ពស់កេងកង · Chapter 23

ជំពូកទី ២៣ — ពូថៅនៅលើឫស

The Serpent's Brood

# ជំពូកទី ២៣ — ពូថៅនៅលើឫស

សំឡេងពូថៅនៅតែឮ។

ក្រក់។

នាងនីឈរនៅក្នុងផ្ទះ។

ដៃមួយកាន់ពោះ។

ដៃមួយកាន់កាំបិតតូចរបស់ខ្លួន។

ប្តីនៅមាត់ទ្វារ។

«ខ្ញុំនឹងទៅ។»

«ទៅណា?»

«ទៅឈប់ពួកគេ។»

នាងមើលគាត់។

«ឯងឈប់បានទេ?»

គាត់ស្ងាត់។

«ខ្ញុំមិនដឹង» គាត់និយាយ។

នាងងក់ក្បាល។

«អញ្ចឹងកុំសន្យា។»

សំឡេងពូថៅលាន់ម្ដងទៀត។

ក្រក់។

ក្រោមផ្ទះ មានសំឡេងឆ្លើយ។

តុក។

បន្ទាប់មក—

តុក។

ដីចាប់ផ្តើមរញ្ជួយ។


១. ពូថៅទីបី

នៅក្រោមដើមឈើ បុរសដែលកាន់ពូថៅលើកវាឡើងម្ដងទៀត។

អ្នកចាស់ស្រែក៖

«ឈប់!»

«វាបានបែករួចហើយ!»

«កាន់តែត្រូវឈប់!»

បុរសនោះមិនស្តាប់។

គាត់កាប់ចុះ។

ក្រក់!

ពូថៅជាប់ក្នុងឫស។

គាត់ទាញ។

មិនចេញ។

គាត់ទាញម្ដងទៀត។

ឫសមិនរើ។

ប៉ុន្តែដើមឈើកំពុងដកដង្ហើម។

មនុស្សជុំវិញឮ។

មិនមែនសំឡេងខ្យល់ទេ។

វាជាសំឡេងជ្រៅៗពីក្នុងដី។

អ្នកចាស់ថយក្រោយ។

«ទម្លាក់វា។»

បុរសនោះមើលគាត់។

«ហេតុអ្វី?»

«ព្រោះវាមិនមែនជាឈើទេ។»

គាត់មិនទាន់យល់។

រហូតដល់ឫសនៅក្រោមពូថៅរើ។

វារុំជុំវិញដែកយឺតៗ។

បុរសនោះស្រែក ហើយទម្លាក់ដងពូថៅ។

គាត់រត់។

ឫសឈប់តាម។


២. ឈាមចេញពីឫស

ស្នាមកាប់បើកធំឡើង។

ទឹកខ្មៅហូរ។

បន្ទាប់មកមានក្លិនដែក។

ឈាម។

អ្នកចាស់មើលវា ហើយមុខស្លេក។

«កុំឱ្យវាចូលភក់។»

មនុស្សម្នាក់សួរ៖

«តើយើងធ្វើអ្វី?»

«ដកខ្លួន។»

«តែវាកំពុងហូរ!»

«វាហូររួចហើយ។»

ឈាមខ្មៅធ្លាក់ចូលទឹក។

មួយដំណក់។

រង្វង់តូចមួយលេចឡើង។

បន្ទាប់មកទឹកទាំងមូលរញ្ជួយ។

នៅឆ្ងាយក្នុងវាលស្រែ—

មានរន្ធមួយបើក។

ពស់តូចមួយក្បាលលេចចេញ។

បន្ទាប់មកមួយទៀត។


៣. នាងនីដឹង

នៅក្នុងផ្ទះ នាងនីស្រាប់តែចាប់ផ្តើមដកដង្ហើមខ្លាំង។

ប្តីចូលមកជិត។

«អ្វីកើតឡើង?»

