ពស់កេងកង · Chapter 26
ជំពូកទី ២៦ — រាត្រីពស់
The Serpent's Brood
# ជំពូកទី ២៦ — រាត្រីពស់
យប់នោះ ភូមិមិនមានផ្លូវទៀតទេ។
មានតែភក់។
ទឹក។
និងសំឡេងអ្វីមួយកំពុងរអិលនៅក្រោមដី។
តុក។
សំឡេងមួយកើតឡើងក្រោមផ្ទះ។
បន្ទាប់មកមួយទៀតនៅក្រោមផ្លូវ។
តុក។
ហើយបន្ទាប់មក—
ក្រិច។
ដីបែក។
១. រន្ធ
ប្តីរត់ចេញពីផ្ទះមួយដែលគាត់ទើបជួយនាំក្មេងពីរនាក់ចេញ។
ម្តាយរបស់ក្មេងកំពុងយំ។
«វានៅក្រោមផ្ទះ!»
គាត់មិនបានឆ្លើយ។
គាត់គ្រាន់តែចាប់ដៃក្មេងម្នាក់ ហើយបញ្ជូនទៅកាន់ផ្លូវខ្ពស់ជាង។
តែផ្លូវនោះក៏ចាប់ផ្តើមរញ្ជួយ។
នៅចំពោះមុខគាត់ រន្ធតូចមួយបើកឡើងក្នុងភក់។
ពស់មួយក្បាលលេចក្បាលចេញ។
វាឈប់។
មើលគាត់។
ប្តីលើកដំបង។
ពស់មិនវាយប្រហារ។
វាបែរក្បាលទៅផ្លូវមួយផ្សេងទៀត។
បន្ទាប់មកវារអិលចេញ។
គាត់ទើបយល់ថា ពស់មិនកំពុងស្វែងរកមនុស្សទេ។
ពួកវាកំពុងស្វែងរកផ្លូវ។
២. ភូមិចាប់ផ្តើមបែក
សំឡេងស្រែកលាន់ពីគ្រប់ទិស។
«បិទទ្វារ!»
«យកកូនចេញ!»
«កុំចូលវាល!»
«ភ្លើង! យកភ្លើងមក!»
មនុស្សរត់ដោយមិនដឹងថាត្រូវរត់ទៅណា។
ផ្ទះមួយមានទឹកខ្មៅហូរចេញពីក្រោមជណ្តើរ។
ផ្ទះមួយទៀតមានពស់តូចៗលេចចេញពីចន្លោះកម្រាល។
នៅជិតស្រះទឹក ស្ត្រីម្នាក់ឈរជាប់កូន ហើយមិនហ៊ានដកជើងចេញពីកន្លែងដែលនាងឈរ។
ដីក្រោមជើងនាងកំពុងកម្រើក។
ប្តីរត់ទៅរកនាង។
«កុំរត់ចូលវាល! មកផ្លូវនេះ!»
«តែពស់—»
«វាមិនទាន់វាយទេ។ ដើរតាមខ្ញុំ!»
គាត់និយាយដូចជាខ្លួនឯងជឿពាក្យនោះ។
តែគាត់មិនប្រាកដទេ។
គាត់គ្រាន់តែដឹងថា ការឈរនៅទីនោះអាក្រក់ជាងការរត់។
៣. ភ្លើង
អ្នកភូមិមួយចំនួនចាប់ផ្តើមដុតភ្លើង។
ពន្លឺក្រហមរបស់វារីកតាមផ្លូវ។
ពស់តូចៗថយក្រោយពីភ្លើង។
មនុស្សស្រែកដោយមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនបានរកឃើញអ្វីដែលអាចប្រឆាំងបាន។
ប៉ុន្តែពីក្រោមដី—
តុក។
រន្ធថ្មីបើកនៅខាងក្រោយពួកគេ។
ពស់ធំមួយលេចចេញ។
វាមិនខ្លាចភ្លើងទេ។
វាគ្រាន់តែឆ្លងកាត់ពន្លឺ ហើយបាត់ចូលក្នុងស្មៅសើម។
បុរសម្នាក់លើកពិល។
«វាមិនខ្លាច!»
