ពស់កេងកង · Chapter 25
ជំពូកទី ២៥ — ឈាមចូលដី
The Serpent's Brood
# ជំពូកទី ២៥ — ឈាមចូលដី
ពេលព្រឹកមិនទាន់ភ្លឺល្អ ភូមិបានបាត់សំឡេងសត្វស្លាប។
នៅតាមផ្លូវដី មានតែសម្លេងទឹកហូរតិចៗពីក្រោមភក់។
នាងនីឈរនៅមុខផ្ទះ ហើយដាក់បាតដៃលើដី។
ត្រជាក់។
បន្ទាប់មក ក្តៅ។
មួយភ្លែតក្រោយ ស្នាមក្តៅនោះរត់ចេញពីចុងម្រាមដៃទៅកាន់កដៃ រួចឡើងតាមដៃដូចសរសៃមួយកំពុងរស់នៅក្រោមស្បែក។
នាងបិទភ្នែក។
នាងឮ។
មិនមែនត្រចៀកទេ។
ក្រោមដី។
ទឹកកំពុងហូរ។
ឫសកំពុងផ្លាស់ទី។
ហើយមានអ្វីជាច្រើនកំពុងវារតាមផ្លូវដែលឈាមបានបើក។
«វាមកដល់ហើយ...» នាងនិយាយ។
ប្តីដែលកំពុងជួយមនុស្សនៅជិតផ្ទះងាកមក។
«អ្វី?»
នាងមិនឆ្លើយ។
ដីនៅក្រោមជើងគាត់ញ័រម្តង។
តិចណាស់។
ប៉ុន្តែគ្រប់គ្រាន់ឱ្យគាត់ដឹងថា វាមិនមែនជាការស្រមៃរបស់នាងទេ។
---
១. ផ្លូវក្រោមដី
ស្នាមខ្មៅមួយបានលេចឡើងកណ្តាលស្រែ។
ដំបូងវាមានទំហំត្រឹមម្រាមដៃ។
បន្ទាប់មកភក់ជុំវិញវាចាប់ផ្តើមសើម។
ទឹកពណ៌ខ្មៅហូរចេញយឺតៗ។
អ្នកភូមិដែលនៅជិតបានថយក្រោយ។
«កុំប៉ះ!» អ្នកចាស់ស្រែក។
មិនទាន់ដល់ពេលពួកគេចាកចេញ រន្ធមួយទៀតបានបើកនៅក្រោមផ្ទះទំនេរ។
ហើយមួយទៀតនៅជិតអណ្ដូង។
ហើយមួយទៀតនៅតាមផ្លូវទៅវត្ត។
វាមិនដូចរន្ធដែលសត្វជីកទេ។
វាដូចជាដីកំពុងបើកមាត់។
ប្តីរបស់នាងនីបានយកក្មេងពីរនាក់ចេញពីផ្ទះមួយដែលជញ្ជាំងកំពុងរញ្ជួយ។
«ឡើងទៅកន្លែងខ្ពស់! កុំដើរលើកន្លែងដែលទឹកខ្មៅហូរ!»
គាត់មិនបានកាន់ពូថៅទៀតទេ។
គាត់កាន់តែច្រើនជាងមុន—ដៃរបស់ក្មេងម្នាក់។
នាងនីឃើញគាត់ពីចម្ងាយ។
អ្វីមួយនៅក្នុងចិត្តនាងឈឺ។
មិនមែនដោយសារខ្លាចទេ។
ដោយសារនាងចាប់ផ្តើមយល់ថា បុរសម្នាក់ដែលធ្លាប់គិតថាការការពារមានន័យថា កាន់អ្វីៗឱ្យជាប់ កំពុងរៀនថា ពេលខ្លះការការពារមានន័យថា ដឹកមនុស្សចេញពីគ្រោះថ្នាក់ ហើយទុកឱ្យអ្វីផ្សេងជ្រើសផ្លូវរបស់ខ្លួន។
---
២. ពិធីដែលអាចទិញបានតែពេល
អ្នកចាស់បានយកខ្សែក្រហម ទឹកដែលបានសូត្រធម៌ អង្ករ និងផ្កាមកដាក់នៅតាមចំណុចដែលដីបែក។
គាត់មិនបាននិយាយថា វាអាចបញ្ឈប់អ្វីបានទេ។
«វាមិនមែនជាអាវុធ» គាត់និយាយ។ «វាគ្រាន់តែប្រាប់មនុស្សឱ្យចាំថា កុំបន្ថែមឈាមទៅក្នុងដី។»
គាត់ចងខ្សែក្រហមនៅមុខផ្ទះមួយ។
ទឹកសូត្រធម៌ត្រូវបានប្រោះជុំវិញជញ្ជាំង។
អង្ករត្រូវបានដាក់ជាបន្ទាត់។
ផ្កាត្រូវបានដាក់នៅមាត់ទឹក។
