ពស់កេងកង · Chapter 10
ជំពូកទី ១០ — ពង
The Serpent's Brood
# ជំពូកទី ១០ — ពង
នៅព្រឹកនោះ នាងនីមិនបានចូលទៅជិតកន្ត្រកត្រីទេ។
ត្រីបីក្បាលនៅតែស្ថិតនៅទីនោះ។
មួយស្លាប់។
មួយទៀតស្លាប់។
មួយចុងក្រោយនៅតែរើយឺតៗនៅពេលនាងមើលវា។
នាងគ្របកន្ត្រកដោយក្រណាត់។
ប៉ុន្តែសូរទឹកនៅក្នុងកន្ត្រក នៅតែឮ។
តិចៗ។
ដូចម្រាមដៃកំពុងកកិតលើបាតឈើ។
នាងនីដាក់ដៃលើពោះ។
ស្ងាត់។
នាងរង់ចាំ។
គ្មានចលនា។
នាងដកដង្ហើមចេញយឺតៗ។
«ប្រហែលខ្ញុំគិតច្រើនពេក...»
នាងនិយាយទៅខ្លួនឯង។
ប៉ុន្តែពាក្យនោះមិនអាចធ្វើឱ្យនាងជឿបានទេ។
ព្រោះយប់មិញ នាងបានឮវាច្រើនដង។
មិនមែនមួយកន្លែង។
មិនមែនមួយចលនា។
ហើយអ្វីដែលធ្វើឱ្យនាងភ័យជាងគេ មិនមែនការឈឺទេ។
គឺភាពស្ងប់ស្ងាត់ដែលកើតឡើងបន្ទាប់ពីចលនា។
ដូចជាអ្វីមួយកំពុងរង់ចាំឱ្យនាងស្តាប់។
១. អ្វីដែលនៅក្នុងពោះ
នាងនីធ្លាប់ឃើញស្ត្រីមានផ្ទៃពោះជាច្រើន។
នៅភូមិ ស្ត្រីម្នាក់ៗស្គាល់សញ្ញារបស់រាងកាយខ្លួនឯង។
ការចង់ក្អួតនៅពេលព្រឹក។
ការឃ្លានអាហារខ្លះៗ។
ការឈឺចង្កេះ។
ពោះដែលធំឡើងយឺតៗ។
ហើយចុងក្រោយ—ចលនារបស់កូន។
នាងនីអង្គុយលើកន្ទេល ហើយព្យាយាមរៀបចំអ្វីដែលកំពុងកើតឡើងឱ្យចូលក្នុងចំណេះដឹងដែលនាងមាន។
ការឃ្លាន។
ការផ្លាស់ប្តូររបស់ស្បែក។
ការចង់បានត្រីឆៅ។
ការក្តៅនៅកដៃ។
នាងដាក់ដៃលើពោះម្ដងទៀត។
លើកនេះមានចលនា។
តិចណាស់។
ប៉ុន្តែច្បាស់។
នាងញញឹមដោយមិនដឹងខ្លួន។
ស្នាមញញឹមនោះនៅបានតែមួយភ្លែត។
ព្រោះចលនានោះផ្លាស់ទី។
ពីខាងឆ្វេង។
ទៅកណ្ដាល។
ហើយបន្ទាប់មកទៅខាងស្តាំ។
នាងនីដកដៃចេញ។
«មិនអាចទេ...»
នាងមើលពោះខ្លួនឯង។
«កូនមិនអាច...»
