ពស់កេងកង · Chapter 21
ជំពូកទី ២១ — មនុស្សប្រឆាំងនឹងអ្វីដែលមិនអាចយល់
The Serpent's Brood
# ជំពូកទី ២១ — មនុស្សប្រឆាំងនឹងអ្វីដែលមិនអាចយល់
មុនព្រះអាទិត្យរះ ភូមិបានសម្រេចចិត្តថា ត្រូវធ្វើអ្វីមួយ។
មិនមែនព្រោះពួកគេដឹងថាត្រូវធ្វើអ្វីទេ។
ព្រោះការមិនធ្វើអ្វី កាន់តែគួរឱ្យខ្លាច។
នៅកណ្តាលភូមិ បុរសជាច្រើនប្រមូលគ្នា។
ពូថៅ។
ដំបង។
ចង្កៀងប្រេង។
ធុងទឹក។
ខ្សែពួរ។
មានអ្នកខ្លះយកភ្លើងមកផង។
អ្នកចាស់ឈរនៅចុងក្រុម។
«កុំយកភ្លើងទៅដល់ឫស។»
បុរសម្នាក់ឆ្លើយ៖
«បើមិនដុត យើងធ្វើអ្វី?»
«កុំទៅដល់ឫស។»
«បើវាមករកយើង?»
អ្នកចាស់ស្ងាត់។
បុរសនោះសើចខ្លីៗដោយការភ័យ។
«ឯងក៏មិនដឹងដែរ។»
អ្នកចាស់ងក់ក្បាល។
«ខ្ញុំមិនដែលនិយាយថាខ្ញុំដឹងទេ។»
ពាក្យនោះធ្វើឱ្យមនុស្សជុំវិញស្ងាត់។
ព្រោះមនុស្សចង់បានអ្នកណាម្នាក់ដែលដឹងចម្លើយ។
ប៉ុន្តែយប់នោះ គ្មានអ្នកណាម្នាក់មានចម្លើយ។
១. មូលហេតុដែលមនុស្សត្រូវការសត្រូវ
ប្តីមកដល់កន្លែងប្រជុំ។
បុរសម្នាក់លើកដំបង។
«ឯងក៏ទៅដែរ?»
«ខ្ញុំទៅរកប្រពន្ធខ្ញុំ។»
«នាងនៅផ្ទះ។»
«ខ្ញុំដឹង។»
«អញ្ចឹងឯងទៅរកអ្វី?»
ប្តីមើលទៅវាលភក់។
«រកវិធីឱ្យនាងនៅរស់។»
បុរសម្នាក់ទៀតនិយាយ៖
«បើនាងជាមូលហេតុ?»
ប្តីស្ងាត់។
គាត់ចង់បដិសេធ។
ប៉ុន្តែគាត់បានឃើញសក់របស់នាង។
បានឃើញសត្វនៅក្រោមផ្ទះ។
បានឃើញឈាមរបស់ខ្លួនហូរចូលដី។
គាត់មិនអាចនិយាយថា នាងគ្មានទំនាក់ទំនងជាមួយវាបានទេ។
«នាងមិនមែនជាមូលហេតុទាំងអស់ទេ» គាត់និយាយ។
បុរសម្នាក់សួរ៖
«អញ្ចឹងមូលហេតុជាអ្វី?»
គាត់មើលទៅដី។
«ខ្ញុំមិនដឹង។»
អ្នកចាស់និយាយ៖
«អ្វីដែលនៅក្រោមដី។»
បុរសម្នាក់បោះសំឡេង៖
«អញ្ចឹងទៅកាប់ឫស!»
អ្នកចាស់ងាកមើលគាត់។
«នោះជាអ្វីដែលវាចង់ឱ្យមនុស្សធ្វើ។»
គ្មានអ្នកណាឆ្លើយ។
២. ផ្លូវទៅវាលភក់
ពេលព្រឹកចាប់ផ្តើម អ្នកភូមិប្រហែលម្ភៃនាក់ធ្វើដំណើរទៅជាយវាលភក់។
ពួកគេមិនដើរជាក្រុមតឹងណាស់ទេ។
អ្នកខ្លះនៅមុខ។
អ្នកខ្លះនៅក្រោយ។
គ្រប់គ្នាមើលដី។
រាល់ស្នាមបែកធ្វើឱ្យពួកគេឈប់មើល។
តាមផ្លូវ មាន់មួយក្បាលរត់កាត់។
វាឈប់ភ្លាម។
ក្បាលវាបែរទៅដី។
បន្ទាប់មកវារត់ត្រឡប់ក្រោយ។
ក្មេងម្នាក់ដែលតាមម្តាយមកសួរ៖
«ម៉ែ ហេតុអ្វីសត្វទាំងអស់ខ្លាចដី?»
