គុកកោដ្ឋកែវភ្នែកដែលនៅរស់
គំនូរតំណាង ៖ ពុទ្ធិសែនលួចចូលក្នុងឃ្លាំងសម្ងាត់ រកឃើញកោដ្ឋកែវភ្នែកទាំង ១២ គូ (The Vault of Living Sight)

ព្រះពុទ្ធិសែន នាងកង្រី · Chapter 07

គុកកោដ្ឋកែវភ្នែកដែលនៅរស់

The Vault of Living Sight

នៅក្នុងបន្ទប់ផ្ទំហ្លួង ដង្ហើមរបស់កង្រីដកវែងៗ និងស្ងប់ស្ងាត់។

នាងកំពុងលង់លក់យ៉ាងស្កប់ស្កល់ក្នុងរង្វង់ភួយសូត្រពណ៌បៃតងខ្ចី។ ដៃម្ខាងរបស់នាងឱបខ្នើយដែលពុទ្ធិសែនធ្លាប់កើយ ជ្រុងបបូរមាត់របស់នាងនៅមានស្នាមញញឹមតិចៗដូចជាកំពុងយល់សប្តិឃើញរឿងល្អ។

ពុទ្ធិសែនឈរនៅក្បែរគ្រែដោយស្ងៀមស្ងាត់ដូចស្រមោលអន្ទោលប្រាណ។

គេសម្លឹងមើលកង្រីមួយភ្លែត មុននឹងលូកម្រាមដៃយ៉ាងថ្នមៗចូលទៅក្រោមខ្នើយធំរបស់នាង។ ចុងម្រាមដៃរបស់គេបានប៉ះនឹងភាពត្រជាក់ស្រេបនៃដែកថែបបុរាណ។

កូនសោដែកអាគម។

កូនសោនោះមានក្បាលឆ្លាក់ជារូបមុខយក្ស មានទំហំប៉ុនបាតដៃ និងមានទម្ងន់ធ្ងន់។ ពុទ្ធិសែនដកដង្ហើមថ្នមៗ ទាញកូនសោចេញមកក្រៅដោយមិនឱ្យមានសូរសំឡេងសូម្បីតែបន្តិច។ គេចងកូនសោជាប់នឹងខ្សែក្រវាត់ រួចបែរខ្នងដើរសំដៅទៅច្រកទ្វារដែកតូចនៅជ្រុងបន្ទប់។

ទ្វារដែកនោះបើកចេញដោយគ្មានស្នូរក្រេសក្រាស់ឡើយ ព្រោះពុទ្ធិសែនបានលួចលាបខ្លាញ់សត្វលើត្រចៀកទ្វារតាំងពីយប់មិញ។

នៅពីមុខគេ គឺជណ្តើរថ្មរាងគូទខ្យងដែលចោតចុះទៅក្នុងជម្រៅផែនដី។

ពុទ្ធិសែនបោះជំហានចុះតាមជណ្តើរថ្មមួយៗ។ ភាពត្រជាក់បានកើនឡើងទ្វេដងនៅគ្រប់ជំហានដែលគេចុះជ្រៅទៅៗ។ ក្លិនផ្កាព្រៃនៅខាងលើបានរលាយបាត់ អ្វីដែលជំនួសមកវិញ គឺក្លិនប្រេងក្រអូបបុរាណដែលចម្រាញ់ចេញពីផ្កាឈូកខ្មៅ និងក្លិនឈាមចាស់ដែលស្អិតជាប់នឹងផ្ទាំងថ្ម។

នៅចុងបញ្ចប់នៃជណ្តើរ គេបានមកដល់ទ្វារដែកថែបមហិមាមួយ ដែលមានឆ្លាក់យ័ន្តការពាររាប់សិបជួរ។

ពុទ្ធិសែនដកកូនសោចេញមក ស៊កចូលទៅក្នុងរន្ធសោ។

ក្រឹក... គ្រាំង...!

