ពស់កេងកង · Chapter 14
ជំពូកទី ១៤ — ប្តីឃើញអ្វីមួយ
The Serpent's Brood
# ជំពូកទី ១៤ — ប្តីឃើញអ្វីមួយ
បន្ទាប់ពីយប់នោះ ប្តីចាប់ផ្តើមសង្កេតនាងនីដោយមិនឱ្យនាងដឹង។
មិនមែនព្រោះគាត់ឈប់ជឿនាងទេ។
ផ្ទុយទៅវិញ ព្រោះគាត់ចាប់ផ្តើមជឿថា មានរឿងមួយកំពុងកើតឡើងដែលនាងមិនអាចពន្យល់បាន។
ព្រឹកឡើង គាត់ពិនិត្យដីក្រោមផ្ទះ។
ស្នាមតូចៗនៅតែមាន។
ខ្លះចូលពីខាងវាលភក់។
ខ្លះបាត់នៅក្រោមកម្រាល។
គាត់មិនប្រាប់នាង។
គាត់ចាំ។
១. អ្វីដែលនាងធ្វើពេលគេមិនមើល
ថ្ងៃនោះ នាងនីធ្វើការងារផ្ទះដូចធម្មតា។
ដាំបាយ។
បោកខោអាវ។
សម្អាតចាន។
តែអ្វីមួយបានប្តូរ។
នាងមិនសូវប៉ះទឹកក្តៅទៀតទេ។
នាងចូលចិត្តអង្គុយជិតអាងទឹកត្រជាក់។
ពេលកំពុងកាត់ត្រី នាងឈប់មួយភ្លែត ហើយសម្លឹងឈាមដែលហូរលើក្តារឈើ។
ប្តីឃើញពីចម្ងាយ។
នាងដកដង្ហើមយឺត។
ដូចជាកំពុងទប់អ្វីមួយ។
បន្ទាប់មកនាងលាងដៃ។
«ឯងមិនឃ្លានទេ?» គាត់សួរ។
«អត់។»
ប៉ុន្តែភ្នែកនាងនៅតែតាមដានត្រី។
គាត់មិននិយាយទៀត។
ពេលនាងបែរខ្នង គាត់ឃើញចុងម្រាមដៃនាងមានស្រទាប់រលោងតូចៗ។
គាត់ចាប់ផ្តើមយល់ថា វាមិនមែនជាស្នាមរបួស។
នៅថ្ងៃត្រង់ គាត់ចេញទៅកាប់ឈើនៅខាងក្រោយផ្ទះ។
គាត់មិនបានទៅជិតវាលភក់។
តែគាត់ដាក់ពូថៅចុះ ហើយអង្គុយស្តាប់។
មានសំឡេងទឹក។
ផ្លឹប។
មួយ។
បន្ទាប់មកទៀត។
ផ្លឹប។
គាត់ងាកទៅមើល។
ទឹកក្នុងចានដីមួយដែលដាក់ជិតផ្ទះ កំពុងរលក។
គ្មានខ្យល់។
គាត់ដើរទៅជិត។
រលកឈប់។
គាត់លូកម្រាមដៃចូលទឹក។
ត្រជាក់ខ្លាំង។
ពីក្នុងផ្ទះ មានសំឡេងនាងនីហៅ៖
«ប្តី!»
គាត់ងាកភ្លាម។
នាងឈរនៅមាត់ទ្វារ។
«អី?»
«កុំទៅជិតទឹកនោះ។»
គាត់មើលចានដី។
«ហេតុអ្វី?»
នាងមិនឆ្លើយ។
គាត់សួរម្តងទៀត។
«ឯងដឹងថាវាជាអ្វី?»
នាងមើលគាត់។
«ខ្ញុំដឹងតែថា កុំប៉ះ។»
គាត់មិនសួរទៀត។
តែពេលគាត់ដើរឆ្លងកាត់នាង គាត់ឮសំឡេងស្រាលមួយពីក្នុងសក់របស់នាង។
ស៊ូស...
