ពស់កេងកង · Chapter 15

ជំពូកទី ១៥ — ក្រោមដើមឈើ

The Serpent's Brood

# ជំពូកទី ១៥ — ក្រោមដើមឈើ

ប្តីមិនដឹងថា តើគាត់បានឈរនៅទីនោះយូរប៉ុនណាទេ។

សំឡេងពីក្រោមឫសកាន់តែច្រើន។

តុក។

តុក។ តុក។

មិនមែនជាសំឡេងតែមួយទៀតទេ។

វាដូចជាអ្វីៗជាច្រើនកំពុងប៉ះជញ្ជាំងដីពីខាងក្រោម ដើម្បីសាកមើលថា ពិភពខាងលើនៅបើកទ្វារឬនៅ។

នាងនីនៅតែចាប់ដៃគាត់។

ដៃនាងត្រជាក់។

តែម្រាមដៃដែលកាន់គាត់ មិនបានញ័រ។

«ត្រឡប់ទៅផ្ទះ» នាងនិយាយ។

ប្តីមើលនាង។

«ហើយឯង?»

«ខ្ញុំនឹងទៅក្រោយ។»

«អត់។»

ពាក្យនោះចេញពីមាត់គាត់ដោយស្វ័យប្រវត្តិ។

នាងសម្លឹងគាត់។

«ប្តី...»

«ខ្ញុំមិនទុកឯងនៅទីនេះទេ។»

នៅក្រោយពួកគេ សំឡេងទឹកផ្លឹបមួយលាន់ឡើង។

កេងកងនៅតែឈរ។

ស្ងប់។

ដូចជាកំពុងរង់ចាំឱ្យមនុស្សពីរនាក់និយាយចប់។

បន្ទាប់មកវានិយាយ៖

«ឯងមិនគួរនៅទីនេះទេ។»

ប្តីបែរទៅរកវា។

«នេះជាប្រពន្ធខ្ញុំ។»

«ខ្ញុំដឹង។»

«អញ្ចឹងដោះលែងនាង។»

កេងកងមើលគាត់។

«ដោះលែងពីអ្វី?»

ប្តីស្ងាត់។

នាងនីក៏ស្ងាត់។

ពាក្យមួយឃ្លានោះធ្វើឱ្យគាត់យល់ថា អ្វីដែលនៅមុខគាត់មិនបានគិតអំពីចំណងនេះដូចមនុស្សឡើយ។


