ព្រះពុទ្ធិសែន នាងកង្រី · Chapter 06 · ចាប់ផ្តើមវគ្គ ២ (Act II Begins)
សួនឱសថ និងក្តីស្រឡាញ់បំភាន់
The Sanctuary of Illusions
រយៈពេលបីខែបានកន្លងផុតទៅ ដូចជាខ្សែទឹកដែលហូរកាត់ផ្ទាំងថ្មដោយស្ងៀមស្ងាត់។
សម្រាប់នាងកង្រី បីខែនេះគឺជាពេលវេលាដ៏មានសេចក្តីសុខបំផុតក្នុងជីវិតរបស់នាង។ បន្ទាយថ្មខ្មៅដែលធ្លាប់តែត្រជាក់ស្រេប និងពោរពេញដោយអ័ព្ទក្រាស់ ឥឡូវនេះហាក់ដូចជាមានពន្លឺថ្ងៃចាំងចូលមកដល់។ ទាហានយក្សបានស៊ាំនឹងវត្តមានរបស់ស្វាមីមនុស្សលោក រីឯកង្រីបានចំណាយពេលស្ទើរតែរាល់ថ្ងៃនៅក្បែរពុទ្ធិសែន ដោយមិនដែលឃ្លាតឆ្ងាយឡើយ។
នៅពេលរសៀលត្រជាក់ កង្រីបានកាន់ដៃពុទ្ធិសែន នាំគេដើរកាត់ច្រកទ្វារថ្មឆ្លាក់ទម្លុះចូលទៅកាន់ សួនឱសថពិសិដ្ឋ។
សួននោះស្ថិតនៅកណ្តាលរាជវាំង ជាកន្លែងដែលត្រូវបានហ៊ុមព័ទ្ធដោយជញ្ជាំងថ្មភ្នំភ្លើងបិទជិត។ នៅខាងក្នុង មានខ្យល់ក្តៅឧណ្ហៗ និងក្លិនក្រអូបឈ្ងុយឈ្ងប់នៃរុក្ខជាតិរាប់រយមុខ។ អ្វីដែលចម្លែកបំផុតនោះ គឺរុក្ខជាតិនៅទីនេះភាគច្រើនមិនមែនជាដើមឈើធម្មតាទេ ប៉ុន្តែជាពពួកឱសថទិព្វបុរាណដែលបញ្ចេញពន្លឺរស្មីក្នុងភាពងងឹត។
«ម្ចាស់បង... មើលទីនេះ» កង្រីញញឹម នាងចង្អុលទៅគុម្ពស្មៅមួយដែលស្លឹករបស់វាបញ្ចេញពន្លឺពណ៌បៃតងត្បូងមរកតភ្លឺផ្លេកៗ «នេះជា ស្មៅទិព្វដាស់វិញ្ញាណ ឬដែលមនុស្សលោកហៅថា ថ្នាំរស់។»
ពុទ្ធិសែនសម្លឹងមើលស្មៅនោះដោយកែវភ្នែកដែលពោរពេញដោយការភ្ញាក់ផ្អើល។ គេដើរចូលទៅជិត បន្ទាបខ្លួនចុះពិនិត្យមើលរូបរាងស្លឹក និងឫសរបស់វាយ៉ាងល្អិតល្អន់។
«ថ្នាំរស់?» ពុទ្ធិសែនសួរ សំឡេងរបស់គេបង្កប់នូវការសង្ស័យ «តើវាអាចដាស់មនុស្សដែលស្លាប់ឱ្យរស់ឡើងវិញបានពិតមែនឬ?»
