ព្រះពុទ្ធិសែន នាងកង្រី · Chapter 15
ភ្នំថ្មដែលដេកចាំ និងជ័យជម្នះដ៏ជូរចត់
The Eternal Mountain of Tears
ពន្លឺព្រះអាទិត្យបានចាំងផ្លេកៗលើកំពូលប្រាសាទមាសនៃរាជធានីបន្ទាយជ័យ។
នៅខាងក្នុងរាជវាំង សំឡេងតន្ត្រីពិណពាទ្យ និងការអបអរសាទរបានបន្លឺឡើងកក្រើកដី។ មន្ត្រីរាជការ និងប្រជានុរាស្ត្ររាប់ម៉ឺននាក់បានស្រែកជយឃោសថ្វាយព្រះពរដល់ព្រះមហាក្សត្រថ្មី—ព្រះបាទពុទ្ធិសែន!
អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដែលគេធ្លាប់ប្រាថ្នា... ឥឡូវនេះបានក្លាយជាការពិតទាំងអស់។
នៅក្នុងរូងថ្មងងឹតកាលពីអតីតកាល ពុទ្ធិសែនបានប្រើ ថ្នាំជាភ្នែក និងបន្តក់ទឹកឱសថទិព្វលើកែវភ្នែកទាំងដប់ពីរគូ ដាក់បញ្ចូលទៅក្នុងរង្វង់ភ្នែករបស់ម្តាយ និងអ្នកមីងទាំងដប់មួយនាក់របស់គេវិញ។ ជាលើកដំបូងក្នុងរយៈពេលម្ភៃឆ្នាំ ស្ត្រីទាំងដប់ពីរនាក់បានមើលឃើញពន្លឺថ្ងៃម្តងទៀត។ ពួកគេបានយំឱបគ្នាទាំងទឹកភ្នែកនៃក្តីរំភើប និងការដឹងគុណចំពោះកូនប្រុសដ៏កតញ្ញូដែលបានសង្គ្រោះជីវិតពួកគេ។
ចំណែកឯនាងសន្ធមារ... នៅពេលឃើញពុទ្ធិសែនវិលត្រឡប់មកវិញដោយជោគជ័យ នាងបានព្យាយាមបញ្ចេញពិសយក្សដើម្បីសម្លាប់គេ។ ប៉ុន្តែពុទ្ធិសែនបានបាច ម្សៅថ្នាំស្លាប់ ទៅលើនាង ធ្វើឱ្យរាងកាយយក្ខិនីកំណាចនោះរលាយរលួយក្លាយជាផេះខ្មៅកណ្តាលសាលជំនុំជំរះ។ ព្រះបាទជ័យជុំដែលចាស់ជរា និងពោរពេញដោយភាពខ្មាសអៀន បានដាក់រាជ្យ ហើយប្រគល់រាជបល្ល័ង្កជូនពុទ្ធិសែន។
គេបានក្លាយជាស្តេច។
គេបានក្លាយជាកូនកតញ្ញូដ៏អស្ចារ្យបំផុតក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ។
ឈ្មោះរបស់គេត្រូវបានកត់ត្រាក្នុងសាស្ត្រាស្លឹករឹតថាជា «វីរបុរស» ដែលបានជួយសង្គ្រោះពូជពង្ស និងសងសឹកឱ្យគ្រួសារ។
ប៉ុន្តែ...
នៅពេលពិធីជប់លៀងបានបញ្ចប់ ហើយភាពស្ងប់ស្ងាត់នៃរាត្រីបានចូលមកដល់... ពុទ្ធិសែនបានដោះមកុដមាសចេញពីក្បាល។
គេមិនមានអារម្មណ៍សប្បាយរីករាយសូម្បីតែបន្តិច។
នៅក្នុងជម្រៅទ្រូងរបស់គេ... មានតែភាពទទេស្អាត និងភាពត្រជាក់ស្រេបដូចទឹកកក។
«កូនសែន...»
សំឡេងស្រទន់មួយបានបន្លឺឡើងពីក្រោយខ្នង។
នាងពៅ—ម្តាយរបស់គេ បានដើរចូលមកក្នុងបន្ទប់ផ្ទំ។ ភ្នែកទាំងពីររបស់នាងឥឡូវនេះភ្លឺថ្លា និងស្រស់ស្អាតដូចកាលពីនៅក្រមុំ។ នាងសម្លឹងមើលកូនប្រុសដែលឈរស្ងៀមម្នាក់ឯងនៅមាត់បង្អួចធំ រួចដើរមកដាក់ដៃលើស្មារបស់គេថ្នមៗ៖
«កូនបានធ្វើកិច្ចការដ៏អស្ចារ្យសម្រាប់ម្តាយ និងអ្នកមីង... ប៉ុន្តែហេតុអ្វីបានជាកែវភ្នែករបស់កូន មិនដែលញញឹមសូម្បីតែម្តង ចាប់តាំងពីកូនត្រឡប់មកវិញ?»
ពុទ្ធិសែនឈរស្ងៀម គេមិនហ៊ានងាកមកសម្លឹងចំភ្នែកម្តាយឡើយ។
នាងពៅស្ទាបស្មាកូនដោយក្តីបារម្ភ នាងសួរតិចៗ៖
«កាលពីកូននៅនគរយក្ខិនី... តើមានរឿងអ្វីកើតឡើងចំពោះកូន? ចុះ... ចុះកូនក្រមុំដែលកូនធ្លាប់រៀបការជាមួយ... នាងនៅឯណា?»
