ពស់កេងកង · Chapter 20
ជំពូកទី ២០ — រាត្រីនៃការបិទទ្វារ
The Serpent's Brood
# ជំពូកទី ២០ — រាត្រីនៃការបិទទ្វារ
ភូមិមិនមានព្រឹកនៅថ្ងៃនោះទេ។
ពន្លឺព្រះអាទិត្យឡើង ប៉ុន្តែមិនអាចធ្វើឱ្យមនុស្សមានអារម្មណ៍ថាថ្ងៃថ្មីបានចាប់ផ្តើមឡើយ។
រន្ធនៅក្នុងដីនៅតែមាន។
ខ្លះតូច។
ខ្លះធំល្មមឱ្យដៃមនុស្សចូលបាន។
គ្មានអ្នកណាហ៊ានចាក់មើលទៀតទេ។
នៅពេលថ្ងៃរះ សំឡេងពីក្រោមដីស្ងាត់ទៅបន្តិច។
វាមិនបានបាត់។
វាគ្រាន់តែរង់ចាំ។
នាងនីអង្គុយក្នុងផ្ទះក្បែរប្តី។
ម្រាមដៃរបស់គាត់ត្រូវបានរុំក្រណាត់។
នាងមើលរបួសនោះយូរ។
«ឈឺទេ?»
«មិនសូវទេ។»
នាងមិននិយាយអ្វីទៀត។
ប្តីសួរ៖
«ឯងគិតថាវានឹងកើតអ្វី?»
នាងដាក់ដៃលើពោះ។
ចលនាខាងក្នុងមានច្រើនជាងមុន។
«វានឹងមក។»
«អ្វី?»
«អ្វីដែលកំពុងរង់ចាំ។»
គាត់មើលនាង។
«កូន?»
នាងស្ងាត់។
ពាក្យ «កូន» នៅតែធ្ងន់ក្នុងមាត់នាង។
កេងកងមិនដែលហៅវាដូច្នេះ។
អ្នកភូមិក៏មិនហៅវាដូច្នេះដែរ។
ប៉ុន្តែនាងមិនអាចមើលអ្វីដែលកំពុងរើក្នុងខ្លួននាង ហើយហៅវាថា «អ្វីមួយ» ជារៀងរហូតបានទេ។
«កូនរបស់ខ្ញុំ» នាងនិយាយ។
ប្តីមើលនាង។
«ឯងនៅតែចង់រក្សាវា?»
នាងមើលទៅគាត់។
«ខ្ញុំមិនដឹងថាតើវានឹងក្លាយជាអ្វីទេ។»
«អញ្ចឹង—»
«តែខ្ញុំដឹងថាវានៅក្នុងខ្ញុំ។»
នាងនីដាក់ដៃលើពោះ។
«ហើយខ្ញុំមិនឱ្យអ្នកណាមកសម្លាប់វាទេ។»
១. រាត្រីមុនការបិទទ្វារ
នៅល្ងាច អ្នកចាស់មកដល់ផ្ទះ។
គាត់មិនចូល។
គាត់ឈរនៅក្រៅរបង ហើយកាន់ខ្សែពណ៌ក្រហមដែលមានស្នាមចាស់ៗ។
«ខ្ញុំមកមើលនាង។»
ប្តីចេញទៅជួប។
«មានអ្វីដែលអាចធ្វើបានទេ?»
អ្នកចាស់សម្លឹងទៅដី។
«មានតែអ្វីដែលមនុស្សធ្លាប់ធ្វើ។»
«អ្វី?»
«បិទផ្លូវ។»
«បិទដោយអ្វី?»
អ្នកចាស់លើកខ្សែ។
«សញ្ញា។ ភាពស្ងាត់។ កុំឱ្យឈាមបន្ថែម។ កុំទៅរកឫស។»
ប្តីស្ងាត់។
អ្នកចាស់មើលម្រាមដៃដែលរុំក្រណាត់។
គាត់មិនសួរ។
គ្រាន់តែដឹង។
«ឈាមរបស់ឯងបានចូលដីហើយ។»
ប្តីងក់ក្បាល។
«ខ្ញុំមិនចង់ឱ្យវាកើតឡើងទេ។»
«អ្វីដែលកើតដោយអចេតនា ក៏អាចមានផលដូចអ្វីដែលធ្វើដោយចេតនា។»
គាត់បែរទៅនាងនី។
«ហើយនាង?»
អ្នកចាស់មើលនាងយូរ។
«នាងមិនមែនជាផ្លូវទៀតទេ។»
ប្តីមិនយល់។
«មានន័យថាម៉េច?»
