ពស់កេងកង · Chapter 19

ជំពូកទី ១៩ — អ្វីដែលកំពុងភ្ញាក់

The Serpent's Brood

# ជំពូកទី ១៩ — អ្វីដែលកំពុងភ្ញាក់

រាត្រីនោះ មិនមានអ្នកណានៅក្នុងភូមិដេកលក់បានទេ។

សំឡេងមិនបានមកពីលើមេឃ។

វាមកពីក្រោម។

ក្រោមផ្ទះ។

ក្រោមផ្លូវ។

ក្រោមវាលស្រែ។

ក្រោមទឹក។

តុក។

សំឡេងមួយ។

បន្ទាប់មកសំឡេងទីពីរ។

តុក។

ហើយទីបី។

នៅពេលសំឡេងទីបីលាន់ឡើង មាន់ទាំងអស់ក្នុងភូមិចាប់ផ្តើមស្រែក។

មិនមែនពេលព្រឹកទេ។

វាជាយប់។

ប្តីឈរនៅមាត់ផ្ទះ។

គាត់មើលទៅវាលស្រែ។

ក្នុងពន្លឺចន្ទស្រអាប់ គាត់ឃើញភក់កន្ត្រាក់ជាបន្ទាត់វែងៗ។

ដូចមានអ្វីមួយកំពុងលូននៅក្រោមដី។

«វាឆ្លងទៅហើយ...» គាត់និយាយ។

នាងនីឈរខាងក្រោយ។

«មិនមែនទើបឆ្លងទេ។»

គាត់ងាកមក។

«អ្វី?»

នាងដាក់ដៃលើពោះ។

«វាគ្រាន់តែទើបឱ្យយើងឃើញ។»


១. ផ្លូវក្រោមភូមិ

បុរសម្នាក់រត់មកពីចុងភូមិ។

«ទឹកក្នុងអណ្តូងឡើងខ្មៅ!»

អ្នកនៅជុំវិញសួរ៖

«ខ្មៅដូចម្តេច?»

«ដូចទឹកលាយភក់... តែក្លិនវា—»

គាត់ឈប់និយាយ។

«ក្លិនដូចអ្វី?»

គាត់មើលទៅផ្ទះនី។

«ដូចភក់នៅក្រោមដើមឈើនោះ។»

មនុស្សជាច្រើនស្ងាត់។

អ្នកចាស់ម្នាក់មកដល់។

គាត់មិនសួរច្រើនទេ។

គាត់គ្រាន់តែឈរជិតអណ្តូង ហើយមើលទឹក។

លើផ្ទៃទឹក មានរលកតូចៗ។

មិនមានអ្នកណាប៉ះ។

ផ្លឹប។

រលកមួយ។

ផ្លឹប។

រលកទីពីរ។

អ្នកចាស់ថយក្រោយ។

«កុំយកទឹកនេះប្រើ។»

បុរសម្នាក់សួរ៖

«ហេតុអ្វី?»

អ្នកចាស់មិនឆ្លើយ។

គាត់មើលដីជុំវិញអណ្តូង។

មានស្នាមបែកស្តើងៗជាច្រើន។

ដូចសរសៃឫស។

ប៉ុន្តែឫសទាំងនោះមិនគួរនៅទីនោះទេ។


២. ឈាមមានផ្លូវ

នៅផ្ទះនី ទឹកខ្មៅបានហូរចេញពីរន្ធក្រោមកម្រាល។

វាមិនឈប់ទេ។

វាហូរយឺតៗ។

មិនច្រើន។

តែគ្រប់ដំណក់ចូលដី។

នាងនីចុះជង្គង់។

នាងដាក់ម្រាមដៃលើភក់។

ដីក្តៅ។

ក្តៅខុសពីធម្មជាតិ។

ក្រោមម្រាមដៃនាង មានចលនា។

នាងដកដៃចេញ។

ប្តីមើលនាង។

«មានអ្វី?»

«ឫស។»

«ឫស?»

