ពស់កេងកង · Chapter 22

ជំពូកទី ២២ — ម្តាយ

The Serpent's Brood

# ជំពូកទី ២២ — ម្តាយ

ដីឆ្លើយតបមុនពូថៅទីពីរធ្លាក់ចុះ។

វារញ្ជួយតិចៗ។

មិនមែនដូចរញ្ជួយដីទេ។

វាដូចជាអ្វីមួយនៅក្រោមដីកំពុងបង្វែរខ្លួន។

នាងនីឈរនៅមាត់ទ្វារ។

ប្តីនៅក្បែរ។

អ្នកភូមិខ្លះកំពុងរត់ចូលភូមិ។

ខ្លះនៅជាប់ដើមឈើ។

ហើយមួយចំនួននៅតែឈរជាមួយពូថៅ។

ពីចម្ងាយ—

ក្រក់។

សំឡេងឫសបែក។

បន្ទាប់មកសំឡេងស៊ូសរាប់មិនអស់។

នាងនីដាក់ដៃលើពោះ។

អ្វីដែលនៅក្នុងនោះកំពុងរើ។

មិនមែនដោយការភ័យ។

ដោយការឆ្លើយតប។


១. ម្តាយឮមុនគេ

«ពួកវាកំពុងមក» នាងនិយាយ។

ប្តីសួរ៖

«អ្នកណា?»

នាងមិនឆ្លើយភ្លាម។

នាងអង្គុយចុះ ហើយដាក់ត្រចៀកលើកម្រាលឈើ។

សំឡេងនៅក្រោមផ្ទះច្បាស់ជាងមុន។

ស៊ូស។

កកិត។

តុក។

តុក។

ហើយមានសំឡេងតូចមួយផ្សេងទៀត។

ដូចក្រចកកំពុងគូសលើសំបកស្ងួត។

«វាកំពុងរកផ្លូវ» នាងនិយាយ។

«ផ្លូវទៅណា?»

«មកខ្ញុំ។»

ប្តីលុតជង្គង់ក្បែរ។

«អញ្ចឹងយើងត្រូវចេញ។»

នាងមើលគាត់។

«មិនបានទេ។»

«ហេតុអ្វី?»

«ព្រោះបើខ្ញុំទៅ ពួកវានឹងតាម។»

គាត់ស្ងាត់។

នាងបន្ត៖

«ឈាមរបស់ពួកវាស្គាល់ខ្ញុំ។»

«យើងអាចទៅកន្លែងខ្ពស់។»

«ដីខ្ពស់មិនមានន័យថាផ្លូវនៅក្រោមដីបាត់ទេ។»

គាត់មើលនាង។

លើកនេះ គាត់មិនប្រកែក។


២. សំឡេងក្រោមឫស

នៅឯដើមឈើ អ្នកចាស់កំពុងស្រែកឱ្យមនុស្សថយក្រោយ។

ប៉ុន្តែពូថៅទីពីរបានធ្លាក់រួច។

ក្រក់។

ឫសមួយបែក។

ទឹកខ្មៅហូរចេញ។

មនុស្សជាច្រើនស្រែក។

បុរសដែលកាន់ពូថៅថយក្រោយ។

«ខ្ញុំមិនបានដឹង—»

អ្នកចាស់និយាយ៖

«នោះហើយជាមូលហេតុដែលខ្ញុំប្រាប់ឯងកុំកាប់។»

ពីក្រោមឫស មានសំឡេងមួយលាន់ឡើង។

មិនខ្លាំងទេ។

តែវាធ្ងន់។

ដូចសំឡេងអ្វីមួយកំពុងដកដង្ហើមតាមភក់។

មនុស្សទាំងអស់ស្ងាត់។

ពស់ដែលនៅជុំវិញដើមឈើក៏មិនរើ។

បន្ទាប់មកពួកវាបែរទៅរកភូមិ។

អ្នកចាស់និយាយ៖

«វាមិនមែនជាការវាយប្រហារទេ។»

បុរសម្នាក់សួរ៖

«អញ្ចឹងអ្វី?»

«កំណើត។»

ពាក្យមួយនោះធ្វើឱ្យមនុស្សជាច្រើនថយក្រោយ។


៣. កេងកងមក

យប់ធ្លាក់លឿន។

មិនមានភ្លៀង។

ប៉ុន្តែខ្យល់ត្រជាក់ដូចទឹកជ្រៅ។

នៅមុខផ្ទះនាងនី ទឹកតូចមួយកន្លែងកើតឡើងពីដីស្ងួត។

រង្វង់មួយ។

បន្ទាប់មករង្វង់ទីពីរ។

បុរសនាងឈរខាងមុខនាង។

ក្នុងទឹក មានរូបបុរសម្នាក់។

សម្លៀកបំពាក់ងងឹត។

ភ្នែកពណ៌ស្វាយ។

កេងកង។

ប្តីលើកដំបង។

នាងនីចាប់ដៃគាត់។

«កុំ។»