១. ទឹកដែលមិនមានខ្យល់

ខ្យល់ចាប់ផ្តើមបក់។

ស្លឹកឈើរំញ័រ។

តែទឹកនៅក្រោមដើមឈើមិនរលក។

ប្តីមើលទៅទឹក។

មានរង្វង់មួយកំពុងពង្រីកចេញពីកណ្តាល។

គ្មានអ្វីនៅលើផ្ទៃ។

រង្វង់ទីពីរ។

ទីបី។

បន្ទាប់មកផ្ទៃទឹកបែកចេញយឺតៗ។

ក្លិនភក់ចាស់ឡើងមកជាមួយខ្យល់។

ក្លិនសើម។

ក្លិនសាច់ដែលត្រូវបានកប់យូរ។

ហើយក្លិនមួយទៀតដែលគាត់ស្គាល់ពីផ្ទះ។

ក្លិនស្បែកសើម។

ប្តីថយមួយជំហាន។

ឫសធំមួយនៅក្រោមជើងកេងកងចាប់ផ្តើមផ្លាស់ទី។

មិនលឿនទេ។

វារអិលចេញពីភក់ដូចជាសាច់ដែលមានជីវិត។

កេងកងមិនបានផ្លាស់ទី។

តែខាងក្រោយវា—

អ្វីមួយកំពុងឡើងពីទឹក។

ដំបូង គឺក្បាល។

ធំ។

ធំជាងក្បាលមនុស្សជាច្រើនដង។

បន្ទាប់មកក។

បន្ទាប់មកខ្លួនវែងដែលមិនឃើញចុង។

ប្តីមិនអាចដកដង្ហើមបាន។

នាងនីបិទភ្នែក។

«កុំមើល...» នាងនិយាយ។

ប្តីមិនអាចបែរមុខបានទេ។


២. ពស់

កេងកងមិនមែនជាបុរសដែលឈរនៅមុខគេទៀតទេ។

រូបរាងមនុស្សរបស់វារលាយចូលទៅក្នុងភាពងងឹត។

ឆ្អឹងខ្នងបត់។

ស្មាធ្លាក់ចុះ។

ស្បែកខ្មៅរលោងដូចទឹកនៅពេលភ្លៀង។

អ្វីដែលធ្លាប់ជាជើង លាតវែងទៅក្នុងភក់។

សំឡេងមិនមែនជាសំឡេងឆ្អឹងបាក់។

វាជាសំឡេងដីដែលកំពុងទទួលសត្វមួយត្រឡប់ចូលទៅក្នុងខ្លួនរបស់វា។

ប្តីដើរថយក្រោយ។

មួយជំហាន។

ពីរជំហាន។

ដំបងក្នុងដៃគាត់ធ្លាក់ចុះ។

គាត់ឃើញភ្នែក។

ពណ៌ស្វាយ។

ធំពេក។

ស្ងប់ពេក។

នៅលើក្បាល មានស្នាមពណ៌ស្វាយចាស់ៗរត់ជាបន្ទាត់ដូចសញ្ញាដែលមនុស្សមិនគួរអាន។

ខ្លួនវារុំជុំវិញឫស។

មួយជុំ។

ពីរជុំ។

មួយជ្រុងនៃខ្លួនបាត់ចូលក្នុងទឹក។

មួយទៀតរុំជុំវិញដើមឈើ។

ប្តីទើបយល់ថា អ្វីដែលគាត់គិតថាជាឫសធំៗមុននេះ—

ខ្លះមិនមែនឫសទេ។

ពួកវាជាផ្នែកនៃខ្លួនវា ដែលនៅទីនោះយូររហូតដល់ដី និងស្បែកក្លាយជារឿងតែមួយ។

គាត់លាន់ដង្ហើម។

«ព្រះ...»

នាងនីបើកភ្នែក។

«កុំហៅអ្វីទៀត។»

គាត់មើលនាង។

នាងមិនមើលសត្វនោះទេ។

នាងមើលគាត់។

«វាមិនចូលចិត្តសំឡេងដែលមនុស្សហៅអ្វីដែលវាមិនស្គាល់ទេ។»

ប្តីមិនយល់។

កេងកងបើកមាត់។

មិនមានសំឡេងគំហក។

គ្រាន់តែសំឡេងទាបមួយដែលដូចជាខ្យល់ហូរតាមរូងក្រោមដី។

«កុំខ្លាច។»

ពាក្យដដែល។

ពាក្យដែលធ្លាប់ធ្វើឱ្យនាងនីស្ងប់។

នៅពេលនេះ វាធ្វើឱ្យប្តីខ្លាចជាងមុន។

ព្រោះគាត់ឃើញថា វាមិនបាននិយាយដើម្បីលួងគាត់ទេ។

វានិយាយព្រោះសម្រាប់វា—

គ្មានអ្វីនៅទីនេះដែលគួរឱ្យខ្លាច។


៣. ឈាមដែលស្គាល់ផ្លូវ

នាងនីដើរទៅមុខ។

ប្តីចាប់ដៃនាង។

«កុំទៅ។»

នាងឈប់។

«ខ្ញុំត្រូវទៅ។»

«ហេតុអ្វី?»

នាងមើលទៅខ្លួនធំដែលរុំនៅជុំវិញដើមឈើ។

«ព្រោះវាកំពុងហៅឈាមរបស់ខ្ញុំ។»

ប្តីសម្លឹងនាង។

«ឯងអាចមិនទៅបាន។»

នាងមើលគាត់យូរ។

«ខ្ញុំក៏ធ្លាប់គិតដូច្នោះ។»

នាងដកដៃចេញយឺតៗ។

«តែពេលខ្ញុំត្រឡប់មកផ្ទះ វាក៏មកជាមួយខ្ញុំ។»

ប្តីនឹកឃើញស្នាមនៅក្រោមផ្ទះ។

សំឡេងតុក។

ត្រីបីក្បាល។

ទឹកដែលចូលមកដោយគ្មានទ្វារ។

គាត់មើលទៅកេងកង។

«អ្នកតាមនាងទៅផ្ទះ?»

