ពស់កេងកង · Chapter 13
ជំពូកទី ១៣ — រឿងដែលអ្នកចាស់មិនចង់និយាយ
The Serpent's Brood
# ជំពូកទី ១៣ — រឿងដែលអ្នកចាស់មិនចង់និយាយ
ប្តីមិនបានប្រាប់នាងនីថា គាត់ទៅរកអ្នកចាស់។
គាត់ប្រាប់តែថា ត្រូវទៅមើលរបងខាងកើត។
នាងមើលគាត់មួយសន្ទុះ។
«កុំទៅវាលភក់។»
«ខ្ញុំមិនទៅទេ។»
វាជាពាក្យពិតពាក់កណ្តាល។
គាត់មិនមានបំណងទៅវាលភក់។
គាត់មានបំណងទៅរកមនុស្សដែលធ្លាប់រស់នៅជិតវា។
១. បុរសចាស់ក្រោមដើមត្នោត
បុរសចាស់ដែលគាត់ស្គាល់ពីមុន អង្គុយក្រោមដើមត្នោតជិតវត្ត។
គាត់កំពុងចងខ្សែត្រី។
ប្តីអង្គុយក្បែរ។
«ពូ...»
បុរសចាស់មិនងើបមុខ។
«ឯងត្រឡប់មកហើយ។»
«បាទ។»
«ផ្ទះឯងស្ងាត់មែនទេ?»
ប្តីស្ងាត់។
«ពូដឹង?»
បុរសចាស់ទាញខ្សែឱ្យតឹង។
«ភូមិនេះមិនសូវមានរឿងដែលលាក់បានយូរទេ។»
ប្តីមើលជុំវិញ។
«ខ្ញុំចង់សួររឿងដើមឈើក្រោយវាលភក់។»
ដៃបុរសចាស់ឈប់។
មួយសន្ទុះ។
គាត់ដាក់ខ្សែចុះ។
«ឯងទៅដល់ទីនោះហើយ?»
«ខ្ញុំមិនបានទៅទេ។»
វាមិនមែនជាការកុហកទាំងស្រុងទេ។
បុរសចាស់មើលគាត់។
«កុំសួររឿងដែលមិនចាំបាច់ដឹង។»
«ប៉ុន្តែប្រពន្ធខ្ញុំកំពុងមានបញ្ហា។»
បុរសចាស់មិននិយាយ។
ប្តីបន្ត៖
«ភ្នែកនាងប្តូរ។ ស្បែកនាង... មិនដូចមុន។ ហើយមានសំឡេងក្រោមផ្ទះ។»
បុរសចាស់ដកដង្ហើមយឺត។
«អ្នកណាឃើញភ្នែក?»
«ខ្ញុំ។»
«ហើយនាងបានទៅទីនោះ?»
ប្តីសម្លឹងគាត់។
«ពូកំពុងនិយាយអំពីអ្វី?»
បុរសចាស់មើលទៅវត្ត។
«មានរឿងខ្លះ បើមិននិយាយ វានៅស្ងាត់។ បើនិយាយ វាចាប់ផ្តើមស្តាប់។»
«ខ្ញុំមិនខ្លាចការស្តាប់ទេ។ ខ្ញុំខ្លាចថាខ្ញុំមិនដឹងថាត្រូវធ្វើអ្វី។»
បុរសចាស់សម្លឹងគាត់យូរ។
ចុងក្រោយ គាត់និយាយ៖
«អញ្ចឹងស្តាប់។ តែស្តាប់ដើម្បីយល់ថាត្រូវជៀសអ្វី មិនមែនដើម្បីទៅរកវាទេ។»
២. ឈ្មោះដែលមិនសូវមានអ្នកហៅ
បុរសចាស់ប្រាប់ថា មុនពេលភូមិមានផ្ទះច្រើនដូចសព្វថ្ងៃ តំបន់នោះធ្លាប់មានមនុស្សរស់នៅតិចជាងនេះ។
វាលភក់ធំជាងមុន។
ដើមឈើចាស់ក៏នៅទីនោះរួចហើយ។
«គេហៅវាថាដើមអី?»
«មិនមានឈ្មោះ។»
«ហេតុអ្វី?»
