ពស់កេងកង · Chapter 12
ជំពូកទី ១២ — ភ្នែកពណ៌លឿង
The Serpent's Brood
# ជំពូកទី ១២ — ភ្នែកពណ៌លឿង
ព្រឹកឡើង ប្តីមិនបាននិយាយអំពីអ្វីដែលគាត់ឃើញនៅយប់មិញទេ។
គាត់មិនបានសួរអំពីភ្នែក។
មិនបានសួរអំពីទឹកនៅលើបង្អួច។
មិនបានសួរអំពីសំឡេងក្រោមផ្ទះ។
គាត់គ្រាន់តែអង្គុយនៅមាត់ផ្ទះ ហើយមើលពន្លឺព្រឹកធ្លាក់លើដីសើម។
មានអ្វីមួយក្នុងចិត្តគាត់ប្រាប់ថា បើគាត់សួរលឿនពេក នាងនីនឹងបិទមាត់។
គាត់ស្គាល់ប្រពន្ធរបស់គាត់។
នាងមិនមែនជាមនុស្សនិយាយច្រើនទេ។
ពេលភ័យ នាងកាន់តែស្ងាត់។
ពេលឈឺ នាងកាន់តែប្រាប់ថា មិនអី។
គាត់ធ្លាប់គិតថា វាជាចរិតធម្មតារបស់នាង។
ព្រឹកនេះ គាត់ចាប់ផ្តើមសង្ស័យថា ប្រហែលគាត់មិនដែលស្គាល់ភាពស្ងាត់របស់នាងពិតប្រាកដឡើយ។
១. ព្រឹកដែលមិនដូចមុន
នាងនីកំពុងដាំបាយ។
ប្តីឈរនៅមាត់ទ្វារ។
គាត់សង្កេតមើលដៃនាង។
នាងកាន់វត្ថុមួយយ៉ាងប្រយ័ត្ន។
ដៃអាវវែងគ្របកដៃ។
«ឯងមិនក្តៅទេឬ?»
«ក្តៅ។»
«អញ្ចឹងហេតុអ្វីពាក់អាវវែង?»
នាងឈប់កូរឆ្នាំង។
«ខ្ញុំចូលចិត្ត។»
គាត់មិនឆ្លើយ។
នាងបន្តការងារ។
ពេលនាងងាកទៅយកអំបិល ប្តីឃើញស្បែកនៅលើករបស់នាង។
មានអ្វីមួយពណ៌ខុសពីស្បែកធម្មតា។
តូចៗ។
រលោង។
ដូចស្បែកត្រី។
គាត់ព្រិចភ្នែក។
វាបាត់ក្រោមសក់។
«នាងនី។»
«អី?»
«ករបស់ឯង...»
នាងដាក់ទឹកអំបិលចុះ។
«អី?»
«គ្មានអីទេ។»
គាត់មិនបញ្ចប់។
នាងសម្លឹងគាត់មួយភ្លែត។
ដូចជានាងដឹងថាគាត់បានឃើញអ្វីមួយ។
ប៉ុន្តែនាងមិនបានសួរ។
ពេលថ្ងៃឡើងខ្ពស់ ប្តីចេញទៅជួសជុលរបង។
គាត់យកឈើចាស់ និងខ្សែចងចេញពីក្រោមផ្ទះ។
នៅជិតរបង គាត់ឃើញដីមួយកន្លែងខ្មៅ និងសើម។
គាត់ជីកតិចៗ។
ដីខាងលើស្ងួត។
ខាងក្រោមសើម។
គាត់ជីកបន្ត។
ក្លិនភក់ឡើងមក។
នៅក្នុងដី មានស្នាមតូចៗជាច្រើន។
មិនមែនស្នាមជើង។
ដូចរន្ធតូចៗដែលអ្វីមួយបានរុញខ្លួនកាត់ដី។
គាត់ឈប់ជីក។
សូរមួយឮពីក្រោមដី។
ស៊ូស...
គាត់ទម្លាក់ឈើ។
គាត់ស្តាប់។
ស្ងាត់។
«ពស់?»
