ពស់កេងកង · Chapter 27
ជំពូកទី ២៧ — អ្វីដែលនៅសល់
The Serpent's Brood
# ជំពូកទី ២៧ — អ្វីដែលនៅសល់
ភូមិមិនមានសំឡេងមនុស្សទៀតទេ។
មានតែសំឡេងភ្លើងឆេះនៅផ្ទះឆ្ងាយៗ។
សំឡេងទឹកហូរតាមផ្លូវ។
និងសំឡេងពស់ដែលមិនឈប់រអិលនៅក្នុងភាពងងឹត។
នាងនីឈរនៅមាត់ផ្ទះ។
កូនភ្នែកស្វាយនៅក្នុងដៃនាងស្ងាត់។
វាមិនយំ។
វាមិនភ័យ។
វាគ្រាន់តែមើល។
ពីចម្ងាយ មានស្រមោលមនុស្សម្នាក់កំពុងដើរមក។
នាងនីស្គាល់ជំហាននោះ មុនពេលមើលឃើញមុខ។
ប្តី។
១. មនុស្សពីរនាក់
គាត់ឈប់នៅចម្ងាយពីនាងពីរបីជំហាន។
សម្លៀកបំពាក់គាត់ប្រឡាក់ភក់។
មានស្នាមឈាមលើដៃ ប៉ុន្តែមិនមែនឈាមរបស់គាត់ទាំងអស់ទេ។
នាងនីមើលគាត់។
«អ្នកភូមិ?»
«ខ្លះបានទៅកន្លែងខ្ពស់។»
គាត់ដកដង្ហើម។
«ខ្លះ...»
គាត់មិនបញ្ចប់។
នាងមិនសួរទៀត។
នៅក្នុងភាពស្ងាត់ ពស់មួយក្បាលរអិលកាត់ជើងគាត់។
គាត់មិនលើកដំបង។
គាត់គ្រាន់តែមើលវាឆ្លងកាត់។
បន្ទាប់មកគាត់មើលកូនក្នុងដៃនាង។
«វាជាកូនរបស់យើងមែនទេ?»
នាងនីស្ងាត់មួយភ្លែត។
«ខ្ញុំមិនដឹងថា យើងគួរហៅវាថាអ្វីទេ។»
គាត់មើលភ្នែកស្វាយតូចៗ។
«តែឯងហៅវាថា កូន។»
«បាទ។»
នាងនីមិនបានកែពាក្យនោះ។
២. ផ្លូវដែលគ្មានផ្លូវ
ប្តីងាកមើលទៅកណ្ដាលភូមិ។
ពស់នៅតាមផ្លូវ។
ខ្លះរអិលចូលផ្ទះ។
ខ្លះចូលវាល។
ខ្លះបាត់ក្នុងរន្ធដែលខ្លួនមិនអាចមើលឃើញបាត។
«យើងត្រូវចេញពីទីនេះ» គាត់និយាយ។
នាងនីមើលទៅភក់។
«ទៅណា?»
«កន្លែងខ្ពស់។»
«វានឹងតាមទៅ។»
គាត់មិនឆ្លើយ។
នាងបន្ត៖
«ពួកវាមិននៅតែជិតផ្ទះទៀតទេ។ ឈាមបានចូលដីហើយ។»
គាត់មើលដៃនាង។
ស្នាមជញ្ជីងឡើងដល់កែងដៃ។
សក់របស់នាងរើតិចៗ ទោះគ្មានខ្យល់។
«អូននៅអាច...»
គាត់ឈប់។
នាងនីសួរ៖
«នៅអាចអ្វី?»
«នៅជាមនុស្ស?»
