គុកងងឹត និងបណ្តាសាឈាម
គំនូរតំណាង ៖ ពុទ្ធិសែនចុះទៅក្នុងរូងងងឹតនៃស្ត្រីពិការទាំង ១២ នាក់ (The Pit of Eleven Sorrows)

ព្រះពុទ្ធិសែន នាងកង្រី · Chapter 02

គុកងងឹត និងបណ្តាសាឈាម

The Pit of Eleven Sorrows

ក្លិនស្អុយដំបូងដែលហោះមកប៉ះច្រមុះ មិនមែនជាក្លិនលាមក ឬទឹកកខ្វក់ទេ ប៉ុន្តែវាជាក្លិនស្អុយនៃភាពអស់សង្ឃឹមដែលត្រូវគេកប់ទុកអស់រយៈពេលម្ភៃឆ្នាំ។

ពុទ្ធិសែនទម្លាក់ខ្លួនចុះតាមជណ្តើរថ្មចាស់ដែលរអិលដោយស្លែខ្មៅ។

ដៃម្ខាងរបស់គេកាន់ចង្កៀងប្រេងតូចមួយដែលភ្លើងផ្លុងៗស្ទើរតែរលត់ រីឯដៃម្ខាងទៀតកាន់កញ្ចប់ស្លឹកចេកដែលផ្ទុកបាយដំណើប និងសាច់អាំងក្តៅៗ—ជ័យជម្នះដែលគេទើបតែដណ្តើមបានពីសង្វៀនជល់មាន់កាលពីរសៀល។ នៅបន្ទាយជ័យ មនុស្សគ្រប់គ្នាស្គាល់គេថាជាក្មេងជល់មាន់ដ៏ពូកែ តែគ្មាននរណាម្នាក់ដឹងទេថា ប្រាក់រាល់កាក់ និងបាយរាល់គ្រាប់ដែលគេរកបាន គឺដើម្បីចិញ្ចឹមមាត់ដប់ពីរបែបនេះឡើយ។

តក់... តក់...

ទឹកជ្រាបស្រក់ពីពិតានថ្មចុះមកលើស្មារបស់គេ។ ភាពត្រជាក់ជ្រាបកាត់អាវចាស់រហែក។

នៅពេលពន្លឺចង្កៀងរំលេចរូបរាងជញ្ជាំងរូងភ្នំងងឹត សំឡេងថ្ងូរតិចៗបានចាប់ផ្តើមបន្លឺឡើងពីគ្រប់ទិសទី។ វាជាសំឡេងដែលមិនដូចមនុស្ស តែស្រដៀងនឹងសំឡេងសត្វរងរបួសដែលត្រូវគេទម្លាក់ទុកក្នុងរណ្តៅអន្ទាក់។

«សែន... អ្ហេ? កូនសែនមែនទេ...?»

សំឡេងខ្សាវៗមួយបានបន្លឺឡើងពីជ្រុងងងឹត។

ស្ត្រីម្នាក់ដែលស្គមស្គាំងសល់តែស្បែកដណ្តប់ឆ្អឹង សក់វែងក្រញង់ប្រឡាក់ដីស្អិតជំពាក់ បានវារចេញពីគំនរចំបើងស្អុយ។ ដៃរបស់នាងដែលវែងដូចមែកឈើស្ងួត បានលាតមកខាងមុខ ស្ទាបស្ទង់ខ្យល់ទាំងពិការ។

នៅកន្លែងដែលគួរតែជាភ្នែករបស់នាង... គ្មានអ្វីក្រៅពីប្រហោងសាច់ពណ៌ខ្មៅជ្រៅដែលត្រូវដេរភ្ជិតដោយស្នាមរបួសចាស់នោះឡើយ។

«គឺកូន ម្តាយមីង...» ពុទ្ធិសែនខ្សឹប គេលុតជង្គង់ចុះទម្លាក់កញ្ចប់បាយ «ខ្ញុំបានយកបាយ និងសាច់មកជូន។»

ពាក្យថា «បាយ» បានដាស់ស្រមោលដទៃទៀតឱ្យភ្ញាក់ឡើង។

ស្ត្រីដប់នាក់ទៀតបានចាប់ផ្តើមវារចេញពីរូងងងឹត។ ពួកគេទាំងអស់សុទ្ធតែគ្មានកែវភ្នែក។ ម្រាមដៃស្គមៗញ័រទទ្រើកបានលូកកញ្ឆក់កញ្ចប់បាយដោយភាពអត់ឃ្លាន។ ពួកគេច្របាច់បាយញាត់ចូលមាត់ទាំងមិនទាន់ទំពារ ទឹកភ្នែកដែលគ្មានកែវភ្នែកបានស្រក់ចុះមកលើថ្ពាល់ប្រឡាក់ដី។