ពាក្យនោះបានធ្លាក់មកលើដើមទ្រូងពុទ្ធិសែនដូចញញួរដែកវាយបំបែកឆ្អឹងជំនីរ។
បបូរមាត់របស់ពុទ្ធិសែនញ័រទទ្រើក។ បំពង់ករបស់គេស្ទះណែន មិនអាចបញ្ចេញសំឡេងឆ្លើយបានសូម្បីតែមួយម៉ាត់។
តើគេត្រូវប្រាប់ម្តាយគេយ៉ាងដូចម្តេច?
តើគេត្រូវប្រាប់ថាកែវភ្នែកដែលម្តាយកំពុងមើលឃើញពន្លឺថ្ងៃនេះ... ត្រូវបានដោះដូរមកដោយការក្បត់បេះដូងដ៏បរិសុទ្ធរបស់ស្ត្រីម្នាក់ដែលស្រឡាញ់គេលើសជីវិត? តើគេត្រូវប្រាប់ថានាងកង្រីបានស្លាប់បែកបេះដូងដោយសារតែទង្វើរបស់គេ?!
ដំណក់ទឹកភ្នែកត្រជាក់មួយដំណក់ បានហូរស្រក់ចេញពីកែវភ្នែករបស់ស្តេចថ្មី ធ្លាក់ចុះមកលើកម្រាលថ្ម។
គេគ្រាន់តែឱនក្បាលចុះក្នុងភាពស្ងៀមស្ងាត់ដ៏ឈឺចាប់។
នាងពៅសម្លឹងមើលកូនប្រុស... នាងមិនបានសួរទៀតឡើយ។ នៅក្នុងភាពស្ងៀមស្ងាត់នោះ នាងបានយល់គ្រប់យ៉ាង។ នាងដឹងថាកូនប្រុសរបស់នាង បានសង្គ្រោះភ្នែករបស់នាង... ប៉ុន្តែគេបានខ្វេះបេះដូង និងព្រលឹងរបស់ខ្លួនឯងចោលបាត់ទៅហើយ។
ជាច្រើនឆ្នាំបានកន្លងផុតទៅ។
ព្រះបាទពុទ្ធិសែនមិនដែលរៀបអភិសេកជាមួយស្ត្រីណាឡើយ។ គេរស់នៅតែម្នាក់ឯងក្នុងរាជវាំងដ៏ធំល្វឹងល្វើយ។
រៀងរាល់យប់ គេតែងតែដើរឡើងទៅកាន់កំពូលប៉មខ្ពស់បំផុតនៃប្រាសាទ។ គេឈរនៅទីនោះ សម្លឹងមើលទៅទិសខាងជើង—សំដៅទៅរកទឹកដីខេត្តកំពង់ឆ្នាំងកាត់ទន្លេសាប។
នៅទីនោះ... កណ្តាលអ័ព្ទត្រជាក់នៃរាត្រី...
ភ្នំនាងកង្រី កំពុងដេកលាតសន្ធឹងយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់។
ក្បាលភ្នំ ទ្រូងភ្នំ និងចង្កេះភ្នំ... បង្កើតបានជារូបរាងស្ត្រីម្នាក់កំពុងដេកផ្ងារមុខសម្លឹងមើលមេឃ ដូចកាលពីថ្ងៃដែលនាងដាច់ខ្យល់ស្លាប់នៅមាត់ស្ទឹងសន្ធមារគ្មានខុសឡើយ។
នៅពេលខ្យល់រដូវរំហើយបោកបក់កាត់កំពូលភ្នំ សំឡេងខ្យល់បក់ឆ្លងកាត់ល្អាងថ្ម បានបន្លឺឡើងដូចជាសំឡេងទ្រហោយំរបស់ស្ត្រីម្នាក់ដែលកំពុងហៅឈ្មោះគេ៖
«ម្ចាស់បង... ម្ចាស់បង... ត្រឡប់មកវិញមក...»
ពុទ្ធិសែនលើកដៃស្ទាបដើមទ្រូងខ្លួនឯង។
គេមានជ័យជម្នះលើសត្រូវ គេមានអំណាចលើនគរ គេមានការកោតសរសើរពីមនុស្សលោក... ប៉ុន្តែនៅក្នុងពិភពលោកដ៏ធំទូលាយនេះ គេគឺជាបុរសដែលកម្សត់ និងឯកោជាងគេបំផុត។
គេបានសម្លាប់បិសាច... ប៉ុន្តែដើម្បីសម្លាប់បិសាច គេត្រូវបង្ខំចិត្តក្លាយជាមនុស្សដែលសាហាវជាងបិសាច។
«កង្រី...»
ពុទ្ធិសែនខ្សឹបទៅកាន់ខ្យល់រាត្រី សំឡេងរបស់គេរលាយបាត់ទៅក្នុងភាពងងឹត៖
«បងឈ្នះហើយ... ប៉ុន្តែបងបានបាត់បង់គ្រប់យ៉ាង។»
នៅក្រោមពន្លឺព្រះចន្ទ ភ្នំថ្មនៅតែបន្តដេកចាំស្វាមីរបស់នាង។
ហើយរឿងរ៉ាវនៃ «ព្រះពុទ្ធិសែន នាងកង្រី» ក៏ត្រូវបានចារឹកទុកក្នុងបេះដូងនៃប្រជាជនខ្មែរគ្រប់ជំនាន់—មិនមែនគ្រាន់តែជារឿងព្រេងនៃកូនកតញ្ញូនោះទេ ប៉ុន្តែជា វិមានថ្មនៃសោកនាដកម្មស្នេហា ដែលរំលឹកមនុស្សលោកកុំឱ្យក្បត់បេះដូងដ៏បរិសុទ្ធរបស់មនុស្សដែលស្រឡាញ់យើងពិតប្រាកដ។