«អ្នកចាស់មិនចង់ដាក់ឈ្មោះអ្វីដែលគេមិនចង់ឱ្យគេហៅ។»
ប្តីមិនយល់។
បុរសចាស់បន្ត៖
«តែមានមនុស្សខ្លះហៅវាថា ដើមអ្នកនៅក្រោម។»
«អ្នកនៅក្រោម?»
«កុំសួរថាជាអ្នកណា។»
«ពូធ្លាប់ឃើញ?»
«ខ្ញុំមិនធ្លាប់ឃើញទេ។»
ប្តីដកដង្ហើម។
«តែពូជឿ?»
បុរសចាស់ញញឹមស្រាល។
«មនុស្សចាស់មិនរស់យូរដោយសារជឿគ្រប់រឿងទេ។ យើងរស់ដោយសារចាំថា រឿងណាដែលមិនគួរល្បង។»
ប្តីស្ងាត់។
«តើមានអ្វីកើតឡើងនៅទីនោះ?»
«មនុស្សបាត់។»
«ប៉ុន្មាន?»
«គ្មានអ្នកណារាប់បាន។»
«បាត់ពេលណា?»
«នៅសម័យដែលគ្មានអ្នកកត់ទុក។»
ប្តីមើលគាត់។
«ហើយគ្រួសាររបស់ពួកគេ?»
«ខ្លះរង់ចាំ។ ខ្លះបន្តជីវិត។ ខ្លះមិននិយាយឈ្មោះអ្នកបាត់ទៀត។»
បុរសចាស់យកកន្ត្រៃតូចកាត់ខ្សែ។
«មានស្ត្រីម្នាក់។»
ប្តីងើបភ្នែក។
«នាងឈ្មោះ ស្រីមុំ។»
ឈ្មោះមួយ។
ស្ងាត់។
ប្តីចាំបាន។
«គ្រួសារមួយនៅចុងភូមិ...»
«មែន។»
«នាងបាត់យូរហើយ?»
«យូរជាងអាយុរបស់ឯង។»
ប្តីមានអារម្មណ៍ត្រជាក់។
គាត់នឹកឃើញអ្វីមួយ។
«មានអ្វីនៅសល់ពីនាងទេ?»
បុរសចាស់មើលគាត់។
«ហេតុអ្វីសួរ?»
ប្តីមិនប្រាប់អំពីខ្សែដៃដែលនាងនីរកឃើញ។
«ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់ដឹង។»
បុរសចាស់មិនជំទាស់។
«គេធ្លាប់រកឃើញក្រណាត់មួយនៅជិតឫស។ ខ្សែដៃមួយ។ ហើយស្នាមជើងដែលចូលទៅក្នុងភក់។»
«មានស្នាមជើងត្រឡប់មកទេ?»
បុរសចាស់ស្ងាត់។
«អត់។»
៣. អ្វីដែលត្រូវចង
«ពូ... ហេតុអ្វីអ្នកចាស់ហាមមិនឱ្យកាប់ដើមឈើ?»
បុរសចាស់លើកភ្នែក។
«អ្នកណាប្រាប់ឯង?»
«ខ្ញុំធ្លាប់ឮ។»
គាត់មិនសួរថាពីអ្នកណា។
«ព្រោះឫសវាមិនមែនជាឫសធម្មតា។»
«វាមានអី?»
«វាចូលជ្រៅទៅក្នុងទឹក។»
ប្តីរង់ចាំ។
«ហើយ?»
«មុនពេលមានផ្ទះនៅទីនេះ អ្នកចាស់ធ្លាប់ចងសញ្ញាជុំវិញដើមនោះ។ មិនមែនដើម្បីបណ្តេញអ្វីទេ។»
«ដើម្បីអ្វី?»
«ដើម្បីប្រាប់មនុស្សថា កុំឆ្លង។»
ប្តីសម្លឹងគាត់។
«តើវាអាចប៉ះពាល់ដល់ភូមិទេ?»
«បើមនុស្សគោរពព្រំដែន វានៅស្ងាត់។»
«ហើយបើមិនគោរព?»
