ពស់កេងកង · Chapter 24
ជំពូកទី ២៤ — កំណើត
The Serpent's Brood
# ជំពូកទី ២៤ — កំណើត
យប់នោះ មិនមានសំឡេងសត្វល្អិតទៀតទេ។
មានតែសំឡេងដី។
សំឡេងភក់រអិលក្រោមផ្ទះ។
សំឡេងឫសកកិតគ្នានៅក្រោមវាលស្រែ។
ហើយសំឡេង—
ក្រិច។
នាងនីបើកភ្នែក។
សំបកពងមួយបានបែកនៅក្រោមកម្រាលផ្ទះ។
ប្តីអង្គុយក្បែរ។
គាត់មើលទៅកម្រាលឈើ។
«វាមកហើយ?»
នាងនីដកដង្ហើមយឺត។
«កូនមួយកំពុងចេញ។»
គាត់សម្លឹងនាង។
«យើងធ្វើអ្វី?»
នាងនីដាក់ដៃលើពោះ។
«យើងនៅជាមួយវា។»
១. កំណើតមិនដូចមនុស្ស
ការឈឺចាប់មកវិញ។
លើកនេះ វាមិនដូចការឈឺចាប់មុនៗទេ។
វារុញពីខាងក្នុងទៅខាងក្រៅ។
រាងកាយនាងនីរឹងមួយភ្លែត។
សក់របស់នាងរើឡើងដោយខ្លួនឯង ហើយធ្លាក់លើស្មា។
ប្តីចង់ហៅអ្នកភូមិ។
នាងចាប់ដៃគាត់។
«កុំ។»
«តែឯង—»
«ពួកវានឹងភ័យ។»
គាត់មើលនាង។
«ខ្ញុំក៏ភ័យ។»
នាងមើលគាត់ជាលើកដំបូងដោយមិនលាក់ការភ័យរបស់ខ្លួន។
«ខ្ញុំក៏ដែរ។»
សំឡេងពីក្រោមផ្ទះឆ្លើយ។
ក្រិច។
បន្ទាប់មក—
ក្រិច។
នាងនីបិទភ្នែក។
«វាមិនមែនកើតពីខ្ញុំតែម្នាក់ទេ» នាងខ្សឹប។
«ដីកំពុងបើក។»
២. ពងក្រោមផ្ទះ
ប្តីយកចង្កៀងចុះក្រោម។
កម្រាលឈើមួយផ្នែកបានរើចេញ។
នៅក្នុងភក់ខាងក្រោម មានពង។
មិនមែនបីទៀតទេ។
មានច្រើន។
ពងតូចៗពណ៌សប្រផេះ សើមដោយទឹកខ្មៅ។
ខ្លះនៅស្ងាត់។
ខ្លះកំពុងរញ្ជួយ។
ខ្លះមានស្នាមប្រេះ។
ប្តីថយក្រោយ។
«វាមានប៉ុន្មាន?»
«កុំរាប់» នាងនីនិយាយ។
«ហេតុអ្វី?»
«ព្រោះខ្ញុំមិនចង់ដឹងថា តើវាមានប៉ុន្មានទេ។»
នាងឈរឡើងយឺតៗ។
សំឡេងមួយលាន់ពីក្នុងពងដែលនៅជិតបំផុត។
ក្រិច។
សំបកបែក។
មានក្បាលតូចមួយលេចចេញ។
ស្បែកវាសើម និងស្រអាប់។
ភ្នែកនៅតែបិទ។
វារើបបូរមាត់ដូចកំពុងស្វែងរកក្លិន។
នាងនីលុតជង្គង់។
សត្វតូចនោះបែរក្បាលមករកនាង។
វាមិនស៊ូស។
វាគ្រាន់តែបញ្ចេញសំឡេងស្រាលមួយ—
ដូចកូនកំពុងស្វែងរកម្តាយ។
៣. ដៃតូច
នាងនីលាតដៃ។
ម្រាមដៃនាងមានស្នាមជញ្ជីងតាមកែង។
សត្វតូចនោះរើមកជិត។
ប្តីមិននិយាយអ្វី។
វាដាក់ក្បាលលើបាតដៃនាង។
ត្រជាក់។
សើម។
ហើយកំពុងញ័រ។
នាងនីភ្ញាក់ផ្អើល។
មិនមែនដោយសារខ្លាចវាទេ។
ដោយសារអារម្មណ៍មួយដែលនាងមិនបានរំពឹង។
សេចក្តីស្រឡាញ់។
វាកើតឡើងមុនការគិត។
នាងលើកសត្វតូចនោះឡើង។
«កូន...»
