សម្រែកឈាម និងបេះដូងបែកធ្លាយ
គំនូរតំណាង ៖ នាងកង្រីស្រែកទ្រហោយំឈាមស្រក់កកជាថ្មដេកចាំស្វាមី (The Rupture of the Yakṣa Heart)

ព្រះពុទ្ធិសែន នាងកង្រី · Chapter 14

សម្រែកឈាម និងបេះដូងបែកធ្លាយ

The Rupture of the Yakṣa Heart

សំឡេងទះស្លាបរបស់សេះមណីកាបានរលាយបាត់ទៅក្នុងអ័ព្ទត្រជាក់។

ស្រមោលរបស់បុរសដែលនាងស្រឡាញ់ជាងជីវិត បានបាត់ស្រមោលពីជើងមេឃ។

នៅលើច្រាំងខ្សាច់សើម... កង្រីនៅសល់តែម្នាក់ឯង។

ភាពស្ងប់ស្ងាត់ដ៏គួរឱ្យភ័យខ្លាចបានគ្របដណ្តប់លើផ្ទៃទឹកស្ទឹង។ គ្មានសំឡេងបក្សាបក្សី គ្មានសំឡេងខ្យល់ មានតែសំឡេងទឹកហូរគំហុកដែលបោកបក់ប៉ះច្រាំងថ្ម... ដូចជាសំឡេងចំអកឱ្យភាពល្ងង់ខ្លៅរបស់នាង។

«វាគឺជាការកុហក...»

ពាក្យនោះនៅតែបន្លឺឡើងក្នុងក្បាលរបស់នាងម្តងហើយ... ម្តងទៀត...

«រាល់ពាក្យសម្តី រាល់ស្នាមញញឹម រាល់ការឱបថ្នាក់ថ្នម... គឺគ្រាន់តែជាល្បិចកលប៉ុណ្ណោះ!»

កង្រីទម្លាក់ដៃទាំងពីរចុះលើដីខ្សាច់។ ម្រាមដៃរបស់នាងកកាយចូលទៅក្នុងភក់ត្រជាក់។

នាងមិនដែលគិតចង់ធ្វើបាបមនុស្សលោកឡើយ។ នាងមិនដែលចង់ដឹងពីរឿងសងសឹករបស់ម្តាយនាងឡើយ។ ជីវិតរបស់នាង គឺមានតែសួនឱសថ មានតែផ្កាស្មៅ និងការថែទាំអ្នកដទៃ។ នាងបានផ្តល់ក្តីស្រឡាញ់ដ៏បរិសុទ្ធបំផុតដែលយក្ខិនីម្នាក់អាចផ្តល់ឱ្យមនុស្សលោក... ប៉ុន្តែអ្វីដែលនាងទទួលបានមកវិញ គឺការក្បត់ ការបំផ្លាញ និងការជាន់ឈ្លីរហូតដល់គ្មានសល់កិត្តិយស។

«អា៎...!»

«អា៎... ហ្អឺ...!»

សម្រែកទ្រហោយំរបស់កង្រីបានផ្ទុះចេញពីបំពង់ក។

វាលែងជាសំឡេងយំរបស់ស្ត្រីធម្មតាទៀតហើយ។ វាជាសម្រែកនៃព្រលឹងយក្សដែលត្រូវគេហែកជាបំណែកៗ! សម្រែកនោះបានបន្លឺឡើងកក្រើកព្រៃព្រឹក្សា រំញ័រដល់កំពូលភ្នំថ្មខ្មៅ និងធ្វើឱ្យផ្ទៃទឹកស្ទឹងសន្ធមារឡើងទឹករលកខ្ពស់ៗ។ សត្វព្រៃក្នុងព្រៃជ្រៅត្រូវរត់ប្រសាចដោយភាពតក់ស្លុតចំពោះការឈឺចាប់ដែលបន្លឺចេញពីសម្រែកនោះ។

ទឹកភ្នែករបស់នាងលែងមានពណ៌ថ្លាទៀតហើយ។

ឈាម!

ដំណក់ឈាមក្រហមឆ្អៅបានហូរស្រក់ចេញពីកែវភ្នែកទាំងពីររបស់នាង ស្រក់ចុះមកលើថ្ពាល់ និងធ្លាក់តក់ៗលើដីខ្សាច់។ ឈាមក៏បានហូរចេញពីច្រមុះ និងជ្រុងមាត់របស់នាងដូចគ្នា។

នៅក្នុងដើមទ្រូងខាងឆ្វេងរបស់នាង... មានសំឡេងបន្លឺឡើងយ៉ាងច្បាស់៖

ប្រឹប...! ក្រាក...!