នាងមើលគាត់យូរ។
«ខ្ញុំមិនដឹងទេ។»
បន្ទាប់មកនាងលើកកូនឡើង។
«តែខ្ញុំដឹងថា ខ្ញុំជាម្តាយ។»
៣. អ្វីដែលគាត់បានធ្វើ
ប្តីអង្គុយចុះ។
គាត់មើលដីនៅមុខជើង។
ដៃរបស់គាត់នៅតែញ័រ។
«ខ្ញុំគិតថា ខ្ញុំកំពុងជួយឯង។»
នាងនីមិនឆ្លើយ។
«ខ្ញុំគិតថា បើខ្ញុំកាត់វាចេញ... បើខ្ញុំកាត់ឫស...»
គាត់មើលទៅដើមឈើនៅឆ្ងាយ។
«វានឹងបញ្ឈប់។»
នាងនីនិយាយស្ងាត់ៗ៖
«ខ្ញុំបានប្រាប់អ្នកហើយ។»
គាត់ងក់ក្បាល។
«ខ្ញុំដឹង។»
ពាក្យពីរម៉ាត់នោះធ្ងន់ជាងការការពារទាំងអស់ដែលគាត់ធ្លាប់និយាយ។
«ខ្ញុំមិនស្តាប់។»
នាងមើលគាត់។
«ខ្ញុំក៏មិនស្តាប់ដែរ។»
គាត់លើកភ្នែក។
នាងបន្ត៖
«ខ្ញុំសុំការពារ។ ខ្ញុំដឹងថាវាមានតម្លៃ។ តែខ្ញុំមិនដឹងថា តម្លៃនោះនឹងទៅដល់អ្នកដទៃទេ។»
ភាពស្ងាត់រវាងពួកគេមិនមានអ្នកណាឈ្នះ។
មានតែអ្វីដែលពួកគេបានធ្វើ។
៤. សំឡេងក្នុងទឹក
នៅជិតផ្ទះ ទឹកមួយកន្លែងចាប់ផ្តើមរលក។
ប្តីងាក។
រូបបុរសភ្នែកស្វាយលេចឡើងលើផ្ទៃទឹក។
កេងកង។
វាមើលទៅនាងនី។
«ឈាមបានចប់ការងាររបស់វា។»
នាងនីកាន់កូនជិតខ្លួន។
«វាមិនទាន់ចប់ទេ។»
«វាបានបន្ត។»
«បន្តមិនមានន័យថា ជារបស់អ្នកទេ។»
កេងកងមើលកូន។
ភ្នែករបស់វាមិនបង្ហាញកំហឹង។
«វានឹងត្រឡប់ទៅឫស។»
នាងនីឆ្លើយ៖
«វានឹងជ្រើសផ្លូវរបស់វា។»
រូបក្នុងទឹកញ័រ។
«ឈាមមិនជ្រើស។»
នាងនីមើលទៅវា។
«ម្តាយជ្រើស។»
ភាពស្ងាត់ធ្លាក់ចុះ។
បន្ទាប់មកទឹកក៏ស្ងប់។
កេងកងបាត់។
៥. មិនមែនគ្រប់ពស់ជារបស់វា
ពស់មួយក្បាលវារមកជិតនាង។
វាលើកក្បាល។
នាងនីមិនថយ។
កូនក្នុងដៃនាងក៏មិនយំ។
ពស់មើលនាង។
នាងនិយាយ៖
«ទៅ។»
វាមិនទៅ។
«កុំចូលផ្ទះ។»
វានៅដដែល។
នាងនីចាប់ផ្តើមយល់។
នាងអាចឮពួកវា។
អាចស្គាល់ក្លិនពួកវា។
អាចធ្វើឱ្យខ្លះឈប់។
ប៉ុន្តែនាងមិនមែនជាម្ចាស់របស់វាទេ។
នាងគ្រាន់តែជាផ្នែកមួយនៃឈាម។
ពស់នោះបែរក្បាលទៅកណ្ដាលភូមិ។
ហើយរអិលចេញ។
នាងនីមើលតាម។
«វាមិនស្តាប់ខ្ញុំទេ» នាងនិយាយ។
ប្តីឆ្លើយ៖
«ប្រហែលវាមិនមែនជារឿងដែលត្រូវស្តាប់ទេ។»
៦. ការជួបចុងក្រោយ
ភ្លៀងចាប់ផ្តើមធ្លាក់។
មិនខ្លាំង។
តែគ្រប់គ្រាន់ឱ្យភក់លាយជាមួយទឹក។
ប្តីឈរឡើង។
«អូនមកជាមួយខ្ញុំ។»
នាងនីមើលគាត់។
«ទៅណា?»
