ផ្កាក្នុងបន្ទាយថ្មខ្មៅ
គំនូរតំណាង ៖ នាងកង្រីក្នុងសួនឱសថពិសិដ្ឋនៃបន្ទាយថ្មខ្មៅ (Princess Kongrei in the Obsidian Sanctuary)

ព្រះពុទ្ធិសែន នាងកង្រី · Chapter 01

ផ្កាក្នុងបន្ទាយថ្មខ្មៅ

The Flower in the Obsidian Citadel

នៅក្នុងបន្ទាយថ្មខ្មៅ គ្មានថ្ងៃណាដែលគ្មានអ័ព្ទឡើយ។

អ័ព្ទនោះមិនមែនជាផ្សែងទឹកសាមញ្ញដែលរសាត់កាត់ព្រៃស្ងាត់ទេ ប៉ុន្តែវាជាដង្ហើមត្រជាក់ស្រេបដែលផុសចេញពីជម្រៅថ្មភ្នំភ្លើងបុរាណ—ថ្មខ្មៅរលោងដូចកញ្ចក់ងងឹត ដែលបុព្វបុរសយក្សបានចាំងឆ្លាក់ជារាជវាំងមហិមាខ្ពស់កប់ពពក។ ពន្លឺព្រះអាទិត្យមិនដែលចាំងទម្លុះមកដល់ទីនេះដោយត្រង់ៗទេ។ អ្វីៗទាំងអស់ស្ថិតនៅក្រោមស្រមោលពណ៌ស្វាយចាស់ លាយឡំនឹងពន្លឺរស្មីពណ៌បៃតងស្លេកដែលភាយចេញពីស្លែវេទមន្តតាមជញ្ជាំងប្រាសាទ។

នៅកណ្តាលភាពស្ងាត់ជ្រងំនៃកំពែងថ្ម នាងកង្រីកំពុងលុតជង្គង់លើកម្រាលដីខ្មៅ។

ម្រាមដៃស្រឡូនសម៉ដ្ឋខៃរបស់នាងកំពុងច្របាច់ដីសើមថ្នមៗជុំវិញគល់ផ្កាឈូកខ្មៅ។ ផ្កានោះកម្រណាស់ក្នុងលោក—វាដុះតែលើដីដែលត្រាំដោយទឹកសន្សើមភ្នំ និងផ្សែងស្ពាន់ធ័រ។ ត្របករបស់វាបញ្ចេញពន្លឺក្រហមស្រាលៗក្នុងភាពងងឹត ដូចជាដួងភ្លើងតូចមួយដែលកំពុងដកដង្ហើម។

កង្រីដកដង្ហើមវែងៗ ស្រូបយកក្លិនក្រអូបប្រហើរលាយឡំនឹងក្លិនផ្សែងស្លែ។

នាងមិនមែនជាមនុស្សធម្មតាទេ។ នាងដឹងច្បាស់ណាស់។

នៅពេលនាងឱនមុខចុះទៅជិតអាងទឹកថ្មថ្លាឈ្វេង ផ្ទៃទឹកបានឆ្លុះបញ្ចាំងរូបភាពរបស់នាងត្រឡប់មកវិញ។ ទម្រង់មុខរបស់នាងស្រស់ស្អាតដូចស្រីសួគ៌ ចិញ្ចើមដូចធ្នូ ភ្នែកថ្លាដូចត្បូងកណ្តៀងដែលបង្កប់នូវភាពទន់ភ្លន់។ ប៉ុន្តែនៅពេលនាងបំបែកបបូរមាត់ក្រហមស្រាលនោះបន្តិច ចង្កូមតូចស្រួចពីរពណ៌សដូចភ្លុកដំរីខ្ចីបានលេចរូបរាងឡើង។

ឈាមពាក់កណ្តាលរបស់នាង គឺជាឈាមយក្ស។

វាជាឈាមដែលផ្តល់កម្លាំងឱ្យនាងអាចរុញថ្មភ្នំធំៗបានដោយដៃទទេ ជាឈាមដែលធ្វើឱ្យបេះដូងនាងលោតខ្លាំងដូចស្គរជ័យនៅពេលមានគ្រោះថ្នាក់។ ប៉ុន្តែ... នាងមិនដែលស្រឡាញ់ឈាមនោះឡើយ។

«ម្ចាស់ក្សត្រី...»