អ្នកចាស់ឆ្លើយយឺតៗ៖
«ចាប់ពីពេលនេះ នាងជាអ្នកដែលត្រូវជ្រើសថា ទ្វារនឹងបើកទៅណា។»
នាងនីបានឮ។
នាងចេញមក។
«ខ្ញុំមិនអាចបិទវាបានទេ។»
អ្នកចាស់ងក់ក្បាល។
«ខ្ញុំដឹង។»
«តែខ្ញុំអាចធ្វើឱ្យវាមិនចេញពីផ្ទះនេះបានទេ?»
អ្នកចាស់មើលទៅពោះនាង។
«ប្រហែល។»
«ប្រហែល?»
«មនុស្សចាស់មុនខ្ញុំក៏និយាយតែប្រហែល។»
គាត់ដាក់ខ្សែពណ៌ក្រហមលើរបង។
«ប៉ុន្តែយប់នេះ កុំបើកទ្វារឱ្យអ្វីដែលហៅឯងពីក្រោយទឹក។»
នាងនីសួរ៖
«បើវាហៅខ្ញុំ?»
អ្នកចាស់មិនឆ្លើយ។
គាត់គ្រាន់តែនិយាយ៖
«កុំឆ្លើយជំនួសខ្លួនឯង។»
២. មនុស្សចាប់ផ្តើមរត់
ពេលព្រះអាទិត្យលិច ភូមិចាប់ផ្តើមផ្លាស់ទី។
មនុស្សខ្លះយកកូនទៅផ្ទះសាច់ញាតិខាងកើត។
ខ្លះយកស្រូវ។
ខ្លះយកព្រះពុទ្ធរូបតូចពីផ្ទះ។
ខ្លះយកតែសម្លៀកបំពាក់មួយកញ្ចប់។
មនុស្សម្នាក់ស្រែកឱ្យគ្រប់គ្នាទៅកាន់ផ្លូវខ្ពស់។
ម្នាក់ទៀតថា កុំទៅ ព្រោះដីខាងកើតក៏មានស្នាមបែក។
គ្មានអ្នកណាដឹងថាអ្នកណាត្រឹមត្រូវ។
ការភ័យខ្លាចធ្វើឱ្យផ្លូវគ្រប់ផ្លូវមើលទៅខុស។
នៅកណ្តាលភូមិ ម្តាយម្នាក់យំ។
«កូនខ្ញុំមិនព្រមទៅទេ។»
កូនស្រីតូចឈរមើលដី។
«ម៉ែ... វាកំពុងហៅខ្ញុំ។»
ម្តាយទាញកូនចូលទ្រូង។
«កុំស្តាប់។»
ក្រោមជើងពួកគេ—
តុក។
ក្មេងស្រីស្ងាត់។
នាងលើកម្រាមដៃដាក់លើបបូរមាត់។
«វាឈប់ហៅហើយ។»
ម្តាយសួរ៖
«ហេតុអ្វី?»
ក្មេងស្រីមើលទៅផ្ទះនី។
«វាមានអ្នកនៅទីនោះហើយ។»
៣. នាងនីបិទទ្វារ
យប់ចូលមក។
នាងនីយកខ្សែពណ៌ក្រហមរបស់អ្នកចាស់ចងជុំវិញរបង។
នាងដាក់ចានទឹកនៅមុខទ្វារ។
បាយមួយក្តាប់។
ផ្កាពីរបីទង។
នាងមិនដឹងថាវាជាពិធីត្រឹមត្រូវឬអត់ទេ។
នាងគ្រាន់តែធ្វើតាមអ្វីដែលមនុស្សមុនៗធ្លាប់ធ្វើ។
ប្តីឈរនៅខាងក្រោយ។
«វានឹងជួយទេ?»
«ខ្ញុំមិនដឹង។»
«អញ្ចឹងហេតុអ្វីធ្វើ?»
នាងមើលខ្សែ។
«ព្រោះយើងមិនមានអ្វីផ្សេង។»
សំឡេងស៊ូសចាប់ផ្តើមជុំវិញផ្ទះ។
ប្តីលើកដំបង។
នាងចាប់ដៃគាត់។
«កុំ។»
«ពួកវានៅជិត។»
«កុំធ្វើឱ្យពួកវាភ័យ។»
«វាជាពស់។»
«ពួកវាមិនបានមកវាយយើងទេ។»
គាត់មើលទៅក្រៅ។
ពស់តូចមួយក្បាលកំពុងរអិលកាត់របង។
វាឈប់នៅមុខខ្សែក្រហម។
វាមិនឆ្លង។
វាលើកក្បាល។
បន្ទាប់មកវាបែរទៅរកនាងនី។
នាងនីមិនរើ។
«ទៅចុះ» នាងនិយាយ។
ពស់មិនទៅ។
«នេះជាផ្ទះរបស់មនុស្ស។»
ពស់នៅតែស្ងាត់។
នាងនីនិយាយម្ដងទៀត៖
«កុំចូល។»
វារអិលថយក្រោយ។
ប្តីមើលនាង។
«វាស្តាប់ឯង?»
