ពស់កេងកង · Chapter 16

ជំពូកទី ១៦ — ភូមិចាប់ផ្តើមនិយាយ

The Serpent's Brood

# ជំពូកទី ១៦ — ភូមិចាប់ផ្តើមនិយាយ

ព្រឹកបន្ទាប់ពីយប់ក្រោមដើមឈើ មនុស្សដំបូងដែលឃើញនាងនីនៅផ្សារ គឺស្ត្រីលក់ត្រីម្នាក់។

នាងមិនបាននិយាយអ្វីទេ។ គ្រាន់តែឈប់កាត់ត្រី។

កាំបិតនៅលើដៃនៅស្ងៀម។ ភ្នែករបស់នាងចុះទៅកដៃនាងនី ដែលមានស្នាមស្រអាប់មិនអាចលាក់បានទៀត។

«ត្រីប៉ុន្មាន?» នាងនីសួរ។

ស្ត្រីនោះស្ទាក់ស្ទើរ។ «...បី។»

នាងនីយកត្រី ហើយបង្វិលខ្លួន។ ខាងក្រោយនាង ស្ត្រីលក់ត្រីខ្សឹប៖ «ខ្ញុំប្រាប់ហើយ... កុំឱ្យនាងទៅជិតវាលភក់។»

ពាក្យតូចៗនៅក្នុងភូមិមានជើង។


១. ពាក្យដែលដើរលឿនជាងមនុស្ស

មុនថ្ងៃត្រង់ មានរឿងបីប្រភេទកំពុងដើរតាមផ្ទះនី។ រឿងទីមួយថា នាងឈឺ។ រឿងទីពីរថា នាងមានផ្ទៃពោះ។ រឿងទីបី គេមិនហ៊ាននិយាយឮៗទេ។ គេគ្រាន់តែសួរ៖ «នាងទៅខាងវាលភក់មែនទេ?»

នៅកន្លែងលក់បន្លែ បុរសម្នាក់និយាយថា៖ «ប្រហែលពស់ធំចូលមកជិតផ្ទះ។»

ម្នាក់ទៀតសើច។ «ពស់ធំអី? ពស់ស្រុកយើងមិនធំប៉ុណ្ណឹងទេ។»

ស្ត្រីចាស់ម្នាក់មិនសើច។ «កុំសើច។»

ពេលគេសួរថានាងដឹងអ្វី នាងឆ្លើយថា៖ «ខ្ញុំមិនដឹងទេ។ តែរឿងខ្លះមិនគួរហៅលេង។»

មួយសន្ទុះក្រោយ បុរសនោះទៅប្រាប់អ្នកផ្សេងថា អ្នកចាស់ថា ពស់កេងកងត្រឡប់មកហើយ។ ពាក្យដែលមិនមានឈ្មោះ ក្លាយជាឈ្មោះ។


២. ភ្នែកដែលមើលនាង

ពេលនាងនីត្រឡប់មកផ្ទះ នាងដឹងថាភូមិបានប្តូរ។ មិនមែនផ្លូវ មិនមែនផ្ទះ—គឺភ្នែក។

ស្ត្រីដែលធ្លាប់សួរនាងអំពីប្តី ឥឡូវមើលពីចម្ងាយ។ ក្មេងពីរនាក់ឈប់លេង ពេលឃើញនាង ហើយម្តាយទាញពួកគេចូលផ្ទះ។

អ្នកជិតខាងម្នាក់ឈរនៅរបង។ «នាងនី។ យប់មិញ ឯងទៅណា?»