«វាកំពុងរកឈាម។»

គាត់មើលដៃខ្លួនឯង។

របួសតូចនៅម្រាមដៃនៅតែមានឈាម។

គាត់យកក្រណាត់រុំ។

«បិទវា។»

នាងនីនិយាយ៖

«យឺតពេកហើយ។»

គាត់មើលនាង។

«កុំថាអញ្ចឹង។»

«វាមិនមែនជាពាក្យទេ។»

នាងបង្ហាញទៅដី។

ក្រោមភក់ មានខ្សែខ្មៅស្តើងមួយកំពុងផ្លាស់ទី។

វារត់ចេញពីផ្ទះ។

ទៅកាន់វាល។

ប្តីដើរតាមវាពីរជំហាន។

នាងនីចាប់ដៃគាត់។

«កុំប៉ះ។»

គាត់ឈប់។

«វាទៅណា?»

នាងមើលទៅចម្ងាយ។

«ទៅកន្លែងដែលឫសចាស់នៅ។»


៣. សំឡេងក្រោមដី

មុនពាក់កណ្តាលយប់ សំឡេងចាប់ផ្តើមលាន់ពីគ្រប់ទិស។

តុក។

ពីក្រោមផ្ទះមួយ។

តុក។

ពីក្រោមផ្លូវ។

តុក។

ពីក្រោមសាលាភូមិ។

មនុស្សចាប់ផ្តើមប្រមូលផ្តុំគ្នានៅកន្លែងខ្ពស់ជាងវាល។

អ្នកខ្លះយកចង្កៀង។

អ្នកខ្លះយកដំបង។

អ្នកខ្លះយកធុងទឹក។

មិនមានអ្នកណាដឹងថាត្រូវធ្វើអ្វីទេ។

អ្នកម្នាក់និយាយ៖

«ដុតព្រៃទៅ!»

អ្នកចាស់ក្រឡេកមើលគាត់។

«កុំ។»

«ហេតុអ្វី?»

«ភ្លើងមិនស្គាល់ថាអ្វីជាឫស។»

បុរសនោះស្ងាត់។

មនុស្សម្នាក់ទៀតនិយាយ៖

«ទៅវត្ត។»

អ្នកចាស់ឆ្លើយ៖

«ទៅបាន។ ប៉ុន្តែកុំគិតថា ទឹកមួយកែវអាចបិទអ្វីដែលកំពុងរត់ក្រោមដី។»

គ្មានអ្នកណាឆ្លើយ។

ព្រោះនៅពេលនោះ—

ដីក្រោមជើងពួកគេកន្ត្រាក់។

មិនខ្លាំង។

តែគ្រប់គ្នាមានអារម្មណ៍។


៤. អ្វីដែលកេងកងបានឮ

នាងនីនៅតែមុខផ្ទះ។

នាងឮសំឡេងមនុស្ស។

សំឡេងយំ។

សំឡេងស្រែក។

សំឡេងក្មេងៗត្រូវបានម្តាយទាញចូលផ្ទះ។

ប៉ុន្តែមានសំឡេងមួយផ្សេងទៀត។

ទាបជាងសំឡេងទាំងអស់។

នៅក្រោមដី។

នាងបិទភ្នែក។

ភ្លាមនោះ ពិភពជុំវិញដូចជាស្ងាត់។

នាងឮតែសំឡេងទឹក។

ទឹកហូរតាមឫស។

ឈាមហូរតាមដី។

ហើយនៅចុងផ្លូវ—

មានសំឡេងដកដង្ហើម។

«នាងនី...»