ពុទ្ធិសែនឈរសម្លឹងមើលទិដ្ឋភាពនោះដោយបេះដូងដែលត្រូវច្របាច់ស្ពឹកស្រពន់។

ស្ត្រីទាំងនេះ ធ្លាប់ជាមហេសីដ៏ស្រស់ស្អាតទាំងដប់ពីរនាក់របស់ព្រះបាទជ័យជុំ។ ពួកគេធ្លាប់គ្រងសំពត់ផាមួងមាស ធ្លាប់រស់នៅក្នុងរាជវាំងស្កឹមស្កៃ។ ប៉ុន្តែដោយសារតែការច្រណែន និងឧបាយកលរបស់ស្រីស្នំយក្ខិនីសន្ធមារ ពួកគេត្រូវបានបណ្តេញចេញ ត្រូវគេកាត់ផ្តាច់កែវភ្នែកទាំងសងខាង រួចទម្លាក់មកក្នុងរូងងងឹតនេះឱ្យរស់នៅដូចសត្វតិរច្ឆាន។

ហើយអ្វីដែលរន្ធត់ជាងនេះទៅទៀត...

«កូនរបស់ខ្ញុំ...» ស្ត្រីម្នាក់ស្រែកយំឡើងទាំងរវើរវាយ ដៃនាងឱបថ្មមួយដុំជាប់ទ្រូង «កូនរបស់ខ្ញុំនៅឯណា? ថ្ងៃនោះ... យើងឃ្លានពេក... យើងបានបែងចែកសាច់កូន... ព្រះអើយ! ឈាមកូននៅជាប់មាត់ខ្ញុំនៅឡើយទេ!»

សំឡេងយំរៀបរាប់នោះបានធ្វើឱ្យរូងភ្នំទាំងមូលត្រជាក់ស្រេបដូចទឹកកក។

នោះជាបណ្តាសាខ្មៅងងឹតបំផុតនៃរូងនេះ។ កាលពីម្ភៃឆ្នាំមុន នៅពេលត្រូវគេឃុំឃាំងគ្មានអាហារ ស្ត្រីទាំងដប់មួយនាក់បានសម្រាលកូនក្នុងភាពងងឹត។ ភាពអត់ឃ្លានបានរុញច្រានពួកគេឱ្យឆ្លងផុតព្រំដែននៃមនុស្សលោក—ពួកគេបានសម្លាប់ និងស៊ីសាច់ទារកទើបនឹងកើតដើម្បីរស់រានមានជីវិត។

មានតែស្ត្រីម្នាក់គត់ដែលបដិសេធ។

«សែន... កូនសែន...»

សំឡេងទន់ខ្សោយ និងទន់ភ្លន់មួយបានបន្លឺឡើងពីជម្រៅរូងខាងក្នុង។

ពុទ្ធិសែនដើរសំដៅទៅទីនោះភ្លាម។ នៅក្នុងបន្ទប់តូចមួយដែលស្ងប់ស្ងាត់ជាងគេ ស្ត្រីម្នាក់កំពុងអង្គុយផ្អែកនឹងជញ្ជាំងថ្ម។ នាងពាក់ស្បៃកាសាវស្ត្ររហែករយីករយាំ។ ផ្ទៃមុខរបស់នាងស្លេកស្លាំង ប៉ុន្តែនៅមានសំណល់នៃសម្រស់ពីអតីតកាល។

ហើយនៅលើផ្ទៃមុខនោះ... មានភ្នែកម្ខាងដែលនៅសេសសល់។

កែវភ្នែកខាងឆ្វេងរបស់នាងនៅភ្លឺថ្លា ខណៈភ្នែកខាងស្តាំជាប្រហោងរបួសខ្មៅ។

«ម្តាយ...» ពុទ្ធិសែនលុតជង្គង់ក្រាបក្បាលលើភ្លៅរបស់នាង។

នាងពៅ—ប្អូនពៅនៃស្ត្រីទាំងដប់ពីរនាក់ និងជាម្តាយបង្កើតរបស់គេ បានលើកដៃស្គមៗមកអង្អែលសក់កូនប្រុស។ ដំណក់ទឹកភ្នែកបានហូរស្រក់ចេញពីភ្នែកតែម្ខាងរបស់នាង ធ្លាក់ចុះមកលើថ្ងាសពុទ្ធិសែន។

កាលពីម្ភៃឆ្នាំមុន សន្ធមារបានទុកភ្នែកនាងពៅម្ខាង ដោយពោលពាក្យយ៉ាងសាហាវថា៖ «យើងទុកភ្នែកឯងម្ខាង ដើម្បីឱ្យឯងមើលឃើញបងប្អូនឯងរងទុក្ខវេទនា និងមើលឃើញការដួលរលំនៃពូជពង្សឯង!» ហើយនៅពេលបងស្រីទាំងដប់មួយនាក់ទាមទារចង់ស៊ីសាច់ពុទ្ធិសែនកាលនៅជាទារក នាងពៅបានលាក់កូនក្នុងប្រហោងថ្ម រួចយកសាច់ត្រីងៀតស្ងួតមកបោកបញ្ឆោតបងៗ ជួយសង្គ្រោះជីវិតគេឱ្យធំដឹងក្តីមកដល់ថ្ងៃនេះ។

