ពស់កេងកង · Chapter 17
ជំពូកទី ១៧ — សក់ដែលមានជីវិត
The Serpent's Brood
# ជំពូកទី ១៧ — សក់ដែលមានជីវិត
ព្រឹកនោះ នាងនីភ្ញាក់ដោយសារមានអ្វីមួយប៉ះថ្ពាល់។
ទន់។
សើម។
ហើយត្រជាក់។
នាងបើកភ្នែក។
សក់របស់នាងមួយសរសៃកំពុងស្ថិតលើមុខ។
នាងលើកដៃចង់យកវាចេញ។
សក់នោះរើមុនដៃនាងប៉ះ។
នាងឈប់។
បន្ទាប់មកសក់មួយសរសៃទៀតរអិលចុះពីស្មា ហើយរុំជុំវិញម្រាមដៃនាងយឺតៗ។
នាងដកដង្ហើម។
«កុំ...»
សក់ឈប់។
នាងមើលវា។
បេះដូងនាងលោតខ្លាំង។
បន្ទាប់មក សក់នោះដោះខ្លួនចេញដោយខ្លួនឯង ហើយត្រឡប់ទៅលើស្មា ដូចជាគ្មានអ្វីកើតឡើង។
នាងនីមិនហ៊ានប៉ះវាទៀតទេ។
១. អ្វីដែលរាងកាយរៀន
ប្តីនៅខាងក្រៅកំពុងដុតអុស។
នាងនីឈរនៅមុខកញ្ចក់។
កញ្ចក់មិនសូវច្បាស់។ ផ្ទៃកញ្ចក់មានអ័ព្ទស្តើងពីសំណើមព្រឹក។
នាងលើកដៃឆ្វេង។
សក់នៅលើស្មាឆ្វេងមិនចលនា។
នាងលើកដៃស្តាំ។
សក់នៅខាងស្តាំក៏មិនចលនា។
នាងបង្វិលក្បាល។
សក់រើតាមធម្មតា។
នាងស្ទើរដកដង្ហើមធូរ។
បន្ទាប់មកមានសំឡេងពីខាងក្រៅ។
ក្មេងម្នាក់ស្រែក៖
«ពស់!»
សក់នៅពីក្រោយកនាងទាំងអស់កន្ត្រាក់ក្នុងពេលតែមួយ។
នាងនីងាកទៅមើលទ្វារ។
មិនមានអ្វីនៅទីនោះទេ។
ក្រៅផ្ទះ គ្រាន់តែសំឡេងក្មេងៗរត់។
«ខ្ញុំឃើញវា!»
«នៅក្រោមរបង!»
«កុំទៅជិត!»
សក់របស់នាងនៅតែរើ។
នាងចាប់វាទាំងអស់ជាប់នឹងដៃ។
«ឈប់!»
វាឈប់។
ប៉ុន្តែមិនមែនភ្លាមទេ។
មានការរើមួយចុងក្រោយ។
ដូចជាសត្វមួយដែលទើបតែត្រូវបានបញ្ជាឱ្យឈប់។
នាងនីមើលសក់ក្នុងដៃ។
លើស្បែកក្បាល មានការឈឺចាប់តិចៗ។
មិនមែនឈឺដូចស្បែករបួសទេ។
វាដូចជាអារម្មណ៍ថា មានអ្វីមួយកំពុងស្តាប់តាមឫសសក់។
២. សំឡេងដែលធ្វើឱ្យវារើ
ប្តីចូលមក។
«មានអី?»