«ពិតមែនហើយ ម្ចាស់បង» កង្រីពន្យល់ដោយក្តីស្រឡាញ់ នាងអង្គុយក្បែរគេ «ប្រសិនបើមនុស្សម្នាក់ទើបតែស្លាប់មិនទាន់លើសពីប្រាំពីថ្ងៃ ហើយរូបកាយមិនទាន់រលួយបែកបាក់... គ្រាន់តែបុកស្លឹកស្មៅនេះយកទឹកមកបន្តក់ចូលក្នុងបំពង់ក ហើយយកកាកវាមកបិទលើដើមទ្រូង វិញ្ញាណនឹងត្រូវទាញត្រឡប់មកក្នុងកាយវិញភ្លាម។ នេះជាឱសថដែលដូនតាយក្សបានរក្សាទុកការពារពូជពង្ស។»
ពុទ្ធិសែនងក់ក្បាលយឺតៗ។ នៅក្នុងខួរក្បាលរបស់គេ គេកំពុងទន្ទេញចាំនូវរូបរាងស្លឹក និងទីតាំងគុម្ពស្មៅនោះយ៉ាងច្បាស់។
«ចុះដើមឈើដែលមានផ្កាពណ៌ខ្មៅនោះវិញ?» ពុទ្ធិសែនចង្អុលទៅដើមឈើតូចមួយនៅជ្រុងថ្ម ដែលមានផ្សែងហុយស្តើងៗចេញពីស្លឹក។
ទឹកមុខរបស់កង្រីប្រែជាតឹងតែងបន្តិច។ នាងចាប់ដៃពុទ្ធិសែនទាញមកក្រោយ៖
«កុំចូលជិតវាឱ្យសោះ ម្ចាស់បង! នោះគឺជា ឫសឈើអវីចី ឬ ថ្នាំស្លាប់។ គ្រាន់តែផឹកទឹកដែលចម្រាញ់ចេញពីឫសរបស់វាត្រឹមតែមួយដំណក់ សរីរាង្គខាងក្នុងនឹងត្រូវរលាយជាទឹកឈាមភ្លាមៗក្នុងរយៈពេលបីដង្ហើម។ សូម្បីតែយក្សដែលមានស្បែករឹងដូចដែក ក៏មិនអាចធន់នឹងពិសរបស់វាបានឡើយ។ ម្តាយសន្ធមារបានរក្សាទុកវាសម្រាប់តែការពារបន្ទាយនៅពេលមានសង្គ្រាមធំប៉ុណ្ណោះ។»
ពុទ្ធិសែនសម្លឹងមើលផ្កាខ្មៅនោះដោយភាពភ័យរន្ធត់លាយឡំនឹងការពេញចិត្ត។
ថ្នាំស្លាប់...
អាវុធដ៏សាហាវបំផុតដែលអាចកម្ទេចយក្សបាន! គេបានដឹងពីទីតាំងរបស់វាហើយ។
«ចុះ... ឱសថព្យាបាលភ្នែកវិញ?» ពុទ្ធិសែនសួរដោយសំឡេងធម្មតា ព្យាយាមមិនឱ្យកង្រីចាប់អារម្មណ៍ពីភាពញាប់ញ័រក្នុងបំពង់ករបស់គេ «បងធ្លាប់ឮថា នៅនគរយក្ស មានឱសថម្យ៉ាងដែលអាចធ្វើឱ្យមនុស្សខ្វាក់ភ្នែករាប់សិបឆ្នាំ អាចមើលឃើញពន្លឺថ្ងៃឡើងវិញបាន។ តើវាជារឿងពិត ឬគ្រាន់តែជារឿងព្រេង?»
កង្រីសម្លឹងមើលមុខស្វាមីដោយកែវភ្នែកបរិសុទ្ធ។ នាងមិនមានការសង្ស័យសូម្បីតែបន្តិច៖
«មិនមែនជារឿងព្រេងទេ ម្ចាស់បង។ នោះគឺជា ប្រេងទិព្វទេវទារុ ឬ ថ្នាំជាភ្នែក។ ប៉ុន្តែវាមិនស្ថិតនៅក្នុងសួននេះទេ... ម្ដាយសន្ធមារបានរក្សាទុកវានៅក្នុងឃ្លាំងសម្ងាត់ក្រោមដី ជាមួយនឹង... របស់ម្យ៉ាងទៀត។»
«របស់អ្វីទៅ អូនកង្រី?»
«កោដ្ឋកែវភ្នែកទាំងដប់ពីរគូ» កង្រីបន្ទាបសំឡេងចុះ ហាក់ដូចជាខ្លាចនរណាម្នាក់ឮ «ម្តាយធ្លាប់ប្រាប់ខ្ញុំថា កាលពីម្ភៃឆ្នាំមុន មានមនុស្សលោកដប់ពីរនាក់បានក្បត់ម្តាយ។ ម្តាយបានខ្វេះភ្នែកពួកគេ ហើយយកមកត្រាំក្នុងប្រេងទិព្វទុកក្នុងឃ្លាំង។ កែវភ្នែកទាំងនោះនៅតែមានជីវិត... ហើយដរាបណាយកកែវភ្នែកដើមនោះមកបំពាក់វិញ រួចលាបថ្នាំជាភ្នែក នោះពួកគេនឹងអាចមើលឃើញដូចដើម។»
បេះដូងរបស់ពុទ្ធិសែនលោតញាប់ដូចស្គរធ្លាក់ពីលើភ្នំ។
នៅមានជីវិត! កែវភ្នែករបស់ម្តាយគេនៅមានជីវិតពិតមែន!