សំឡេងគ្រលរធ្ងន់ដូចផ្គរលាន់បានបន្លឺឡើងពីក្រោយខ្នង។

កង្រីមិនបាច់ងាកមើល ក៏ដឹងថាជាអ្នកណាដែរ។ ស្នូរជើងធ្ងន់ៗដែលជាន់លើកម្រាលថ្មរំញ័រដីនោះ គឺជារបស់មេទ័ពកុម្ភណ្ឌ។ យក្សមាឌធំកម្ពស់ពីរព្យាម ស្បែកពណ៌ប្រផេះគ្រើមដូចសំបកឈើបុរាណ បានលុតជង្គង់ចុះក្បែរច្រកចូលសួន។ នៅក្នុងដៃដែកថែបរបស់គេ មានចានសំរិទ្ធធំមួយ ដែលផ្ទុកសាច់សត្វព្រៃឆៅស្រស់ៗស្រក់ឈាមតក់ៗ។

«មេទ័ពយាមល្បាតទើបតែបរបាញ់បានក្តាន់ព្រៃពីជ្រលងភ្នំខាងក្រោម» កុម្ភណ្ឌពោលដោយសំឡេងគោរព ប៉ុន្តែបង្កប់នូវការព្រួយបារម្ភ «ព្រះនាងមិនបានសោយអ្វីពេញមួយថ្ងៃហើយ។ ឈាមស្រស់នេះ នឹងជួយទ្រទ្រង់កម្លាំងកាយរបស់ព្រះនាង។»

កង្រីសម្លឹងមើលចានសាច់នោះមួយភ្លែត។ ក្លិនឆ្អាបនៃឈាមបានធ្វើឱ្យសរសៃឈាមក្នុងករបស់នាងកន្ត្រាក់—វាជាសភាវគតិយក្សដែលកំពុងស្រែកឃ្លាន។ ប៉ុន្តែភ្លាមៗនោះ នាងបានបែរមុខចេញទាំងខ្ពើមរអើម។

«យកវាចេញទៅ មេទ័ព» នាងនិយាយដោយសំឡេងស្រទន់ ប៉ុន្តែម៉ឺងម៉ាត់ «ខ្ញុំបានប្រាប់អ្នកប៉ុន្មានដងហើយ... ខ្ញុំមិនបរិភោគសាច់ដែលមានជីវិតបែបនេះទេ។»

កុម្ភណ្ឌដកដង្ហើមធំ ចង្កូមវែងកោងរបស់គេញ័រទទ្រើក៖

«ប៉ុន្តែព្រះនាង... ព្រះនាងជាអ្នកស្នងរាជ្យនៃនគរអស្សុរា! បើព្រះនាងសោយតែផ្លែឈើព្រៃ និងទឹកឃ្មុំដូចពពួកមនុស្សលោក តើព្រះនាងនឹងមានកម្លាំងការពារបន្ទាយនេះដោយរបៀបណា នៅពេលពួកមនុស្សលើកទ័ពមកកាប់សម្លាប់ពួកយើង?»

«មនុស្សលោកមិនដែលលើកទ័ពមកដល់ទីនេះរាប់សិបឆ្នាំហើយ» កង្រីតប ដៃនាងនៅតែលូតទៅស្ទាបត្របកផ្កា «ហើយប្រសិនបើពួកគេមក... ខ្ញុំជឿថា ពួកគេមិនមែនមកដើម្បីតែសម្លាប់នោះទេ។»

«ព្រះនាងនៅក្មេងពេក មិនទាន់ស្គាល់ពិសពុលរបស់មនុស្សលោកឡើយ» កុម្ភណ្ឌក្តាប់ដៃធំៗរបស់គេ «មហាក្សត្រីសន្ធមារធ្លាប់បានបង្រៀនពួកយើងថា៖ មនុស្សលោកជាសត្វដែលពាក់ស្បែកទេវតា តែមានចិត្តដូចដង្កូវស៊ីសាច់។ ពួកគេសម្លាប់បងប្អូនយើង ដុតព្រៃព្រឹក្សារបស់យើង ហើយបណ្តេញយើងឱ្យមករស់នៅលើភ្នំអ័ព្ទនេះ។ នោះហើយជាមូលហេតុដែលមហាក្សត្រីត្រូវយាងទៅកាន់នគរបន្ទាយជ័យ ដើម្បីកម្ទេចពួកវាតាមឧបាយកល!»

