ពស់កេងកង · Chapter 11
ជំពូកទី ១១ — បុរសដែលកំពុងត្រឡប់
The Serpent's Brood
# ជំពូកទី ១១ — បុរសដែលកំពុងត្រឡប់
នៅថ្ងៃទីដែលប្តីចាប់ផ្តើមត្រឡប់មកផ្ទះ ភ្លៀងមិនទាន់ធ្លាក់ទេ។
មេឃស្រអាប់ជាប់គ្នា ហើយខ្យល់ពីទិសវាលភក់នាំក្លិនទឹកសើមមកតាមផ្លូវ។
ប្តីដើរជាមួយកន្ត្រកទំនិញលើស្មា។
ផ្លូវដែលគាត់ធ្លាប់ស្គាល់ មើលទៅដូចជាខុសបន្តិច។
មិនមែនដោយសារផ្លូវប្តូរ។
ប៉ុន្តែដោយសារភូមិហាក់ដូចជាស្ងាត់ជាងមុន។
គាត់ឈប់នៅចំណុចមួយដែលផ្លូវបែកជាពីរ។
ខាងឆ្វេងទៅផ្សារ។
ខាងស្តាំទៅភូមិ។
គាត់ជ្រើសផ្លូវខាងស្តាំ។
ក្នុងចិត្តគាត់ គិតតែពីផ្ទះ។
ពីបាយក្តៅ។
ពីប្រពន្ធដែលប្រហែលជាកំពុងរង់ចាំ។
គាត់បានទៅជួញដូរច្រើនថ្ងៃជាងដែលគាត់គ្រោងទុក។
ភ្លៀងខ្លាំងនៅតំបន់មួយធ្វើឱ្យផ្លូវជាប់។
ទំនិញមួយចំនួនលក់មិនចេញ។
ប៉ុន្តែគាត់បានរកប្រាក់បានគ្រប់គ្រាន់។
គាត់គិតថា នាងនីនឹងសប្បាយចិត្ត។
គាត់មិនបានដឹងថា នៅពេលគាត់កំពុងគិតដល់នាង នាងកំពុងអង្គុយក្នុងផ្ទះម្នាក់ឯង ដោយដៃកាន់ពោះដែលកំពុងមានចលនា។
១. ស្នាមនៅលើផ្លូវ
នៅជិតព្រៃទាបមួយ ប្តីបានឃើញស្នាមអូសនៅក្នុងភក់។
គាត់ឈប់។
ស្នាមនេះមិនធំទេ។
វាដូចជាអ្វីមួយមានរាងវែងធ្ងន់ បានអូសខ្លួនកាត់ផ្លូវ។
គាត់មើលវា។
បន្ទាប់មកមើលទៅខាងស្មៅ។
ស្មៅនៅទីនោះរាបចុះ។
មានទឹកសើមនៅលើស្លឹក។
គាត់មិនចង់គិតអំពីពស់។
ពស់ធំៗមាននៅតំបន់នេះ។
គាត់ធ្លាប់ឃើញ។
ប៉ុន្តែស្នាមនេះធំជាងស្នាមពស់ដែលគាត់ធ្លាប់ឃើញ។
គាត់បោះជំហានទៅមុខ។
នៅពេលនោះ គាត់បានឮសូរ។
ផ្លឹប។
ពីក្នុងទឹកនៅក្បែរផ្លូវ។
គាត់បែរមក។
គ្មានអ្វី។
គាត់រង់ចាំមួយសន្ទុះ។
ទឹកនៅស្ងាត់។
«ប្រហែលកង្កែប...»
គាត់និយាយទៅខ្លួនឯង។
គាត់លើកកន្ត្រកឡើងលើស្មា ហើយបន្តដំណើរ។
ប៉ុន្តែពេលដើរចេញទៅ គាត់មិនបានឃើញថា នៅក្នុងទឹកខាងក្រោយ ស្លឹកឈើមួយកំពុងរើយឺតៗ។
២. អ្នកដំណើរពីរនាក់
នៅមាត់ភូមិ គាត់បានជួបបុរសពីរនាក់ដែលកំពុងដឹកអុស។
«ត្រឡប់មកហើយ?»
ម្នាក់សួរ។
«បាទ។»
«ដំណើរល្អទេ?»
«មិនអាក្រក់ទេ។»
គាត់ញញឹម។
«ប្រពន្ធឯងនៅផ្ទះឯងឬ?»
«នៅ។»
បុរសទាំងពីរមើលមុខគ្នា។
គាត់សម្គាល់ឃើញ។
«មានអី?»
