ទិព្វសូដាច័ន្ទ · Chapter 01
ឋានសួគ៌កញ្ចក់ និងស្លាបដែលឆាបឆេះ
The Crystal Panopticon
នៅឋានសួគ៌... គ្មានអ្វីផ្លាស់ប្តូរឡើយ។
គ្មានរដូវរំហើយ គ្មានរដូវភ្លៀង គ្មានថ្ងៃលិច និងគ្មានរាត្រីកាល។ អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងត្រូវបានបង្កកទុកក្នុងពន្លឺពណ៌ស និងពណ៌មាសដ៏ចាំងភ្នែកនៃ មហាសាលវៃជយន្ត—វិមានធរណីមាត្រមហិមាដែលសាងសង់ឡើងពីគ្រីស្តាល់ពេជ្រ និងកញ្ចក់បុរាណរាប់ពាន់ផ្ទាំង។
«មួយ... ពីរ... បី... បង្វិលកាយ។»
សំឡេងបន្លឺឡើងក្នុងខួរក្បាលរបស់សូដាច័ន្ទ។ វាមិនមែនជាសំឡេងនិយាយទេ ប៉ុន្តែជា សូរសំឡេងចក្រវាល (Cosmic Drone) ជាប្រេកង់ខ្ពស់ដែលបន្លឺហឺរៗពេញលំហអាកាស បង្ខំឱ្យចង្វាក់បេះដូង និងជំហានរាំរបស់ទេពអប្សររាប់រយអង្គ ត្រូវតែមានចលនាដូចគ្នាបេះបិទ។
ម្រាមដៃរបស់សូដាច័ន្ទកោងឡើងតាមក្បាច់ក្បូរ។ ជើងទទេរបស់នាងជាន់លើកម្រាលកញ្ចក់រលោងស្រិល។
នៅខាងឆ្វេងនាង និងខាងស្តាំនាង ទេពអប្សរដទៃទៀតកំពុងរាំដូចគ្នា។ ផ្ទៃមុខរបស់ពួកគេស្រស់ស្អាតឥតខ្ចោះ ស្បែកសភ្លឺដូចកែវចរណៃ ប៉ុន្តែកែវភ្នែករបស់ពួកគេ... ទទេស្អាត។ គ្មានស្នាមញញឹមពិតប្រាកដ គ្មានការព្រិចភ្នែក គ្មានទឹកភ្នែក និងគ្មានអារម្មណ៍។ ពួកគេមិនមែនជាភាវៈមានជីវិតទេ... ពួកគេជាអាយ៉ងមាសដែលត្រូវច្បាប់ឋានសួគ៌បញ្ជាឱ្យរាំបំរើកម្សាន្តអស់រយៈពេលរាប់ម៉ឺនឆ្នាំ។
សូដាច័ន្ទដកដង្ហើមធំតិចៗ។
ការដកដង្ហើមធំ... គឺជាទោសកំហុស។
នៅចំកណ្តាលពិដានមហាសាល កញ្ចក់មាសរាងភ្នែករាប់ពាន់ផ្ទាំង—សហស្សនេត្រ (ភ្នែកមួយពាន់របស់ព្រះឥន្ទ្រ) បានចាប់ផ្តើមរំកិលខ្លួនងាកមករកនាង។ កាំរស្មីពន្លឺដ៏ត្រជាក់ស្រេបបានចាំងចំថ្ងាសរបស់សូដាច័ន្ទ ដូចជាការព្រមាន។
«ហេតុអ្វីយើងត្រូវរាំ?»
សំណួរនោះបានផុសឡើងក្នុងចិត្តរបស់នាងម្តងហើយ... ម្តងទៀត...
«តើយើងរាំដើម្បីអ្វី? បើគ្មាននរណាម្នាក់សប្បាយចិត្ត... បើគ្មាននរណាម្នាក់យល់ពីអត្ថន័យនៃបទភ្លេង... ហេតុអ្វីយើងត្រូវទ្រាំរស់នៅទីនេះ?»
នៅពេលក្បួនរបាំវិលទៅដល់ជ្រុងម្ខាងនៃសាល ដែលជាកន្លែងដែលកម្រាលកញ្ចក់មានស្នាមប្រេះតូចមួយ—ជា រន្ធចក្ខុហាមឃាត់ ដែលមើលធ្លុះទៅកាន់ឋានកណ្តាល... សូដាច័ន្ទបានបន្ថយជំហានបន្តិច។
នាងលួចសម្លឹងមើលចុះទៅក្រោម។
ឆ្លងកាត់ពពកខ្មៅ និងស្រទាប់អ័ព្ទត្រជាក់នៃលំហអាកាស... នាងបានឃើញផែនដី។
ផែនដីមិនមែនជាកន្លែងភ្លឺចិញ្ចាចដូចឋានសួគ៌ទេ។ វាជាពិភពដ៏ខ្មៅងងឹត ពោរពេញដោយភក់ ជ្រលងភ្នំ និងភាពមិនទៀងទាត់។ ប៉ុន្តែនៅកណ្តាលភាពងងឹតនៃជើងភ្នំមួយ... នាងបានឃើញ ពន្លឺភ្លើងតូចមួយ។
វាជាពន្លឺភ្លើងពណ៌ទឹកក្រូចដ៏កក់ក្តៅ—ពន្លឺនៃចង្ក្រានអុសក្នុងខ្ទមឈើតូចមួយ។
ហើយនៅក្បែរពន្លឺភ្លើងនោះ... មានបុរសម្នាក់។
បុរសនោះមានរាងកាយស្គមស្គាំង ជើងទាំងសងខាងទន់ខ្សោយត្រូវអង្គុយលើកៅអីឈើចាស់ ហើយភ្នែកខាងស្តាំរបស់គេត្រូវបិទជិតដោយក្រណាត់ខ្មៅ។ ប៉ុន្តែដៃរបស់គេ កំពុងកាន់កែវឆ្លុះស្ពាន់សម្លឹងមើលមកលើមេឃ—សម្លឹងមើលចំផ្កាយដែលនាងកំពុងឈរ!