អ្នកចាស់ដែលនៅក្បែរគាត់និយាយ៖
«ភ្លើងការពារមនុស្សពីពស់តូច។»
គាត់មើលទៅដីដែលកំពុងបែក។
«តែមិនការពារពីអ្វីដែលនៅក្រោមដីទេ។»
គ្មានអ្នកណាសួរថា «អ្វី»។
ព្រោះគ្រប់គ្នាកំពុងឮវា។
ដីកំពុងដកដង្ហើម។
៤. នាងនីឮភូមិ
នៅក្នុងផ្ទះ នាងនីអង្គុយក្បែរកូនៗ។
សក់របស់នាងរើដោយខ្លួនឯង។
មិនមែនទៅរកសំឡេងមួយទៀតទេ។
វាកំពុងតាមសំឡេងជាច្រើន។
កុមារយំ។
ទ្វារបិទ។
ជើងមនុស្សរត់។
ទឹកហូរ។
ពស់រអិលតាមភក់។
ហើយក្រោមសំឡេងទាំងអស់នោះ—
ឫស។
នាងដាក់បាតដៃលើដី។
ភាពត្រជាក់ឡើងតាមដៃ។
ភ្លាមៗ នាងឃើញអ្វីមួយមិនមែនជារូបភាពទេ។
វាជាអារម្មណ៍។
ដីមួយកន្លែង។
រន្ធមួយ។
ក្លិនឈាម។
ពស់ជាច្រើនកំពុងឆ្លងកាត់។
បន្ទាប់មកកន្លែងមួយទៀត។
ផ្ទះ។
មនុស្ស។
ភ័យខ្លាច។
នាងដកដៃចេញ។
«ពួកវាឮ...»
ប្តីដែលទើបត្រឡប់មកសួរ៖
«ឮអ្វី?»
«ភូមិ។»
គាត់ស្ងាត់។
នាងមើលកូនក្នុងដៃ។
«ពួកវាឮមនុស្សគ្រប់គ្នា។»
៥. ឈាមនៅក្រោមផ្លូវ
នៅខាងកើតភូមិ ដីមួយផ្នែកបានលិច។
អ្នកចាស់យកខ្សែក្រហមចងជាប់បង្គោលមួយ។
គាត់ប្រោះទឹកដែលបានរៀបចំតាមព្រំ។
ដាក់អង្ករនិងផ្កានៅជិតសញ្ញាចាស់។
«កុំស្រែក» គាត់ប្រាប់អ្នកដែលនៅជុំវិញ។
«កុំចាក់ឈាមចូលដី។»
មនុស្សម្នាក់សួរ៖
«វានឹងបិទវាទេ?»
អ្នកចាស់មិនឆ្លើយភ្លាម។
គាត់មើលទឹកខ្មៅដែលកំពុងជ្រាបតាមដី។
«វាអាចឱ្យយើងមានពេល។»
«ប៉ុន្មាន?»
«មិនដឹង។»
ខ្សែក្រហមញ័រដោយគ្មានខ្យល់។
ពីក្រោមវា មានសំឡេងស៊ូស។
អ្នកចាស់ដកដង្ហើម។
«កុំឱ្យអ្នកណាគិតថា យើងកំពុងឈ្នះ។»
៦. ប្តីឈប់ប្រយុទ្ធ
ប្តីរត់ពីផ្ទះមួយទៅផ្ទះមួយ។
គាត់មិនសួរថា អ្នកណាជឿលើកេងកងទៀតទេ។
គាត់សួរតែ៖
«មានអ្នកណានៅខាងក្នុង?»
«កូននៅឯណា?»
«អ្នកចាស់ដើរបានទេ?»
«ផ្លូវណាខ្ពស់ជាង?»
បុរសម្នាក់ដែលធ្លាប់ចង់កាប់ឫស ឈរមើលគាត់។
«ឯងមិនទៅរកប្រពន្ធឯងទេ?»
ប្តីឈប់។
គាត់មើលទៅផ្ទះរបស់ខ្លួននៅចម្ងាយ។
«ខ្ញុំនឹងទៅ។»
«ហេតុអ្វីមិនទៅឥឡូវ?»