នាងនីដោះដៃចេញពីសក់។
«គ្មានអីទេ។»
គាត់មើលនាង។
«មុខឯងស្លេក។»
«ខ្ញុំមិនបានដេកលក់ល្អ។»
គាត់មិនជឿទាំងស្រុង ប៉ុន្តែមិនសួរបន្ត។
ក្រៅផ្ទះ មានសំឡេងក្មេងម្នាក់យំ។
ប្តីបើកទ្វារ។
ក្មេងប្រុសម្នាក់ឈរនៅផ្លូវ។ ម្តាយរបស់គាត់កំពុងទាញគាត់ទៅផ្ទះ។
«មានអី?» ប្តីសួរ។
ស្ត្រីនោះមិនឆ្លើយ។
នាងគ្រាន់តែមើលទៅផ្ទះនី។
«កូនខ្ញុំឃើញពស់នៅជិតរបងឯង។»
ប្តីមើលដី។
មានស្នាមលូនស្តើងមួយកាត់ភក់។
«វាអាចជាពស់ធម្មតា។»
ស្ត្រីនោះមិនឆ្លើយ។
នាងនាំកូនចេញទៅ។
ប្តីបិទទ្វារ។
ពេលគាត់ងាកមក—
សក់នាងនីនៅខាងក្រោយកំពុងរើ។
យឺតៗ។
គាត់ឈប់ដើរ។
នាងនីក៏ឈប់ដកដង្ហើម។
សក់មួយសរសៃលើកឡើង។
ប្តីមើលវា។
«នាងនី...»
«កុំមើល។»
«សក់ឯង...»
«ខ្ញុំដឹង។»
សក់នោះរអិលត្រឡប់ចុះ។
គាត់មិននិយាយទៀត។
នាងនីលើកដៃប៉ះក្បាល។
«វាមិនស្តាប់ខ្ញុំគ្រប់ពេលទេ។»
«ហើយពេលណាវាស្តាប់?»
នាងស្ងាត់។
«ពេលខ្ញុំភ័យ។»
៣. ឈាម
ពេលថ្ងៃរសៀល មនុស្សពីរបីនាក់មកជួសជុលរបងនៅផ្ទះជិតខាង។
កូនមាន់មួយរត់ឆ្លងកាត់ទីធ្លា។
បុរសម្នាក់កាន់កាំបិតតូចកាត់ខ្សែឫស្សី។
ម្រាមដៃគាត់រអិល។
«អ៊ូ!»
ឈាមមួយដំណក់ធ្លាក់លើដី។
នាងនីដែលកំពុងឈរនៅមាត់ទ្វារ ឮសំឡេងដំណក់នោះប៉ះភក់។
តូចណាស់។
តែសម្រាប់នាង វាដូចជាសំឡេងមួយលាន់នៅក្នុងត្រចៀក។
សក់របស់នាងកន្ត្រាក់។
មួយចំណែកលើស្មាខាងស្តាំរើទៅមុខ។
នាងនីចាប់វាទាន់។
«ទេ។»
បុរសនោះមិនបានឃើញ។
តែសក់នៅក្នុងដៃនាងរឹតខ្លាំងឡើង។
នាងដកដង្ហើមតាមធ្មេញ។
ក្លិនឈាមចូលច្រមុះ។
ជាមួយនឹងក្លិនឈាម មានក្លិនភក់សើមពីវាល។
ពោះនាងរើ។
តុក។
នាងនីងាកមុខចេញ។
ប្តីដែលនៅជិតនោះបានឃើញ។
«ឯងអី?»
«កុំឱ្យឈាមធ្លាក់នៅទីនេះ។»
បុរសជិតខាងមើលនាងចម្លែក។
«គ្រាន់តែឈាមពីដៃខ្ញុំ។»
នាងនីមើលដី។
«ខ្ញុំដឹង។»
«ហេតុអ្វី?»
នាងមិនឆ្លើយ។
ប្តីយកក្រណាត់ឱ្យបុរសនោះ។
«ទៅលាងដៃ។»
បុរសនោះយកក្រណាត់ ហើយដើរចេញ។
មនុស្សនៅជុំវិញចាប់ផ្តើមសម្លឹងនាងនី។
មិនមានអ្នកណានិយាយ។
តែការស្ងាត់កាន់តែធ្ងន់។
៤. សក់ដែលមិនមែនជាសក់
យប់មកដល់។
នាងនីអង្គុយមុខភ្លើង។
ប្តីអង្គុយម្ខាងទៀត។
គាត់ដាក់កាំបិតតូចរបស់នាងលើតុ។
«ឯងអាចកាត់វា?»