គាត់និយាយស្រាលៗ។
គ្មានអ្វីឆ្លើយ។
ប៉ុន្តែគាត់មិនជីកទៀត។
២. ស្នាមដែលនាងលាក់
នៅរសៀល នាងនីទៅលាងសម្លៀកបំពាក់នៅខាងក្រោយផ្ទះ។
ប្តីមើលពីចម្ងាយ។
នាងគិតថាគាត់មិនមើល។
ពេលនាងលើកដៃបោកសម្លៀកបំពាក់ ដៃអាវរអិលឡើង។
គាត់ឃើញ។
ស្នាមខ្មៅពីកដៃឡើងទៅលើដៃ។
នៅជុំវិញវា មានស្រទាប់ស្បែករលោងតូចៗ។
គាត់ដើរមកជិត។
«ដៃឯងមានអី?»
នាងនីទម្លាក់សម្លៀកបំពាក់ចូលក្នុងទឹក។
«គ្មានអីទេ។»
«កុំកុហកខ្ញុំ។»
នាងឈប់។
គាត់មិនស្រែក។
សំឡេងគាត់ទាប។
«ខ្ញុំមិនបានមកពីចម្ងាយ ដើម្បីឃើញប្រពន្ធខ្ញុំលាក់ជំងឺពីខ្ញុំទេ។»
នាងនីងាកមក។
«ខ្ញុំមិនឈឺទេ។»
«អញ្ចឹងវាជាអ្វី?»
នាងមើលដៃខ្លួនឯង។
«ខ្ញុំមិនដឹង។»
គាត់ស្ងាត់។
«តាំងពីពេលណា?»
នាងមិនឆ្លើយ។
«នាងនី។»
«ខ្ញុំមិនដឹងថាតើត្រូវប្រាប់អ្នកយ៉ាងម៉េចទេ។»
ពាក្យនោះធ្វើឱ្យគាត់ទន់ចិត្តបន្តិច។
គាត់មិនចង់បង្ខំ។
«ប្រាប់តាមដែលឯងដឹង។»
នាងបើកមាត់។
បិទវិញ។
ភ្លាមៗនោះ មានចលនានៅក្នុងពោះ។
នាងចាប់ពោះ។
គាត់ឃើញ។
«ឯង...»
នាងងាកចេញ។
«កុំសួរ។»
«ហេតុអ្វី?»
«ព្រោះខ្ញុំមិនទាន់អាចប្រាប់បាន។»
គាត់មើលនាងយូរ។
បន្ទាប់មកគាត់ឃើញអ្វីមួយនៅលើស្មានាង។
សក់របស់នាងរើ។
មិនមែនដោយខ្យល់។
សក់មួយចំនួនលើស្មាបានរំកិលយឺតៗទៅរកដៃរបស់នាង។
គាត់ស្ទើរមិនដកដង្ហើម។
នាងមិនបានដឹង។
គាត់លើកដៃចង់ប៉ះ។
សក់នោះឈប់។
បន្ទាប់មកត្រឡប់ទៅកន្លែងដើម។
«នាងនី...»
នាងបែរមក។
«អី?»
គាត់មិនអាចនិយាយបាន។
៣. កញ្ចក់
យប់នោះ ប្តីមិនបានដេកភ្លាមទេ។
នាងនីនៅក្នុងបន្ទប់ខាងក្នុង។
គាត់ឈរនៅមាត់ទ្វារ។
គាត់ឃើញនាងអង្គុយមុខកញ្ចក់។
នាងកំពុងមើលខ្លួនឯង។
យូរ។
គាត់មិនចូលទៅរំខាន។
នាងលើកដៃប៉ះមុខ។
ក្នុងកញ្ចក់ សកម្មភាពនោះយឺតជាងនាងបន្តិច។
គាត់ក្រឡេកមើល។
នាងលើកដៃ។
រូបក្នុងកញ្ចក់ទើបលើកដៃ។
គាត់កាន់តែជិត។
នាងនីសង្កេតឃើញ។
«អ្នកឈរនៅទីនោះយូរហើយ?»
«ទើបមក។»
នាងងាកមើលគាត់។
«អ្នកឃើញអ្វី?»
