ពស់កេងកង · Chapter 18

ជំពូកទី ១៨ — ការកាត់ដែលមិនអាចកាត់បាន

The Serpent's Brood

# ជំពូកទី ១៨ — ការកាត់ដែលមិនអាចកាត់បាន

នៅថ្ងៃបន្ទាប់ ភូមិមិនរង់ចាំឱ្យមានអ្វីកើតឡើងទៀតទេ។

ពាក្យចចាមអារ៉ាមបានក្លាយជាការសម្រេចចិត្ត។

មុនថ្ងៃត្រង់ បុរសបួននាក់មកដល់ផ្ទះនី។ ពួកគេមិនបានមកសួរទៀតឡើយ។ ពួកគេកាន់ដំបង ពូថៅតូច និងចង្កៀងប្រេង។

ប្តីឈរនៅមាត់ទ្វារ។

«ឯងមកធ្វើអី?»

បុរសម្នាក់ឆ្លើយ៖ «យើងមករកអ្វីដែលនៅក្រោមផ្ទះ។»

«គ្មានអ្វីទេ។»

«យប់មិញ យើងបានឃើញសក់ឯង។»

ប្តីស្ងាត់។

ម្នាក់ទៀតនិយាយ៖ «បើវាមិនមែនជាអ្វីដែលយើងគិត ទុកឱ្យអ្នកចាស់មើល។»

«អ្នកចាស់ក៏ប្រាប់ថា កុំទៅជិតផ្ទះនេះ។»

«ព្រោះគាត់ខ្លាច។»

ប្តីចាប់ទ្វារជាប់។

«ខ្ញុំក៏ខ្លាច។ តែខ្ញុំមិនឱ្យឯងចូលទេ។»

ពីក្នុងផ្ទះ នាងនីឮគ្រប់ពាក្យ។

នាងដឹងថា ប្តីកំពុងព្យាយាមរក្សាអ្វីមួយដែលមិនអាចរក្សាបានទៀត។

នាងចេញមក។

«ទុកឱ្យពួកគេចូល។»

ប្តីងាកមើលនាង។

«នាងនី—»

«បើពួកគេចង់ឃើញ អនុញ្ញាតឱ្យពួកគេឃើញ។ តែគ្មានអ្នកណាកាត់អ្វីទេ។»

បុរសម្នាក់សើចចំអក។

«ឯងនៅតែគិតថា អាចបញ្ជាវាបាន?»

នាងនីមើលគាត់។

«ខ្ញុំកំពុងព្យាយាម។»

គាត់មិនសើចទៀត។


១. អ្វីដែលស្ថិតក្រោមកម្រាល

ពួកគេបើកកម្រាលឈើមួយផ្នែក។

ក្លិនភក់សើមឡើងភ្លាម។

មិនមានពស់។

មានតែដីខ្មៅ។

បុរសម្នាក់ចុះទៅជង្គង់ ហើយយកដំបងចាក់។

តុក។

ដំបងប៉ះអ្វីមួយរឹង។

គាត់ចាក់ម្តងទៀត។

តុក។

នាងនីដាក់ដៃលើពោះ។

ចលនានៅខាងក្នុងឆ្លើយតប។

តុក។ តុក។

«ឈប់!» នាងនិយាយ។

បុរសនោះមើលនាង។

«ឯងឮទេ?»

«ឮ។»

«វានៅទីនេះ។»

គាត់លើកពូថៅ។

ប្តីចាប់កដៃគាត់។

«កុំ។»

«ហេតុអ្វី?»

«កុំកាប់ដី។»

បុរសនោះរុញគាត់ចេញ។

«បើមិនកាប់ យើងមិនដឹងថាមានអ្វី។»

នាងនីស្រែក៖ «កុំកាប់!»