ម្តាយទាញគាត់ទៅជិត។
«កុំសួរ។»
ប្តីបានឮ។
គាត់មើលទៅផ្លូវ។
ក្រោមស្បែកជើងគាត់ មានសំឡេងតូចមួយ។
តុក។
គាត់ឈប់ភ្លាម។
អ្នកនៅពីក្រោយស្ទើរបុកគាត់។
«ឈប់ធ្វើអី?»
គាត់មិនឆ្លើយ។
គាត់ស្តាប់។
តុក។
ពីក្រោមជើងគាត់។
បន្ទាប់មក—
តុក។
ពីចម្ងាយ។
គាត់ដើរចេញពីកន្លែងនោះយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន។
៣. ផ្ទះនី
នៅពេលដំណាលគ្នា នាងនីកំពុងឈរមុខផ្ទះ។
នាងឮក្រុមមនុស្សកំពុងមក។
ប្តីមិននៅ។
នាងដឹងថាគាត់ទៅជាមួយពួកគេ។
នាងមិនខឹង។
នាងគ្រាន់តែដឹងថា គាត់កំពុងធ្វើអ្វីដែលគាត់គិតថាត្រូវធ្វើ។
នាងមើលទៅពោះ។
«យប់នេះកុំចេញ» នាងខ្សឹប។
ចលនាឆ្លើយមក។
មួយ។
ពីរ។
បី។
បន្ទាប់មកស្ងាត់។
នាងដាក់ដៃលើសក់។
សក់មួយចំនួនរើតិចៗ។
«ខ្ញុំដឹងថាឯងឮពួកគេ។»
សក់ឈប់។
នាងបិទទ្វារ។
មិនចាក់សោ។
នាងដឹងថាសោមិនអាចបិទអ្វីដែលចូលតាមដីបានទេ។
នាងយកខ្សែក្រហមចងលើទ្វារ។
បន្ទាប់មកអង្គុយរង់ចាំ។
៤. អ្នកភូមិឃើញផ្លូវចាស់
ក្រុមមនុស្សទៅដល់កន្លែងដែលដីសើមជាងមុន។
នៅទីនោះ មានស្នាមចាស់ៗលើដើមឈើតូចៗ។
អ្នកចាស់ឈប់។
«កុំឆ្លងពីទីនេះ។»
បុរសម្នាក់មើលស្នាម។
«ស្នាមអ្វី?»
«សញ្ញាព្រំដែន។»
«អ្នកណាដាក់?»
«មនុស្សមុនយើង។»
«ហើយវាជួយទេ?»
«វាធ្លាប់ជួយឱ្យមនុស្សមិនទៅឆ្ងាយ។»
បុរសនោះមើលទៅខាងមុខ។
«ឥឡូវវាមិនគ្រប់គ្រាន់ទេ។»
គាត់លើកពូថៅ។
អ្នកចាស់ចាប់ដៃគាត់។
«កុំកាប់។»
«ឯងខ្លាចអ្វី?»
«ខ្លាចថាឯងមិនដឹងថាអ្វីដែលឯងកំពុងកាប់។»
បុរសនោះទាញដៃចេញ។
«យើងមកទីនេះដើម្បីបញ្ចប់វា។»
«អ្វីដែលឯងមិនយល់ មិនអាចបញ្ចប់ដោយពូថៅបានទេ។»
«អញ្ចឹងឯងចង់ឱ្យយើងរង់ចាំ?»
អ្នកចាស់មើលគាត់។
«ខ្ញុំចង់ឱ្យឯងរស់។»
៥. ការភ័យក្លាយជាកំហឹង
សំឡេងស៊ូសចាប់ផ្តើមពីក្នុងស្មៅ។
មនុស្សទាំងអស់កាន់អាវុធជាប់។
ពស់មួយក្បាលលេចចេញ។
បន្ទាប់មកពីរបីក្បាល។
វាមិនវាយប្រហារ។
វារអិលឆ្លងផ្លូវ ហើយបាត់ចូលព្រៃ។
បុរសម្នាក់ស្រែក៖
«កុំឱ្យវារត់!»
គាត់លើកពូថៅ។
ប្តីចាប់ដៃគាត់។
«ទុកវា។»
«វានឹងទៅរកភូមិ!»
«វាមិនបានមកវាយយើងទេ។»
«ឯងដឹងបានយ៉ាងម៉េច?»
ប្តីមិនឆ្លើយ។
ព្រោះគាត់ចាំពាក្យនាងនី៖
ពួកវាមិនមករកខ្ញុំទេ។
វាមករកអ្វីដែលនៅក្នុងខ្ញុំ។
បុរសម្នាក់ទៀតនិយាយ៖
«ឯងកំពុងការពារពួកវា។»
ពាក្យនោះធ្វើឱ្យក្រុមទាំងមូលស្ងាត់។
ប្តីងាកទៅមើលគាត់។
«ខ្ញុំការពារមនុស្ស។»
«ប្រពន្ធឯងនៅជាមួយពស់។»
«នាងនៅតែជាប្រពន្ធខ្ញុំ។»
«ហើយបើនាងមិនមែនជាមនុស្សទៀត?»