«គ្មានអីទេ។»
នាងមើលទៅកញ្ចក់វិញ។
ប្តីមើលតាម។
មុខនាងនៅក្នុងកញ្ចក់ស្លេក។
ប៉ុន្តែភ្នែក...
ភ្នែកក្នុងកញ្ចក់មានពណ៌លឿងជាងភ្នែករបស់នាងនៅខាងក្រៅ។
គាត់ដើរមកជិត។
នាងនីសម្លឹងកញ្ចក់។
«អ្នកឃើញវាទេ?»
គាត់មិនឆ្លើយ។
«ខ្ញុំមិនចង់ឃើញវាទេ។»
សំឡេងនាងទន់។
គាត់មើលនាង។
«វាជាអ្វី?»
នាងបិទភ្នែក។
«ខ្ញុំមិនដឹង។»
«តាំងពីពេលណា?»
«មុនអ្នកត្រឡប់មក។»
«អ្នកបានទៅរកអ្នកណា?»
នាងស្ងាត់។
«អ្នកចាស់?»
នាងងាកមក។
«អ្នកដឹងអ្វីមួយ?»
«ខ្ញុំបានឮរឿងពីភូមិ។»
«រឿងអ្វី?»
គាត់មិនទាន់ចង់និយាយអំពីដើមឈើ។
«គេនិយាយថាវាលភក់មិនធម្មតា។»
នាងនីមើលគាត់យូរ។
«មិនមែនវាលភក់ទេ។»
គាត់សួរ៖
«អញ្ចឹងជាអ្វី?»
នាងមើលទៅកញ្ចក់។
«អ្វីមួយនៅក្រោមវា។»
ប្តីមានអារម្មណ៍ត្រជាក់តាមខ្នង។
«ឯងបានទៅទីនោះ?»
នាងមិនឆ្លើយ។
គាត់ដឹងចម្លើយពីភាពស្ងាត់។
៤. ភ្នែកពណ៌លឿង
ប្តីក្រោកនៅពាក់កណ្តាលយប់។
គាត់ឮសូរនៅខាងក្រៅ។
មិនមែនពីក្រោមផ្ទះ។
ពីក្រោយផ្ទះ។
គាត់យកដំបងឈើមួយ ហើយបើកទ្វារ។
នាងនីនៅពីក្រោយ។
«កុំទៅ។»
«ខ្ញុំគ្រាន់តែមើល។»
«កុំ។»
គាត់បែរមក។
«ឯងកំពុងខ្លាចអ្វី?»
នាងស្ងាត់។
សូរនោះឮម្ដងទៀត។
ស៊ូស...
នៅក្រោយផ្ទះ។
គាត់ដើរចេញ។
នាងនីតាមពីក្រោយ។
ពន្លឺព្រះចន្ទធ្លាក់លើដីសើម។
គ្មានអ្វី។
ប៉ុន្តែស្នាមអូសថ្មីមួយកាត់ពីជញ្ជាំងផ្ទះទៅទិសវាលភក់។
គាត់ចុះមើល។
ស្នាមនៅស្រស់។
«វាមកដល់ផ្ទះយើង។»
នាងនីមិនឆ្លើយ។
គាត់ងាកទៅនាង។
«វាជាអ្វី?»
«កុំសួរខ្ញុំ។»
«ប៉ុន្តែវានៅផ្ទះយើង!»
«ខ្ញុំដឹង!»
សំឡេងនាងផ្ទុះឡើង។
គាត់ស្ងាត់។
នាងដកដង្ហើម។
បន្ទាប់មកនាងលើកដៃជូតមុខ។
«ខ្ញុំមិនចង់ឱ្យអ្នកឃើញខ្ញុំបែបនេះទេ។»
«បែបណា?»
នាងមិនឆ្លើយ។
គាត់ដើរមកជិត។
«ខ្ញុំជាប្តីឯង។ ប្រាប់ខ្ញុំ។»
នាងសម្លឹងមើលគាត់។
ក្នុងពន្លឺព្រះចន្ទ ភ្នែករបស់នាងមិនដូចមនុស្សធម្មតាទៀតទេ។
ពណ៌លឿង។
នៅកណ្តាលមានស្នាមខ្មៅតូចវែង។
គាត់ឈប់ដង្ហើម។
នាងនីដឹងថាគាត់ឃើញហើយ។
នាងមិនបិទភ្នែកទេ។
មិនរត់ទេ។
នាងគ្រាន់តែឈរនៅទីនោះ។
«ឥឡូវអ្នកឃើញហើយ។»
ប្តីមិនអាចនិយាយ។
គាត់មើលភ្នែកនាង។
បន្ទាប់មកមើលដៃ។
បន្ទាប់មកពោះ។
«នេះកើតឡើងដោយសារអ្វី?»