ម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេដាក់អុសចុះ។
«គ្មានអីទេ។»
«និយាយមក។»
«គ្រាន់តែ... ពេលនេះកុំទៅវាលភក់យប់ៗ។»
ប្តីសើចស្រាល។
«ខ្ញុំទើបតែត្រឡប់។ មិនទាន់ចង់ទៅវាលភក់ទេ។»
បុរសម្នាក់ទៀតនិយាយ៖
«សត្វមាន់របស់អ្នកភូមិខ្លះបាត់។ ត្រីក្នុងអណ្ដូងក៏បាត់។»
«ពស់?»
«មិនដឹងទេ។»
គាត់មើលពួកគេ។
«មានអ្នកឃើញអ្វីទេ?»
បុរសទាំងពីរគ្រវីក្បាល។
«គ្រាន់តែឮសូរ។»
«សូរអ្វី?»
ម្នាក់ស្ងាត់មួយភ្លែត។
«ដូចសូរអ្វីមួយរើនៅក្រោមដី។»
ប្តីមិនឆ្លើយ។
គាត់នឹកឃើញពាក្យរបស់បុរសចាស់នៅថ្ងៃដែលគាត់ចាកចេញ។
ក្រោយដើមឈើ កុំទៅពេលថ្ងៃលិច។
គាត់មិនបានគិតពីវាអស់ជាច្រើនថ្ងៃ។
ឥឡូវវាត្រឡប់មកវិញ។
«ប្រពន្ធខ្ញុំសុខសប្បាយទេ?»
គាត់សួរ។
បុរសទាំងពីរមើលមុខគ្នាម្ដងទៀត។
«យើងមិនដឹងទេ។»
ចម្លើយនោះធ្វើឱ្យប្តីមិនសប្បាយចិត្ត។
«មានអ្វីកើតឡើងនៅផ្ទះខ្ញុំ?»
«គ្មានអីដែលយើងដឹងច្បាស់ទេ។»
ម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេនិយាយ។
«គ្រាន់តែ... នាងនីមិនសូវចេញពីផ្ទះ។»
«នាងឈឺ?»
«មិនដឹង។»
ប្តីមិនសួរទៀត។
គាត់លើកកន្ត្រកឡើង។
«ខ្ញុំទៅមុន។»
គាត់ដើរចូលភូមិ។
លើកនេះ គាត់ដើរលឿនជាងមុន។
៣. ផ្ទះនៅចុងផ្លូវ
ពេលផ្ទះរបស់គាត់លេចឡើងពីចម្ងាយ បេះដូងគាត់ស្រាប់តែស្ងប់។
ផ្ទះនៅដដែល។
ជញ្ជាំងឈើ។
ដំបូលចាស់។
ដើមចេកនៅខាងក្រោយ។
គាត់ឈប់មួយភ្លែត។
គាត់បានគិតថា គាត់នឹកកន្លែងនេះ។
បន្ទាប់មកគាត់ឃើញអ្វីមួយ។
នៅជុំវិញផ្ទះ មិនមានមាន់។
គ្មានសត្វឆ្កែ។
គ្មានសំឡេងមាន់រងាវ។
គ្មានសូររបស់សត្វតូចៗនៅក្រោមផ្ទះ។
ស្ងាត់ពេក។
គាត់ដាក់កន្ត្រកចុះ។
«នាងនី!»
គ្មានចម្លើយ។
គាត់ហៅម្ដងទៀត។
«នាងនី!»
ពីក្នុងផ្ទះ មានសូរអ្វីមួយរើ។
បន្ទាប់មកស្ងាត់។
គាត់ដើរទៅមាត់ទ្វារ។
ទ្វារមិនបានចាក់សោ។
គាត់បើក។
ក្លិនមួយប៉ះច្រមុះ។
ទឹកសើម។
ភក់។
ហើយមានក្លិនត្រីឆៅស្រាលៗ។
គាត់ឈប់។
«នាងនី?»
លើកនេះ មានសំឡេងពីខាងក្នុង។
«ប្តី...»
សំឡេងនាងទន់។
គាត់ស្ទើរតែញញឹម។
គាត់ចូលទៅក្នុងផ្ទះ។
«ខ្ញុំត្រឡប់មកហើយ។»
នាងនីឈរនៅម្ខាងបន្ទប់។
មុខនាងស្លេកជាងមុន។
សក់របស់នាងវែង និងរញ៉េរញ៉ៃ។
នាងពាក់អាវធំដែលគ្របដៃ។
គាត់ដាក់កន្ត្រកចុះ។
«ឯងសុខសប្បាយទេ?»
«សុខ។»
គាត់សម្លឹងមើលនាង។
«មុខឯង...»
«ខ្ញុំគ្រាន់តែគេងមិនសូវលក់។»
គាត់ចង់សួរបន្ថែម។
ប៉ុន្តែពេលនោះ គាត់បានឃើញកន្ត្រកតូចមួយនៅជ្រុងផ្ទះ។
មានត្រីស្រស់បីក្បាល។
មួយក្បាលស្លាប់។
ពីរក្បាលទៀតនៅស្ងៀម។
«ទិញពីណា?»