កែវភ្នែកតែម្ខាងរបស់បុរសនោះ... មិនមែនទទេស្អាតដូចទេវតាឡើយ។
វាពោរពេញដោយភាពអន្ទះសា ភាពឯកោ ការចង់ដឹង និងភាពកក់ក្តៅដ៏ចម្លែកដែលសូដាច័ន្ទមិនធ្លាប់បានឃើញពេញមួយជីវិតអមតៈរបស់នាង។
ឌឹប... ឌឹប...
នៅក្នុងដើមទ្រូងរបស់សូដាច័ន្ទ... បេះដូងរបស់នាងស្រាប់តែលោតញាប់ឡើង!
វាជាការលោតនៃបេះដូង—ជាអ្វីដែលច្បាប់ឋានសួគ៌ហាមឃាត់ដាច់ខាត!
«សូដាច័ន្ទ!»
សំឡេងផ្គរលាន់ដ៏ធ្ងន់បានបន្លឺឡើងកក្រើកមហាសាលវៃជយន្ត។
ភ្នែកមួយពាន់របស់ព្រះឥន្ទ្របានបញ្ចេញពន្លឺពណ៌មាសក្រហមឆ្អៅ! ក្បួនរបាំទេពអប្សរត្រូវបង្ខំឱ្យឈប់ទ្រឹងភ្លាមៗ។ ទេវតាយាមទ្វារដែលគ្រងពាសដែកមាសរលោងគ្មានមុខ បានលើកលំពែងវជ្រចង្អុលសំដៅមករកនាង៖
«ចិត្តរបស់ឯងមានមេរោគ! ឯងបានលួចសម្លឹងមើលធូលីដីនៃមនុស្សលោក! ចូរលុតជង្គង់ចុះទទួលទោសបន្សុទ្ធព្រលឹងភ្លាម!»
ទេវតាដែកពីរអង្គបានបោះជំហានចូលមកជិត។ ពន្លឺវជ្របានឆាបឆេះនៅលើចុងលំពែង បម្រុងនឹងដុតកម្ទេចសតិ និងការចងចាំរបស់នាងឱ្យរលាយបាត់។
សូដាច័ន្ទសម្លឹងមើលទេវតាទាំងនោះ... រួចនាងសម្លឹងមើលទៅរន្ធកញ្ចក់ខាងក្រោម។
«បើត្រូវរស់នៅជាអាយ៉ងគ្មានបេះដូង... ខ្ញុំសុខចិត្តស្លាប់!»
ដោយគ្មានការស្ទាក់ស្ទើរ សូដាច័ន្ទបានដកស្នៀតសក់គ្រីស្តាល់ចេញពីផ្នួងសក់របស់នាង... រួចបោកចាក់ទម្លុះយ៉ាងខ្លាំងទៅលើស្នាមប្រេះនៃកម្រាលកញ្ចក់!
ប្រាវ...! ក្រាក...!
កម្រាលគ្រីស្តាល់នៃឋានសួគ៌បានបែកធ្លាយជាប្រហោងធំមួយ!
ខ្យល់ព្យុះនៃលំហអាកាសបានបក់បោកចូលមកយ៉ាងសន្ធោសន្ធៅ។ សំឡេងកណ្ដឹងអាសន្នឋានសួគ៌បានបន្លឺឡើងកក្រើកចក្រវាល។
សូដាច័ន្ទបានលាតស្លាបទិព្វពណ៌ប្រាក់ដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាង... រួចលោតផ្លោះទម្លាក់ខ្លួនចុះទៅក្នុងប្រហោងងងឹតនោះភ្លាម!
«ចាប់នាងមកវិញ!» សំឡេងព្រះឥន្ទ្រស្រែកបញ្ជា។
សូដាច័ន្ទកំពុងធ្លាក់... ធ្លាក់ចុះមកក្រោមដោយល្បឿនលឿនដូចអាចម៍ផ្កាយ។
ប៉ុន្តែនៅពេលនាងធ្លាក់កាត់ស្រទាប់បរិយាកាសនៃផែនដី... ទំនាញដី និងខ្យល់អាកាសដ៏ធ្ងន់បានបោកបក់ប៉ះរាងកាយទិព្វរបស់នាង។
វូ... ឆ្វាច...!
ស្លាបទិព្វពណ៌ប្រាក់របស់នាង... ស្រាប់តែឆាបឆេះឡើងដោយអណ្តាតភ្លើងពណ៌ស្វាយយ៉ាងសន្ធោសន្ធៅ!
«អា៎...!»
សូដាច័ន្ទស្រែកឡើងដោយការឈឺចាប់ដែលនាងមិនធ្លាប់ស្គាល់។ ស្លាបរបស់នាងកំពុងឆេះរលាយក្លាយជាផេះខ្មៅកណ្តាលមេឃព្រលប់។
នាងកំពុងធ្លាក់ចុះទៅកាន់ជើងភ្នំ... សំដៅទៅរកពន្លឺភ្លើងចង្ក្រានតូចមួយនោះ!