ប៉ុន្តែពូថៅបានធ្លាក់ចុះ។

ក្រិច។

មិនមែនសំឡេងឈើបាក់។

ដីក្រោមកម្រាលបែកជារន្ធតូចមួយ។

ពីក្នុងរន្ធ មានទឹកខ្មៅស្រអាប់ហូរចេញ។

បុរសទាំងអស់ថយក្រោយ។

នាងនីស្ទើរដួល។

នាងឮសំឡេងមួយពីក្រោមដី។

មិនមែនពាក្យ។

គ្រាន់តែការដកដង្ហើម។

យឺត។

ជ្រៅ។

ដូចជាអ្វីមួយធំកំពុងដេកនៅឆ្ងាយក្រោមភក់។


២. ការសម្រេចចិត្តខុស

ប្តីមើលទឹកខ្មៅ។

ក្នុងចិត្តគាត់ មានពាក្យរបស់អ្នកចាស់៖

កុំឱ្យឈាមមនុស្សធ្លាក់ចូលភក់។

គាត់មិនដឹងថា វាមានន័យយ៉ាងណាទេ។

គាត់ដឹងតែមួយ—អ្វីមួយកំពុងចេញមក។

គាត់យកពូថៅពីដៃបុរសនោះ។

«ខ្ញុំនឹងធ្វើ។»

នាងនីចាប់ដៃគាត់។

«កុំ។»

«ខ្ញុំត្រូវយកវាចេញពីឯង។»

«វាមិនមែនជារបួសទេ។»

«តែវាកំពុងធ្វើបាបឯង!»

«ខ្ញុំដឹង។»

នាងនិយាយយឺតៗ៖

«តែឯងមិនដឹងថា កាត់វានឹងធ្វើអ្វីទេ។»

គាត់មើលភ្នែកនាង។

ក្នុងភ្នែកនោះ គាត់ឃើញការភ័យ។

ប៉ុន្តែគាត់ក៏ឃើញការសម្រេចចិត្ត។

«ខ្ញុំមិនអាចឈរមើលឯងបាត់បង់ខ្លួនឯងបានទេ។»

នាងនីមិនឆ្លើយ។

គាត់បែរទៅរកនាង។

«ខ្ញុំជាប្តីឯង។»

នាងនីបិទភ្នែកមួយភ្លែត។

ពាក្យនោះធ្លាប់មានន័យថា សុវត្ថិភាព។

ឥឡូវវាមានទម្ងន់ដូចពូថៅក្នុងដៃគាត់។


៣. កាំបិត និងស្បែក

ពេលល្ងាច មនុស្សភាគច្រើនត្រឡប់ទៅផ្ទះ។

ប្តីនៅសល់ជាមួយនាង។

គាត់មិនបានប្រាប់នាងថា គាត់នឹងធ្វើអ្វី។

តែពេលនាងភ្ញាក់ពីដំណេក នាងឃើញពូថៅនៅក្បែរគាត់។

នាងមើលវា។

«ឯងចង់កាត់អ្វី?»

គាត់មិនឆ្លើយ។

«ខ្ញុំសួរ។»

«សក់។»

នាងនីដកដង្ហើម។

«វាមិនមែនជាបញ្ហាសក់ទេ។»

«បើកាត់វាចេញ—»

«វានឹងឈឺខ្ញុំ។»

«ខ្ញុំដឹង។»

«ទេ។ ឯងមិនដឹងទេ។»

នាងឈរឡើង។

«ឯងគិតថា បើកាត់អ្វីដែលមើលទៅខុស នោះអ្វីដែលនៅសល់នឹងត្រឡប់ជាធម្មតា។»

ប្តីកាន់ពូថៅជាប់។

«ខ្ញុំមិនដឹងថាត្រូវធ្វើអ្វីទៀត។»

នាងមើលគាត់។

«អញ្ចឹងកុំធ្វើអ្វីដែលអាចធ្វើឱ្យវាអាក្រក់ជាងមុន។»

គាត់ស្ងាត់។

ក្រៅផ្ទះ មានសំឡេងពស់ស៊ូស។

មិនមួយទេ។

ជាច្រើន។

ប្តីបែរទៅទ្វារ។

«ពួកវានៅជុំវិញផ្ទះ។»

នាងនីនិយាយ៖ «ពួកវាមិនមករកខ្ញុំទេ។»

«អញ្ចឹងមករកអ្នកណា?»