នាងនីមើលសក់។
«ខ្ញុំមិនដឹងទេ។»
«សាកមើល។»
នាងកាន់កាំបិត។
សក់មួយចង្កោមធ្លាក់មកលើស្មា។
នាងយកវាមកកាន់។
កាំបិតប៉ះសរសៃទីមួយ។
ភ្លាមនោះ—
សក់ទាំងអស់រឹតជាប់ក្បាល។
នាងនីឈឺចាប់។
«អា!»
ប្តីក្រោកឡើង។
«នាងនី!»
នាងទម្លាក់កាំបិត។
សក់បញ្ចេញចេញពីដៃនាង ហើយរើទៅក្រោយ។
មានសំឡេងស្រាលៗដូចស្មៅសើមត្រូវខ្យល់។
តែបន្ទប់គ្មានខ្យល់។
ប្តីសម្លឹងវា។
«វាមិនមែនសក់ធម្មតាទេ។»
នាងនីបិទភ្នែក។
«ខ្ញុំដឹង។»
«កេងកងធ្វើវា?»
នាងបើកភ្នែក។
«ខ្ញុំមិនដឹងថាវាធ្វើ ឬឈាមរបស់ខ្ញុំកំពុងរៀនធ្វើ។»
«តើយើងត្រូវធ្វើអ្វី?»
នាងមើលគាត់។
«ខ្ញុំមិនចង់ឱ្យអ្នកកាត់វាទៀតទេ។»
«ហេតុអ្វី?»
«ព្រោះវាឈឺដល់ខ្ញុំ។»
គាត់ស្ងាត់។
នាងនិយាយបន្ត៖
«ហើយបើវារើ ពេលខ្ញុំឈឺ... ខ្ញុំមិនដឹងថាវានឹងធ្វើអ្វីទេ។»
៥. ការប៉ះដែលមិនបានអនុញ្ញាត
យប់កាន់តែជ្រៅ។
ប្តីដេកនៅជិតទ្វារ។
នាងនីដេកម្ខាងទៀត។
ភ្លៀងតិចៗធ្លាក់លើដំបូល។
នាងនីមិនដេក។
នាងមានអារម្មណ៍ថា សក់នៅលើខ្នើយកំពុងរើ។
សរសៃមួយលូនទៅលើករបស់នាង។
នាងចាប់វា។
«ឈប់។»
វាមិនឈប់។
សរសៃមួយទៀតប៉ះថ្ពាល់។
នាងរុញវាចេញ។
វាត្រឡប់មកវិញ។
លើកនេះ នាងខឹង។
«ខ្ញុំថា ឈប់!»
សក់ទាំងអស់កន្ត្រាក់។
បន្ទាប់មកស្ងាត់។
នាងនីដកដង្ហើមធំ។
នៅក្នុងភាពស្ងាត់នោះ មានសំឡេងតូចមួយពីក្រោមផ្ទះ។
តុក។
នាងមើលទៅដី។
តុក។
ចលនានៅក្នុងពោះឆ្លើយតប។
តុក។ តុក។
នាងដាក់ដៃលើពោះ។
ហើយភ្លាមៗ សក់របស់នាងរើទៅទិសដៅដូចគ្នា—ចុះទៅដី។
នាងនីស្លេក។
វាមិនកំពុងស្តាប់នាងទេ។
វាកំពុងស្តាប់អ្វីមួយផ្សេងទៀត។
៦. អ្វីដែលភូមិបានឃើញ
ព្រឹកឡើង មនុស្សមួយចំនួនឈរនៅមុខផ្ទះនី។
ពួកគេមកដោយសារសំឡេងយប់មិញ។
អ្នកម្នាក់និយាយថា៖
«យើងឮសំឡេងស្ត្រីស្រែក។»
ប្តីឆ្លើយ៖
«នាងឈឺ។»
ម្នាក់ទៀតសួរ៖
«ហើយសំឡេងស៊ូស?»