បេះដូងយក្សរបស់នាង—បេះដូងដែលធ្លាប់តែលោតញាប់ដោយក្តីស្រឡាញ់ ឥឡូវនេះបានទ្រាំទ្រនឹងទម្ងន់នៃការឈឺចាប់លែងបានហើយ។

សរសៃឈាមបេះដូងរបស់នាងបានដាច់រហែកចេញពីគ្នា។ ពិសនៃការក្បត់ និងទុក្ខសោកដ៏លើសលប់ បានធ្វើឱ្យបេះដូងរបស់នាងផ្ទុះធ្លាយពីខាងក្នុង។

កង្រីដួលដេកផ្ងារទៅលើដីខ្សាច់។

រាងកាយដ៏ស្រឡូនរបស់នាងបានលាតសន្ធឹងតាមបណ្តោយមាត់ស្ទឹង។ ក្បាលរបស់នាងបែរទៅទិសខាងជើង សម្លឹងមើលទៅលើមេឃដែលពោរពេញដោយពពកក្រហមដូចឈាម។

ដង្ហើមរបស់នាងកាន់តែខ្សោយទៅៗ...

ប៉ុន្តែនៅក្នុងដង្ហើមចុងក្រោយនោះ នាងបានលើកបាតដៃដែលប្រឡាក់ឈាមឡើងសម្លឹងមើល។ នាងនឹកឃើញដល់កម្រងផ្កាម្លិះដែលគេធ្លាប់ពាក់ឱ្យ... នាងនឹកឃើញដល់រាត្រីដែលគេខ្សឹបថានាងជាមនុស្សស្រីតែម្នាក់គត់ក្នុងជីវិតគេ...

ស្នាមញញឹមដ៏សោកសៅ និងជូរចត់ជាទីបំផុត បានលេចឡើងនៅលើបបូរមាត់ដែលប្រឡាក់ឈាមរបស់នាង។

«ម្ចាស់បង...»

កង្រីបន្លឺពាក្យខ្សឹបចុងក្រោយ សំឡេងនោះធ្ងន់ និងបន្លឺរណ្តំពេញផែនដី ដូចជាបណ្តាសាអមតៈដែលគ្មាននរណាអាចលុបលាងបាន៖

«បើសេចក្តីស្រឡាញ់ដ៏បរិសុទ្ធរបស់អូន... គឺជាទោសកំហុសដ៏ធ្ងន់ធ្ងរ...»

«សូមឱ្យរូបកាយអូន... កកក្លាយជាថ្មភ្នំ... ដេកចាំម្ចាស់បងនៅទីនេះ... ជារៀងរហូត...!»

«ហើយដរាបណាភ្នំថ្មនេះនៅតែឈរ... ដរាបណាទឹកស្ទឹងនេះនៅតែហូរ... សូមកុំឱ្យបុរសណាដែលក្បត់ចិត្តស្រីដោយគ្មានមេត្តា... អាចរស់នៅដោយសេចក្តីសុខសាន្តឡើយ...!»

នៅពេលពាក្យចុងក្រោយបានបញ្ចប់... ដង្ហើមរបស់កង្រីក៏បានដាច់ផុតទៅ។

កែវភ្នែករបស់នាងនៅតែបើកចំហ សម្លឹងមើលទៅទិសខាងត្បូងដែលពុទ្ធិសែនបានចាកចេញទៅ។

ក្រឹប... ក្រាក...

រំពេចនោះ អព្ភូតហេតុដ៏គួរឱ្យព្រឺក្បាលបានកើតឡើង!

ស្បែកសាច់ ម្រាមដៃ និងជើងរបស់នាង... បានចាប់ផ្តើមរឹងដូចដែក។ ពណ៌សាច់ដ៏ផូរផង់បានប្រែពណ៌បន្តិចម្តងៗទៅជាពណ៌ប្រផេះ និងខ្មៅរលោងនៃ ថ្មបាសាល់ភ្នំភ្លើង (Basalt Rock)។

សក់វែងអន្លាយរបស់នាង បានប្រែទៅជាជួរដើមឈើព្រៃខៀវស្រងាត់តាមជម្រាលភ្នំ។ ដើមទ្រូង និងដងខ្លួនរបស់នាង បានពង្រីកខ្លួនខ្ពស់ត្រដែតឡើងលើមេឃ ក្លាយជាជួរភ្នំថ្មដ៏មហិមាដែលលាតសន្ធឹងរាប់សិបគីឡូម៉ែត្រតាមបណ្តោយទន្លេ!

រូបរាងនៃភ្នំនោះ... គឺដូចជារូបរាងរបស់ស្ត្រីម្នាក់កំពុងដេកផ្ងារមុខសម្លឹងមើលមេឃ ទាំងទឹកភ្នែក និងការឈឺចាប់ដែលកកជាថ្មរាប់ពាន់ឆ្នាំ!

នាងកង្រីបានស្លាប់ហើយ។

ប៉ុន្តែភ្នំថ្មរបស់នាង... នឹងនៅឈរដេកចាំស្វាមីរបស់នាងជារៀងរហូត។