សំឡេងកេងកង។

នាងបើកភ្នែក។

គាត់មិននៅទីនោះ។

«អ្នកធ្វើអ្វី?» នាងសួរ។

គ្មានចម្លើយ។

ប៉ុន្តែសំឡេងនោះត្រឡប់មកវិញ។

«ខ្ញុំមិនបានធ្វើទេ។»

នាងស្ងាត់។

«ឯងបានបើកផ្លូវ។»

នាងមើលទៅប្តី។

ប្តីមិនឮសំឡេងនោះទេ។

«ឯងបានឱ្យឈាម។»

នាងខ្សឹប៖

«ខ្ញុំមិនឱ្យ។»

សំឡេងឆ្លើយ៖

«ឈាមមិនសួរដៃទេ។»

បន្ទាប់មកស្ងាត់។

នាងដឹងថា កេងកងមិនចាំបាច់មករកនាងទេ។

ឈាមបានធ្វើដំណើរជំនួសវា។


៥. រន្ធទីមួយ

នៅចុងវាលស្រែ មានសំឡេងបែកដី។

ក្រិច។

មនុស្សទាំងអស់ងាកទៅ។

ដីបែកជារន្ធមួយ។

មិនធំ។

គ្រាន់តែធំល្មមឱ្យម្រាមដៃមនុស្សចូលបាន។

ពីក្នុងនោះ មានទឹកខ្មៅហូរឡើង។

ហើយមានអ្វីមួយរើ។

បុរសម្នាក់យកដំបងទៅចាក់។

អ្នកចាស់ស្រែក៖

«កុំ!»

យឺតពេក។

ដំបងប៉ះអ្វីមួយទន់។

វារើតប។

បុរសនោះទម្លាក់ដំបង។

ពីរន្ធ មានក្បាលពស់តូចមួយលេចឡើង។

មនុស្សទាំងអស់ថយក្រោយ។

វាមិនវាយប្រហារ។

វាគ្រាន់តែឈរមើល។

បន្ទាប់មក វារអិលចូលក្នុងស្មៅ។

មិនដល់មួយដង្ហើម—

ពីចម្ងាយមួយទៀត មានសំឡេង៖

ក្រិច។

រន្ធទីពីរ។

បន្ទាប់មកទីបី។

ទីបួន។

មិនមែនកន្លែងតែមួយទេ។

វាលទាំងមូលកំពុងមានស្នាមបែក។


៦. ភូមិចាប់ផ្តើមយល់

ប្តីមើលទៅជុំវិញ។

«យើងត្រូវជម្លៀសមនុស្ស។»

អ្នកចាស់មើលគាត់។

«ទៅទីណា?»

គាត់ស្ងាត់។

«ផ្លូវខាងកើតស្ងួតជាង។»

អ្នកចាស់摇ក្បាល។

«កុំគិតថាដីស្ងួតជួយបាន។»

ប្តីមើលគាត់។

«ហេតុអ្វី?»

អ្នកចាស់មិនឆ្លើយភ្លាម។

គាត់មើលទៅស្នាមបែកដែលកំពុងរត់ឆ្លងវាល។

«ពេលឫសចាប់ផ្តើមភ្ជាប់គ្នា វាមិនចាំថា ភក់នៅណាទេ។»

ប្តីចាប់ផ្តើមយល់។

«វានឹងទៅដល់ផ្ទះ?»

អ្នកចាស់មើលគាត់។

«វានឹងទៅដល់អ្វីដែលមានឈាម។»