មួយភ្លែត សំឡេងក្រោមដីស្ងាត់។
មនុស្សខ្លះដកដង្ហើមធូរ។
អ្នកចាស់ក៏មិនញញឹម។
«កុំច្រឡំភាពស្ងាត់ជាជ័យជម្នះ»។
ពីក្រោមដី មានសំឡេងតូចមួយ។
តុក។
ខ្សែក្រហមមួយខ្សែញ័រ។
«វាផ្អាកបានតែបន្តិច» គាត់និយាយ។
«ហេតុអ្វី?» មនុស្សម្នាក់សួរ។
អ្នកចាស់មើលទៅភក់។
«ព្រោះឈាមបានចូលផ្លូវហើយ។»
---
៣. ម្តាយឮគ្រប់យ៉ាង
នាងនីមិនអាចនៅឆ្ងាយពីដីបានទៀត។
ពេលនាងដាក់ដៃលើភក់ នាងឮសម្លេងដែលមនុស្សផ្សេងមិនឮ។
ក្មេងយំ។
ទ្វារបិទ។
មនុស្សរត់។
ទឹកហូរ។
ពស់វារឆ្លងកាត់ឫស។
ហើយនៅជ្រៅជាងនេះ មានចលនាធំមួយដែលមិនមែនជាពស់តូចៗ។
នាងដកដៃចេញ។
«កេងកង...» នាងខ្សឹប។
គ្មានចម្លើយពីមាត់ទឹក។
ប៉ុន្តែទឹកនៅជិតផ្ទះរលកបីដង។
«ឈាមបានទៅដល់ហើយ» សំឡេងវាមកពីក្នុងទឹក។
«ខ្ញុំដឹង»។
«វានឹងបន្ត»។
នាងសម្លឹងទៅភក់។
«មិនមែនតាមដែលអ្នកចង់ទេ»។
ភាពស្ងាត់។
«ឈាមរបស់ឯងនៅក្នុងវា»។
«ហើយវានឹងរៀនថា ឈាមមិនមែនជាម្ចាស់របស់វាទេ»។
ទឹកស្ងាត់វិញ។
កេងកងមិនឆ្លើយ។
នាងដឹងថា វាមិនចាំបាច់ឈ្លោះជាមួយនាងទេ។
អ្វីដែលវាត្រូវការ គឺពេល។
---
៤. កូនដែលមើល
នៅជិតជញ្ជាំងផ្ទះ កូនពស់ភ្នែកពណ៌ស្វាយដែលកើតមុនគេបានលើកក្បាល។
វាមិនដូចពស់ផ្សេងទេ។
វាមិនរត់តាមក្លិនឈាមដោយងងឹតងងុល។
វាឈប់។
ស្តាប់។
ដី។
ទឹក។
ឫស។
បន្ទាប់មកវាមើលទៅនាងនី។
នាងនីលុតជង្គង់។
«កូន... កុំទៅ»។
កូនពស់មិនចូលជិត។
វាគ្រាន់តែមើលនាង។
នៅក្នុងភ្នែកពណ៌ស្វាយនោះ មានអ្វីមួយដូចការចងចាំដែលមិនទាន់ក្លាយជារូបភាព។
ដៃ។
ក្លិនឈាម។
សម្លេងម្តាយ។
ភាពកក់ក្តៅ។
ហើយក្រោមអ្វីៗទាំងនោះ មានក្លិនដីចាស់មួយ។
កេងកង។
កូនពស់ងាកទៅរកស្វា។
បន្ទាប់មកងាកមកនាងវិញ។
នាងនីយល់តែបន្តិច។
វាមិនទាន់ដឹងថាខ្លួនជាអ្វីទេ។
ប៉ុន្តែវាកំពុងរៀន។
---
៥. មាត់ភូមិបើក
ពេលថ្ងៃលិច រន្ធទីដប់បានបើក។
វាមិននៅក្នុងស្វាទេ។
វានៅកណ្តាលភូមិ។
ទឹកខ្មៅហូរឡើងពីក្រោមផ្លូវ ហើយនាំក្លិនស្អុយនៃដីបុរាណមកជាមួយ។
មនុស្សស្រែក។
ពស់តូចៗចាប់ផ្តើមចេញ។
មួយ។
ពីរ។
ដប់។
បន្ទាប់មកច្រើនពេកសម្រាប់ការរាប់។
ពួកវាមិនទាន់វាយប្រហារ។
វាគ្រាន់តែវារ។
តាមផ្លូវ។
តាមស្រែ។
ចូលក្នុងប្រឡាយ។
ចេញពីរន្ធ។
ដូចជាឈាមកំពុងបង្រៀនដីឱ្យមានសរសៃឈាមថ្មី។
ប្តីរបស់នាងនីឈរនៅមុខក្រុមមនុស្សដែលកំពុងរត់។
«កុំត្រឡប់ទៅយករបស់!» គាត់ស្រែក។ «យកតែកូន និងមនុស្សចាស់!»
