រាជសារស្លឹកត្នោត និងព្រៃបន្លា
គំនូរតំណាង ៖ មហាឥសីកែប្រែរាជសារស្លឹកត្នោតនៅអាស្រមព្រៃអ័ព្ទ (The Altered Epistle)

ព្រះពុទ្ធិសែន នាងកង្រី · Chapter 03

រាជសារស្លឹកត្នោត និងព្រៃបន្លា

The Altered Epistle

នៅក្នុងសាលមហោស្រពនៃរាជវាំងបន្ទាយជ័យ ក្លិនផ្សែងធូបក្រអូបឈ្ងុយឈ្ងប់មិនអាចបិទបាំងក្លិនស្អុយនៃភាពពុករលួយបានឡើយ។

ព្រះបាទជ័យជុំ កំពុងអង្គុយលើបល្ល័ង្កមាសដោយទឹកមុខព្រួយបារម្ភ ព្រះកាយទ្រុឌទ្រោមដូចមនុស្សអស់កម្លាំង។ នៅលើគ្រែស្នំក្បែរបល្ល័ង្ក នាងសន្ធមារកំពុងដេកថ្ងូររអ៊ូរទាំ។ ក្នុងរូបរាងជាស្ត្រីមនុស្សលោក នាងមានសម្រស់ស្រស់ស្អាតលើសលប់ ស្បែកសស្លេក បបូរមាត់ក្រហមដូចឈាម ទឹកមុខទន់ខ្សោយហាក់ដូចជាកំពុងរងទុក្ខដោយសារជំងឺចម្លែកដែលគ្មានគ្រូពេទ្យណាអាចព្យាបាលបាន។

ប៉ុន្តែនៅពេលពុទ្ធិសែនដើរចូលមកដល់ ហើយលុតជង្គង់ថ្វាយបង្គំ... ភ្នែករបស់សន្ធមារបានបើកឡើងបន្តិច។

នៅក្នុងកែវភ្នែកដ៏ទន់ភ្លន់នោះ ពុទ្ធិសែនបានមើលឃើញពន្លឺក្រហមឆ្អៅមួយភ្លែត—ជាពន្លឺនៃសត្វសាហាវដែលទើបតែប្រទះឃើញសត្វរងគ្រោះធ្លាក់ចូលក្នុងអន្ទាក់។

«បពិត្រព្រះអង្គ...» សន្ធមារពោលដោយសំឡេងខ្សោយៗ ហាក់ដូចជាជិតដាច់ខ្យល់ «ជំងឺរបស់ខ្ញុំម្ចាស់ គឺបណ្តាលមកពីខ្យល់ពិសក្នុងទ្រូង... មានតែឱសថទិព្វមួយមុខគត់នៅបន្ទាយថ្មខ្មៅ ក្នុងដែនដីអស្សុរា ទើបអាចសង្គ្រោះជីវិតខ្ញុំម្ចាស់បាន។»

«បន្ទាយថ្មខ្មៅ?» ព្រះបាទជ័យជុំភ្ញាក់ផ្អើល «ទីនោះជាដែនដីយក្ស! គ្មានទាហានណាហ៊ានទៅទីនោះទេ!»

«មានតែយុវជនម្នាក់នេះទេ...» សន្ធមារលើកម្រាមដៃចង្អុលចំមុខពុទ្ធិសែន «គេជាអ្នកជល់មាន់ដ៏មានកម្លាំងខ្លាំងក្លា និងមានជោគជតារាសីខ្ពស់។ ប្រសិនបើគេស្មោះត្រង់នឹងរាជបល្ល័ង្ក គេនឹងយកឱសថនោះមកជូនខ្ញុំម្ចាស់បាន។»

ពុទ្ធិសែនឱនក្បាលចុះ ដង្ហើមរបស់គេស្ងប់ស្ងាត់ ប៉ុន្តែក្នុងចិត្តកំពុងគិតគូរយ៉ាងរហ័ស។

បន្ទាយថ្មខ្មៅ!