គាត់ឈប់។
នាងក៏ឈប់។
សំឡេងបាត់។
២. កន្លែងដែលនាងទៅ
ល្ងាចមកដល់យឺតៗ។
ប្តីធ្វើពុតជាចូលដេកមុន។
គាត់មិនដេកទេ។
គាត់ស្តាប់។
ពេលផ្ទះស្ងាត់ នាងនីក្រោកពីគ្រែ។
ជើងនាងប៉ះកម្រាលយ៉ាងស្រាល។
គាត់បិទភ្នែក។
នាងដើរចេញពីបន្ទប់។
ទ្វារបើក។
បិទ។
ប្តីរង់ចាំ។
បន្ទាប់មកគាត់ក្រោក។
គាត់យកដំបងឈើ។
មិនយកពូថៅ។
ពាក្យរបស់អ្នកចាស់នៅតែជាប់ក្នុងចិត្ត។
កុំធ្វើអ្វីដោយកំហឹង។
គាត់ចេញពីផ្ទះតាមផ្លូវក្រោយ។
នាងនីដើរទៅមុខ។
មិនលឿន។
មិនមើលក្រោយ។
គាត់តាមពីចម្ងាយ។
នាងឆ្លងកាត់ស្រែ។
ឆ្លងកាត់ផ្លូវនេសាទ។
បន្តទៅតំបន់ដែលដីចាប់ផ្តើមទន់។
ប្តីឈប់មួយភ្លែត។
គាត់មិនធ្លាប់ឃើញប្រពន្ធដើរតាមផ្លូវនេះទេ។
នាងដឹងផ្លូវ។
ដូចជាធ្លាប់ដើរមកច្រើនដង។
ពេលនាងចូលទៅក្នុងតំបន់ទឹកស្ងាត់ សូរសត្វល្អិតបាត់។
ប្តីចាប់ដំបងជាប់។
គាត់បន្តតាម។
៣. អ្នកដែលកំពុងរង់ចាំ
នាងនីឈប់នៅមាត់ទឹក។
នៅមុខនាង គឺដើមឈើចាស់។
ធំជាងអ្វីដែលប្តីធ្លាប់ឃើញពីចម្ងាយ។
ឫសរបស់វាលាតលើដី ដូចសត្វធំមួយកំពុងដេក។
នាងឈរនៅមុខវា។
«ខ្ញុំមកហើយ។»
ប្តីស្តាប់ពីក្រោយដើមឈើមួយ។
គាត់មិនឃើញអ្នកណា។
នាងនីមិននិយាយទៀត។
ទឹកនៅមុខនាងចាប់ផ្តើមរលក។
មួយ។
ពីរ។
បី។
ប្តីលើកក្បាល។
សំឡេងបុរសម្នាក់ឮឡើង។
«ឯងយកវាមកជាមួយ?»