ប្តីសម្លឹងទៅនាងនី។

នាងកំពុងឈរម្នាក់ឯង។

សក់របស់នាងស្ងាត់។

ស្ងាត់ជាងធម្មតា។

ប៉ុន្តែចលនាក្នុងពោះកាន់តែខ្លាំង។

តុក។ តុក។ តុក។

នាងនីដាក់ដៃលើពោះ។

«កុំភ័យ...» នាងខ្សឹប។

មិនដឹងថានាងកំពុងនិយាយទៅកូន ឬទៅខ្លួនឯង។


៧. ក្រោមផ្ទះ

ភ្លាមៗ កម្រាលឈើខាងក្រោមនាងបាក់ចុះ។

នាងនីធ្លាក់ជង្គង់។

ប្តីរត់មកទាញនាង។

ពីក្រោមផ្ទះ មានសំឡេងជាច្រើន។

មិនមែនពស់ធំ។

មិនមែនកេងកង។

វាជាសំឡេងកូនពស់តូចៗជាច្រើនកំពុងរើក្នុងទីងងឹត។

នាងនីមើលចុះ។

រន្ធខ្មៅបានធំឡើង។

ក្នុងភាពងងឹត មានភ្នែកតូចៗមួយគូបើក។

បន្ទាប់មកមួយគូទៀត។

បន្ទាប់មកទៀត។

នាងនីថយក្រោយ។

មិនមែនដោយសារភ័យចំពោះពស់ទេ។

នាងភ័យព្រោះនាងស្គាល់អារម្មណ៍នោះ។

ពួកវាកំពុងស្គាល់នាង។

ពួកវាមិនទាន់ចេញទេ។

ពួកវាកំពុងរង់ចាំ។

ប្តីកាន់ដៃនាង។

«នាងនី។ យើងត្រូវទៅឥឡូវនេះ។»

នាងមើលគាត់។

«បើខ្ញុំទៅ ពួកវានឹងទៅតាម។»

គាត់ស្ងាត់។

«បើខ្ញុំនៅ ពួកវាក៏នៅទីនេះ។»

សំឡេងពីក្រោមដីកើនឡើង។

តុក។ តុក។ តុក។ តុក។

ប្តីមើលទៅភូមិ។

នៅទីនោះ រន្ធទីប្រាំកំពុងបើក។

ទីប្រាំមួយ។

ទីប្រាំពីរ។

ហើយនៅចុងវាល—

ទឹកនៅក្រោមដើមឈើបក់ឡើង។

ទោះគ្មានខ្យល់ក៏ដោយ។


៨. អ្វីដែលកំពុងភ្ញាក់

នាងនីដើរចេញពីផ្ទះ។

នាងមិនរត់។

នាងដើរទៅកាន់កន្លែងដែលដីបែក។

ប្តីតាមពីក្រោយ។

«ឯងទៅណា?»

«ទៅមើល។»

«នាងនី កុំ!»

នាងឈប់។

«ខ្ញុំត្រូវដឹងថា វាកំពុងភ្ញាក់ដល់ណា។»

នាងចុះជង្គង់ ហើយដាក់បាតដៃលើដី។

ភក់ក្តៅ។

សំឡេងជាច្រើនរត់ក្រោមដៃនាង។

ឆ្ងាយ។

កាន់តែឆ្ងាយ។

ពីផ្ទះមួយទៅផ្ទះមួយ។

ពីវាលទៅប្រឡាយ។

ពីប្រឡាយទៅវាលភក់។

ហើយនៅទីបញ្ចប់—

ទៅដើមឈើចាស់។

នាងនីដកដៃចេញ។

ភ្នែកនាងមានពណ៌លឿងនៅក្នុងពន្លឺចន្ទ។

«វាភ្ញាក់មិនមែននៅទីនេះទេ។»

ប្តីសួរ៖

«អញ្ចឹងនៅឯណា?»

នាងមើលទៅវាលភក់។

«នៅក្រោមយើងទាំងអស់គ្នា។»

នៅពេលនោះ សំឡេងមួយធំលាន់ចេញពីចម្ងាយ។

មិនមែនសំឡេងស៊ូស។

មិនមែនសំឡេងដកដង្ហើម។

វាជាសំឡេងដីបែក។

ក្រក់—!

ដើមឈើចាស់នៅចុងវាលកន្ត្រាក់មួយដង។

ឫសមួយលេចចេញពីភក់។

បន្ទាប់មកឫសទីពីរ។

ហើយក្រោមឫសទាំងនោះ—

មានអ្វីមួយបើកភ្នែក។

មិនមែនមួយគូទេ។

ច្រើន។

នាងនីឈរមើល។

នាងដឹងថា ចាប់ពីរាត្រីនេះទៅ ភូមិនេះមិនមែនកំពុងរស់នៅជិតវាលភក់ទៀតទេ។

វាលភក់បានចាប់ផ្តើមរស់នៅក្រោមភូមិ។

ហើយឈាមដែលធ្លាក់ដោយដៃប្តី—

បានទៅដល់ផ្ទះរបស់វារួចហើយ។