នាងមើលទៅពោះ។

«រកអ្វីដែលនៅក្នុងខ្ញុំ។»


៤. ឈាម

ពេលយប់ជ្រៅ ប្តីមិនអាចទប់ខ្លួនបានទៀត។

នាងនីកំពុងដេក។

គាត់យកកាំបិតតូចមួយ ហើយកាត់សក់មួយចង្កោម។

កាត់។

នាងនីភ្ញាក់ដោយសារឈឺចាប់នៅក្បាល។

«ឯងធ្វើអី?»

គាត់ថយក្រោយ។

សក់នៅក្នុងដៃគាត់កំពុងរើ។

«វា...»

គាត់មិនទាន់និយាយចប់។

សក់នោះរឹតជុំវិញម្រាមដៃគាត់។

គាត់ភ័យ ហើយទាញវាចេញដោយកម្លាំង។

ស្បែកនៅម្រាមដៃគាត់បែក។

ឈាមមួយខ្សែធ្លាក់ចុះ។

តក់។

ដំណក់ឈាមប៉ះកម្រាល។

បន្ទាប់មកហូរចូលរន្ធដែលបើកនៅក្រោមផ្ទះ។

នាងនីស្រែក៖ «កុំ!»

ប្តីសម្លឹងទៅដី។

ពូថៅក្នុងដៃគាត់ធ្លាក់ចុះ។

មួយភ្លែត គ្រប់យ៉ាងស្ងាត់។

ស្ងាត់ពេក។

សក់ដែលនៅក្នុងដៃគាត់ឈប់រើ។

ចលនាក្នុងពោះនាងនីក៏ឈប់។

ប្តីនិយាយស្ទើរខ្សឹប៖ «ហេតុអ្វី?»

នាងនីមើលទៅរន្ធ។

«ឈាមរបស់ឯង...»

ក្រោមដី មានសំឡេងជ្រៅមួយ។

ផ្លឹប។

បន្ទាប់មក—

ផ្លឹប។ ផ្លឹប។ ផ្លឹប។

មិនមែនទឹកធ្លាក់។

អ្វីមួយកំពុងផ្លាស់ទីក្នុងទឹក។


៥. ឫសឆ្លើយតប

ដីក្រោមផ្ទះកន្ត្រាក់។

មនុស្សពីរនាក់នៅខាងក្រៅស្រែក៖ «ដីរញ្ជួយ!»

ប្តីរត់ទៅទ្វារ។

ក្រៅផ្ទះ ដើមឈើធម្មតាជាច្រើនកំពុងញ័រ។

តែគ្មានខ្យល់។

នៅចម្ងាយ ខាងវាលភក់ មានសំឡេងឫសកកិតដី។

ក្រក់... ក្រក់...

ដូចឈើធំកំពុងលូនក្រោមភក់។

នាងនីដើរចេញមក។

សក់របស់នាងកំពុងរើដោយខ្លួនឯង។

មិនវាយប្រហារ។

មិនការពារ។

វាគ្រាន់តែបែរទៅទិសវាលភក់។

«កេងកង...» នាងនិយាយ។

គ្មានចម្លើយ។

ប៉ុន្តែពីចម្ងាយ មានទឹករលក។

មួយ។

ពីរ។

បី។

ប្តីមើលដៃខ្លួនឯង។

ឈាមនៅម្រាមដៃនៅតែហូរ។

គាត់ស្រាប់តែយល់ពីអ្វីមួយ។

«អ្នកចាស់...»

នាងនីងាកមើលគាត់។

«អ្វី?»

«គាត់បានប្រាប់ខ្ញុំ... កុំឱ្យឈាមមនុស្សធ្លាក់ចូលភក់។»

មុខនាងនីប្រែទៅជាស្លេក។

«ឯង...»

គាត់មិនអាចនិយាយបាន។

នាងមើលទៅរន្ធក្រោមផ្ទះ។

ទឹកខ្មៅកំពុងកើនឡើង។


៦. អ្វីដែលភ្ញាក់

សំឡេងពីក្រោមដីកើនឡើង។

មិនមែនសំឡេងពស់តែមួយ។

វាជាសំឡេងជាច្រើន។

សូស។

កកិត។

តុក។

តុក។

តុក។

មនុស្សនៅក្រៅផ្ទះចាប់ផ្តើមរត់។

«មានអ្វីមួយនៅក្នុងដី!»