ប្តីមានអារម្មណ៍ថាឈាមក្នុងខ្លួនត្រជាក់។
នាងនីបែរមើលទៅក្រោយ។
នាងមិនឃើញគាត់។
ប្តីមិនហ៊ានផ្លាស់ទី។
នាងនិយាយ៖
«គាត់តាមខ្ញុំមក។»
សំឡេងនោះស្ងាត់មួយសន្ទុះ។
«គាត់មិនគួរមកទេ។»
ប្តីកាន់ដំបងជាប់។
នាងនីមើលទៅកន្លែងងងឹតក្រោយឫស។
«ខ្ញុំមិនអាចលាក់វាពីគាត់បានទៀតទេ។»
«ឯងមិនចាំបាច់លាក់។»
«ប៉ុន្តែគាត់ខ្លាច។»
«ការភ័យរបស់គាត់ មិនមែនជារបស់ឯងទេ។»
ប្តីស្គាល់សំឡេងនេះ។
សំឡេងដូចដែលនាងធ្លាប់និយាយ។
ស្ងប់។
មិនខឹង។
ប៉ុន្តែមានអ្វីមួយនៅក្នុងពាក្យដែលមិនមែនជាមនុស្ស។
៤. បុរសភ្នែកពណ៌ស្វាយ
នាងនីដើរចូលទៅជិតឫស។
ប្តីឃើញបុរសម្នាក់លេចចេញពីភាពងងឹត។
សម្លៀកបំពាក់ខ្មៅសាមញ្ញ។
សក់ខ្មៅ។
មុខស្អាត និងស្ងប់ពេក។
គាត់មិនបានដើរមកទេ។
គាត់គ្រាន់តែឈរ។
ប្តីសម្លឹងភ្នែករបស់គាត់។
ពណ៌ស្វាយ។
មិនមែនពណ៌ដែលគាត់ធ្លាប់ឃើញក្នុងភ្នែកមនុស្សទេ។
បុរសនោះមើលនាងនី។
បន្ទាប់មកមើលប្តី។
«អ្នកជាប្តីនាង។»
វាមិនមែនជាសំណួរ។
ប្តីលើកដំបង។
«អ្នកជាអ្នកណា?»
បុរសនោះមិនឆ្លើយភ្លាម។
គាត់មើលដៃនាងនី។
«ឈាមរបស់ឯងកំពុងស្ងប់។»
ប្តីសួរម្តងទៀត។
«ខ្ញុំសួរថា អ្នកជាអ្នកណា?»
នាងនីនិយាយស្រាលៗ៖
«កេងកង។»
ប្តីមានអារម្មណ៍ថាឈ្មោះនោះធ្ងន់ជាងសំឡេងដែលនាងនិយាយ។
គាត់មើលបុរសម្នាក់នោះ។
«អ្នកបានធ្វើអ្វីដល់ប្រពន្ធខ្ញុំ?»
កេងកងងាកមក។
«ខ្ញុំមិនបានយកនាងទេ។»
ប្តីកាន់ដំបងខ្លាំងជាងមុន។
«ឯងបានបំផ្លាញនាង។»
«នាងមករកខ្ញុំ។»
«នាងមិនមែនជារបស់អ្នកទេ។»
កេងកងមើលគាត់យូរ។
«ខ្ញុំមិនបាននិយាយថា នាងជារបស់ខ្ញុំទេ។»
ប្តីមិនដកភ្នែក។
កេងកងបន្ត៖
«ខ្ញុំគ្រាន់តែថា ឈាមរបស់នាងស្គាល់ឈាមរបស់ខ្ញុំ។»
នាងនីបិទភ្នែក។
«កុំ។»
កេងកងងាកមកនាង។
«ឯងមិនចង់ឱ្យគាត់ដឹង?»
នាងមើលប្តី។
«ខ្ញុំចង់ឱ្យគាត់ដឹងពីខ្ញុំ។ មិនមែនពីអ្នក។»
ជាលើកដំបូង កេងកងស្ងាត់យូរ។
ប្តីមើលនាង។
ពាក្យនោះធ្វើឱ្យគាត់ដឹងថា នាងនៅតែតស៊ូរក្សាខ្លួនឯង។
៥. អ្វីដែលនៅក្រោយមនុស្ស
ខ្យល់ឈប់។
ទឹកឈប់រលក។
កេងកងងាកទៅឫស។
ប្តីមើលតាម។
នៅក្រោយបុរសនោះ មានអ្វីមួយផ្លាស់ទី។
ដំបូងគាត់គិតថា ជាឫស។
បន្ទាប់មកឃើញវារអិល។
វែង។
ក្រាស់។
ស្បែកមានពណ៌ងងឹត ហើយមានស្នាមស្រអាប់ដូចជញ្ជីង។
វារកាត់ពីក្រោយឫសមួយទៅឫសមួយ។
ប្តីដកដង្ហើម។
កេងកងមិនបានបែរមើល។
ដូចជាវាមិនចាំបាច់ត្រូវមើលអ្វីដែលនៅពីក្រោយខ្លួនទេ។
នាងនីឃើញមុខប្តី។
«កុំទៅជិត។»
ប្តីមិនស្តាប់។
គាត់ដើរមួយជំហាន។
ដីក្រោមជើងគាត់លិច។
ក្រិច។
សំឡេងឫសបាក់នៅក្រោមភក់។
កេងកងងាកមក។
ភ្នែកពណ៌ស្វាយរបស់វាមើលគាត់។
«ឈប់។»
សំឡេងនោះនៅតែស្ងប់។
ប្តីឈប់។
ពីក្រោមភក់ មានសំឡេងជាច្រើនចាប់ផ្តើមរើ។
ស៊ូស... ស៊ូស... ស៊ូស...