គាត់មើលក្មេងដែលកំពុងត្រូវម្តាយកាន់។
«ព្រោះពួកគេក៏មានប្រពន្ធ និងកូនដែរ។»
គាត់ងាកចេញ។
លើកនេះ គាត់មិនកាន់ពូថៅទេ។
គាត់កាន់ដៃក្មេង។
៧. ម្តាយហៅ
នាងនីឈរនៅមាត់ផ្ទះ។
ពស់ជាច្រើននៅក្នុងភក់។
ខ្លះតូច។
ខ្លះធំ។
ពួកវាឈប់នៅពេលនាងចេញ។
នាងលើកកូនភ្នែកស្វាយឡើង។
កូននោះមើលនាង។
មិនភ័យ។
នាងនិយាយទៅកាន់ពស់៖
«កុំទៅខាងជើង។»
ពស់មួយចំនួនឈប់។
«កុំទៅកន្លែងមានក្មេង។»
សំឡេងស៊ូសថយចុះ។
នាងនីបិទភ្នែក។
នាងមិនអាចបញ្ជាពួកវាទាំងអស់បានទេ។
នាងគ្រាន់តែអាចបញ្ជូនអ្វីមួយតាមឈាម។
តាមក្លិន។
តាមអ្វីដែលនាងមិនយល់។
«ត្រឡប់ទៅភក់។»
ពស់មួយក្បាលបែរក្បាលទៅភាគខាងជើង។
នាងបើកភ្នែក។
«អត់...»
វាមិនស្តាប់។
វាឆ្លងកាត់ព្រំខ្សែក្រហម។
នាងដឹងភ្លាម។
អ្វីដែលកំពុងរាលដាល មិនមែនសុទ្ធតែជាកូនរបស់នាងទេ។
វាមានអ្វីមួយធំជាងនេះកំពុងទាញពួកវា។
៨. ភ្នែកក្រោមផ្ទះ
កូនភ្នែកស្វាយរើមកជិតជើងនាង។
វាលើកក្បាល។
សក់របស់នាងមួយខ្សែធ្លាក់ចុះប៉ះវា។
ភ្លាមៗ នាងនីឮសំឡេងមួយនៅក្នុងខ្លួន។
មិនមែនពាក្យ។
ជាក្លិន។
ទឹកត្រជាក់។
ដីសើម។
ឈាម។
និងដើមឈើធំមួយ។
កូនភ្នែកស្វាយក៏ស្ងប់។
វាមើលទៅក្រោមផ្ទះ។
នាងនីតាមភ្នែកវា។
កម្រាលឈើកំពុងឡើងចុះយឺតៗ។
ដូចទ្រូងរបស់អ្វីមួយកំពុងដកដង្ហើម។
«ប្តី...»
គាត់មកឈរជិតនាង។
«អ្វី?»
នាងចង្អុលទៅដី។
«វាមិនមែនត្រឹមតែពស់ទេ។»
៩. ដីបើក
សំឡេងធំមួយលាន់ពីកណ្ដាលភូមិ។
ក្រក—ក្រិច!
ផ្លូវបែកជាពីរ។
មនុស្សស្រែក។
ទឹកខ្មៅផ្ទុះឡើងពីក្រោមដី។
មិនខ្ពស់។
តែគ្រប់គ្រាន់ឱ្យក្លិនស្អុយរបស់វារីកពេញខ្យល់។
បន្ទាប់មក—
ពស់។
មួយ។
ដប់។
រាប់សិប។
ពួកវាចេញពីរន្ធដូចទឹកហូរ។
អ្នកភូមិរត់។
ភ្លើងធ្លាក់លើភក់។
មនុស្សម្នាក់ជំពប់ជើង។
ប្តីរត់ទៅជួយ។
គាត់លើកបុរសនោះឡើង មុនពេលពស់ជាច្រើនរអិលឆ្លងកាត់កន្លែងដែលគាត់ទើបដួល។
«ទៅ!»
បុរសនោះមើលគាត់។
«ឯងវិញ?»
