អាចម៍ផ្កាយធ្លាក់ក្បែរជើងភ្នំ
គំនូរតំណាង ៖ វិជ្ជាឈរច្រត់ឈើក្បែរក្រហូងដី រកឃើញសូដាច័ន្ទកណ្តាលផ្សែងស្វាយ (The Impact at Twilight)

ទិព្វសូដាច័ន្ទ · Chapter 02

អាចម៍ផ្កាយធ្លាក់ក្បែរជើងភ្នំ

The Impact at Twilight

ពន្លឺទៀនក្រមួនឃ្មុំបានឆាបឆេះរេរាំនៅលើតុឈើចាស់។

វិជ្ជាកំពុងអោនមុខសម្លឹងមើលផ្ទាំងក្រដាសសំបកឈើដែលពោរពេញដោយគំនូរតារាសាស្ត្រ និងខ្សែគន្លងផ្កាយ។ ម្រាមដៃស្គមៗរបស់គេ ដែលប្រឡាក់ដោយទឹកខ្មៅ បានកាន់ត្រីវិស័យស្ពាន់វាស់ចម្ងាយរវាងផ្កាយព្រះសុក្រ និងផ្កាយមហាទេពនៅលើផ្ទៃមេឃភាគខាងជើង។

ជើងទាំងសងខាងរបស់គេ... ស្ពឹកស្រពន់ និងគ្មានកម្លាំង។

ដប់ឆ្នាំហើយ ដែលគេត្រូវអង្គុយលើកៅអីឈើនេះ ដោយពឹងផ្អែកលើឈើច្រត់ឫស្សីពីរដើមដើម្បីដើររំកិលខ្លួនពីកន្លែងមួយទៅកន្លែងមួយ។ មនុស្សក្នុងភូមិជើងភ្នំចាត់ទុកគេជា «មនុស្សចម្លែក» ឬ «មនុស្សឆ្កួត» ដែលចំណាយពេលរាល់យប់សម្លឹងមើលមេឃ ជំនួសឱ្យការធ្វើស្រែចម្ការ។ ពួកគេមិនដឹងឡើយថា នៅលើថ្ងាសរបស់គេ... នៅចន្លោះចិញ្ចើមទាំងពីរ... មានស្នាមប្រេះអាថ៌កំបាំងមួយដែលតែងតែដាស់តឿនគេរាល់ពេលដែលផ្ទៃមេឃមានការប្រែប្រួល។

ព្រឹប...!

រំពេចនោះ សរសៃឈាមនៅលើថ្ងាសរបស់វិជ្ជាបានកន្ត្រាក់យ៉ាងខ្លាំង!

កម្តៅក្តៅគគុកបានផ្ទុះឡើងចំកណ្តាលថ្ងាសរបស់គេ។ ភ្នែកខាងស្តាំដែលខ្វាក់ជិតអស់រយៈពេលដប់ឆ្នាំ ស្រាប់តែស្រក់ឈាមក្រហមស្រស់ចេញមកតក់ៗ ធ្លាក់ចុះមកលើផ្ទាំងផែនទីផ្កាយ។

«អូយ...! ហ្អឹក!»

វិជ្ជាលើកដៃខ្ទប់ថ្ងាស ធ្មេញរបស់គេខាំបបូរមាត់រហូតដល់ដាច់ឈាម។

វាមិនមែនជាការឈឺក្បាលធម្មតាទេ។ វាជា ភ្នែកទីបី (Trikala-Netra) ដែលកំពុងបើកចំហដោយសារតែការរំញ័រនៃថាមពលចក្រវាលដ៏មហិមា! នៅក្នុងចក្ខុវិស័យខាងក្នុងរបស់គេ គេបានឃើញផ្ទៃមេឃខាងលើរហែកធ្លាយជាពីរ ហើយមានដុំភ្លើងពណ៌ស្វាយចម្លែកមួយ កំពុងហោះទម្លុះពពកចុះមកក្រោមដោយល្បឿនលឿនដូចរន្ទះ!

វូ... វ៉ូង...!