នាងនីលេបទឹកមាត់។
«ដោយសារខ្ញុំ...»
នាងឈប់។
«ដោយសារខ្ញុំបានសុំឱ្យវាការពារ។»
ប្តីមើលនាង។
«អ្នកណា?»
នាងមិនឆ្លើយ។
ប៉ុន្តែពីចម្ងាយ ក្រោយវាលភក់—
មានសូរមួយ។
វែង។
ទាប។
ដូចអ្វីមួយធំកំពុងដកដង្ហើមនៅក្រោមទឹក។
ប្តីមិនសួរម្តងទៀត។
គាត់ដឹងថា ចម្លើយនៅក្នុងភ្នែករបស់នាងរួចហើយ។
៥. អ្វីដែលនាងជ្រើសរើស
ពេលព្រឹកជិតមកដល់ ប្តីអង្គុយនៅមាត់ផ្ទះ។
នាងនីអង្គុយក្បែរ។
ពួកគេមិននិយាយយូរ។
ចុងក្រោយ គាត់សួរ៖
«ឯងចង់ទៅពីទីនេះទេ?»
នាងមើលទៅផ្លូវ។
បន្ទាប់មកមើលទៅវាលភក់។
«ខ្ញុំមិនដឹងថាខ្ញុំអាចទៅបានឬអត់ទេ។»
«យើងអាចសាក។»
នាងស្ងាត់។
«ខ្ញុំមិនចង់ឱ្យអ្នករងគ្រោះ។»
គាត់មើលនាង។
«ខ្ញុំមិនខ្លាចឯងទេ។»
នាងងាកមក។
«អ្នកគួរតែខ្លាច។»
គាត់មិនឆ្លើយ។
នាងដាក់ដៃលើពោះ។
ចលនាមួយកើតឡើង។
ប្តីឃើញ។
នាងមើលគាត់។
«វាមិនមែនកូនមួយទេ។»
គាត់មានអារម្មណ៍ថាបេះដូងធ្លាក់ចុះ។
«មានអ្វីនៅក្នុងខ្លួនឯង?»
«ខ្ញុំមិនដឹងថាវាជាអ្វីទាំងអស់។»
នាងមើលទៅផ្ទះ។
«ប៉ុន្តែខ្ញុំដឹងថា វាកំពុងរស់។»
ប្តីមិនដឹងថាត្រូវនិយាយអ្វី។
នាងបន្ត៖
«ហើយខ្ញុំមិនអាចធ្វើដូចជាវាមិនមានបានទេ។»
«ឯងចង់រក្សាវា?»
នាងមិនឆ្លើយភ្លាម។
«ខ្ញុំចង់ដឹងថា តើខ្ញុំអាចការពារវាដោយមិនបាត់បង់ខ្លួនឯងបានទេ។»
ប្តីមើលនាង។
ជាលើកដំបូង គាត់ដឹងថា បញ្ហានេះមិនមែនជារឿងដែលគាត់អាចដោះស្រាយដោយគ្រាន់តែយកប្រពន្ធចេញពីភូមិ។
មានអ្វីមួយបានភ្ជាប់នាងទៅនឹងកន្លែងនោះ។
ទៅនឹងដី។
ទៅនឹងឈាម។
ហើយប្រហែលជាទៅនឹងអ្វីដែលកំពុងរង់ចាំនៅក្រោមឫស។
ព្រះអាទិត្យឡើងយឺតៗ។
នៅលើដីខាងក្រោយផ្ទះ ស្នាមអូសមួយបន្ទាត់ថ្មីបានលេចឡើង។
វាមកពីវាលភក់។
ហើយឈប់នៅក្រោមបង្អួចរបស់ពួកគេ។