មនុស្សម្នាក់សួរ៖
«ហើយប្រពន្ធឯង?»
គាត់ស្ងាត់មួយភ្លែត។
«នាងនឹងមកពេលនាងអាចមកបាន។»
គាត់មិននិយាយថា គាត់ចង់ទៅយកនាង។
ប៉ុន្តែគាត់ក៏ដឹងថា ការបង្ខំនាងឱ្យចាកចេញ មិនមែនជាការសង្គ្រោះទេ។
---
៦. ឈាម
នៅក្រោមដើមឈើបុរាណ ឫសមួយបានបែក។
ឈាមខ្មៅហូរចេញ។
វាមិនហូរទៅកាន់បឹងទេ។
វាចូលដី។
រត់តាមឫស។
បំបែកជាខ្សែតូចៗរាប់សិប។
ហើយខ្សែទាំងនោះបន្តទៅកាន់ភូមិ។
នាងនីបានឮវាទាំងអស់។
នាងដួលជង្គង់។
ដៃទាំងពីរចុចលើភក់។
សម្លេងច្រើនពេកបានចូលក្នុងក្បាល។
តុក។
តុក។
តុក។
សំឡេងពស់។
សំឡេងមនុស្ស។
សំឡេងទឹក។
សំឡេងដីបែក។
នាងស្រែកមិនចេញ។
ប្តីរត់មកដល់ ហើយចាប់ស្មានាង។
«នាងនី!»
នាងបើកភ្នែក។
«វាមិនមែនកំពុងហៅពស់ទេ»។
«អ្វី?»
«វាកំពុងបង្រៀនផ្លូវឱ្យពួកវា»។
គាត់មើលទៅដី។
រន្ធមួយបានបើកនៅចម្ងាយមិនដល់ដប់ជំហាន។
ពស់មួយក្បាលលូនចេញ។
វាមិនមករកពួកគេ។
វាបែរទៅខាងស្វា។
នាងនីយល់។
អ្វីដែលកំពុងកើតឡើង មិនមែនជាការវាយប្រហារតែមួយ។
វាជាកំណើតនៃបណ្តាញ។
---
៧. មុនរាត្រី
ពេលយប់ចូលមក ភូមិបានបាត់ផ្លូវជាច្រើន។
ភ្លើងតូចៗនៅតាមផ្ទះកំពុងរលត់ម្តងមួយៗ។
មនុស្សដែលនៅសល់បានឡើងទៅកន្លែងខ្ពស់។
នាងនីឈរនៅមុខផ្ទះ។
ប្តីនៅក្បែរនាង។
គាត់មើលទៅពោះនាង។
«វានឹងកើតយប់នេះឬ?»
នាងមិនដឹង។
ប៉ុន្តែចលនានៅក្នុងខ្លួនបានចាប់ផ្តើមវិញ។
មួយ។
ពីរ។
បី។
បន្ទាប់មកជាច្រើន។
នាងដាក់ដៃលើពោះ។
«កុំខ្លាច» នាងនិយាយ។
នាងមិនប្រាកដថាកំពុងនិយាយទៅកាន់កូន ឬទៅកាន់ខ្លួនឯងទេ។
ប្តីមើលនាង។
«ខ្ញុំនឹងនៅទីនេះ»។
នាងងាកមើលគាត់។
ពេលនេះ នាងមិនប្រាប់ឱ្យគាត់ទៅទេ។
«បើអ្នកនៅ... កុំបង្ខំខ្ញុំ»។
គាត់ងក់ក្បាល។
«ខ្ញុំនឹងមិនបង្ខំទៀតទេ»។
នៅក្រោមផ្ទះ មានសំឡេងសំបករឹងប៉ះគ្នា។
តុក។
តុក។
តុក។
នាងនីដកដង្ហើមយឺតៗ។
នៅឆ្ងាយ ដើមឈើបុរាណបញ្ចេញសំឡេងឫសបាក់មួយដង។
ក្រាក់។
ហើយភ្លាមៗនោះ រន្ធរាប់សិបនៅជុំវិញភូមិបានបើកក្នុងពេលតែមួយ។
មនុស្សដែលនៅលើទីខ្ពស់មើលចុះ។
ពស់រាប់មិនអស់កំពុងលូនចេញពីដី។
នាងនីបិទភ្នែក។
នៅក្នុងភាពងងឹត នាងឮសំឡេងកេងកងម្តងទៀត។
«ឈាមបានទៅដល់ហើយ»។
នាងឆ្លើយដោយសំឡេងស្ងប់ជាងមុន។
«ប៉ុន្តែវាមិនបានទៅដល់អ្នកទេ»។
បន្ទាប់មក នាងបើកភ្នែក។
នៅជិតជើងនាង កូនពស់ភ្នែកពណ៌ស្វាយកំពុងសម្លឹងទៅកាន់ភាពងងឹត។
ហើយនៅក្រោមដី—
អ្វីមួយធំជាងវាកំពុងភ្ញាក់។