«ផ្ទះខ្ញុំ។»

គាត់មើលភក់ជាប់ជើងនាង។ «ខ្ញុំឮសំឡេងឯងទៅខាងវាលភក់។»

«ឯងស្តាប់ខុស។»

«ប្រហែល។ តែមានអ្នកផ្សេងឃើញ។»

មុនដើរចេញ គាត់ប្រាប់៖ «យប់នេះ កុំទៅ។»

នាងមើលខ្នងគាត់ ហើយយល់ថា មនុស្សមិនចាំបាច់ឃើញការពិត ដើម្បីចាប់ផ្តើមខ្លាចទេ។ ពួកគេត្រូវការតែរឿងមួយដែលអាចនិយាយបន្តគ្នា។


៣. ប្តីមិនអាចបិទមាត់ភូមិបាន

ល្ងាច ប្តីទៅកន្លែងប្រជុំតូចក្បែរផ្លូវ។ មនុស្សប្រាំមួយនាក់កំពុងនិយាយអំពីផ្ទះរបស់គាត់។

«យើងគួរទៅមើលផ្ទះគាត់» ម្នាក់និយាយ។

«ហេតុអ្វី?» ប្តីសួរ។

«ព្រោះមានសំឡេងពីក្រោមផ្ទះ។»

«សំឡេងមិនមែនជាភស្តុតាងថាប្រពន្ធខ្ញុំធ្វើអ្វីទេ។»

ម្នាក់ទៀតនិយាយ៖ «តែមានស្នាមពស់។»

«ពស់មានគ្រប់កន្លែង។»

«ហើយភ្នែកនាង?»

ភាពស្ងាត់ធ្លាក់ចុះ។

ប្តីមិនចង់ប្រាប់អ្វីដែលគាត់បានឃើញក្រោមដើមឈើទេ។ គាត់និយាយតែ៖ «នាងឈឺ។ បើចង់ជួយ កុំទៅរំខាននាង។»

អ្នកចាស់ដែលគាត់បានជួបពីមុនមកដល់។ គាត់និយាយថា៖ «កុំទៅផ្ទះនោះយប់នេះ។»

ពេលគេសួរហេតុផល គាត់មើលប្តី។ «ព្រោះគាត់បានទៅដល់ដើមឈើហើយ។ ហើយអ្នកដែលទៅដល់ទីនោះ តែងយកអ្វីមួយត្រឡប់មក។»

«អ្វី?»

អ្នកចាស់មើលទៅដី។ «ពេលវាចាប់ផ្តើមហៅមនុស្ស មិនយូរទេ វានឹងហៅភូមិទាំងមូល។»


៤. ការសួរដែលក្លាយជាការចោទ

យប់នោះ មនុស្សបីនាក់មកដល់ផ្ទះនី។ ប្តីឈរនៅមុខទ្វារ។

«យើងមកសួរនាងនីពីរឿងត្រី និងសំឡេងក្រោមផ្ទះ» ម្នាក់និយាយ។

«នាងមិនបានធ្វើអ្វីទេ» ប្តីឆ្លើយ។

«បើយ៉ាងនោះ ហេតុអ្វីមិនឱ្យយើងមើល?»

ពីក្នុងផ្ទះ មានសំឡេង៖ តុក។

មនុស្សទាំងបីស្ងាត់។

តុក។ តុក។

ម្នាក់ថយក្រោយ។ «ឮទេ?»

នាងនីឈរនៅក្នុងភាពងងឹត ដៃមួយដាក់លើពោះ។

«ពស់!» ម្នាក់ស្រែក។

«កុំ!» ប្តីហាម ប៉ុន្តែពាក្យនោះយឺតហើយ។

«វានៅក្នុងផ្ទះ!»

«ខ្ញុំប្រាប់ហើយ!»

«ត្រូវហៅអ្នកចាស់!»

«ត្រូវដុតផ្ទះទេ?»

នាងនីនិយាយស្ងប់៖ «កុំដុតផ្ទះខ្ញុំ។»

«ហេតុអ្វី?»

នាងមិនឆ្លើយ។ ពីក្រោមកម្រាល មានសំឡេងស៊ូសស្រាលៗ។

ប្តីឈរនៅមុខនាង។ «ទៅផ្ទះវិញ។ ទាំងអស់គ្នា។»

ម្នាក់សួរ៖ «បើវាចេញពីផ្ទះនេះវិញ?»

«ខ្ញុំនឹងទទួលខុសត្រូវ។»

«ឯងទទួលខុសត្រូវចំពោះពស់បាន?»