គេខាំធ្មេញទប់អារម្មណ៍រំភើប និងកំហឹងដែលកំពុងឆាបឆេះក្នុងទ្រូង។ គេសម្លឹងមើលកង្រី—ស្ត្រីដែលទើបតែប្រគល់អាថ៌កំបាំងដ៏ធំបំផុតនៃជីវិតរបស់គេឱ្យគេដោយដៃទទេ ត្រឹមតែដោយសារសេចក្តីស្រឡាញ់។
កង្រីខិតខ្លួនចូលមកកៀកគេ នាងផ្អែកក្បាលលើស្មារបស់ពុទ្ធិសែន ដៃនាងក្តោបដៃគេយ៉ាងកក់ក្តៅ៖
«ម្ចាស់បង... ខ្ញុំប្រាប់បងគ្រប់យ៉ាង ព្រោះខ្ញុំទុកចិត្តបងលើសពីជីវិតរបស់ខ្ញុំ។ នៅក្នុងបន្ទាយនេះ បងជាមនុស្សតែម្នាក់គត់ដែលយល់ពីខ្ញុំ។ បើគ្មានបងទេ ខ្ញុំប្រហែលជានៅតែជាក្មេងស្រីយក្សដែលឯកកោក្នុងបន្ទាយងងឹតនេះជារៀងរហូត។»
ពុទ្ធិសែនសម្លឹងមើលនាង។
នៅក្នុងពន្លឺព្រលប់ដ៏ស្រទន់ ផ្ទៃមុខរបស់កង្រីពោរពេញដោយសេចក្តីស្រឡាញ់ដ៏ជ្រាលជ្រៅ និងបរិសុទ្ធ។ នាងមិនមែនជាបិសាចកាចសាហាវដូចសន្ធមារទេ... នាងជាផ្កាដ៏ស្រស់ស្អាតដែលដុះខុសកន្លែង។
មួយវិនាទីនោះ ពុទ្ធិសែនមានអារម្មណ៍ចង់បោះបង់គ្រប់យ៉ាងចោល។ គេចង់សារភាពការពិតប្រាប់នាង គេចង់ឱបនាង ហើយសុំជំនួយពីនាងដោយស្មោះត្រង់។
ប៉ុន្តែភ្លាមៗនោះ...
រូបភាពនៃរូងងងឹតក្រោមដីបានលេចឡើងក្នុងខួរក្បាលរបស់គេ។ សំឡេងយំស្រែករបស់ម្តាយមីងពិការ... ស្នាមរបួសខ្មៅលើភ្នែកម្តាយពៅ... និងពាក្យបណ្តាំចុងក្រោយរបស់ម្តាយ៖ «កុំទុកចិត្តពូជយក្សឱ្យសោះ!»
ពុទ្ធិសែនទាញស្មារតីត្រឡប់មកវិញ។ ទឹកមុខរបស់គេប្រែជាត្រជាក់ស្រេបជាថ្មី។
«កង្រី...» គេញញឹម លើកដៃអង្អែលថ្ពាល់នាងថ្នមៗ «បងសន្យា... ថាបងនឹងមិនធ្វើឱ្យអូនខកបំណងឡើយ។»
កង្រីញញឹមបិទភ្នែកទទួលយកការថ្នាក់ថ្នមរបស់គេ ដោយមិនដឹងឡើយថា រាល់ពាក្យសន្យា និងរាល់ការប៉ះពាល់របស់ស្វាមីនៅពេលនេះ... គឺសុទ្ធតែជាការវាស់ស្ទង់ដើម្បីរៀបចំពិធីប្លន់ និងការក្បត់ដ៏ធំបំផុតដែលមិនធ្លាប់មានក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃបន្ទាយថ្មខ្មៅ។