មន្តសោបានរលាយ។ ទ្វារដែកបានរបើកចេញយឺតៗ។

ពុទ្ធិសែនដើរចូលទៅខាងក្នុង... ហើយដង្ហើមរបស់គេស្ទើរតែគាំងក្នុងបំពង់ក។

នៅក្នុងបន្ទប់ថ្មដ៏ធំទូលាយនោះ គ្មានចង្កៀងប្រេង ឬគោមស្លែណាដុតបំភ្លឺឡើយ ប៉ុន្តែបន្ទប់ទាំងមូលបានភ្លឺដោយពន្លឺពណ៌មាសចម្លែកដែលអណ្តែតលើផ្ទៃទឹកប្រេង។

នៅលើតុថ្មខ្មៅវែងមួយកណ្តាលបន្ទប់ មានតម្រៀប កោដ្ឋកែវគ្រីស្តាល់ចំនួនដប់ពីរ។

កោដ្ឋនីមួយៗផ្ទុកទឹកប្រេងពណ៌មាសថ្លាឈ្វេង។ ហើយនៅខាងក្នុងទឹកប្រេងនោះ...

កែវភ្នែកមនុស្ស។

ពុទ្ធិសែនឈរទ្រឹង ភ្នែករបស់គេបើកធំៗដោយភាពរន្ធត់។

ភ្នែកទាំងម្ភៃបួនគ្រាប់នោះមិនមែនជាដុំសាច់ស្ងួតគ្មានជីវិតទេ! ពួកវាកំពុងអណ្តែតយឺតៗក្នុងទឹកប្រេង សរសៃឈាមក្រហមតូចៗនៅជុំវិញគ្រាប់ភ្នែកនៅតែលោតញាប់ៗ... ហើយពួកវាកំពុង ព្រិចភ្នែក!

នៅពេលពុទ្ធិសែនបោះជំហានចូលទៅជិតតុថ្ម កែវភ្នែកទាំងអស់ស្រាប់តែងាកព្រមគ្នា—សម្លឹងចំមុខរបស់គេ!

សរសៃរោមរបស់ពុទ្ធិសែនក្រោកឈរច្រូង។ ភាពត្រជាក់ស្រេបបានរត់ស្រៀវកាត់ឆ្អឹងខ្នងរបស់គេ។ នេះមិនមែនជាវេទមន្តធម្មតាទេ ប៉ុន្តែជាអបិយជំនឿខ្មៅងងឹតបំផុតរបស់យក្ខិនីសន្ធមារ ដែលបានប្រើប្រេងទិព្វឃុំព្រលឹង និងចក្ខុវិញ្ញាណរបស់ស្ត្រីទាំងដប់ពីរនាក់ទុកក្នុងកោដ្ឋកែវអស់រយៈពេលម្ភៃឆ្នាំ។

ពុទ្ធិសែនដើរពិនិត្យកោដ្ឋម្តងមួយៗទាំងដៃញ័រទទ្រើក។

រហូតដល់កោដ្ឋទីដប់ពីរ... កោដ្ឋដែលស្ថិតនៅចុងគេបំផុត។

នៅក្នុងកោដ្ឋនោះ ខុសពីកោដ្ឋដទៃ—វាមានកែវភ្នែក តែមួយគ្រាប់គត់។

កែវភ្នែកនោះមានពណ៌ខ្មៅរលោង ស្រទន់ និងពោរពេញដោយភាពកម្សត់។ នៅពេលពុទ្ធិសែនឈរមុខកោដ្ឋនោះ កែវភ្នែកតែមួយគ្រាប់នោះបានព្រិចថ្នមៗ រួចបញ្ចេញពន្លឺពណ៌មាសស្រាលៗ ដូចជាកំពុងស្គាល់ថាអ្នកណាជាអ្នកឈរនៅពីមុខវា។

«ម្តាយ...» ពុទ្ធិសែនខ្សឹប ទឹកភ្នែកមួយដំណក់បានស្រក់ចុះមកលើថ្ពាល់របស់គេ «គឺកែវភ្នែករបស់ម្តាយពិតមែន...»