«ទៅកន្លែងដែលនៅសល់មនុស្ស។»
«ហើយកូន?»
គាត់មើលកូន។
«យើងយកវាទៅ។»
នាងនីស្ងាត់។
«អ្នកនឹងប្រាប់ពួកគេថា វាជាអ្វី?»
គាត់មិនឆ្លើយ។
«បើពួកគេឃើញភ្នែករបស់វា?»
គាត់នៅស្ងាត់។
«បើពួកគេឃើញសក់របស់ខ្ញុំ?»
គាត់មើលសក់នាង។
«ខ្ញុំនឹងការពារអូន។»
នាងនីបិទភ្នែកមួយភ្លែត។
ពាក្យនោះធ្លាប់ជាពាក្យដែលនាងចង់ឮបំផុត។
ឥឡូវនេះ វាធ្វើឱ្យនាងឈឺចាប់។
«ខ្ញុំដឹងថាអ្នកចង់ការពារ។»
នាងមើលគាត់។
«តែខ្ញុំមិនអាចត្រឡប់ទៅជាមនុស្សដដែលបានទេ។»
«ខ្ញុំមិនសុំឱ្យអូនត្រឡប់ទេ។»
«តែខ្ញុំក៏មិនអាចឱ្យអ្នកសម្រេចថា ខ្ញុំត្រូវទៅណា។»
គាត់មើលនាងយូរ។
បន្ទាប់មកគាត់ងក់ក្បាល។
លើកនេះ គាត់មិនបង្ខំ។
៧. ភូមិស្ងាត់
នៅចម្ងាយ ភ្លើងមួយចុងក្រោយបានរលត់។
សំឡេងមនុស្សក៏ថយចុះ។
ផ្ទះជាច្រើនបើកទ្វារទុកចោល។
ខ្លះបាក់។
ខ្លះនៅឈរ។
វាលស្រូវត្រូវបានទឹកខ្មៅកាត់ជាខ្សែៗ។
ប៉ុន្តែពស់មិនឈប់ទេ។
វារអិលតាមផ្លូវ។
ចូលព្រៃ។
ចូលស្រះ។
ចូលវាល។
ខ្លះត្រឡប់ទៅភក់។
ខ្លះបាត់ចូលក្នុងរន្ធ។
ភូមិដែលធ្លាប់មានឈ្មោះ មានតែភាពស្ងាត់នៅសល់។
នាងនីឈរនៅមាត់ផ្ទះ។
នាងដាក់កូនលើដីសើម។
វារអិលទៅមុខបន្តិច។
សក់របស់នាងរើតាមក្រោយវា។
ប្តីមើល។
«អូន...»
នាងមិនងាក។
«ខ្ញុំមិនដឹងថា វានឹងក្លាយជាអ្វីទេ។»
«ខ្ញុំក៏មិនដឹង។»
«តែខ្ញុំនឹងមិនឱ្យវាក្លាយជារបស់កេងកងដោយគ្រាន់តែឈាមរបស់វាជារបស់គាត់ទេ។»
ប្តីមើលទៅដើមឈើ។
«ហើយអូន?»