រូបក្នុងទឹកនិយាយ៖

«នាងនី។»

នាងមិនឆ្លើយ។

«ឈាមកំពុងបើកទ្វារ។»

នាងនិយាយ៖

«វាមិនមែនជាទ្វាររបស់អ្នកទេ។»

កេងកងស្ងាត់មួយភ្លែត។

«ឈាមរបស់ខ្ញុំ។»

«ក៏ជាឈាមរបស់ខ្ញុំ។»

«វានឹងបន្ត។»

«ខ្ញុំដឹង។»

ប្តីមើលនាង។

នាងមិនមើលទៅកេងកងទេ។

នាងមើលទៅពោះរបស់ខ្លួន។

«តែវានឹងមិនបន្តតាមរបៀបដែលអ្នកចង់បានទេ។»

រូបក្នុងទឹកមិនផ្លាស់ប្តូរ។

«ឯងមិនអាចប្តូរឈាមបានទេ។»

«ខ្ញុំមិនប្តូរឈាមទេ។»

នាងដាក់ដៃលើទ្រូង។

«ខ្ញុំជ្រើសរើសថា ខ្ញុំនឹងបង្រៀនវាអ្វី។»

ទឹករលក។

រូបកេងកងបាត់។


៤. អ្វីដែលម្តាយអាចបង្រៀន

ប្តីសួរ៖

«ឯងនិយាយជាមួយវាអំពីអ្វី?»

«វាចង់ឱ្យខ្ញុំជឿថា កូនទាំងនេះជារបស់វា។»

«ហើយឯង?»

នាងមើលគាត់។

«ខ្ញុំមិនចង់ឱ្យកូនខ្ញុំកើតមក ដោយដឹងថាមនុស្សគឺជាអ្វីដែលត្រូវកាន់កាប់ទេ។»

ប្តីស្ងាត់។

នាងបន្ត៖

«ខ្ញុំមិនដឹងថាខ្ញុំអាចការពារពួកវាពីវាបានប៉ុណ្ណា។»

«យើងអាច—»

«ទេ។»

នាងនិយាយយឺត។

«យើងមិនអាចយកវាទៅជាកូនមនុស្សធម្មតាបានទេ។»

ប្តីឈឺចាប់។

«ហើយឯងចង់ឱ្យវាក្លាយជាអ្វី?»

នាងមើលទៅក្រៅ។

«ខ្ញុំចង់ឱ្យវាមានឱកាសជ្រើសរើសដោយខ្លួនឯង។»

គាត់មិនបានឆ្លើយ។

ព្រោះនោះជាអ្វីដែលនាងមិនធ្លាប់មាន។


៥. ភូមិចាប់ផ្តើមបិទទ្វារ

នៅផ្ទះជុំវិញភូមិ មនុស្សចាប់ផ្តើមបិទទ្វារ។

បង្អួចត្រូវបានបិទ។

ក្មេងៗត្រូវបានយកទៅគេងនៅកណ្តាលផ្ទះ។

មនុស្សខ្លះដាក់ធុងទឹកមុខផ្ទះ។

មនុស្សខ្លះដាក់ធូប។

មនុស្សខ្លះអធិស្ឋាន។

មិនមែនគ្រប់គ្នាជឿដូចគ្នាទេ។

អ្នកខ្លះជឿថាវាជាពស់។

អ្នកខ្លះជឿថាវាជាវិញ្ញាណ។

អ្នកខ្លះមិនជឿអ្វីទាំងអស់ ប៉ុន្តែបិទទ្វារដូចគេ។

ក្រោមផ្ទះមួយ—

តុក។

ម្ចាស់ផ្ទះកាន់កូនជាប់។

ក្រោមផ្ទះមួយទៀត—

តុក។

មនុស្សម្នាក់ដុតធូបបន្ថែម។

ហើយក្រោមផ្ទះទីបី—

សំឡេងកុមារម្នាក់សួរ៖

«វានៅក្រោមយើងមែនទេ?»

ឪពុកឆ្លើយ៖

«កុំស្តាប់។»

ក្មេងសួរ៖

«បើវាស្តាប់យើងវិញ?»

ឪពុកមិនមានចម្លើយ។


៦. នាងនីចេញពីផ្ទះ

នាងនីបើកទ្វារ។

ប្តីស្ទើររារាំង។

«ឯងទៅណា?»

«ទៅមុខផ្ទះ។»

«ពស់នៅក្រៅ។»

«ខ្ញុំដឹង។»

នាងដើរចេញ។

ពស់នៅតាមរបងមិនរើ។

មួយក្បាលលើកក្បាល។

នាងមើលវា។

«កុំចូលភូមិ។»

ពស់បែរទៅខាងវាលភក់។

នាងនីដើរទៅរបង។

ប្តីតាមពីក្រោយ។

«ឯងអាចបញ្ជាពួកវា?»