កង្រីនៅស្ងៀម។

ពាក្យថា «មហាក្សត្រីសន្ធមារ» តែងតែនាំមកនូវទម្ងន់ធ្ងន់មួយនៅក្នុងទ្រូងរបស់នាង។

សន្ធមារគឺជាម្តាយចិញ្ចឹមដែលបានបីបាច់ថែរក្សានាងតាំងពីតូច។ ចំពោះអ្នកដទៃ សន្ធមារគឺជាមហាក្សត្រីយក្ខិនីដ៏កាចសាហាវ និងគ្មានមេត្តា។ ប៉ុន្តែចំពោះកង្រី សន្ធមារគឺជាម្តាយដែលធ្លាប់យកដៃធំៗគ្រើមៗនោះ មកអង្អែលក្បាលនាងថ្នមៗនៅពេលនាងយំដោយសារសុបិនអាក្រក់។ សន្ធមារស្រឡាញ់នាងហួសនិស្ស័យ—ស្រឡាញ់រហូតដល់សង់កំពែងថ្មខ្មៅនេះឃុំនាងទុក ព្រោះខ្លាចនាងរងរបួសពីពិភពខាងក្រៅ។

«កង្រី...» សំឡេងរបស់ម្តាយចិញ្ចឹមនៅតែបន្លឺឡើងក្នុងការចងចាំរបស់នាង «កុំទុកចិត្តមនុស្សលោកឱ្យសោះ។ សម្រស់របស់ពួកវាជាអន្ទាក់ ពាក្យសម្តីរបស់ពួកវាជាថ្នាំពុល។ បើកូនប្រគល់បេះដូងឱ្យមនុស្សលោក កូននឹងត្រូវគេកាប់ជាបំណែកៗដោយស្នាមញញឹម។»

តើពិតមែនឬ?

កង្រីក្រោកឈរឡើង។ សំពត់ផាមួងខ្មៅប៉ាក់សរសៃមាសរបស់នាងធ្លាក់ចុះដល់ដី។ នាងដើរយឺតៗសំដៅទៅកាន់គែមយ៉របន្ទាយថ្ម ដែលមើលទៅឃើញជ្រោះជ្រៅគ្មានបាត។

នៅទិសខាងលិច ហួសពីព្រៃបន្លាទាំងប្រាំពីរ និងស្ទឹងសន្ធមារដ៏ធំល្វឹងល្វើយ ពន្លឺព្រះអាទិត្យរៀបលិចពណ៌ទឹកក្រូចចាស់កំពុងរំលេចរូបរាងដំបូលប្រាសាទមាសនៃនគរមនុស្សលោក។

នាងសម្លឹងមើលទៅទីនោះដោយកែវភ្នែកស្រពាប់ស្រពោន។

តើមនុស្សលោកពិតជាកាចសាហាវដូចពាក្យម្តាយនិយាយមែនឬ?

តើពិភពលោកដែលមានពន្លឺថ្ងៃពេញលេញ មានខ្យល់ក្តៅឧណ្ហៗ និងមានសួនផ្កាដែលមិនចេះក្រៀមស្វិតនោះ... ពិតជាពោរពេញដោយពិសពុលមែនឬ?

នាងមានអារម្មណ៍ឯកកោណាស់។ នៅក្នុងបន្ទាយថ្មខ្មៅដ៏ធំធេងនេះ នាងមានប្រជារាស្ត្រយក្សរាប់ពាន់នាក់ដែលក្រាបថ្វាយបង្គំនាង មានសួនឱសថពិសិដ្ឋ មានកោដ្ឋមាស និងពេជ្រនិល ប៉ុន្តែគ្មាននរណាម្នាក់អាចយល់ពីដួងចិត្តរបស់នាងឡើយ។ ពួកគេមើលឃើញនាងត្រឹមតែជាក្សត្រីយក្សដ៏មានអំណាច គ្មាននរណាដឹងថានាងចង់បានត្រឹមតែអ្នកណាម្នាក់ ដែលអាចអង្គុយក្បែរនាង មើលផ្កាជាមួយនាង និងនិយាយពាក្យទន់ភ្លន់ដោយមិនបាច់មានភាពភ័យខ្លាច។

ហ៊ីង... ហ៊ីង...

សំឡេងដង្ហក់ដកដង្ហើមវែងៗបានបន្លឺឡើងពីខាងក្រោយដើមឈើធំ។

សេះមណីកា—សត្វសេះទេវកថាមានស្លាបរោមពណ៌សប្រាក់ បានដើរចូលមករកនាងយឺតៗ។ ក្បាលដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់វាបានយកមកត្រដុសលើស្មារបស់កង្រីថ្នមៗ។

កង្រីញញឹម។ នាងលើកដៃអង្អែលរោមករលោងរបស់វា។

«ឯងក៏ធុញទ្រាន់នឹងបន្ទាយនេះដូចគ្នាដែរ មែនទេ មណីកា?» នាងខ្សឹប «ឯងមានស្លាប... ប៉ុន្តែឯងមិនអាចហោះចេញពីអ័ព្ទនេះបានឡើយ ព្រោះច្រវាក់នៃភ្នំនេះធ្ងន់ពេក។»

សេះមណីកាបន្លឺសំឡេងរណ្តំក្នុងបំពង់ក ដូចជាយល់នូវអ្វីដែលនាងនិយាយ។ ភ្នែករបស់វាភ្លឺថ្លា បង្ហាញនូវសេចក្តីស្រឡាញ់ និងការដឹងគុណចំពោះនាង។

ភ្លាមៗនោះ—

ទូង... ទូង... ទូង...!