នាងនីដកដង្ហើម។
«ខ្ញុំក៏មិនមែនជារបស់គាត់ដែរ។»
៨. អ្វីដែលនៅសល់
ព្រឹកមិនទាន់មកដល់។
តែភ្លៀងបានលាងឈាមចេញពីផ្លូវខ្លះ។
នាងនីអង្គុយក្បែរកូនភ្នែកស្វាយ។
វាមើលនាង។
នាងប៉ះក្បាលវា។
«ខ្ញុំមិនដឹងថា ឯងនឹងរស់នៅទីណា។»
កូនមិនឆ្លើយ។
«ខ្ញុំមិនដឹងថា ឯងនឹងស្រឡាញ់មនុស្ស ឬស្អប់មនុស្ស។»
វាបិទភ្នែក។
«តែខ្ញុំនឹងប្រាប់ឯងរឿងមួយ។»
នាងនិយាយយឺតៗ។
«ឈាមរបស់ឯងមិនមែនជាចៅហ្វាយរបស់ឯងទេ។»
កូនបើកភ្នែក។
សក់មួយខ្សែរបស់នាងប៉ះក្បាលវា។
វាមិនថយ។
៩. ភាពស្ងាត់ក្រោយការស្រែក
ពេលព្រឹកជិតមកដល់ ភូមិស្ងាត់ជាងមុន។
ប្តីឈរនៅឆ្ងាយ។
គាត់មើលទៅនាងនី។
នាងមើលគាត់វិញ។
ពួកគេមិននិយាយថា អ្វីនឹងកើតឡើងបន្ទាប់។
ព្រោះគ្មានអ្នកណាដឹង។
គាត់ដើរមកជិត។
ដាក់ដៃលើស្មានាង។
លើកនេះ នាងមិនដកចេញ។
មិនមែនព្រោះនាងត្រូវការឱ្យគាត់ការពារ។
តែព្រោះវាជាដៃរបស់មនុស្សម្នាក់ដែលនាងធ្លាប់ស្រឡាញ់។
គាត់និយាយ៖
«ខ្ញុំសុំទោស។»
នាងនីបិទភ្នែក។
«ខ្ញុំដឹង។»
«តើអូនអាចអត់ទោសឱ្យខ្ញុំទេ?»
នាងស្ងាត់យូរ។
«ខ្ញុំមិនទាន់ដឹង។»
គាត់ងក់ក្បាល។
វាគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ពេលនេះ។
១០. សំឡេងមួយ
ពេលពួកគេអង្គុយជិតគ្នា—
ពីក្រោមផ្ទះមានសំឡេងមួយ។
មិនមែន តុក។
មិនមែនសំឡេងស៊ូស។
វាជាសំឡេងតូច។
សំឡេងដកដង្ហើម។
កូនភ្នែកស្វាយបើកភ្នែក។
នាងនីងាកទៅក្រោមផ្ទះ។
ប្តីក៏ងាក។
កម្រាលឈើមួយផ្នែករើយឺតៗ។
មានអ្វីមួយនៅក្រោមវា។
មិនមែនពស់តូច។
មិនមែនកូនដែលកើតរួច។
អ្វីមួយកំពុងស្តាប់។
នាងនីលើកកូនឡើង។
សក់របស់នាងរើឡើងដោយខ្លួនឯង។
ក្រៅផ្ទះ—
ពីក្រោមភក់—
មានភ្នែកជាច្រើនបើកឡើងម្តងទៀត។
ហើយនៅឆ្ងាយ ក្រោមដើមឈើចាស់—
សំបកពងធំមួយបានបែក។
ក្រិច។
នាងនីមើលទៅទីនោះ។
នាងដឹងថា រឿងនេះមិនបានបញ្ចប់ទេ។
តែរឿងរបស់នាង—
បានមកដល់អ្វីដែលនៅសល់។
ហើយក្នុងភាពងងឹតមុនព្រឹក—
សំឡេងកូនមួយបានលាន់ឡើង។
ស្រាល។
ស្ងាត់។
តែច្បាស់។
«ម្តាយ...»