សំឡេងខ្យល់បោកបក់កាត់ដំបូលស្លឹកត្នោតនៃខ្ទមគេយ៉ាងខ្លាំង រហូតដល់ពន្លឺទៀនត្រូវរលត់ងងឹតស្លុប។

នៅខាងក្រៅបង្អួច ពន្លឺពណ៌ស្វាយភ្លឺចិញ្ចាចបានបំភ្លឺជ្រលងភ្នំទាំងមូលឱ្យភ្លឺដូចថ្ងៃត្រង់។

ផូង...! ក្រាក...!

ដីបានញ័ររញ្ជួយយ៉ាងខ្លាំង។ ធ្នើដាក់ថ្នាំ និងកែវឆ្លុះស្ពាន់នៅលើតុបានធ្លាក់បែកខ្ចាយលើកម្រាលដី។ កម្លាំងរលកខ្យល់បានបោកបក់ទ្វារខ្ទមឱ្យរបើកចំហភ្លាមៗ។

ការធ្លាក់នោះ... ស្ថិតនៅចម្ងាយមិនដល់ពីររយជំហានពីខ្ទមរបស់គេឡើយ!

វិជ្ជាដកដង្ហើមញាប់ញ័រ។ គេទាញឈើច្រត់ឫស្សីមកច្រត់ក្រោមឃ្លៀក រួចប្រឹងរំកិលខ្លួនដើរចេញពីខ្ទមទាំងត្រដាបត្រដួស។

ខ្យល់រាត្រីបានបក់នាំមកនូវក្លិនចម្លែកមួយ—មិនមែនជាក្លិនស្ពាន់ធ័រ ឬក្លិនថ្មឆេះដូចអាចម៍ផ្កាយធម្មតាទេ ប៉ុន្តែជា ក្លិនក្រអូបឈ្ងុយឈ្ងប់ដូចផ្កាឋានសួគ៌ លាយឡំជាមួយក្លិនឈាមឆ្អាប និងក្លិនសាច់រលាកភ្លើង!

ផ្សែងពណ៌ស្វាយស្រាលៗបានហុយទ្រលោមឡើងកណ្តាលវាលស្មៅ។

វិជ្ជាដើរទៅដល់មាត់រណ្តៅធ្លាក់។

ដីជុំវិញរណ្តៅបានឆេះរលាយក្លាយជាកញ្ចក់ខ្មៅ។ កំដៅរោលរាលបានជះមកប៉ះផ្ទៃមុខរបស់គេ។

នៅបាតរណ្តៅនោះ... កណ្តាលផេះ និងធ្យូងក្តៅគគុក... មិនមែនជាដុំថ្មដែកឡើយ។

គឺជារាងកាយរបស់នារីម្នាក់!

វិជ្ជាបើកភ្នែកធំៗ ឈើច្រត់ក្នុងដៃរបស់គេស្ទើរតែរបូតធ្លាក់។

នារីនោះដេកផ្កាប់មុខកណ្តាលផេះ។ ស្បែករបស់នាងសភ្លឺចិញ្ចាចដូចកែវចរណៃ សក់ខ្មៅវែងអន្លាយរាយប៉ាយពេញដី។ នាងគ្រងសំពត់សូត្រពណ៌មាសស្តើងដែលរហែកឆេះជាកំណាត់ៗ។

ប៉ុន្តែអ្វីដែលធ្វើឱ្យវិជ្ជាព្រឺក្បាល និងក្តុកក្តួលជាទីបំផុត... គឺនៅខាងក្រោយខ្នងរបស់នាង។

នៅត្រង់ស្មាសងខាង... ធ្លាប់ជាកន្លែងដុះនៃ ស្លាបទិព្វពណ៌ប្រាក់។ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ ស្លាបទាំងនោះបានឆេះរលាយគ្មានសល់ឡើយ។ សល់ត្រឹមតែគល់ឆ្អឹងស្លាបដែលឆេះខ្លោចខ្មៅ និងស្នាមរលាកភ្លើងដ៏ធំធេងដែលកំពុងបញ្ចេញពពុះ ឈាមពណ៌ស្វាយ ហូរស្រក់ស្រោចពេញដីផេះ!