នាងនីមិនឆ្លើយភ្លាម។
«ផ្សារ។»
«ឯងមិនបានចម្អិនទេ?»
«មិនទាន់។»
គាត់មើលត្រី។
បន្ទាប់មកមើលប្រពន្ធ។
អ្វីមួយក្នុងចិត្តគាត់ប្រាប់ថា មានរឿងមួយមិនត្រឹមត្រូវ។
ប៉ុន្តែគាត់មិនទាន់ដឹងថាជាអ្វី។
៤. អំណោយពីផ្លូវឆ្ងាយ
គាត់បើកកន្ត្រករបស់ខ្លួន។
«ខ្ញុំយកអំបិលមកឱ្យឯង។ ហើយមានក្រណាត់មួយ។»
គាត់យកក្រណាត់ចេញ។
នាងនីមើលវា។
«ស្អាត។»
«ខ្ញុំគិតថាឯងនឹងចូលចិត្ត។»
នាងយកវា។
ម្រាមដៃរបស់នាងប៉ះដៃគាត់។
គាត់កក។
ដៃនាងត្រជាក់។
ត្រជាក់ខុសធម្មតា។
«ឯងឈឺទេ?»
«អត់។»
«ដៃត្រជាក់ណាស់។»
នាងទាញដៃចេញ។
«ខ្ញុំទើបលាងទឹក។»
គាត់មិនជឿទាំងស្រុង។
ប៉ុន្តែគាត់មិនចង់ចាប់ផ្តើមការសួរដេញដោលនៅពេលទើបត្រឡប់មកទេ។
គាត់អង្គុយ។
នាងនីទៅដាក់ទឹកឱ្យគាត់។
គាត់មើលនាងដើរ។
ជំហានរបស់នាងយឺត។
ដូចជានាងកំពុងប្រយ័ត្នអ្វីមួយនៅក្នុងខ្លួន។
គាត់សួរ៖
«ឯងមានអីចង់ប្រាប់ខ្ញុំទេ?»
នាងឈប់។
«អត់។»
គាត់មិននិយាយ។
នាងយកទឹកមកដាក់មុខគាត់។
គាត់លើកពែង។
មុនពេលផឹក គាត់បានឮសូរមួយ។
តុក។
ពីក្នុងបន្ទប់។
គាត់ដាក់ពែងចុះ។
«សូរអី?»
នាងនីមើលគាត់។
«អី?»
តុក។
ម្ដងទៀត។
គាត់ងាកទៅជ្រុងផ្ទះ។
«នៅទីនោះ។»
នាងនីឈរមិនរើ។
គាត់ក្រោក។
«កណ្តុរមែនទេ?»
«ប្រហែល។»
គាត់ដើរទៅជ្រុង។
គ្មានអ្វី។
គាត់លើកកន្ទេលឡើង។
ក្រោមកន្ទេល មានតែដីសើម។
គាត់ប៉ះវា។
ទឹកភក់ជាប់ម្រាមដៃ។
គាត់មើលម្រាមដៃ។
«ហេតុអ្វីដីសើមនៅក្នុងផ្ទះ?»
នាងនីមិនឆ្លើយ។
គាត់ងាកមកមើលនាង។
នាងឈរនៅទីនោះ ដៃទាំងពីរចុចជាប់នឹងពោះ។
គាត់សម្គាល់ឃើញ។
ជាលើកដំបូង។
«នាងនី...»
នាងលើកភ្នែក។
«ឯងឈឺពោះ?»
«អត់។»
«ហេតុអ្វីកាន់ពោះ?»
នាងមិនឆ្លើយ។
គាត់ដើរមកជិត។
នាងថយមួយជំហាន។
គាត់ឈប់។
ពួកគេសម្លឹងគ្នា។
មានអ្វីមួយនៅក្នុងភ្នែកនាងដែលគាត់មិនធ្លាប់ឃើញ។
មិនមែនត្រឹមតែភ័យ។
ដូចជានាងកំពុងការពារអ្វីមួយ។
៥. ពេលយប់មកដល់
យប់នោះ ពួកគេបរិភោគអាហារជាមួយគ្នា។
ប្តីនិយាយអំពីដំណើរ។
អំពីផ្លូវជាប់ភក់។
អំពីអ្នកជួញដូរម្នាក់ដែលចង់ប្តូរទំនិញមិនស្មើតម្លៃ។
នាងនីស្តាប់។
ពេលខ្លះនាងញញឹម។
ប៉ុន្តែនាងញ៉ាំតិចណាស់។
គាត់សង្កេតឃើញ។
«ឯងមិនឃ្លាន?»