នាងមើលពស់។
«ខ្ញុំមិនដឹងទេ។»
៤. សំឡេងពីក្រោយទឹក
ជិតពាក់កណ្តាលយប់ មានសំឡេងហៅ។
«នាងនី...»
នាងឈប់ដកដង្ហើម។
សំឡេងមកពីខាងក្រោយផ្ទះ។
ពីទិសវាលភក់។
ប្តីចាប់ដៃនាង។
«កុំទៅ។»
សំឡេងហៅម្តងទៀត។
«នាងនី... មក។»
វាជាសំឡេងកេងកង។
ប្តីមិនឮ។
នាងឮ។
នាងដើរទៅទ្វារ។
ប្តីឈរទប់។
«គាត់ហៅឯង?»
នាងងក់ក្បាល។
«កុំទៅ។»
«ខ្ញុំមិនទៅទេ។»
«អញ្ចឹងហេតុអ្វីឈរនៅទីនេះ?»
នាងមើលទៅទ្វារ។
«ព្រោះខ្ញុំចង់ឱ្យវាដឹងថា ខ្ញុំបានឮ។»
ប្តីមិនយល់។
នាងមិនបើកទ្វារ។
នាងគ្រាន់តែឈរនៅខាងក្នុង។
«ខ្ញុំឮអ្នក» នាងនិយាយ។
សំឡេងក្រៅស្ងាត់។
បន្ទាប់មកកេងកងឆ្លើយ៖
«ខ្ញុំមិនបានហៅឯងឱ្យមកទេ។»
នាងនីស្ងាត់។
«ខ្ញុំហៅអ្វីដែលនៅក្នុងឯង។»
ចលនាក្នុងពោះនាងឈប់។
នាងដាក់ដៃលើពោះ។
«វាមិនទាន់ទៅណាទេ។»
«វាមិនត្រូវការទៅ។»
«វាជាកូនរបស់ខ្ញុំ។»
ភាពស្ងាត់នៅខាងក្រៅកាន់តែជ្រៅ។
បន្ទាប់មកសំឡេងកេងកងនិយាយ៖
«ឈាមរបស់ខ្ញុំ។»
នាងនីឆ្លើយ៖
«ឈាមរបស់ខ្ញុំដែរ។»
គ្មានចម្លើយ។
នាងដឹងថា នេះជាលើកដំបូងដែលនាងមិនបាននិយាយជាមួយវាដោយការភ័យ។
នាងកំពុងកំណត់ព្រំដែន។
៥. ពស់ជុំវិញផ្ទះ
ក្រោយពេលសំឡេងបាត់ ពស់ចាប់ផ្តើមលេចពីស្មៅ។
មួយ។
ប្រាំ។
ដប់។
បន្ទាប់មកច្រើនជាងនោះ។
វាមិនចូលផ្ទះ។
វាមិនវាយអ្នកណា។
វារង់ចាំនៅជុំវិញខ្សែក្រហម។
ប្តីកាន់ចង្កៀង។
«យើងត្រូវចេញពីទីនេះ។»
នាងនីក្រឡេកមើលគាត់។
«ឯងអាចទៅ។»
គាត់ស្ងាត់។
«ខ្ញុំមិនបង្ខំឯងទេ» នាងនិយាយ។ «បើឯងខ្លាច ចូរទៅរកមនុស្សផ្សេង។»
«ហើយឯង?»
«ខ្ញុំនឹងនៅ។»
«ម្នាក់ឯង?»
នាងមើលពស់ជុំវិញផ្ទះ។
«មិនម្នាក់ឯងទេ។»
ប្តីឈឺចាប់ពេលឮពាក្យនោះ។
«ឯងជឿពួកវាជាងខ្ញុំ?»
នាងនីមើលគាត់យូរ។
«ខ្ញុំមិនជឿពួកវាទេ។»
នាងដាក់ដៃលើពោះ។
«ខ្ញុំកំពុងការពារអ្វីដែលនៅក្នុងខ្ញុំ។»
គាត់មិនឆ្លើយ។
ពស់ជុំវិញផ្ទះនៅតែស្ងាត់។
៦. ម្តាយ
ចលនាក្នុងពោះចាប់ផ្តើមខ្លាំង។
នាងនីអង្គុយចុះ។
មួយចលនា នៅខាងឆ្វេង។
មួយទៀត នៅខាងស្តាំ។
បន្ទាប់មកជាច្រើនកន្លែងក្នុងពេលតែមួយ។
នាងឈឺ។
ប្តីចូលមកជិត។
«ត្រូវទៅរកអ្នកព្យាបាលទេ?»