«ខ្ញុំទៅរកប្រពន្ធខ្ញុំ។»
១០. រាត្រីដែលភូមិបាត់ឈ្មោះ
នៅក្នុងរយៈពេលមិនយូរ ផ្លូវដែលមនុស្សស្គាល់បានក្លាយជាផ្លូវភក់។
របងឈើត្រូវបានពស់ឆ្លងកាត់។
ស្រះទឹកមានរលកដោយគ្មានខ្យល់។
ស្រូវដែលទើបដុះត្រូវបានទឹកខ្មៅជ្រាបចូលតាមឫស។
នៅជិតទីសក្ការៈតូចរបស់ភូមិ ខ្សែអំបោះការពារមួយខ្សែបានធ្លាក់ចុះ។
អ្នកចាស់ឈរមើល។
គាត់មិនរត់។
គាត់គ្រាន់តែខ្សឹប៖
«យើងយឺតពេកហើយ។»
ពីក្រោមដី—
សំឡេងរាប់មិនអស់ឆ្លើយ។
តុក។ តុក។ តុក។
១១. កេងកង
នៅឆ្ងាយពីភូមិ ក្រោមដើមឈើចាស់ ទឹកក្នុងរណ្តៅមួយកំពុងរលក។
រូបបុរសភ្នែកស្វាយលេចឡើងក្នុងទឹក។
កេងកងមិនមើលទៅភូមិទេ។
វាមើលទៅឫស។
«ឈាមបានទៅដល់ហើយ» វានិយាយ។
គ្មានអ្នកណាឆ្លើយ។
តែឫសមួយកន្ត្រាក់។
កេងកងលើកភ្នែក។
«មិនមែនខ្ញុំជាអ្នកហៅទេ។»
សំឡេងរបស់វាស្ងប់ដូចមុន។
«វាបានស្គាល់ផ្លូវរបស់វា។»
រូបក្នុងទឹករលាយបាត់។
ក្រោមដើមឈើ—
មានអ្វីមួយកំពុងរុញសំបកពងធំដែលបានប្រេះតាំងពីយប់មិញ។
ក្រិច។
១២. ម្តាយនៅមាត់ទ្វារ
ប្តីមកដល់ផ្ទះវិញ។
គាត់ឈរនៅមាត់ទ្វារ។
នាងនីកំពុងកាន់កូនភ្នែកស្វាយ។
ជុំវិញនាង ពស់ជាច្រើនកំពុងរអិលចូលភក់។
គាត់មើលទៅភូមិ។
ភ្លើងកំពុងឆេះនៅចម្ងាយ។
សំឡេងមនុស្សកំពុងរត់។
ហើយពីក្រោមផ្ទះ—
សំឡេងដី។
«យើងត្រូវទៅ» គាត់និយាយ។
នាងនីមើលគាត់។
«ទៅណា?»
គាត់មិនអាចឆ្លើយ។
ព្រោះគ្រប់ផ្លូវដែលគាត់ស្គាល់ មានរន្ធ។
គ្រប់ទីកន្លែងដែលមានទឹក មានពស់។
គ្រប់កន្លែងដែលមានភក់ មានឈាម។
នាងនីដាក់កូនចូលជិតទ្រូង។
«វាមកដល់ភូមិហើយ។»
គាត់ងក់ក្បាល។
«ខ្ញុំដឹង។»
នាងមើលទៅកូន។
«តែវាមិនទាន់មកដល់ទីនេះទេ។»
ក្រៅផ្ទះ សំឡេងស៊ូសរាប់រយបានឈប់ក្នុងពេលតែមួយ។
ភាពស្ងាត់ធ្លាក់ចុះ។
ប្តីមើលទៅផ្លូវ។
«ហេតុអ្វីវាឈប់?»
នាងនីមិនឆ្លើយ។
កូនភ្នែកស្វាយក្នុងដៃនាងបើកភ្នែកធំ។
វាមើលទៅកាន់កណ្ដាលភូមិ។
នាងនីក៏មើលតាម។
នៅទីនោះ—
រន្ធមួយធំកំពុងបើក។
បន្ទាប់មកមួយទៀត។
បន្ទាប់មកមួយទៀត។
មិនមែនរាប់សិបទេ។
មិនមែនរាប់រយទេ។
ដីទាំងមូលកំពុងបើកមាត់។
ហើយពីក្រោមភូមិ—
សំឡេងស៊ូសក្លាយជាសំឡេងតែមួយ។
ដូចទឹកជំនន់កំពុងរុញខ្លួនឡើងពីក្រោមដី។
ប្តីចាប់ដៃនាង។
«នាងនី...»
នាងមើលគាត់។
គ្មាននរណានិយាយអ្វីទៀត។
នៅខាងមុខពួកគេ—
ពស់រាប់មិនអស់ចាប់ផ្តើមលេចចេញពីដី។
ហើយរាត្រីនោះ ទើបចាប់ផ្តើម។