«ទេ។»

«អញ្ចឹងពួកវាស្តាប់ឯង?»

«ខ្ញុំមិនដឹងថាវាស្តាប់ខ្ញុំ ឬវាស្គាល់ឈាមខ្ញុំទេ។»

នាងឈប់។

«តែខ្ញុំអាចនិយាយទៅកាន់វា។»

នាងដាក់ដៃលើដី។

«កុំចូលទៅកន្លែងដែលមានមនុស្ស។»

សំឡេងស៊ូសជុំវិញផ្ទះស្ងាត់ទៅ។

ប្តីមើលនាងដោយភ្ញាក់ផ្អើល។

«វាស្តាប់។»

នាងនីឆ្លើយ៖

«ប្រហែលវាកំពុងស្តាប់ម្តាយវា។»


៧. ម្តាយមិនមែនជារបស់កេងកង

សំឡេងកេងកងលេចឡើងពីក្នុងទឹកមុខផ្ទះ។

«ម្តាយ។»

នាងនីឈប់។

ពាក្យនោះធ្វើឱ្យនាងស្ងាត់។

«ឯងចង់បានពាក្យនេះមែនទេ?» កេងកងសួរ។

នាងមិនឆ្លើយ។

«ម្តាយរបស់ពូជ។»

នាងនីមើលទឹក។

«ខ្ញុំជាម្តាយរបស់ពួកវា។»

«ពួកវាជាឈាមរបស់ខ្ញុំ។»

«ឈាមមិនមែនជាម្ចាស់ទេ។»

ទឹកនៅមុខនាងឈប់រលក។

ប្តីមើលនាង។

កេងកងនិយាយ៖

«អ្វីដែលកើតពីឈាម ត្រឡប់ទៅឈាម។»

«មិនចាំបាច់ទេ។»

«ឯងមិនអាចឈប់បាន។»

«ខ្ញុំមិនឈប់វាទេ។»

នាងនីដាក់ដៃលើពោះ។

«ខ្ញុំនឹងឱ្យវាកើត។»

សំឡេងស្ងាត់។

«ប៉ុន្តែវានឹងរៀនពីខ្ញុំ មិនមែនពីអ្នកតែម្នាក់ទេ។»

ទឹកស្ងាត់យូរ។

បន្ទាប់មករូបកេងកងបាត់។


៨. សំឡេងកំពុងខិតជិត

នាងនីត្រឡប់ចូលផ្ទះ។

ភ្លាមៗ នាងឈប់។

មានអ្វីមួយរុញពីក្នុងពោះ។

មិនមែនចលនាដូចមុនទេ។

វាធ្ងន់។

វាច្បាស់។

នាងដាក់ដៃលើកន្លែងនោះ។

ក្រោមស្បែក—

មានអ្វីមួយប៉ះដៃនាង។

ម្តង។

នាងមិនដកដៃចេញ។

វាប៉ះម្ដងទៀត។

ប្តីសួរ៖

«អ្វី?»

នាងមើលគាត់។

ភ្នែកនាងមានទឹក។

«វាដឹងថាខ្ញុំនៅទីនេះ។»

«កូន?»

នាងងក់ក្បាល។

បន្ទាប់មកចលនាមួយផ្សេងទៀតកើតឡើង។

ពីខាងឆ្វេង។

បន្ទាប់មកពីខាងស្តាំ។

នាងដកដង្ហើមយឺត។

«មានច្រើន។»

ប្តីចាប់ដៃនាង។

«យើងនៅជាមួយគ្នា។»

នាងមើលគាត់។

«ខ្ញុំដឹង។»

ក្រោមផ្ទះ—

តុក។

តុក។

តុក។

បន្ទាប់មកសំឡេងក្រិចតូចមួយ។

ដូចសំបកពងកំពុងបែក។

នាងនីបិទភ្នែក។

«មិនទាន់ទេ» នាងខ្សឹប។

សំឡេងនោះឈប់។

មួយភ្លែត។

បន្ទាប់មក—

ក្រិច។

កាន់តែជិត។

នាងបើកភ្នែក។

នៅខាងក្រៅផ្ទះ ពស់ទាំងអស់លើកក្បាលក្នុងពេលតែមួយ។

ពួកវាមិនមើលទៅកេងកង។

ពួកវាមើលទៅនាង។

ម្តាយ។

ហើយនាងនីយល់ថា ការប្រយុទ្ធដែលកំពុងមក មិនមែនជាការប្រយុទ្ធរវាងមនុស្សនិងពស់ទេ។

វាគឺជាការប្រយុទ្ធរបស់នាង—

ដើម្បីសម្រេចថា កូនរបស់នាងនឹងកើតមកក្នុងពិភពដែលមានតែម្ចាស់ និងអ្នកត្រូវបានកាន់កាប់។

ឬ—

ក្នុងពិភពដែលឈាមអាចមានផ្លូវរបស់ខ្លួន។