ពាក្យនៅសល់ក្នុងមាត់។
នាងមិនហ៊ានបញ្ចប់វា។
នៅក្រោមស្បែក មានអ្វីមួយកន្ត្រាក់ម្ដងទៀត។
ហើយលើកនេះ វាមានចលនាពីរទិសក្នុងពេលតែមួយ។
នាងឈរឡើងភ្លាម។
កៅអីឈើនៅពីក្រោយរអិលទៅលើដី។
នាងដើរទៅកញ្ចក់។
កញ្ចក់ចាស់នៅជញ្ជាំងនៅតែបង្ហាញមុខរបស់នាង។
ភ្នែក។
បបូរមាត់។
សក់។
ប៉ុន្តែពេលនាងមើលចុះទៅពោះ នាងឃើញអ្វីមួយរំកិលនៅក្រោមស្បែក។
មិនធំ។
មិនច្បាស់។
គ្រាន់តែជារលកតូចមួយដែលរត់កាត់ស្បែក។
នាងដាក់ដៃលើវា។
ចលនាឈប់។
នាងដកដៃចេញ។
ចលនាត្រឡប់មកវិញ។
នាងសាកម្ដងទៀត។
ដៃលើពោះ។
ស្ងាត់។
នាងដកដៃ។
តុក។
នាងស្ទើរតែដួល។
វាមិនមែនជាការស្រមៃទេ។
អ្វីមួយនៅក្នុងខ្លួននាងដឹងថា នាងកំពុងប៉ះវា។
២. ស្ត្រីចាស់នៅមាត់ផ្លូវ
ថ្ងៃនោះ នាងនីមិនចូលផ្សារទេ។
នាងដើរទៅផ្ទះស្ត្រីចាស់ម្នាក់នៅចុងភូមិ។
មិនមែនជាគ្រូពេទ្យ។
មិនមែនជាអ្នកដែលអាចព្យាបាលអ្វីៗបានទាំងអស់។
គ្រាន់តែជាស្ត្រីដែលធ្លាប់ជួយស្ត្រីមានផ្ទៃពោះជាច្រើននាក់នៅពេលពួកគេឈឺពោះ ឬត្រូវការអ្នកជួយក្នុងពេលសម្រាល។
នាងនីមិនបានប្រាប់រឿងទាំងអស់។
នាងគ្រាន់តែសួរ។
«បើមានចលនានៅក្នុងពោះ មុនពេលពោះធំខ្លាំង... វាធម្មតាទេ?»
ស្ត្រីចាស់មើលនាងយូរ។
«ឯងមានផ្ទៃពោះឬ?»
នាងនីស្ងាត់។
ស្ត្រីចាស់មិនសួរម្តងទៀត។
នាងដាក់ទឹកក្តៅមួយពែងនៅមុខនាង។
«ចលនាដំបូង មិនសូវឃើញទេ។ ហើយមិនគួរឈឺខ្លាំងទេ។»
នាងនីងក់ក្បាល។
«ប៉ុន្តែបើវាចលនា... ច្រើនកន្លែង?»
ស្ត្រីចាស់លើកភ្នែក។
«ច្រើនកន្លែងយ៉ាងម៉េច?»
នាងនីមិនឆ្លើយភ្លាម។
នាងដាក់ដៃលើពោះ។
«ដូចជាមានអ្វីមួយនៅខាងឆ្វេង ហើយបន្ទាប់មកមានអ្វីមួយនៅខាងស្តាំ។ ពេលខ្លះ... ក្នុងពេលតែមួយ។»
ស្ត្រីចាស់មើលមុខនាង។
«ឯងប្រាកដទេ?»
«ខ្ញុំប្រាកដ។»
ភាពស្ងាត់ធ្លាក់ចុះរវាងពួកគេ។
ស្ត្រីចាស់មិនបានប្រាប់ថា វាជាអ្វី។
នាងគ្រាន់តែសួរ៖
«ប្តីឯងនៅឯណា?»
«ទៅជួញដូរ។»
«ហើយឯងនៅម្នាក់ឯង?»
«បាទ...»
ស្ត្រីចាស់មើលស្នាមកដៃរបស់នាង។
នាងនីទាញដៃចូល។
«ស្នាមអី?»
«គ្មានអីទេ។»
ស្ត្រីចាស់មិនបន្តសួរ។
ប៉ុន្តែមុននាងនីចេញ ស្ត្រីចាស់បាននិយាយស្រាលៗ។
«បើឯងមានអារម្មណ៍ថាមិនធម្មតា កុំទៅកន្លែងដែលគេហាមឯងទៅ។»
នាងនីឈប់នៅមាត់ទ្វារ។
«កន្លែងណា?»