ភ្នែកពណ៌ស្វាយមើលគាត់។

«ខ្ញុំមិនចាំបាច់តាមទេ។»

ប្តីមានអារម្មណ៍ត្រជាក់តាមឆ្អឹង។

កេងកងបន្ត៖

«ឈាមដឹងផ្លូវ។»

នាងនីដាក់ដៃលើពោះ។

ពីក្នុងខ្លួននាង—

តុក។

នាងស្ទើរដួល។

ប្តីចាប់នាង។

តុក។ តុក។

លើកនេះ គាត់បានឮច្បាស់។

មិនមែនមួយ។

មិនមែនពីរ។

មានសំឡេងច្រើន។

ហើយនៅពេលវាចាប់ផ្តើម—

ពស់តូចៗនៅជុំវិញទឹកលើកក្បាលឡើង។

មួយៗ។

ដូចជាកំពុងស្តាប់។


៤. អ្វីដែលវាបានការពារ

«កេងកង» នាងនីហៅ។

ភ្នែកពណ៌ស្វាយបែរមករកនាង។

«តើអ្វីនៅក្នុងខ្ញុំ?»

សត្វធំនោះមិនឆ្លើយភ្លាម។

វារុំខ្លួនជុំវិញឫសយឺតៗ។

ដើមឈើទាំងមូលញ័រ។

«អ្វីដែលឈាមឯងអាចទទួលបាន។»

«វាជាកូនខ្ញុំឬ?»

ភាពស្ងាត់ធ្លាក់ចុះ។

ប្តីមើលកេងកង។

នាងនីរង់ចាំ។

«វាជាអ្វីដែលកំពុងកើត» កេងកងនិយាយ។

«មិនមែនចម្លើយទេ។»

ភ្នែកពណ៌ស្វាយសម្លឹងនាង។

«សម្រាប់មនុស្ស វាត្រូវការឈ្មោះ។»

«ហើយសម្រាប់អ្នក?»

«វាត្រូវការជីវិត។»

នាងនីដកដង្ហើម។

ប្តីចាប់ដៃនាងជាប់។

កេងកងមើលទៅគាត់។

«អ្នកខ្លាចថានាងនឹងបាត់។»

ប្តីមិនឆ្លើយ។

«អ្នកខ្លាចថានាងមិនមែនជាមនុស្សដដែល។»

ប្តីកាន់ដៃនាងកាន់តែជាប់។

«នាងជាប្រពន្ធខ្ញុំ។»

កេងកងស្ងាត់។

បន្ទាប់មក៖

«ហើយឈាមរបស់នាង?»

ប្តីមិនមានចម្លើយ។


៥. ការពិតដែលមិនអាចមើលរំលង

នាងនីមើលខ្លួនឯង។

ដៃ។

ក។

សក់។

ភ្នែក។

បន្ទាប់មកនាងមើលប្តី។

គាត់មិនបានថយពីនាង។

ទោះបីមុខគាត់ស្លេកក៏ដោយ។

«ខ្ញុំមិនចង់ក្លាយជាវាទេ» នាងនិយាយ។

កេងកងឆ្លើយ៖

«ខ្ញុំមិនបានសុំឱ្យឯងក្លាយជាខ្ញុំទេ។»

នាងនីមើលវា។

«អញ្ចឹងឱ្យខ្ញុំត្រឡប់ទៅជាមនុស្ស។»

កេងកងមិនឆ្លើយ។

សូរសត្វពស់នៅជុំវិញពួកគេកាន់តែខ្លាំង។

នាងយល់ចម្លើយពីភាពស្ងាត់នោះ។

មិនមែនដោយសារវាមិនចង់ឆ្លើយ។

ប៉ុន្តែដោយសារចម្លើយដែលនាងចង់បាន—

ប្រហែលមិនមានតាំងពីដំបូង។

ប្តីមើលកេងកង។

«អញ្ចឹងខ្ញុំនឹងយកនាងទៅ។»

កេងកងលើកក្បាល។

មិនខឹង។

មិនរារាំង។

«ទៅចុះ។»

ប្តីភ្ញាក់។

កេងកងបន្ត៖

«បើនាងអាចទៅ។»