នាងមិនឆ្លើយ។

នាងស្តាប់។

សំឡេងក្រោមដីកំពុងរត់។

មិនមែននៅកន្លែងតែមួយទេ។

វារត់ពីវាលភក់—

ទៅវាលស្រែ—

ទៅក្រោមផ្ទះអ្នកជិតខាង—

ទៅផ្លូវ—

ហើយត្រឡប់មកក្រោមផ្ទះនាង។

នាងដាក់បាតដៃលើដី។

ដីក្តៅ។

ប៉ុន្តែអ្វីដែលធ្វើឱ្យនាងភ័យ មិនមែនកំដៅទេ។

នាងអាចមានអារម្មណ៍ថា ឈាមកំពុងធ្វើដំណើរ។

«វាបានបើកផ្លូវ» នាងនិយាយ។

ប្តីស្ងាត់។

«ខ្ញុំជាអ្នកធ្វើ» គាត់និយាយ។

នាងមើលគាត់។

«មិនមែនតែឯងទេ។»

«ខ្ញុំកាប់សក់ឯង។»

«ហើយឈាមឯងចូលដី។»

គាត់បន្ទាបក្បាល។

«ខ្ញុំគិតថាខ្ញុំកំពុងជួយ។»

នាងចាប់ដៃគាត់។

«ខ្ញុំដឹង។»

ពាក្យពីរនោះធ្វើឱ្យគាត់ឈឺជាងការស្តីបន្ទោស។


៤. អ្នកដែលមកពីឫស

យប់កាន់តែងងឹត។

មនុស្សនៅដើមឈើរត់ត្រឡប់។

ប៉ុន្តែអ្នកខ្លះមិនទាន់ចាកចេញ។

ពួកគេឃើញអ្វីមួយចេញពីរន្ធឫស។

មិនមែនកេងកង។

មិនមែនពស់ធំ។

គ្រាន់តែសំបកពងមួយ។

វារមៀលចេញពីភក់។

ឈប់នៅលើដីសើម។

បន្ទាប់មកសំបកនោះបែក។

ក្រិច។

មនុស្សម្នាក់ដកដង្ហើមមិនចេញ។

ពីខាងក្នុង មិនមានពស់ពេញលេញទេ។

មានសាច់តូចមួយដែលកំពុងរើ។

វារអិលចូលភក់វិញ។

អ្នកចាស់បិទភ្នែក។

«កុំមើល។»

បុរសម្នាក់សួរ៖

«វាកើតហើយ?»

អ្នកចាស់ឆ្លើយ៖

«មិនទាន់។»

«អញ្ចឹងនោះជាអ្វី?»

«សញ្ញាថា វាមិននៅក្នុងខ្លួននាងតែប៉ុណ្ណោះទៀតទេ។»


៥. ទ្វាររវាងម្តាយនិងពូជ

នៅផ្ទះ នាងនីចាប់ផ្តើមមានការឈឺចាប់។

នាងលុតជង្គង់។

ប្តីចូលចិត្តជួយលើកនាង។

«យើងត្រូវទៅរកអ្នកណាម្នាក់។»

«ទេ។»

«នាងនី—»

«វាមិនមែនជាកំណើតធម្មតាទេ។»

នាងកាន់ដៃគាត់។

«បើខ្ញុំទៅ ពួកវានឹងទៅជាមួយ។»

«យើងមិនដឹងទេ។»

«ខ្ញុំដឹង។»

នាងបិទភ្នែក។

«ខ្ញុំអាចឮវា។»

សំឡេងមួយនៅក្នុងពោះនាងកំពុងកកិត។

បន្ទាប់មកសំឡេងពីក្រោមផ្ទះឆ្លើយ។

នាងដឹងថា វាមិនមែនជាសំឡេងពីរទេ។

វាជាច្រើន។

ពួកវាកំពុងស្វែងរកគ្នា។

នាងដាក់ដៃលើពោះ។

«កុំប្រញាប់។»

ចលនាឈប់។

នាងដកដង្ហើម។

ប្តីសម្លឹងនាង។

«ឯងអាចទប់វាបាន?»

«ខ្ញុំអាចសុំ។»

«ហើយបើវាមិនស្តាប់?»

នាងបើកភ្នែក។

«អញ្ចឹងខ្ញុំនឹងធ្វើឱ្យវាស្តាប់។»


៦. កេងកងនៅក្រោយទឹក

នៅខាងក្រោយផ្ទះ ទឹកចាប់ផ្តើមរលក។

ប្តីមើលទៅ។

រូបកេងកងលេចក្នុងទឹក។

មិនមានរាងកាយនៅជុំវិញទេ។

មានតែភ្នែកពណ៌ស្វាយក្នុងផ្ទៃទឹក។

«ឯងមិនអាចទប់បានទេ» វានិយាយ។

នាងនីមិនចេញទៅ។

«ខ្ញុំមិនកំពុងទប់ទេ។»

«ឈាមត្រូវការដី។»

«ខ្ញុំដឹង។»

«ឈាមត្រូវការផ្លូវ។»

«ខ្ញុំដឹង។»

«ឈាមត្រូវការខ្ញុំ។»

នាងស្ងាត់។

បន្ទាប់មកនិយាយ៖

«កូនរបស់ខ្ញុំត្រូវការឱកាស។»

ទឹករលក។

«ឯងនឹងឱ្យវាឆ្លងចេញពីឯង។»

«មិនមែនតាមដែលអ្នកកំណត់ទេ។»

កេងកងស្ងាត់។

«ឯងនៅតែជាមនុស្ស?»