ប្តីចាប់ដំបងជាប់។
គាត់មិនឆ្លើយ។
៦. ដើមឈើ
ពេលថ្ងៃឡើងខ្ពស់ ពួកគេឃើញដើមឈើចាស់។
គ្មានអ្នកណានិយាយ។
វាធំជាងអ្វីដែលពួកគេចងចាំ។
ឫសជាច្រើនលាតតាមភក់។
ស្នាមរាងជារង្វង់នៅលើសំបកដើមឈើមើលទៅដូចជាស្នាមដែលមិនទាន់ជាសះ។
អ្នកម្នាក់លើកភ្លើង។
អ្នកចាស់ស្រែក៖
«ទម្លាក់!»
គាត់ទម្លាក់ភ្លាមៗ។
មិនមែនដោយសារសំឡេងអ្នកចាស់ទេ។
ពីក្នុងដើមឈើ មានសំឡេង។
ដកដង្ហើម។
មនុស្សជាច្រើនថយក្រោយ។
ប្តីមើលឫស។
មានទឹកខ្មៅហូរតាមស្នាមរបស់វា។
ហើយនៅលើទឹកនោះ—
មានឈាម។
មិនមែនឈាមថ្មីទេ។
វាហូរយឺតៗពីក្រោមដី។
ទៅរកដើមឈើ។
ប្តីមើលម្រាមដៃខ្លួនឯង។
គាត់ដឹង។
ឈាមរបស់គាត់បានមកដល់។
៧. សំឡេងរបស់នាង
នៅពេលនោះ ប្តីឮសំឡេងនាងនី។
«ប្តី...»
គាត់ងាក។
នាងមិននៅទីនោះ។
សំឡេងមកពីក្រោយដើមឈើ។
បុរសជាច្រើនកាន់ដំបង។
«នាងនៅទីនោះ!»
ប្តីដើរទៅមុខ។
អ្នកចាស់ចាប់គាត់។
«កុំឆ្លើយ។»
«វាជាសំឡេងប្រពន្ធខ្ញុំ។»
«អញ្ចឹងកាន់តែអាក្រក់។»
ប្តីសម្លឹងគាត់។
សំឡេងនាងនីហៅម្តងទៀត។
«ប្តី... មកជួយខ្ញុំ...»
គាត់ជិតឆ្លើយ។
ប៉ុន្តែអ្នកចាស់និយាយ៖
«ស្តាប់អ្វីដែលវានិយាយ មិនមែនស្តាប់សំឡេងដែលវាយកមកប្រើ។»
សំឡេងស្ងាត់។
បន្ទាប់មកសំឡេងកេងកងចេញពីក្រោមឫស។
«គាត់មិនបានហៅទេ។»
ប្តីស្ទើរឈប់ដកដង្ហើម។
«តើឯងចង់បានអ្វី?»
គ្មានចម្លើយ។
គ្រាន់តែសំឡេងស៊ូសជាច្រើនពីក្រោមដី។
៨. មនុស្សចូលដល់ព្រំដែន
បុរសម្នាក់ភ័យហួស។
គាត់លើកពូថៅ។
«ខ្ញុំមិនរង់ចាំទៀតទេ!»
គាត់រត់ទៅរកឫស។
ប្តីស្រែក៖
«ឈប់!»
យឺតពេក។
ពូថៅធ្លាក់ចុះ—
តែមិនទាន់ប៉ះឫស។
ពស់ជាច្រើនលេចចេញពីភក់។
មនុស្សទាំងអស់ស្រែក ហើយថយក្រោយ។
បុរសដែលកាន់ពូថៅជ្រុះជង្គង់។
ពស់មួយក្បាលរអិលកាត់ជើងគាត់។
វាមិនខាំ។
វាបែរទៅរកដើមឈើ។
បន្ទាប់មកពស់ទាំងអស់ក៏ធ្វើដូចគ្នា។
ពួកវាបែរមុខទៅកាន់កន្លែងតែមួយ។
ទៅផ្ទះនី។
ប្តីសម្លឹងតាមទិសនោះ។
អ្នកចាស់និយាយយឺតៗ៖
«ពួកវាមិនកំពុងការពារដើមឈើទេ។»
ប្តីសួរ៖
«អញ្ចឹងការពារអ្វី?»