កន្លែងដែលម្តាយរបស់គេទើបតែប្រាប់កាលពីយប់មិញ—ទីតាំងរក្សាទុកកោដ្ឋកែវភ្នែកទាំងដប់ពីរគូ និងថ្នាំព្យាបាលភ្នែក! គេកំពុងស្វែងរកវិធីទៅទីនោះ ហើយឥឡូវនេះ សន្ធមារខ្លួនឯងជាអ្នកបើកផ្លូវឱ្យគេទៅ។

តើនេះជាសំណាងល្អ ឬជាអន្ទាក់មរណៈ?

ពុទ្ធិសែនដឹងច្បាស់ណាស់ថាសន្ធមារមិនមែនជាមនុស្សល្ងង់ទេ។ នាងទំនងជាសង្ស័យពីប្រភពដើមរបស់គេ ហើយចង់ប្រើដៃយក្សនៅបន្ទាយខ្មៅដើម្បីកម្ទេចគេចោល។ ប៉ុន្តែសម្រាប់ពុទ្ធិសែន ទោះបីដឹងថាជាទ្វារនរក ក៏គេត្រូវតែលោតចូលដែរ។

«ទូលបង្គំស្ម័គ្រចិត្តទៅក្រាបទូល» ពុទ្ធិសែនពោលយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ «ទូលបង្គំនឹងនាំយកឱសថនោះមកថ្វាយវិញឱ្យទាល់តែបាន។»

ស្នាមញញឹមត្រជាក់មួយបានលេចឡើងលើបបូរមាត់សន្ធមារ។ នាងលើកដៃហុចរាជសារស្លឹកត្នោតមួយ ដែលត្រូវចងរុំដោយខ្សែសូត្រក្រហម និងបិទត្រាជ័រខ្មៅយ៉ាងជិត៖

«នេះជារាជសារផ្ញើជូនបុត្រីរបស់យើង នាងកង្រី ដែលកំពុងមើលការខុសត្រូវបន្ទាយ។ ពេលទៅដល់ ចូរហុចសារនេះឱ្យនាង... នាងនឹងប្រគល់ឱសថឱ្យឯង។ ប៉ុន្តែចងចាំ—ហាមបើកមើលសារនេះជាដាច់ខាត បើពុំនោះទេ វេទមន្តនឹងសាបរលាប ហើយឯងនឹងត្រូវស្លាប់កណ្តាលផ្លូវ!»

ពុទ្ធិសែនទទួលយករាជសារនោះ ដាក់ចូលក្នុងហោប៉ៅអាវជាប់ទ្រូង។

គេដឹងច្បាស់ណាស់ថា អ្វីដែលសន្ធមារសរសេរ មិនមែនជាការសុំឱសថទេ... ប៉ុន្តែជា សេចក្តីកាត់ទោសប្រហារជីវិត។


ការធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់ព្រៃបន្លាទាំងប្រាំពីរ គឺជានរកលើផែនដី។

ព្រៃនោះគ្មានដើមឈើដែលមានផ្លែផ្កាស្រស់បំព្រងទេ មានតែដើមបន្លាដែកធំៗដុះចាក់ស្រេះគ្នាដូចជញ្ជាំងលំពែង។ មេឃងងឹតស្លុបដោយសារអ័ព្ទពុលពណ៌ស្វាយដែលភាយចេញពីដីភក់។ សត្វសាហាវ និងវិញ្ញាណខ្មោចព្រៃស្រែកយំតាមមែកឈើងាប់។

នៅថ្ងៃទីពីរ សេះចម្បាំងរបស់ពុទ្ធិសែនត្រូវបន្លាដែកចាក់ទម្លុះជើង និងពោះ។ សត្វសេះដួលស្រែកថ្ងូរទាំងឈាមហូរជោកដី មិនអាចបន្តដំណើរទៅមុខទៀតបាន។

ពុទ្ធិសែនត្រូវទម្លាក់កែបសេះ ចោលសម្ភារធ្ងន់ៗ ហើយបន្តដំណើរដោយថ្មើរជើង។

បន្លាដែកចាក់ទម្លុះស្បែកជើង ចាក់រយះសាច់ដៃ និងជើងរបស់គេ។ ឈាមស្រក់តក់ៗតាមផ្លូវ។ កម្តៅថ្ងៃដ៏ហួតហែង និងជាតិពិសក្នុងព្រៃធ្វើឱ្យបំពង់ករបស់គេស្ងួតហួតហែង ភ្នែករបស់គេចាប់ផ្តើមស្រវាំង។

«ម្តាយ... កូនមិនអាចដួលនៅទីនេះបានទេ...»