សំណួរនោះធ្វើឱ្យនាងឈប់។

នាងមើលដៃរបស់ខ្លួន។

ស្បែក។

ស្នាមសង្វារ។

ស្នាមជញ្ជីង។

សក់ដែលមិនមែនជាសក់ធម្មតា។

នាងឆ្លើយ៖

«ខ្ញុំមិនដឹងទេ។»

នាងដាក់ដៃលើពោះ។

«តែខ្ញុំនៅតែជាម្តាយ។»

ទឹកស្ងាត់។

រូបកេងកងបាត់។


៧. ពូថៅម្តងទៀត

បុរសដែលធ្លាប់កាប់ឫសមិនព្រមចាកចេញ។

គាត់មើលពូថៅរបស់ខ្លួន។

ដៃញ័រ។

អ្នកចាស់ស្រែក៖

«ទៅ!»

«ខ្ញុំមិនអាចទុកវាទេ។»

«ឯងមិនអាចកាត់អ្វីដែលមិនមែនជាឈើបានទេ!»

បុរសនោះលើកពូថៅ។

«បើខ្ញុំមិនកាប់ វានឹងមករកកូនខ្ញុំ។»

គាត់កាប់ចុះ។

ក្រក់!

ឫសបែក។

ឈាមខ្មៅផ្ទុះចេញ។

វាមិនហូរដូចទឹកទេ។

វារអិលលើភក់ដូចអ្វីមួយដែលមានឆន្ទៈ។

មនុស្សទាំងអស់រត់។

អ្នកចាស់ឈរមើលមួយភ្លែត។

គាត់ឃើញឈាមរត់ទៅទិសភូមិ។

ហើយគាត់ដឹងថា—

យប់នេះ មិនមានព្រំដែនទៀតទេ។


៨. ម្តាយឈរ

នៅផ្ទះ នាងនីឈរឡើង។

ការឈឺចាប់បានបាត់មួយភ្លែត។

នាងស្តាប់។

សំឡេងពីក្រោមដីមិនមែនស៊ូសទៀតទេ។

វាជាចលនា។

រាប់មិនបាន។

ជុំវិញផ្ទះ។

ក្រោមផ្លូវ។

ក្រោមវាលស្រែ។

ក្រោមផ្ទះអ្នកដទៃ។

ប្តីឈរជិតនាង។

«វាមកហើយ?»

នាងមើលទៅទ្វារ។

«មិនទាន់។»

«អញ្ចឹងអ្វីកំពុងកើត?»

នាងឆ្លើយ៖

«ផ្លូវបានបើក។»

នាងចងខ្សែក្រហមលើកដៃ។

មិនមែនជាគ្រឿងការពារទេ។

វាជាសញ្ញាមួយ។

សម្រាប់ខ្លួនឯង។

នាងបើកទ្វារ។

ក្រៅផ្ទះ គ្មានពស់មួយក្បាលទៀត។

ភាពស្ងាត់កាន់តែធ្ងន់។

បន្ទាប់មកពីក្រោមដី—

ក្រិច។

មួយ។

ក្រិច។

ពីរ។

ក្រិច។

រាប់មិនអស់។

នាងនីមើលទៅប្តី។

«កុំចេញពីខ្ញុំ។»

គាត់ងក់ក្បាល។

«ខ្ញុំនៅទីនេះ។»

នាងដាក់ដៃលើពោះ។

«អញ្ចឹងយប់នេះ យើងនឹងរង់ចាំជាមួយគ្នា។»

ឆ្ងាយពីពួកគេ—

ក្រោមដើមឈើចាស់—

ឫសដែលត្រូវកាប់កំពុងបើក។

ហើយនៅក្នុងភាពងងឹតខាងក្រោម—

មានអ្វីមួយកំពុងដកដង្ហើម ដូចជាវាកំពុងរង់ចាំសំឡេងដំបូងរបស់កូន។