«មិនសូវ។»
«ឯងធ្លាប់ចូលចិត្តសម្លនេះ។»
នាងមើលចាន។
«ថ្ងៃនេះខ្ញុំមិនចង់។»
គាត់មិនបង្ខំ។
«ចាំព្រឹកស្អែក។»
នាងងក់ក្បាល។
ពេលយប់កាន់តែជ្រៅ ភ្លៀងចាប់ផ្តើមធ្លាក់ស្រាលៗលើដំបូល។
ប្តីដេកក្បែរនាង។
ជាច្រើនថ្ងៃដែលគាត់មិនបានដេកក្បែរប្រពន្ធ។
គាត់មានអារម្មណ៍ថា ផ្ទះគួរតែត្រឡប់ទៅដូចមុន។
ប៉ុន្តែវាមិនបានកើតឡើងទេ។
នាងនីដេកបែរខ្នងទៅគាត់។
គាត់លើកដៃដាក់លើស្មានាង។
នាងកន្ត្រាក់ខ្លួន។
គាត់ដកដៃចេញ។
«ខ្លាចខ្ញុំឬ?»
«អត់។»
«អញ្ចឹងមានអី?»
«គ្មាន។»
គាត់ស្ងាត់។
ក្រោមភាពងងឹត គាត់បានឮសូរមួយ។
តិចៗ។
ស៊ូស...
គាត់បើកភ្នែក។
សូរនោះមកពីក្រោមផ្ទះ។
គាត់អង្គុយឡើង។
«ឯងឮទេ?»
នាងនីមិនឆ្លើយ។
គាត់មើលនាង។
នាងនៅតែបែរខ្នង។
បន្ទាប់មកគាត់ឮសំឡេងទឹក។
ដូចមានអ្វីមួយកំពុងអូសខ្លួនកាត់ដីសើមក្រោមផ្ទះ។
គាត់ចុះពីគ្រែ។
«ខ្ញុំទៅមើល។»
«កុំ។»
សំឡេងនាងលឿនជាងធម្មតា។
គាត់ឈប់។
«ហេតុអ្វី?»
នាងស្ងាត់។
គាត់មើលនាង។
«នាងនី?»
នាងបែរមក។
ក្នុងពន្លឺច័ន្ទស្រាលៗ គាត់ឃើញភ្នែកនាងមានពណ៌ចម្លែកមួយភ្លែត។
មិនមែនលឿងទាំងស្រុងទេ។
គ្រាន់តែមានពន្លឺលឿងស្រាលនៅជុំវិញកណ្តាល។
គាត់ព្រិចភ្នែក។
វាបាត់។
«ឯងមានអីនៅភ្នែក?»
នាងបិទភ្នែក។
«គ្មានអីទេ។»
គាត់ឈរនៅកន្លែងដដែល។
គាត់មិនបាននិយាយទៀត។
ក្រោមផ្ទះ សូរអូសឈប់។
បន្ទាប់មកមានសូរមួយទៀត។
ផ្លឹប។
នៅជិតបង្អួច។
គាត់ងាកទៅ។
នៅលើកម្រាលឈើ មានទឹកមួយដំណក់ធ្លាក់ចុះ។
បន្ទាប់មកមួយទៀត។
ប្តីដើរទៅជិតបង្អួច។
បង្អួចបិទជិត។
គាត់ប៉ះឈើ។
សើម។
ក្លិនទឹកភក់ឡើងមក។
គាត់ដកដៃចេញ។
នៅលើម្រាមដៃ មានស្នាមខ្មៅតូចមួយ។
គាត់ជូតវាចេញ។
ហើយពេលគាត់ងាកត្រឡប់មក គាត់ឃើញនាងនីកំពុងឈរមើលគាត់។
ដៃរបស់នាងនៅលើពោះ។
សម្លេងនាងស្រាលណាស់។
«កុំទៅជិតវា។»
«វាជាអ្វី?»
នាងមិនឆ្លើយ។
ប្តីមើលប្រពន្ធរបស់ខ្លួនយូរ។
ជាលើកដំបូង ចិត្តគាត់មានអារម្មណ៍ថា គាត់មិនបានត្រឡប់មករកផ្ទះដដែលទេ។
គាត់បានត្រឡប់មករកអ្វីមួយដែលកំពុងរង់ចាំគាត់នៅក្នុងផ្ទះ។
ក្រៅបង្អួច ភ្លៀងធ្លាក់ខ្លាំងឡើង។
ហើយពីចម្ងាយ ក្នុងទិសវាលភក់—
មានសូរមួយដូចអ្វីមួយធំកំពុងរើខ្លួននៅក្រោមទឹក។