នាងនីបិទភ្នែក។

ប្តីមើលនាង។

ក្រោមជើងពួកគេ—

ដីចាប់ផ្តើមរញ្ជួយស្រាលៗ។

ស្នាមបាក់តូចមួយរត់កាត់ភក់។

ពីក្នុងស្នាមនោះ មានពស់តូចមួយលូនចេញ។

វាមិនវាយប្រហារ។

វាគ្រាន់តែលូនមកជិតនាងនី។

ហើយដាក់ក្បាលលើម្រាមជើងនាង។

នាងនីមិនទាត់វាចេញ។

ប្តីសួរដោយសំឡេងទាប៖

«ហេតុអ្វីពួកវាមិនខាំឯង?»

នាងនីមើលទៅពស់តូច។

«ខ្ញុំមិនដឹងទេ។»

កេងកងឆ្លើយជំនួស៖

«វាស្គាល់ម្ដាយ។»

ពាក្យនោះធ្វើឱ្យនាងនីស្លេក។

ប្តីក៏ស្ងាត់។

ម្ដាយ។

ពាក្យមួយដែលធ្វើឱ្យអ្វីៗនៅក្នុងពោះនាងកាន់តែរើ។

តុក។ តុក។ តុក។

នាងដាក់ដៃលើពោះ។

លើកនេះ មិនមែនមានតែការភ័យទេ។

មានអារម្មណ៍មួយផ្សេងទៀត។

អារម្មណ៍ដែលនាងមិនចង់ទទួលស្គាល់—

ការចង់ការពារ។

នាងមើលទៅពស់តូចនៅជើង។

បន្ទាប់មកមើលទៅកេងកង។

«វាមិនមែនជារបស់អ្នកទេ» នាងនិយាយ។

ភ្នែកពណ៌ស្វាយមិនក្រឡេកចេញពីនាង។

«វាជាឈាមរបស់ឯង។»

នាងនីងាកទៅប្តី។

«ហើយខ្ញុំជាអ្នកសម្រេចថា ឈាមនោះនឹងទៅណា។»

កេងកងស្ងាត់។

ប្តីមើលនាង។

នៅក្រោមដើមឈើធំដែលមានខ្លួនពស់រុំជុំវិញ—

នាងនៅតែជាមនុស្សម្នាក់ដែលអាចជ្រើសរើស។

ប៉ុន្តែគាត់ទើបយល់ថា ការជ្រើសរើសរបស់នាងមិនអាចត្រឡប់ទៅដូចមុនទៀតឡើយ។


៦. មុនពេលត្រឡប់

ពេលពួកគេចាកចេញពីដើមឈើ កេងកងមិនតាម។

ពស់តូចៗក៏មិនតាម។

វានៅជុំវិញឫស។

នៅជុំវិញទឹក។

នៅកន្លែងដែលភាពងងឹតចាប់ផ្តើមមានរាង។

ប្តីដើរជាប់នាងនី។

គាត់មិននិយាយរហូតដល់ឆ្ងាយពីដើមឈើ។

«នាងនី។»

«បាទ?»

«តើយើងអាចធ្វើអ្វីបាន?»

នាងមិនឆ្លើយភ្លាម។

នាងមើលទៅដៃរបស់ខ្លួន។

ស្នាមខ្មៅនៅកដៃនៅតែមាន។

វាមិនស្អុយ។

មិនឈឺ។

តែវាក្តៅដូចឈាមដែលនៅក្រោមស្បែក។

«ខ្ញុំមិនដឹងទេ» នាងនិយាយ។

ប្តីមើលនាង។

«តែខ្ញុំនឹងរកឱ្យឃើញ។»

គាត់ងក់ក្បាល។

ពេលពួកគេដើរឆ្លងកាត់ស្រែ សូម្បីសត្វកង្កែបក៏មិនស្រែក។

នៅក្រោយពួកគេ—

ដើមឈើចាស់នៅតែឈរ។

និងនៅក្នុងទឹកខ្មៅក្រោមឫស—

ភ្នែកពណ៌ស្វាយមួយគូបិទចុះយឺតៗ។

មិនមែនដើម្បីដេក។

គ្រាន់តែរង់ចាំ។

ព្រោះនៅក្រោមភក់ជ្រៅ—

មានអ្វីមួយកំពុងរង់ចាំកើត។