នាងនីដើរមកឈរនៅចន្លោះប្តី និងកេងកង។
«កុំធ្វើអ្វី។»
ប្តីមើលនាង។
«ឯងកំពុងការពារវា?»
នាងនីស្ងាត់។
ពាក្យនោះចាក់ចូលក្នុងចិត្តនាង។
នាងមើលទៅកេងកង។
បន្ទាប់មកមើលប្តី។
«ខ្ញុំកំពុងការពារអ្នក។»
ប្តីមិនយល់។
កេងកងបែរទៅមើលនាង។
មានអ្វីមួយដូចស្នាមញញឹមស្រាលលើមុខវា។
«ឯងកំពុងរៀន។»
នាងនីមិនឆ្លើយ។
ប្តីកាន់ដំបង។
ប៉ុន្តែគាត់មិនវាយ។
មិនមែនព្រោះគាត់ឈប់ខ្លាចទេ។
ព្រោះនៅពេលនេះ គាត់ចាប់ផ្តើមយល់ថា បុរសដែលឈរនៅមុខគាត់ ប្រហែលមិនមែនជារឿងដែលគាត់គួរតែវាយដោយដំបងទេ។
ហើយអ្វីដែលនៅក្រោយឫស—
ធំជាងបុរសនោះ។
ធំជាងដើមឈើ។
ប៉ុន្តែគាត់នៅតែមិនអាចមើលឃើញវាទាំងមូល។
គ្រាន់តែឃើញស្បែកមួយផ្នែករអិលចូលក្នុងទឹក។
មុនពេលវាបាត់ ស្នាមពណ៌ស្វាយមួយបានបញ្ចេញពន្លឺក្រោមភក់។
ប្តីដកដង្ហើម។
នាងនីចាប់ដៃគាត់។
«ឥឡូវអ្នកដឹងហើយ។»
គាត់មើលនាង។
«តើវាចង់បានអ្វីពីឯង?»
នាងមិនឆ្លើយភ្លាម។
ពីក្រោមដី—
មានសំឡេងតូចមួយ។
តុក។
បន្ទាប់មកមួយទៀត។
តុក។ តុក។
នាងនីដាក់ដៃលើពោះ។
ប្តីមើលដៃនាង។
មុខគាត់ស្លេក។
កេងកងនិយាយពីក្រោយឫស៖
«អ្វីដែលនៅក្នុងឈាមរបស់ឯង មិនមែនចង់បានតែឯងទេ។»
នាងនីបិទភ្នែក។
ប្តីមើលទៅកេងកង។
លើកនេះ គាត់មិនសួរថា វាជាអ្នកណាទៀតទេ។
គាត់សួរ៖
«តើវាកំពុងកើតអ្វី?»
កេងកងមិនឆ្លើយ។
ក្រោមឫស សំឡេងតុកតុកកាន់តែច្រើនឡើង។
ហើយនៅក្នុងភាពងងឹតក្រោយដើមឈើ—
មានអ្វីមួយបើកភ្នែក។