ប្តីស្ងាត់។


៥. មិនមែនគ្រប់គ្នាស្អប់នាងទេ

បន្ទាប់ពីមនុស្សចាកចេញ ស្ត្រីចាស់ម្នាក់ពីផ្ទះជិតនោះមកឈរនៅរបង។ នាងមិនចូលទេ។

«ឯងធ្លាប់ទៅដើមឈើមែនទេ?»

«មែន» នាងនីឆ្លើយ។

ស្ត្រីចាស់ដកដង្ហើម។ «កូនអើយ...»

ប្តីសួរ៖ «អ្នកដឹងអ្វី?»

«ខ្ញុំដឹងតិចណាស់។ ខ្ញុំខ្លាចអ្វីដែលខ្ញុំមិនដឹង។»

នាងមើលទៅវាលភក់។ «កុំឱ្យគេធ្វើបាបឯង។ មនុស្សភ័យហើយ ចូលចិត្តរកអ្នកណាម្នាក់ដាក់កំហុស។»

ប្តីសួរ៖ «ហើយបើរឿងនេះពិត?»

«បើពិត... កុំឱ្យពួកគេទៅដល់ឫស។ ហើយកុំឱ្យមានឈាមមនុស្សធ្លាក់ចូលភក់។»

មុនចូលផ្ទះ នាងនិយាយ៖ «បើឯងនៅតែជាមនុស្សដែលអាចជ្រើសរើសបាន... ជ្រើសរើសឱ្យបានល្អ។»


៦. យប់ដែលភូមិមិនដេក

យប់កាន់តែជ្រៅ។ គ្រប់ផ្ទះបិទទ្វារ តែគ្មានអ្នកណាដេកស្ងប់។ មានសំឡេងខ្សឹបតាមរបង និងពាក្យចចាមអារ៉ាមថា ឃើញពស់នៅក្នុងស្រែ ឬឃើញភ្នែកពណ៌លឿងនៅក្រោមផ្ទះនី។

ប្តីអង្គុយទល់មុខនាងនី។

«ពួកគេចាប់ផ្តើមខ្លាចឯង» គាត់និយាយ។

នាងមើលចុះក្រោម។ «ខ្ញុំក៏ខ្លាចខ្លួនឯងដែរ។»

«ខ្ញុំមិនឱ្យពួកគេធ្វើអ្វីឯងទេ។»

«ហើយបើខ្ញុំមិនអាចទប់អ្វីនៅក្នុងខ្លួនបាន?»

គាត់មិនមានចម្លើយ។

ពីក្រោមផ្ទះ៖ តុក។ តុក។ តុក។

នាងដាក់ដៃលើពោះ។ «ពួកវាឮពួកគេនិយាយ។»

ក្រៅផ្ទះ សំឡេងមនុស្សម្នាក់ស្រែក៖ «ពស់!»

បន្ទាប់មកសំឡេងជាច្រើនឆ្លើយតប៖ «នៅឯណា?» «ខាងស្រែ!» «កុំទៅ!» «យកភ្លើងមក!»

ប្តីក្រោកឈរ។ នាងនីចាប់ដៃគាត់។ «កុំទៅ។»

«ខ្ញុំត្រូវដឹងថាមានអ្វីកើតឡើង។»

«មិនមែនយប់នេះទេ។»

ក្រោមផ្ទះ សំឡេងស៊ូសកើនឡើង។ មិនមែនពីកន្លែងតែមួយទេ—ពីស្រែ ពីប្រឡាយ និងពីកន្លែងងងឹតដែលភូមិមិនធ្លាប់គិតថាត្រូវស្តាប់។

នៅឆ្ងាយ ក្រោមដើមឈើចាស់ ទឹកចាប់ផ្តើមរលក។ មួយ។ ពីរ។ បី។

ភូមិចាប់ផ្តើមនិយាយអំពីពស់។

ប៉ុន្តែអ្វីដែលនៅក្រោមដី—កំពុងចាប់ផ្តើមស្តាប់ពួកគេ។