ពាក្យនេះចេញពីមាត់នាងដោយធម្មជាតិ។
ប្តីមើលនាង។
«វាស្គាល់ឯង។»
នាងងក់ក្បាល។
«ខ្ញុំក៏ស្គាល់វា។»
ក្រោមផ្ទះ ពងផ្សេងៗចាប់ផ្តើមរញ្ជួយ។
មួយ។
បី។
ប្រាំ។
បន្ទាប់មករាប់មិនអស់។
នាងនីអោនក្បាលទៅសត្វតូចក្នុងដៃ។
«កុំភ័យ។»
វាបើកភ្នែក។
ភ្នែកតូចមួយគូមានពណ៌ស្វាយស្រាល។
នាងនីឈប់ដកដង្ហើម។
៤. កូនដែលមិនដូចគេ
កូនដំបូងមិនដូចសត្វផ្សេងទៀតទេ។
វាមិនរត់ចូលភក់ភ្លាម។
វាមើលនាង។
ដូចជាកំពុងស្តាប់។
បន្ទាប់មកវាបែរក្បាលទៅរកប្តី។
ប្តីថយមួយជំហាន។
វាមិនវាយប្រហារ។
វាគ្រាន់តែមើល។
នាងនីនិយាយ៖
«កុំខ្លាចគាត់។»
កូននោះបែរមកនាងវិញ។
សក់របស់នាងនីលេចចេញពីក្រោយស្មា។
ខ្សែមួយរើចុះលើដៃ។
កូននោះលើកក្បាលតាម។
វាសម្លឹងសក់។
សក់ក៏រើឆ្លើយ។
ប្តីខ្សឹប៖
«វាដឹង។»
«អ្វី?»
«ថាឯងជាម្តាយ។»
នាងនីមិនឆ្លើយ។
ព្រោះនៅខាងក្នុងខ្លួននាង—
ការឈឺចាប់មួយទៀតកំពុងចាប់ផ្តើម។
៥. ពូជចេញពីខ្លួន
នាងនីស្រែក។
ប្តីចាប់ស្មានាង។
«នាងនី!»
«កុំចាប់ខ្ញុំ!»
គាត់ដកដៃភ្លាម។
នាងលុតជង្គង់។
រាងកាយនាងកំពុងធ្វើអ្វីមួយដែលគំនិតមិនអាចបញ្ជាបាន។
សំឡេងកកិតនៅក្នុងពោះកាន់តែច្បាស់។
បន្ទាប់មក—
ភាពស្ងាត់។
មួយភ្លែត។
នាងនីដកដង្ហើម។
ហើយអ្វីមួយតូចមួយបានលេចចេញពីក្រោមសម្លៀកបំពាក់របស់នាងចូលទៅក្នុងភក់។
វាមិនមែនជាកំណើតដូចកូនមនុស្សទេ។
វាជាពងដែលសើមដោយឈាម និងទឹកខ្មៅ។
វាធ្លាក់លើដី។
ផ្លឹប។
នាងនីមើលវា។
ប្តីមិនហ៊ានចូលជិត។
សំបកពងរើ។
នាងនីដាក់ដៃលើវា។
«ខ្ញុំនៅទីនេះ។»
សំបកបែក។
កូនមួយទៀតលេចចេញ។
៦. ភ្នែកស្វាយ
ក្រៅផ្ទះ សំឡេងពស់កាន់តែច្រើន។
វាមិនមែនជាសំឡេងស៊ូសធម្មតាទេ។
វាដូចជាការឆ្លើយតប។
កូនដែលទើបកើតលើកក្បាល។
ពស់នៅក្រៅផ្ទះលើកក្បាលតាម។
កូនមួយទៀតចេញពីពង។
បន្ទាប់មកមួយទៀត។
ពួកវាចាប់ផ្តើមរើជុំវិញនាងនី។
មិនមែនជាក្រុមដែលកំពុងស្វែងរកអាហារ។
ពួកវាកំពុងស្វែងរកក្លិន។
សំឡេង។
ឈាម។
ម្តាយ។
នាងនីអង្គុយនៅកណ្តាលពួកវា។
សក់របស់នាងរើយឺតៗ។
មួយខ្សែប៉ះក្បាលកូនតូច។
វាមិនខ្លាចទេ។
ប្តីមើលទិដ្ឋភាពនោះ។
គាត់មិនអាចនិយាយថា វាជាជំងឺទៀតទេ។
ក៏មិនអាចនិយាយថា វាជាអ្វីដែលគាត់អាចកាប់បានដែរ។
វាជាកំណើត។
៧. ម្តាយនិយាយ
នាងនីមើលកូនទាំងនោះ។
«កុំទៅភូមិ។»
សំឡេងស៊ូសនៅជុំវិញផ្ទះឈប់។
នាងបន្ត៖
«នៅទីនេះ។»
ពស់មួយក្បាលនៅមាត់ទ្វារបែរក្បាល។
កូនតូចៗនៅជុំវិញនាងស្ងាត់។
បន្ទាប់មកពីក្រោមដី—
តុក។
នាងដាក់ដៃលើភក់។
«កុំឆ្លងទៅកន្លែងដែលមានមនុស្ស។»
សំឡេងស៊ូសតូចៗឆ្លើយជុំវិញផ្ទះ។
ពួកវាថយចេញពីមាត់ទ្វារ។
ប្តីសួរ៖
«ឯងអាចបញ្ជាពួកវា?»