បុរសចាស់មិនឆ្លើយភ្លាម។
«ពេលខ្លះ អ្វីដែលនៅក្រោមដីមិនត្រូវការចូលមកក្នុងផ្ទះទេ។ មនុស្សជាអ្នកយកផ្លូវទៅរកវា។»
ពាក្យនោះធ្វើឱ្យប្តីគិតដល់ប្រពន្ធ។
«មានអ្នកណាធ្លាប់ទៅរកវាដោយខ្លួនឯងទេ?»
បុរសចាស់មើលគាត់យូរ។
«មាន។»
«ហើយ?»
«មួយចំនួនត្រឡប់មក។»
«មួយចំនួន?»
«មិនដូចមុនទេ។»
ប្តីមានអារម្មណ៍ថាខ្យល់ជុំវិញគាត់ត្រជាក់ឡើង។
«មានអ្វីដែលអាចការពារបានទេ?»
បុរសចាស់យកខ្សែស្តើងមួយពីកន្ត្រក។
វាជាខ្សែចាស់ មានស្នាមក្រហមស្រាលនៅលើវា។
«របស់ទាំងនេះមិនមែនជាអាវុធទេ។»
«អញ្ចឹង?»
«វាគ្រាន់តែរំលឹកថា មនុស្សមិនមែនជាម្ចាស់គ្រប់កន្លែងទេ។»
ប្តីមើលខ្សែ។
«តើពាក់វាអាចជួយប្រពន្ធខ្ញុំទេ?»
បុរសចាស់គ្រវីក្បាល។
«បើរឿងបានចាប់ផ្តើមហើយ ខ្សែមិនអាចដោះវាបានទេ។»
ប្តីដាក់ខ្សែចុះ។
«អញ្ចឹងតើត្រូវធ្វើអ្វី?»
បុរសចាស់មើលទៅវាលភក់។
«កុំទៅកាប់ឫស។ កុំឱ្យឈាមមនុស្សចូលដល់ភក់។ ហើយបើឮសំឡេងហៅពីក្រោយទឹក... កុំឆ្លើយ។»
ប្តីសួរ៖
«ហេតុអ្វី?»
«ព្រោះអ្វីដែលហៅ មិនចាំបាច់ត្រូវការឱ្យឯងទៅទេ។ វាគ្រាន់តែចង់ដឹងថា ឯងស្តាប់។»
៤. រឿងដែលមិនបាននិយាយចប់
ប្តីក្រោកឡើង។
«ពូ។»
«អី?»
«បើមនុស្សម្នាក់បានទៅដល់ដើមឈើហើយ...»
បុរសចាស់មិនឱ្យគាត់បញ្ចប់។
«កុំសួរថាតើត្រូវយកនាងចេញយ៉ាងម៉េច។»
ប្តីសម្លឹងគាត់។
«ហេតុអ្វី?»
«ព្រោះខ្ញុំមិនដឹង។»
ចម្លើយនោះស្មោះត្រង់ជាងអ្វីទាំងអស់ដែលគាត់បានឮ។
បុរសចាស់បន្ត៖
«អ្នកចាស់ៗក៏មិនដឹងទាំងអស់ទេ។ យើងគ្រាន់តែចាំថា អ្វីដែលគួរទុកឱ្យនៅក្រោម... ត្រូវទុកឱ្យនៅក្រោម។»
«ហើយបើវាមករកមនុស្ស?»
«កុំឱ្យមនុស្សទៅរកវាវិញ។»
ប្តីងក់ក្បាល។
គាត់ត្រៀមដើរចេញ។
បុរសចាស់ហៅពីក្រោយ។
«ឯង!»
គាត់បែរមក។
បុរសចាស់សម្លឹងគាត់យ៉ាងធ្ងន់។
«បើប្រពន្ធឯងមានអ្វីនៅក្នុងខ្លួន... កុំធ្វើអ្វីដោយកំហឹង។»
ប្តីឈប់។
«ពូដឹងពីរឿងនេះ?»
«ខ្ញុំគ្រាន់តែបានឮរឿងចាស់ៗ។»
«រឿងអ្វី?»