សូរសំឡេងស្គរស្បែកខ្លាឃ្មុំបានបន្លឺឡើងយ៉ាងកក្រើកពេញផ្ទៃបន្ទាយ!

កង្រីភ្ញាក់ព្រើត។ សេះមណីកាលើកជើងមុខទាំងពីរបញ្ឈរខ្លួនព្រួសខ្យល់។

មេទ័ពកុម្ភណ្ឌស្ទុះក្រោកឈរឡើង ដកដាវធំចេញពីស្រោមយ៉ាងលឿន៖

«ស្គរប្រកាសអាសន្នពីទ្វារមុខ!» គេស្រែកឡើង «មានមនុស្សលួចចូលមកក្នុងដែនដីពិសិដ្ឋ!»

នៅចម្ងាយឆ្ងាយ ផ្សែងសញ្ញាពណ៌ក្រហមបានហុយឡើងត្រដែតកាត់អ័ព្ទត្រជាក់នៃកំពូលភ្នំ។ នោះជាសញ្ញាប្រកាសថា មានអ្នកដំណើរម្នាក់បានទម្លុះព្រៃបន្លាទាំងប្រាំពីរ ហើយកំពុងខិតជិតមកដល់ទ្វារដែកខ្មៅនៃរាជវាំង។

ទាហានយក្សរាប់សិបនាក់រត់ចេញពីបន្ទាយ កាន់លំពែង និងធ្នូដែកសំដៅទៅទ្វារធំ។

«បញ្ឈប់សិន កុម្ភណ្ឌ!» កង្រីស្រែកបញ្ជា រួចស្ទុះរត់តាមពីក្រោយ «កុំទាន់អាលកាប់សម្លាប់! ខ្ញុំចង់ដឹងថា តើនរណាជាអ្នកមកដល់!»

ខ្យល់ត្រជាក់បានបោកបក់កាត់សក់វែងអន្លាយរបស់នាង។

នៅពេលនាងរត់ឡើងទៅដល់កំពូលកំផែងទ្វារដែកខ្មៅ ហើយសម្លឹងចុះទៅក្រោម... បេះដូងរបស់នាងបានលោតខុសចង្វាក់ជាលើកដំបូងក្នុងជីវិត។

នៅកណ្តាលភក់ក្រហម និងអ័ព្ទត្រជាក់មុខទ្វារដែក គ្មានកងទ័ពមនុស្សលោកណាឡើយ។

មានត្រឹមតែសេះចម្បាំងដែលដេកដង្ហក់ស្លាប់មួយក្បាល... និងយុវជនមនុស្សលោកម្នាក់ ដែលស្លៀកពាក់ប្រឡាក់ឈាម និងភក់ កំពុងដេកសន្លប់លុតជង្គង់ផ្អែកនឹងទ្វារដែក។ នៅក្នុងដៃដែលប្រឡាក់ដីរបស់យុវជននោះ មានក្តាប់រាជសារស្លឹកត្នោតមួយយ៉ាងណែន។

ពន្លឺព្រះច័ន្ទបានចាំងទម្លុះអ័ព្ទ បំភ្លឺលើទម្រង់មុខរបស់បុរសនោះ។

មុខរបស់គេសង្ហា ម៉ត់ហ្មង ប៉ុន្តែស្លេកស្លាំងដូចមនុស្សដែលទើបតែឆ្លងផុតទ្វារនរក។

កង្រីឈរសម្លឹងមើលគេទាំងគាំងស្មារតី។

មនុស្សលោក...

បុរសចម្លែកម្នាក់នេះ បានឆ្លងកាត់ព្រៃបន្លាដែលសូម្បីតែសត្វព្រៃក៏មិនអាចរស់រានបាន ដើម្បីមកដល់ទីនេះ។

តើគេជានរណា? ហើយតើអ្វីដែលស្ថិតនៅក្នុងរាជសារស្លឹកត្នោតនោះ?

ខ្យល់ត្រជាក់បក់កាត់ជាថ្មី នាំយកក្លិនឈាម និងក្លិនផ្កាម្លិះចម្លែកពីខ្លួនបុរសនោះមកប៉ះច្រមុះរបស់នាង។ កង្រីមិនដឹងឡើយថា នៅវិនាទីដែលនាងបញ្ជាឱ្យបើកទ្វារដែកខ្មៅទទួលបុរសម្នាក់នេះ... នាងទើបតែបានបើកទ្វារទទួលយកការដួលរលំនៃពិភពលោកទាំងមូលរបស់នាង។