ស្ត្រីចាស់សម្លឹងមើលនាង។
«ដើមឈើចាស់ក្រោយវាលភក់។»
នាងនីមិនឆ្លើយ។
ស្ត្រីចាស់ក៏មិននិយាយបន្ថែម។
ប៉ុន្តែនាងនីដឹងថា ស្ត្រីចាស់បានឃើញអ្វីមួយនៅលើមុខនាង។
អ្វីមួយដែលនាងមិនបានប្រាប់។
៣. ពេលរាងកាយឆ្លើយ
ត្រឡប់មកផ្ទះ នាងនីចាក់សោទ្វារ។
នាងមិនដឹងថាខ្លួនឯងកំពុងខ្លាចអ្វី។
ស្ត្រីចាស់មិនបាននិយាយថា នាងមានអ្វី។
មិនបានប្រាប់ថា នាងមានកូន។
ក៏មិនបានបដិសេធដែរ។
នាងនីអង្គុយលើកន្ទេល។
ដៃមួយដាក់លើពោះ។
«បើឯងជាកូន...»
នាងឈប់។
ពាក្យនោះធ្វើឱ្យបេះដូងនាងក្តៅឡើងមួយភ្លែត។
ប្តីរបស់នាងធ្លាប់និយាយអំពីកូន។
មិនញឹកញាប់ទេ។
ប៉ុន្តែមានពេលខ្លះ ពេលយប់ដែលភ្លៀងធ្លាក់ ហើយគេនៅជិតគ្នា គេធ្លាប់និយាយថា បើមានកូនម្នាក់ ផ្ទះនឹងមិនស្ងាត់ពេកទេ។
នាងនីធ្លាប់សើច។
ឥឡូវនេះ ពាក្យនោះត្រឡប់មកវិញ។
នាងដាក់ដៃលើពោះ។
«បើឯងជាកូន...»
តុក។
នាងភ្ញាក់។
«...កុំខ្លាច។»
តុក។
មួយទៀត។
ខាងឆ្វេង។
នាងញញឹមស្ទើរមិនដឹងខ្លួន។
ប៉ុន្តែស្នាមញញឹមបានបាត់ភ្លាម។
ព្រោះមានចលនាមួយទៀតនៅខាងស្តាំ។
ហើយមួយទៀតនៅខាងក្រោម។
បី។
នាងដកដង្ហើមជាប់។
នាងចុចដៃលើពោះ។
ចលនាទាំងបីឈប់។
បន្ទាប់ពីមួយភ្លែត—
តុក។
ពីខាងឆ្វេង។
តុក។
ពីខាងស្តាំ។
តុក។
ពីខាងក្រោម។
នាងនីយកដៃចេញយឺតៗ។
ភ្នែកនាងចាប់ផ្តើមសើម។
«កូនមួយ...»
នាងនិយាយ។
ភាពស្ងាត់។
នាងលេបទឹកមាត់។
«តើមួយមែនទេ?»
គ្មានចម្លើយ។
ប៉ុន្តែស្បែកនៅលើពោះរបស់នាងរលកម្ដងទៀត។
មិនមែនមួយចំណុចទេ។
ជាច្រើនចំណុច។
នាងថយទៅជញ្ជាំង។
៤. អ្នកដែលនៅក្រោមឫស
មុនពេលថ្ងៃលិច នាងនីបានសម្រេចចិត្តទៅរកកេងកង។
លើកនេះ នាងមិនទៅព្រោះចង់បានការការពារ។
នាងទៅព្រោះត្រូវការចម្លើយ។
នាងយកក្រណាត់ខ្មៅមួយរុំជុំវិញកដៃ ហើយដើរចូលវាលភក់។
ពេលជើងប៉ះទឹករាក់ សត្វល្អិតដែលធ្លាប់ស្រែកនៅជុំវិញបានស្ងាត់។
នាងមិនឈប់។
នាងស្គាល់ផ្លូវនេះហើយ។
ដើមឈើចាស់ឈរនៅកន្លែងដដែល។
ឫសធំៗរបស់វាលាតចូលទៅក្នុងភក់ ដូចសរសៃឈាមដែលលេចចេញពីដី។
«កេងកង...»