«ទៅពីទីនេះ!»

«កុំឈរលើភក់!»

ស្រាប់តែមានក្បាលពស់តូចមួយលេចចេញពីរន្ធក្រោមផ្ទះ។

វាមិនវាយនរណាទេ។

វាគ្រាន់តែបើកមាត់ ហើយបញ្ចេញសំឡេងស៊ូស។

បន្ទាប់មកក្បាលទីពីរ។

ទីបី។

ប្តីថយក្រោយ។

នាងនីឈរមិនរើ។

ពស់តូចៗទាំងនោះមិនមើលគាត់។

វាមើលនាង។

នាងដាក់ដៃលើពោះ។

ចលនាខាងក្នុងត្រឡប់មកវិញ។

មួយ។

ពីរ។

ជាច្រើន។

នាងនីខ្សឹប៖ «កុំចេញ។»

ពស់មួយក្បាលលើកក្បាលខ្ពស់ជាងមុន។

ប្តីចាប់ដៃនាង។

«យើងត្រូវទៅ។»

នាងនីមើលគាត់។

«ឥឡូវទៅណា?»

គាត់មិនមានចម្លើយ។

នៅខាងក្រោមដី មានសំឡេងធំជាងមុន។

ដូចជាអ្វីមួយកំពុងបើកផ្លូវរបស់ខ្លួនតាមឫស។


៧. ឈាមចូលដី

នាងនីឃើញខ្សែទឹកខ្មៅមួយរត់ចេញពីក្រោមផ្ទះ។

វាមិនហូរតាមផ្លូវធម្មតាទេ។

វាចូលទៅក្នុងដី។

ហើយដីស្រូបវា។

នៅកន្លែងដែលទឹកខ្មៅប៉ះ ភក់ចាប់ផ្តើមកន្ត្រាក់។

ប្តីដឹងថា គាត់ជាអ្នកបើកទ្វារ។

មិនមែនដោយចេតនា។

តែដោយដៃរបស់គាត់។

«នាងនី...»

នាងមិនមើលគាត់។

«កុំសុំទោសឥឡូវនេះ។»

គាត់ស្ងាត់។

«យើងត្រូវបិទវា។»

«យើងមិនអាចបិទវាបានទេ។»

«ត្រូវមានវិធី។»

នាងនីងាកមើលគាត់។

«អ្នកចាស់មិនបានប្រាប់ឯងទេ?»

«គាត់មិនដឹងទាំងអស់ទេ។»

«គ្មានអ្នកណាដឹងទាំងអស់ទេ។»

នាងមើលទៅវាលភក់។

នៅចម្ងាយ យប់កំពុងកាន់តែខ្មៅ។

ហើយនៅក្រោមភាពខ្មៅនោះ—

មានចលនា។

ច្រើន។

លឿនឡើង។

ប្តីកាន់ដៃនាងជាប់។

«ខ្ញុំនឹងមិនទុកឯងទេ។»

នាងនីមើលគាត់។

មួយភ្លែត នាងឃើញបុរសដែលធ្លាប់ចាកចេញទៅរកស៊ី ដើម្បីឱ្យគ្រួសាររស់នៅ។

បន្ទាប់មកនាងមើលដៃដែលមានឈាមរបស់គាត់។

នាងដឹងថា ការពារដោយកម្លាំង ក៏អាចបើកទ្វារឱ្យអ្វីដែលគេកំពុងខ្លាចចូលមកបានដែរ។

ក្រោមផ្ទះ—

ក្រក់។

ដីបែកជាបន្ទាត់វែងមួយ។

ហើយពីក្នុងរន្ធងងឹតនោះ—

មានសំឡេងស៊ូសរាប់មិនអស់។

នាងនីដកដង្ហើម។

«វាភ្ញាក់ហើយ។»

នៅក្រោមភក់—

ឈាមរបស់ប្តីកំពុងធ្វើដំណើរទៅរកឫស។