមួយទេ។

វាផ្លាស់ទីពីខាងឆ្វេងទៅខាងស្តាំ។

ហើយមានមួយទៀតនៅខាងក្រោម។

នាងដកដង្ហើមមិនចេញ។

ភ្នែកនាងពោរដោយទឹក។

មិនមែនព្រោះឈឺទេ។

ព្រោះនាងចាប់ផ្តើមយល់ថា ភាពឃ្លានដែលនាងមាន មិនមែនជារបស់នាងតែម្នាក់ឯង។

អ្វីមួយក្នុងខ្លួននាងកំពុងឃ្លានជាមួយនាង។

នាងមើលទៅទ្វារ។

ក្រៅផ្ទះ មិនមានសំឡេងសត្វទៀតទេ។

មានតែសូរទឹកពីចម្ងាយ។

ហើយក្រោមដី—

មានសំឡេងស៊ូសមួយដង។

បន្ទាប់មកមួយទៀត។

ដូចជាអ្វីមួយកំពុងឆ្លើយតបពីក្រោមភក់។

នាងនីអង្គុយស្ងៀម។

ដៃមួយកាន់ពោះ។

ដៃមួយទៀតកាន់ត្រីដែលធ្លាក់លើដី។

លើកនេះ នាងមិនញ៉ាំវាភ្លាមទេ។

នាងគ្រាន់តែមើលវា។

ហើយសួរខ្លួនឯងថា—

បើអ្វីដែលនៅក្នុងខ្លួននាងអាចឃ្លានបាន...

តើវាអាចស្គាល់នាងបានដែរឬទេ?