នាងហៅ។
គ្មានចម្លើយ។
នាងហៅម្ដងទៀត។
«ខ្ញុំមកហើយ។»
ទឹកនៅជិតឫសរលកបីដង។
បន្ទាប់មក សំឡេងមនុស្សម្នាក់បានឮពីក្រោយនាង។
«ខ្ញុំដឹង។»
នាងនីបែរមក។
កេងកងឈរនៅទីនោះ។
មុខរបស់វានៅតែជាមុខបុរសដែលនាងបានឃើញ។
ស្ងប់។
មិនប្រញាប់។
ភ្នែកពណ៌ស្វាយសម្លឹងមើលនាង ហើយបន្ទាប់មកចុះទៅពោះ។
នាងនីដាក់ដៃបាំង។
«អ្វីនៅក្នុងខ្លួនខ្ញុំ?»
កេងកងមិនឆ្លើយភ្លាម។
«ឯងឃ្លានហើយ។»
«ខ្ញុំមិនបានសួររឿងនោះទេ។»
«ខ្ញុំដឹង។»
នាងខាំបបូរមាត់។
«តើខ្ញុំមានកូនឬ?»
កេងកងសម្លឹងមើលនាង។
«ឯងមានអ្វីមួយដែលកំពុងធំឡើង។»
«កូន?»
«កុំហៅវាដូច្នោះ។»
សំឡេងវានៅតែទន់។
ប៉ុន្តែពាក្យនោះធ្វើឱ្យនាងនីមានអារម្មណ៍ត្រជាក់ពីក្បាលដល់ជើង។
«ហេតុអ្វី?»
កេងកងដើរមកជិតមួយជំហាន។
«ព្រោះវាមិនមែនជាកូនមួយទេ។»
នាងនីស្ងាត់។
ខ្យល់ឆ្លងកាត់ស្លឹកឈើ។
គ្មានសត្វស្រែក។
«មានប៉ុន្មាន?»
កេងកងមើលទៅពោះរបស់នាង។
«ច្រើនជាងដែលឯងអាចរាប់បានពីខាងក្រៅ។»
នាងនីថយក្រោយ។
«ទេ...»
«ឯងសុំការពារ។»
«ខ្ញុំមិនបានសុំរឿងនេះទេ!»
ជាលើកដំបូង សំឡេងនាងខ្លាំង។
កេងកងមិនខឹង។
វាគ្រាន់តែសម្លឹងមើលនាង ដូចមនុស្សម្នាក់កំពុងមើលអ្វីដែលមិនទាន់យល់ពីច្បាប់ដែលខ្លួនបានចូលរួម។
«ឯងសុំឱ្យអ្វីមួយមករកឯង។»
«ខ្ញុំសុំឱ្យអ្នកការពារខ្ញុំ!»
«ការពារ និងបន្ត... គឺនៅជាមួយគ្នា។»
នាងនីសម្លឹងមើលវា។
«បន្តអ្វី?»
កេងកងមិនឆ្លើយ។
នៅក្រោមឫស មានសូររើមួយ។
បន្ទាប់មកមួយទៀត។
ដូចអ្វីមួយកំពុងផ្លាស់ទីក្នុងដី។
នាងនីដាក់ដៃលើពោះ។
ភ្លាមៗនោះ ចលនានៅក្នុងខ្លួននាងបានឆ្លើយតប។
មួយ។
ពីរ។
បី។
ច្រើនឡើង។
នាងដកដង្ហើមខ្លីៗ។
«វាឮអ្នកទេ?»