នាងនីមើលគាត់។
«ខ្ញុំមិនដឹង។»
នាងមើលកូនក្នុងដៃ។
«តែខ្ញុំអាចនិយាយជាមួយពួកវា។»
៨. អ្វីដែលកេងកងមើលឃើញ
នៅលើទឹកខាងក្រោយផ្ទះ មានរង្វង់មួយកើតឡើង។
បន្ទាប់មករូបកេងកងលេចឡើង។
គ្មានពាក្យ។
គ្មានការគំរាម។
មានតែភ្នែកពណ៌ស្វាយ។
នាងនីមើលទៅទឹក។
«វាកើតហើយ» កេងកងនិយាយ។
នាងមិនឆ្លើយ។
«ឈាមបានបន្ត។»
«វាជាកូនរបស់ខ្ញុំ។»
«វាជាឈាមរបស់ខ្ញុំ។»
នាងនីមើលកូនដែលកំពុងដេកលើដៃ។
«ឈាមរបស់អ្នកមិនប្រាប់ថា វាត្រូវក្លាយជាអ្វីទេ។»
កេងកងស្ងាត់។
បន្ទាប់មកនិយាយ៖
«វានឹងចងចាំ។»
«អ្វី?»
«ក្លិន។»
រូបក្នុងទឹករលក។
«ទឹក។»
រលកមួយទៀត។
«ដី។»
បន្ទាប់មកបាត់។
នាងនីនៅស្ងៀម។
នាងយល់ថា កូនទាំងនេះមិនទទួលបានចំណេះដឹងរបស់កេងកងទាំងអស់ទេ។
ពួកវាទទួលបានអ្វីដែលរាងកាយចងចាំ។
៩. កូនមួយដែលមើល
ពេលយប់ជិតចូលកណ្ដាល កូនភាគច្រើនបានរអិលចូលភក់។
មួយចំនួននៅក្រោមផ្ទះ។
មួយចំនួនទៅជិតទឹក។
ពួកវាមិនវាយប្រហារមនុស្ស។
មិនទាន់។
ប៉ុន្តែកូនដំបូងនៅតែជិតនាងនី។
វាមើលមនុស្សពីរនាក់នៅក្នុងផ្ទះ។
ម្តាយ។
បុរស។
វាមើលយូរ។
បន្ទាប់មកវាដាក់ក្បាលលើដៃនាង។
ភ្នែកពណ៌ស្វាយរបស់វាបើកធំឡើង។
នាងនីមានអារម្មណ៍ថា មានអ្វីមួយនៅក្នុងភ្នែកតូចនោះមិនដូចកូនដទៃ។
មិនមែនការយល់ដឹងពេញលេញទេ។
គ្រាន់តែ—
ការមើល។
ការចងចាំ។
ការស្គាល់។
នាងខ្សឹប៖
«ឯងមិនចាំបាច់ដូចខ្ញុំទេ។»
កូននោះមិនឆ្លើយ។
សក់មួយខ្សែរបស់នាងរើទៅប៉ះក្បាលវា។
ហើយវាបិទភ្នែក។
១០. កំណើតទីពីរ
ស្រាប់តែសំឡេងស្រែកមួយលាន់ចេញពីផ្ទះជិតខាង។
«ពស់!»
ប្តីងាកទៅទ្វារ។
នាងនីក៏ងាក។
ក្រៅផ្ទះ មានពស់ជាច្រើនកំពុងឆ្លងផ្លូវ។
ពួកវាមិនចូលផ្ទះនោះទេ។
ពួកវាកំពុងរត់ទៅវាល។
ទៅកាន់កន្លែងដែលឈាមកំពុងហូរ។
នាងនីដឹងភ្លាម។
ការកើតនៅក្រោមផ្ទះរបស់នាងមិនមែនជាចុងបញ្ចប់ទេ។
វាគ្រាន់តែជាការបើកទ្វារ។
ក្រោមភូមិ—
រន្ធមួយទៀតបើក។
ក្រិច។
ហើយក្នុងរន្ធនោះ—
មានភ្នែកពណ៌ស្វាយមួយគូបើកឡើង។
នាងនីកាន់កូនតូចក្នុងដៃ។
នាងមិនដឹងថាវានឹងក្លាយជាអ្វី។
នាងមិនដឹងថាវានឹងស្រឡាញ់ ឬស្អប់មនុស្ស។
នាងមិនដឹងថាឈាមរបស់កេងកងនឹងហៅវាត្រឡប់ទៅឫសនៅថ្ងៃណា។
ប៉ុន្តែនាងដឹងរឿងមួយ។
នាងជាម្តាយរបស់វា។
ហើយយប់នេះ—
នាងនឹងមិនទុកវាឱ្យកើតមកតែម្នាក់ឯងទេ។
នៅឆ្ងាយពីផ្ទះ—
ក្រោមដើមឈើចាស់—
សំបកពងមួយធំចាប់ផ្តើមប្រេះ។
ក្រិច។
ក្រិច។
ហើយអ្វីដែលនៅខាងក្នុង—
មានភ្នែកពណ៌ស្វាយដូចគ្នា។