«អ្ហឹក... អ្ហឺ...!»

សំឡេងដកដង្ហើមស្អកៗ និងខ្សោយជាទីបំផុត បានបន្លឺចេញពីបបូរមាត់របស់នាង។ ម្រាមដៃដ៏ស្រឡូនរបស់នាងបានកកាយដីភក់ទាំងញ័រទទ្រើក។

វិជ្ជាទម្លាក់ខ្លួនលុតជង្គង់ចុះក្នុងរណ្តៅក្តៅ ដោយមិនខ្វល់ពីកម្តៅភ្លើងដែលរោលរាលជើងពិការរបស់គេឡើយ។

«នាង... នាងជាអ្នកណា?» វិជ្ជាខ្សឹប សំឡេងរបស់គេញ័រ «នាងនៅរស់ទេ?»

ឮសំឡេងមនុស្ស នារីនោះបានប្រឹងងើបមុខឡើងបន្តិច។

កែវភ្នែកទាំងពីររបស់នាងបានបើកចំហ...

វាជាកែវភ្នែកពណ៌ស្វាយថ្លាដូចត្បូងកណ្តៀងចក្រវាល! កែវភ្នែកដែលមិនមែនជាភ្នែករបស់សត្វលោកនៅលើផែនដី ប៉ុន្តែពោរពេញដោយការឈឺចាប់ ភាពភ័យរន្ធត់ និងការអង្វរសុំក្តីមេត្តា។

កែវភ្នែករបស់នាងបានសម្លឹងចំភ្នែកតែម្ខាងរបស់វិជ្ជា... និងស្នាមប្រេះនៃភ្នែកទីបីនៅលើថ្ងាសគេ។

«ជួយ... ជួយ... ខ្ញុំ... ផង...»

នាងបន្លឺពាក្យខ្សឹបបានតែបីម៉ាត់ប៉ុណ្ណោះ មុនពេលក្បាលរបស់នាងធ្លាក់ចុះមកលើភ្លៅរបស់វិជ្ជា ហើយនាងបានធ្លាក់ចូលទៅក្នុងសន្លប់បាត់បង់ស្មារតីទាំងស្រុង។

វិជ្ជាអង្គុយស្ងៀមមួយសន្ទុះកណ្តាលផ្សែងអ័ព្ទត្រជាក់។

បេះដូងរបស់គេលោតញាប់ដូចស្គរប្រកាសអាសន្ន។ គេដឹងច្បាស់ថា នារីម្នាក់នេះមិនមែនជាមនុស្សលោកទេ។ នាងគឺជាទេពធីតាដែលធ្លាក់ចុះមកពីឋានសួគ៌—ជាអង្គភាពដែលសាស្ត្រាបុរាណធ្លាប់កត់ត្រាថាជា «មហន្តរាយនៃពន្លឺ»។

ប៉ុន្តែនៅពេលគេសម្លឹងមើលរាងកាយដ៏ទន់ខ្សោយដែលកំពុងញ័ររងារ និងឈាមពណ៌ស្វាយដែលស្រក់ហូរមិនឈប់... វិជ្ជាមិនឃើញមហន្តរាយឡើយ។

គេឃើញត្រឹមតែស្ត្រីម្នាក់... ដែលកំពុងរងទុក្ខវេទនា និងហៀបនឹងស្លាប់។

«កុំខ្លាចអី...»

វិជ្ជាខ្សឹបតិចៗ។ គេដោះអាវផាយរោមចៀមចាស់របស់គេចេញ មកគ្របដណ្តប់លើរាងកាយដែលរលាកភ្លើងរបស់នាង។

បន្ទាប់មក ដោយកម្លាំងដៃទាំងពីរដ៏រឹងមាំ គេបានលើកបីរាងកាយដ៏ស្រាលស្រទន់របស់សូដាច័ន្ទដាក់លើស្មា រួចច្រត់ឈើមួយជំហានម្តងៗ នាំនាងសំដៅទៅកាន់ខ្ទមឈើកក់ក្តៅរបស់គេកណ្តាលរាត្រីងងឹត។