កេងកងនិយាយថា៖
«វាស្គាល់ឈាមរបស់ខ្ញុំ។»
នាងនីមើលទៅដៃខ្លួនឯង។
ស្នាមខ្មៅនៅកដៃកំពុងក្តៅ។
កេងកងបន្ត៖
«ហើយវាស្គាល់ឈាមរបស់ឯង។»
«វាស្គាល់ខ្ញុំទេ?»
កេងកងសម្លឹងនាងយូរ។
«វាកំពុងរៀនស្គាល់។»
៥. ពង
នាងនីរត់ចេញពីដើមឈើមុនពេលងងឹត។
នាងមិនបានសួរបន្ថែម។
មិនមែនព្រោះនាងទទួលយកចម្លើយទេ។
នាងរត់ព្រោះនាងមិនអាចឈរនៅកន្លែងនោះទៀត។
ពេលត្រឡប់មកផ្ទះ នាងចាក់សោទ្វារ។
នាងអង្គុយនៅកណ្តាលបន្ទប់។
ដៃទាំងពីររុំជុំវិញពោះ។
នាងព្យាយាមរាប់ចលនា។
មួយ។
ស្ងាត់។
ពីរ។
ខាងស្តាំ។
បី។
ខាងក្រោម។
បន្ទាប់មកច្រើនពេក។
នាងឈប់រាប់។
ទឹកភ្នែកហូរចុះ។
នាងមិនដឹងថាខ្លួនឯងយំដោយភ័យ ឬដោយអ្វីផ្សេងទៀតទេ។
ក្នុងចិត្តនាង នៅមានពាក្យមួយដែលមិនព្រមស្លាប់។
កូន។
ប្រសិនបើវាជាកូន...
នាងនឹងការពារ។
ប៉ុន្តែពាក្យរបស់កេងកងនៅតែដក់ក្នុងក្បាល។
វាមិនមែនជាកូនមួយទេ។
នាងនីមើលទៅកន្ត្រកត្រី។
ត្រីទាំងបីនៅទីនោះ។
មួយក្បាលនៅតែរើ។
ហើយនៅពេលនោះ នាងបានឮសូរមួយពីក្រោមផ្ទះ។
មិនមែនសំឡេងពស់។
មិនមែនសំឡេងទឹក។
វាជាសំឡេងស្រាលៗជាច្រើន។
ដូចសំបករឹងកំពុងប៉ះគ្នា។
នាងនីក្រោកឡើងយឺតៗ។
នាងដើរទៅកាន់ជ្រុងផ្ទះ។
ក្រោមកន្ទេល មានទឹកសើមមួយបន្ទាត់។
វាហូរចូលពីក្រោមជញ្ជាំង។
ហើយជាមួយទឹកនោះ មានអ្វីមួយតូចៗមូលៗកំពុងរមៀលមក។
មួយ។
ពីរ។
បី។
ពងពណ៌សស្រអាប់។
នាងនីស្ងាត់។
ពងទីមួយឈប់នៅជិតជើងនាង។
បន្ទាប់មក—
តុក។
មានអ្វីមួយប៉ះពីខាងក្នុង។
នាងថយក្រោយ។
ពងទីពីរ។
តុក។
ពងទីបី។
តុក។
នៅក្នុងពោះរបស់នាង មានចលនាឆ្លើយតប។
នាងដាក់ដៃលើពោះ។
ភ្នែកនាងមើលពងទាំងបី។
ហើយជាលើកដំបូង នាងយល់ថា អ្វីដែលកំពុងកើតឡើង មិនមែនគ្រាន់តែជារាងកាយរបស់នាងដែលកំពុងផ្លាស់ប្តូរទេ។
អ្វីមួយកំពុងបង្កើតជំនាន់បន្ទាប់។
ហើយវាបានចាប់ផ្តើមមុនពេលនាងដឹងថា ខ្លួនឯងកំពុងក្លាយជាអ្វី។
ក្រោមផ្ទះ សូររើកាន់តែច្រើន។
ក្រោមភក់។
ក្រោមឫស។
ហើយនៅក្នុងភាពងងឹតដែលនាងមើលមិនឃើញ—
មានសំឡេងជាច្រើនកំពុងភ្ញាក់។