«គ្មានអ្នកព្យាបាលណាអាចជួយបានទេ។»
«យើងត្រូវធ្វើអ្វីមួយ។»
«ខ្ញុំកំពុងធ្វើ។»
នាងដកដង្ហើមយឺតៗ។
«ខ្ញុំកំពុងប្រាប់វាថា កុំប្រញាប់។»
ប្តីមើលនាង។
«វាស្តាប់?»
«ខ្ញុំមិនដឹង។»
នាងបិទភ្នែក។
«តែវាស្គាល់សំឡេងខ្ញុំ។»
ក្រោមផ្ទះ មានសំឡេងតុកមួយ។
នាងដាក់ដៃលើកម្រាល។
«កុំចេញយប់នេះ។»
សំឡេងក្រោមដីស្ងាត់។
បន្ទាប់មក—
តុក។
តុក។
ពីរដង។
នាងញញឹមស្ទើរមិនឃើញ។
ប្តីសួរ៖
«វាឆ្លើយឯង?»
នាងនិយាយ៖
«ប្រហែល។»
៧. ទ្វារមិនបើក
មុនព្រឹក ពស់ទាំងអស់ជុំវិញផ្ទះបែរទិសដៅដូចគ្នា។
ទៅរកវាលភក់។
នៅពេលដំណាលគ្នា សំឡេងក្រោមដីឈប់។
ភូមិស្ងាត់។
នាងនីឈរនៅមាត់ទ្វារ។
នាងមិនបើកវា។
នាងចងខ្សែក្រហមបន្ថែមនៅលើទ្វារ។
មិនមែនដើម្បីឱ្យកេងកងនៅក្រៅ។
មិនមែនដើម្បីឱ្យពស់នៅក្រៅ។
ដើម្បីរំលឹកខ្លួនឯងថា នាងនៅតែអាចជ្រើសរើសថា អ្វីចូល និងអ្វីមិនចូល។
ប្តីឈរខាងក្រោយ។
«ឯងគិតថាវានឹងគោរពព្រំដែននេះ?»
នាងនីឆ្លើយ៖
«ខ្ញុំមិនដឹង។»
«អញ្ចឹង?»
«ខ្ញុំគោរពវា។»
គាត់មើលនាង។
«ហើយបើវាមិនគោរពឯង?»
នាងមើលទៅខាងក្រៅ។
«អញ្ចឹង ខ្ញុំនឹងដឹងថាខ្ញុំត្រូវប្រយុទ្ធជាមួយអ្វី។»
ក្រៅផ្ទះ ពស់មួយក្បាលលើកក្បាល។
បន្ទាប់មកវារអិលទៅរកវាលភក់។
ពស់ផ្សេងទៀតធ្វើតាម។
មិនយូរប៉ុន្មាន របងខាងមុខផ្ទះស្ងាត់។
ប្តីដកដង្ហើមធំ។
«ពួកវាទៅហើយ។»
នាងនីមិនឆ្លើយ។
នាងមើលទៅពោះ។
ចលនាមួយធំកើតឡើងនៅខាងក្នុង។
នាងដាក់ដៃលើវា។
«វាមិនបានទៅទេ» នាងនិយាយ។
«អ្វី?»
នាងមើលទៅដី។
«ពួកវាគ្រាន់តែទៅរកអ្វីដែលកំពុងមក។»
ឆ្ងាយពីទីនោះ—
ក្រោមដើមឈើចាស់—
ទឹកចាប់ផ្តើមឡើង។
ហើយក្នុងភាពងងឹតក្រោមឫស មានសំឡេងពងជាច្រើនកំពុងប៉ះគ្នា។
ក្រិច។
មួយ។
ក្រិច។
ពីរ។
ក្រិច។
ច្រើនទៀត។
រាត្រីនោះ មិនមែនជារាត្រីដែលពស់ចូលមកក្នុងផ្ទះទេ។
វាជារាត្រីដែលពួកវា បិទផ្លូវមិនឱ្យអ្វីផ្សេងចូល។
ហើយនាងនីទើបយល់ថា—
ពេលពស់ជុំវិញផ្ទះឈប់វាយប្រហារ វាមិនមែនមានន័យថាគ្រោះថ្នាក់បានបាត់ឡើយ។
វាមានន័យថា—
អ្វីដែលធំជាងពួកវាកំពុងមក។