គេខាំធ្មេញ ប្រើកាំបិតស្នៀតច្រត់ដី ដើរមួយៗជំហានទៅមុខ។ ស្មារតីរបស់គេកាន់តែរសាត់ទៅឆ្ងាយ។

នៅពេលព្រលប់ឈានចូលមកដល់ គេបានមើលឃើញពន្លឺភ្លើងគោមតូចមួយភ្លឺផ្លុងៗកណ្តាលអ័ព្ទត្រជាក់។ ក្លិនផ្សែងធូប និងក្លិនទឹកតែស្លឹកឈើព្រៃបានរសាត់មកប៉ះច្រមុះ។

នៅពីមុខគេ គឺអាស្រមឈើចាស់មួយដែលសង់លើខ្នងថ្មភ្នំ។

ពុទ្ធិសែនដើរបានតែបីជំហានទៀតប៉ុណ្ណោះ ជើងរបស់គេក៏ទន់ ដួលដង្ហក់សន្លប់បាត់បង់ស្មារតីលើកម្រាលស្មៅមុខអាស្រម។


«ឱ... មនុស្សលោកអើយ សេចក្តីលោភលន់ និងការសងសឹក តែងតែនាំមកនូវសោកនាដកម្មជានិច្ច។»

សំឡេងដកដង្ហើមធំដ៏ស្រទន់មួយបានបន្លឺឡើង។

តាបសមហាឥសី ដែលមានសក់ និងពុកចង្កាពណ៌សវែងអន្លាយដល់ទ្រូង ពាក់អង្កាំឈើបុរាណ បានដើរចេញពីអាស្រម។ លោកឱនមើលយុវជនដែលដេកសន្លប់មុខរបួសជោកខ្លួន។

នៅពេលលោកពិនិត្យមើលរូបឆោម និងទម្រង់មុខរបស់ពុទ្ធិសែន លោកបានមើលឃើញខ្សែលោហិតក្សត្រ និងដឹងភ្លាមថា នេះជាបុត្ររបស់នាងពៅ។

ភ្នែករបស់ឥសីបានក្រឡេកទៅឃើញរាជសារស្លឹកត្នោតដែលធ្លាក់ចេញពីអាវរបស់គេ។

លោកលើកសារនោះមកពិនិត្យ។ ដោយញាណទិព្វ មហាឥសីដឹងភ្លាមថានេះជារាជសារមរណៈ។ លោកបានដោះខ្សែសូត្រក្រហមចេញ ហើយអានអក្សរចារិកលើស្លឹកត្នោត៖

«បើអ្នកកាន់សារនេះមកដល់ពេលថ្ងៃ ចូរស៊ីពេលថ្ងៃ។ បើមកដល់ពេលយប់ ចូរស៊ីពេលយប់ កុំទុកឱ្យរស់រានឡើយ!»

មហាឥសីសម្លឹងមើលមុខយុវជនស្លូតត្រង់ដែលកំពុងដេកសន្លប់ទាំងក្តីអាណិតអាសូរ៖

«យុវជនអើយ... ឯងមកទីនេះដោយសារតែសេចក្តីកតញ្ញូចំពោះម្តាយ។ បើឯងទៅដល់បន្ទាយថ្មខ្មៅជាមួយសារនេះ ឯងនឹងត្រូវពួកយក្សហែកសាច់ស៊ីមិនខាន។»

លោកស្ងៀមគិតមួយសន្ទុះ។

ក្នុងចិត្តរបស់លោក លោកចង់ជួយសង្គ្រោះជីវិតពុទ្ធិសែន។ ប៉ុន្តែលោកមិនដឹងឡើយថា ការកែប្រែវាសនានៅពេលនេះ នឹងបង្កើតជាសោកនាដកម្មមួយផ្សេងទៀតដែលធំធេងជាងនេះរាប់ពាន់ដង។

មហាឥសីបានលើកម្រាមដៃចង្អុលឡើង។ ចុងម្រាមដៃរបស់លោកបានបញ្ចេញពន្លឺពណ៌មាសភ្លឺចិញ្ចាច។

លោកបានលុបអក្សរចាស់ចេញ ហើយចារិកអក្សរថ្មីលើស្លឹកត្នោតនោះវិញ៖

«បើអ្នកកាន់សារនេះមកដល់ពេលថ្ងៃ ចូររៀបការពេលថ្ងៃ។ បើមកដល់ពេលយប់ ចូររៀបការពេលយប់ ឱ្យបានជាស្វាមីភរិយានឹងកូនស្រីកង្រីភ្លាម!»