គ្មានអ្នកណាឆ្លើយ។
នាងនីចេញមកមាត់ទ្វារ។
មនុស្សជាច្រើនថយក្រោយ។
នាងឈប់។
«ខ្ញុំមិនបានធ្វើអ្វីអ្នកទេ» នាងនិយាយ។
ស្ត្រីម្នាក់ឆ្លើយ៖
«យើងមិនថាឯងធ្វើទេ។»
ប៉ុន្តែភ្នែករបស់នាងមើលទៅសក់។
នាងនីដឹង។
ខ្យល់ព្រឹកបក់ចូល។
សក់នាងរំញ័រ។
ធម្មតា។
មនុស្សមួយចំនួនស្ទើរដកដង្ហើមធូរ។
បន្ទាប់មកមានក្មេងម្នាក់រត់ឆ្លងកាត់មុខផ្ទះ។
សក់របស់នាងនីបែរទៅរកក្មេង។
មិនមែនដោយខ្យល់។
ទាំងអស់គ្នាបែរទៅក្នុងពេលតែមួយ។
ក្មេងឈប់។
សក់មួយសរសៃលាតទៅមុខ។
ប្តីស្រែក៖
«នាងនី!»
នាងនីលើកដៃ។
«ឈប់!»
សក់នៅកណ្ដាលអាកាសឈប់។
មនុស្សទាំងអស់ស្ងាត់។
នាងនីកាន់ដៃខ្លួនឯង ហើយបញ្ជាដោយសំឡេងទាប៖
«ត្រឡប់មក។»
សក់យឺតៗត្រឡប់មកលើស្មា។
ក្មេងរត់ទៅរកម្តាយ។
ស្ត្រីម្នាក់ចាប់ផ្តើមយំ។
បុរសម្នាក់ខ្សឹប៖
«វាមិនមែនជាសក់ទេ...»
នាងនីឮ។
នាងមើលទៅគាត់។
«វានៅតែជារបស់ខ្ញុំ។»
គាត់ថយក្រោយ។
«ប៉ុន្តែវាមិនស្តាប់ឯងទេ។»
នាងនីមិនឆ្លើយ។
ព្រោះគាត់និយាយត្រូវ។
៧. មុនពេលវាបាត់ការគ្រប់គ្រង
ពេលមនុស្សចាកចេញ ប្តីបិទទ្វារ។
«ឯងត្រូវទៅឆ្ងាយពីភូមិ។»
នាងនីមើលគាត់។
«ទៅណា?»
«កន្លែងណាក៏បាន។»
«ហើយកូន?»
គាត់ស្ងាត់។
នាងដាក់ដៃលើពោះ។
«ពួកវាមិននៅតែជាមួយខ្ញុំទេ។ ពួកវានៅជាមួយដីនេះហើយ។»
«យើងអាចរត់។»
«ឯងឃើញហើយថា ឈាមដឹងផ្លូវ។»
គាត់មិនចង់ឮពាក្យនោះ។
«ខ្ញុំមិនព្រមឱ្យឯងក្លាយជាអ្វីមួយទៀតទេ។»
នាងមើលគាត់យូរ។
«ខ្ញុំក៏មិនព្រមដែរ។»
សក់នៅលើស្មានាងរើតិចៗ។
នាងចាប់វា។
លើកនេះ វាឈប់ភ្លាម។
នាងនិយាយ៖
«តែខ្ញុំនឹងរៀនគ្រប់គ្រងវា មុនវារៀនគ្រប់គ្រងខ្ញុំ។»
ក្រោមផ្ទះ មានសំឡេង—
តុក។
នាងមិនភ័យដូចមុនទេ។
នាងងាកទៅរកសំឡេង។
សក់របស់នាងក៏ងាកតាម។
មិនមែនទៅរកប្តី។
ទៅរកដី។
ហើយនៅក្រោមកម្រាលឈើ—
អ្វីមួយកំពុងកកិតជញ្ជាំងដីយឺតៗ។
ដូចជាម្រាមដៃតូចៗជាច្រើនកំពុងស្វែងរកផ្លូវឡើង។
នាងនីដឹងថា ការប្រយុទ្ធដំបូងរបស់នាងមិនមែនជាមួយកេងកងទេ។
វាគឺជាមួយរាងកាយរបស់ខ្លួន។
ហើយរាងកាយនោះ—
កំពុងរៀនស្តាប់សំឡេងដែលមនុស្សមិនអាចឮ។