«សែន... ដៃកូនមានស្នាមរបួសទៀតហើយ» នាងពៅខ្សឹប ម្រាមដៃនាងស្ទាបស្នាមជាំលើដៃកូន «កូនមិនគួរទៅប្រថុយជីវិតក្នុងសង្វៀនជល់មាន់នោះទេ។ បើស្តេចជ័យជុំ ឬសន្ធមារដឹងថាឯងនៅរស់... គេនឹងសម្លាប់កូនមិនខាន។»

«ខ្ញុំមិនខ្លាចទេ ម្តាយ» ពុទ្ធិសែនងើបមុខឡើង កែវភ្នែកមុតស្រួចដូចផ្លែដាវ «រាល់ថ្ងៃដែលខ្ញុំរស់នៅ គឺដើម្បីតែថ្ងៃមួយដែលខ្ញុំអាចសងសឹក និងនាំម្តាយចេញពីទីនេះប៉ុណ្ណោះ។»

«កុំនិយាយពាក្យសងសឹកអី កូន...» នាងពៅយំញ័រទ្រូង «អ្វីដែលម្តាយចង់បាន មិនមែនជាឈាមទេ... ម្តាយគ្រាន់តែចង់ឃើញបងប្អូនម្តាយមើលឃើញពន្លឺថ្ងៃម្តងទៀត។ ម្ភៃឆ្នាំហើយដែលពួកគេរស់នៅក្នុងនរក... ម្ភៃឆ្នាំហើយដែលពួកគេត្រូវតាមលងដោយបាបកម្ម...»

នាងចាប់ដៃពុទ្ធិសែនយ៉ាងណែន ក្រសែភ្នែកតែម្ខាងនោះសម្លឹងចំកែវភ្នែកកូនប្រុស៖

«កែវភ្នែកទាំងដប់ពីរគូ... និងឱសថទិព្វព្យាបាលភ្នែក ស្ថិតនៅក្នុងបន្ទាយថ្មខ្មៅនៃនគរយក្ខិនី។ សន្ធមារបានរក្សាទុកវាក្នុងកោដ្ឋគ្រីស្តាល់... ដរាបណាគ្មានថ្នាំនោះទេ គ្មានគ្រូពេទ្យណាអាចព្យាបាលភ្នែកបងៗម្តាយបានឡើយ។»

ពុទ្ធិសែនក្តាប់ដៃរហូតដល់ក្រចកមុតចូលបាតដៃឈាមស្រក់។

បន្ទាយថ្មខ្មៅ... នគរយក្ខិនី...

គេបានឮឈ្មោះនេះតាំងពីតូច។ វាជាទីកន្លែងដែលគ្មានមនុស្សណាអាចចូលទៅដល់ ហើយត្រឡប់មកវិញដោយមានជីវិតឡើយ។ ប៉ុន្តែសម្រាប់គេ ទីនោះមិនមែនគ្រាន់តែជានគរបិសាចទេ — វាជាឃ្លាំងដែលផ្ទុកកែវភ្នែករបស់ម្តាយគេ ជាកន្លែងដែលគេត្រូវតែវាយបំបែក ទោះបីជាត្រូវលក់ព្រលឹងឱ្យអារក្សក៏ដោយ។

«កូនសន្យា ម្តាយ» សំឡេងរបស់ពុទ្ធិសែនត្រជាក់ និងធ្ងន់ដូចថ្ម «រាល់ដង្ហើមដែលកូនដក គឺដើម្បីតែថ្ងៃដែលម្តាយ និងអ្នកមីងអាចមើលឃើញពន្លឺថ្ងៃម្តងទៀតប៉ុណ្ណោះ។ ទោះបីខ្ញុំត្រូវដើរកាត់ភ្លើងនរក ឬត្រូវក្លាយជាបិសាចដែលសាហាវជាងយក្ស... ខ្ញុំនឹងយកកែវភ្នែក និងថ្នាំនោះមកជូនម្តាយឱ្យទាល់តែបាន!»

នាងពៅឱបក្បាលកូនជាប់ដើមទ្រូង យំខ្សឹកខ្សួលកណ្តាលភាពងងឹត។

នៅខាងក្រៅរូង សំឡេងជើងសេះរាជវាំងបានបន្លឺឡើងពីចម្ងាយ។

ទាហានហ្លួងកំពុងដើរស្វែងរកពុទ្ធិសែន។

រាជសារពីស្នំឯកសន្ធមារទើបតែបញ្ជូនចេញមក—នាងបានដឹងពីវត្តមានរបស់យុវជនជល់មាន់ដ៏ចម្លែកម្នាក់នេះហើយ ហើយអន្ទាក់មរណៈកំពុងតែបើកចំហរង់ចាំគេ។