អ្នកចាស់មើលទៅភូមិ។
«អ្វីដែលនៅជិតកើត។»
៩. ការសម្រេចចិត្តរបស់ប្តី
ប្តីដាក់ដំបងចុះ។
គាត់មើលក្រុមមនុស្ស។
«ត្រឡប់ទៅ។»
បុរសម្នាក់ស្រែក៖
«ឯងឆ្កួតហើយ?»
«យើងមិនអាចកាប់វាបានទេ។»
«ហើយទុកឱ្យវាចូលភូមិ?»
«យើងត្រូវយកមនុស្សចេញ។»
«ប៉ុន្តែប្រពន្ធឯង—»
«ខ្ញុំនឹងទៅរកនាង។»
គាត់បែរទៅអ្នកចាស់។
«មានវិធីឱ្យនាងចេញទេ?»
អ្នកចាស់មើលដើមឈើ។
«ប្រសិនបើនាងជ្រើសរើសចេញ នាងអាចព្យាយាម។»
«ហើយបើវាមិនឱ្យ?»
អ្នកចាស់មិនឆ្លើយ។
ប្តីងក់ក្បាល។
«ខ្ញុំនឹងនាំនាងចេញ។»
អ្នកចាស់និយាយ៖
«កុំបង្ខំនាង។»
ប្តីមើលគាត់។
«ខ្ញុំជាប្តីនាង។»
«ហើយនាងជាមនុស្សដែលត្រូវសម្រេច។»
ពាក្យនោះធ្វើឱ្យគាត់ស្ងាត់។
គាត់នឹកឃើញពេលនាងនិយាយថា៖
«ខ្ញុំកំពុងការពារអ្វីដែលនៅក្នុងខ្ញុំ។»
គាត់មិនយល់នាងនៅឡើយទេ។
ប៉ុន្តែជាលើកដំបូង គាត់ចាប់ផ្តើមដឹងថា ការនាំនាងទៅដោយបង្ខំ ក៏អាចជាការធ្វើអ្វីមួយដូចដែលកេងកងធ្លាប់ធ្វើ។
គាត់បែរទៅភូមិ។
«យើងទៅយកមនុស្សចេញ។»
ហើយគាត់ដើរត្រឡប់។
តែអ្នកមួយចំនួននៅសល់។
ពួកគេមិនព្រមទៅ។
ព្រោះពួកគេនៅតែជឿថា ពូថៅអាចកាត់អ្វីដែលពួកគេមិនយល់បាន។
១០. ទ្វារដែលមិនគួរបើក
នៅពេលប្តីត្រឡប់មកដល់ផ្ទះ នាងនីកំពុងឈរមុខទ្វារ។
គាត់ឈប់។
«ខ្ញុំទៅដល់ដើមឈើ។»
នាងមិនសួរ។
នាងដឹងរួចហើយ។
«ពួកគេចង់កាប់ឫស។»
«ខ្ញុំមិនឱ្យពួកគេធ្វើ។»
នាងមើលគាត់។
«មិនមែនគ្រប់គ្នានឹងស្តាប់ឯងទេ។»
«ខ្ញុំដឹង។»
សំឡេងក្រោមដីលាន់ឡើង។
តុក។
តុក។
តុក។
នាងនីដាក់ដៃលើពោះ។
«វាជិតដល់ពេលហើយ។»
ប្តីមើលនាង។
«យើងត្រូវទៅ។»
នាងស្ងាត់។
«នាងនី—»
«ខ្ញុំមិនអាចទៅឆ្ងាយទេ។»
«យើងនឹងព្យាយាម។»
នាងមើលទៅខាងក្រៅ។
នៅចម្ងាយ មានមនុស្សម្នាក់កំពុងរត់មក។
គាត់ស្រែក៖
«ពួកគេមិនព្រមឈប់ទេ!»
បន្ទាប់មកសំឡេងពូថៅប៉ះឫសលាន់ពីចម្ងាយ។
ក្រក់។
នាងនីបិទភ្នែក។
ចលនាក្នុងពោះក៏ឈប់ភ្លាម។
ប្តីចាប់ដៃនាង។
«កុំភ័យ។»
នាងបើកភ្នែក។
«ខ្ញុំមិនភ័យទេ។»
នាងមើលទៅទិសដើមឈើ។
«ខ្ញុំកំពុងស្តាប់។»
ពីក្រោមដី—
មានសំឡេងអ្វីមួយកំពុងឆ្លើយ។
មិនមែនមួយកន្លែងទេ។
ទូទាំងភូមិ។
ហើយនៅពេលពូថៅលើកឡើងម្ដងទៀត—
នាងនីនិយាយតែមួយឃ្លា៖
«ពេលនេះ វានឹងឈប់រង់ចាំ។»
នៅចម្ងាយ—
ក្រក់។
ពូថៅប៉ះឫស។
ហើយដីទាំងមូលឆ្លើយតប។