កាលពីម្ភៃឆ្នាំមុន សន្ធមារបានទុកភ្នែកនាងពៅម្ខាង ហើយយកភ្នែកម្ខាងទៀតមកត្រាំក្នុងកោដ្ឋនេះ។ ភ្នែកនេះហើយដែលធ្លាប់មើលថែគេកាលនៅជាទារក!

កំហឹង និងសេចក្តីស្អប់ខ្ពើមដែលគេធ្លាប់ព្យាយាមទប់កប់ទុក បានផ្ទុះឡើងក្នុងទ្រូងដូចភ្នំភ្លើង។

សន្ធមារ... យក្ខិនីកាចសាហាវដែលបានបំផ្លាញជីវិតម្តាយគេ! ហើយកង្រី... ទោះបីនាងស្លូតបូតយ៉ាងណា ក៏នាងនៅតែជាកូនស្រីរបស់យក្ខិនីដែលបានសង់បន្ទាយលើគំនរឈាម និងទឹកភ្នែកនៃគ្រួសារគេដែរ!

ពុទ្ធិសែនងាកទៅមើលធ្នើថ្មក្បែរជញ្ជាំង។

នៅទីនោះ មានប្រអប់មាសឆ្លាក់ក្បាច់បុរាណមួយ។ គេបើកគម្របប្រអប់ឡើង រកឃើញដបប្រេងតូចមួយដែលសរសេរអក្សរអស្សុរាថា «ថ្នាំជាភ្នែក» និងថង់សំពត់បួនដែលមានផ្ទុកកញ្ចប់ធាតុទាំងបួន—ដី ខ្សាច់ បន្លា និងភ្លើង។

អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដែលគេត្រូវការ ស្ថិតនៅចំពោះមុខគេហើយ។

គេអាចលើកកោដ្ឋទាំងដប់ពីរនេះ យកថ្នាំទិព្វទាំងនេះ រួចរត់ចេញពីបន្ទាយនេះបានគ្រប់ពេលវេលា។

គគុក... គគុក...!

ភ្លាមៗនោះ ស្នូរជើងធ្ងន់ៗបានបន្លឺឡើងពីលើជណ្តើរថ្ម!

ពុទ្ធិសែនភ្ញាក់ព្រើត។ គេដឹងច្បាស់ណាស់ថា ស្នូរជើងធ្ងន់ដែលរំញ័រថ្មបែបនេះ គឺគ្មាននរណាក្រៅពី មេទ័ពកុម្ភណ្ឌ ដែលកំពុងដើរចុះមកល្បាតបន្ទប់ក្រោមដីឡើយ!

បេះដូងរបស់ពុទ្ធិសែនលោតញាប់ស្ទើរតែធ្លាយចេញពីទ្រូង។ នៅក្នុងបន្ទប់ក្រោមដីបិទជិតនេះ គ្មានច្រកចេញផ្សេងទៀតឡើយ។ បើកុម្ភណ្ឌដើរចូលមកឃើញគេនៅទីនេះ... គេនឹងត្រូវកាប់សម្លាប់ភ្លាមៗដោយគ្មានឱកាសពន្យល់!

ពុទ្ធិសែនប្រញាប់បិទគម្របប្រអប់មាស ដាក់របស់របរចូលកន្លែងដើមវិញ រួចរត់ទៅពួននៅពីក្រោយសសរថ្មធំមួយនៅជ្រុងងងឹតបំផុត។

ពន្លឺភ្លើងគោមបានរំលេចឡើងនៅមាត់ទ្វារដែក។

ស្រមោលយក្សមាឌធំមហិមារបស់កុម្ភណ្ឌ បានបោះជំហានចូលមកក្នុងបន្ទប់... នៅក្នុងដៃរបស់គេមានកាន់ពូថៅមុខពីរដ៏ធំ ដែលមានស្រក់ឈាមសត្វព្រៃតក់ៗលើកម្រាលថ្ម។