បន្ទាប់ពីចារិកចប់ លោកបានចងខ្សែសូត្រក្រហម និងបិទត្រាជ័រខ្មៅវិញដូចដើម ដោយគ្មានស្នាមប្រេះឆាសូម្បីតែបន្តិច រួចដាក់ចូលក្នុងហោប៉ៅអាវរបស់ពុទ្ធិសែនវិញ។


នៅពេលព្រឹកព្រាង ពុទ្ធិសែនបានបើកភ្នែកឡើង។

គេឃើញខ្លួនឯងដេកនៅលើកន្ទេលស្លឹកត្នោតក្នុងអាស្រម។ មុខរបួសរបស់គេត្រូវបានលាងសម្អាត និងបិទដោយស្លឹកថ្នាំត្រជាក់ស្រេប។ កម្លាំងកាយរបស់គេបានត្រឡប់មកវិញដូចដើម។

មហាឥសីកំពុងអង្គុយឆុងតែនៅក្បែរចង្ក្រានដី។

«ឯងភ្ញាក់ហើយឬ កូនប្រុស?» ឥសីសួរដោយស្នាមញញឹមមេត្តា។

ពុទ្ធិសែនស្ទុះស្ទាបទ្រូងរបស់គេភ្លាម—រាជសារស្លឹកត្នោតនៅតែស្ថិតនៅទីនោះដដែល។

«លោកតា... តើលោកតាបានជួយសង្គ្រោះជីវិតខ្ញុំឬ?» ពុទ្ធិសែនសួរ គេលុតជង្គង់ក្រាបសំពះ។

«តាយល់ពីបំណងរបស់ឯង» មហាឥសីពោលដោយសំឡេងធ្ងន់ «ហួសពីភ្នំនេះ គឺស្ទឹងសន្ធមារ និងបន្ទាយថ្មខ្មៅហើយ។ ផ្លូវខាងមុខ មិនមែនគ្រោះថ្នាក់ដោយសារដាវ ឬលំពែងទេ... ប៉ុន្តែគ្រោះថ្នាក់ដោយសារដួងចិត្ត។ ចូរចងចាំ—អ្វីដែលឯងជ្រើសរើសធ្វើចំពោះអ្នកដទៃ វានឹងវិលត្រឡប់មករកឯងវិញក្នុងទម្រង់នៃបណ្តាសា។»

ពុទ្ធិសែនមិនយល់ច្បាស់ពីអត្ថន័យនៃពាក្យទាំងនោះឡើយ។ គេគ្រាន់តែគិតថា តាបសកំពុងព្រមានគេពីភាពកាចសាហាវរបស់ពួកយក្ស។

«អរគុណលោកតា» ពុទ្ធិសែនលើកដៃសំពះលា «ទូលបង្គំត្រូវតែទៅមុខទៀត។»

គេទទួលយកថង់ទឹក និងផ្លែឈើព្រៃពីមហាឥសី រួចបោះជំហានចេញពីអាស្រម សំដៅទៅកាន់ស្ទឹងសន្ធមារ។

ខ្យល់ត្រជាក់បានបោកបក់កាត់កំពូលភ្នំ។ មហាឥសីឈរសម្លឹងមើលស្រមោលរបស់ពុទ្ធិសែនដែលដើរចេញទៅឆ្ងាយ រួចដកដង្ហើមធំជាលើកចុងក្រោយ៖

«ជួនកាល... មេត្តាធម៌របស់មនុស្សចាស់ អាចជាថ្នាំពុលដែលបំផ្លាញជីវិតអ្នកដទៃដោយមិនដឹងខ្លួន។ កង្រីអើយ... ជោគវាសនារបស់នាង បានត្រូវចារុករួចរាល់ហើយ។»