បុរសចាស់ស្ងាត់។
បន្ទាប់មកនិយាយ៖
«ម្តងម្កាល អ្វីដែលកើតនៅក្នុងមនុស្ស មិនមែនចង់ចេញពីមនុស្សទេ។»
ប្តីមើលគាត់។
«ហើយវាចង់អ្វី?»
បុរសចាស់មិនឆ្លើយ។
គាត់គ្រាន់តែយកខ្សែចាស់មកចងជុំវិញកដៃរបស់ខ្លួន។
«ទៅផ្ទះ។»
៥. ផ្ទះដែលកំពុងស្តាប់
ប្តីដើរត្រឡប់មកផ្ទះមុនថ្ងៃលិច។
ពេលគាត់មកដល់ នាងនីកំពុងអង្គុយមុខទ្វារ។
នាងមើលគាត់។
«អ្នកទៅណា?»
គាត់មិនកុហក។
«ទៅសួរអ្នកចាស់។»
នាងមិនសួរថា សួររឿងអ្វី។
នាងគ្រាន់តែមើលទៅដៃគាត់។
«អ្នកបានឮអ្វី?»
«រឿងចាស់ៗ។»
«អំពីដើមឈើ?»
គាត់ងក់ក្បាល។
នាងបិទភ្នែកមួយភ្លែត។
«គេប្រាប់អ្នកថាខ្ញុំទៅទីនោះ?»
«អត់។»
គាត់អង្គុយក្បែរ។
«ប៉ុន្តែខ្ញុំដឹងថាឯងទៅ។»
នាងនីស្ងាត់។
គាត់មិនបង្ខំឱ្យនាងនិយាយ។
«នាងនី...»
«បាទ?»
«តើឯងបានជួបអ្វីនៅទីនោះ?»
នាងមើលទៅវាលភក់។
យូរ។
«មនុស្សម្នាក់។»
ប្តីកាន់តែស្ងាត់។
«បុរស?»
នាងងក់ក្បាល។
«ឈ្មោះ?»
នាងមិនចង់និយាយ។
ប៉ុន្តែបន្ទាប់ពីមួយសន្ទុះ—
«កេងកង។»
ពាក្យនោះធ្លាក់ចុះក្នុងភាពស្ងាត់។
ប្តីមិនស្គាល់ឈ្មោះនេះ។
ប៉ុន្តែគាត់ស្គាល់អារម្មណ៍ដែលកើតឡើងនៅពេលនាងនិយាយវា។
មិនមែនត្រឹមតែភ័យ។
មានអ្វីមួយដូចជាចំណង។
«វាបានធ្វើអ្វីដល់ឯង?»
នាងនីដាក់ដៃលើពោះ។
«វាមិនបានធ្វើអ្វីទេ។»
ប្តីមើលនាង។
«ខ្ញុំជាអ្នកទៅរកវា។»
គាត់មិនបានតប។
នាងនីសម្លឹងទៅដី។
«ខ្ញុំបានសុំឱ្យវាការពារ។»
ខ្យល់ឆ្លងកាត់ផ្ទះ។
ប្តីនឹកឃើញពាក្យអ្នកចាស់។
កុំធ្វើអ្វីដោយកំហឹង។
គាត់ដាក់ដៃលើដៃនាង។
លើកនេះ នាងមិនដកចេញ។
ប៉ុន្តែពីក្រោមផ្ទះ—
តុក។
មួយ។
ប្តីក្រឡេកចុះ។
តុក។
ពីរទៀត។
នាងនីចាប់ដៃគាត់ជាប់។
ពួកគេទាំងពីរស្ងាត់។
ក្រោមកម្រាលឈើ មានអ្វីមួយប៉ះឡើងពីក្រោម។
ហើយបន្ទាប់មក—
សំឡេងតូចៗជាច្រើនបានរត់កាត់ក្រោមផ្ទះ។
ដូចក្រចកតូចៗកំពុងស្ទាបរកផ្លូវ។
ប្តីមើលប្រពន្ធ។
នាងមើលគាត់។
គ្មាននរណានិយាយ។
នៅក្រៅផ្ទះ វាលភក់នៅស្ងាត់។
ប៉ុន្តែអ្វីដែលនៅក្រោមផ្ទះ—
មិនបានស្ងាត់ទៀតទេ។