ទិព្វសូដាច័ន្ទ · Chapter 10 (Epilogue)
ថ្ងៃលិចនៃពន្លឺទេព និងដង្ហើមមនុស្សលោក
The Mortal Dusk
«ប្រាវ... វ៉ូង...!»
នៅពេលកាំបិតស្នៀតបានចាក់ទម្លុះគ្រាប់កែវផ្កាយក្នុងដើមទ្រូងរបស់សូដាច័ន្ទ... ពិភពលោកហាក់ដូចជាបានផ្ទុះបែកជាពីរ!
រលកថាមពលពណ៌ស្វាយ និងមាសដ៏មហិមា បានផ្ទុះរាលដាលចេញពីរាងកាយនាងដូចជារលកយក្សស៊ូណាមិនៃពន្លឺ។ រលកថាមពលនោះបានកាត់ផ្តាច់ខ្សែស្រឡាយថាមពល (Vajra Ley-lines) ទាំងអស់របស់ឋានសួគ៌។
កងទ័ពទេវតាដែករាប់ពាន់អង្គបានបាត់បង់តុល្យភាព រាងកាយដែករបស់ពួកវាបានប្រេះឆា ហើយត្រូវរលកខ្យល់ទិព្វបោកបក់ឱ្យរសាត់ត្រឡប់ឡើងទៅលើវិញដូចជាស្លឹកឈើត្រូវខ្យល់គួច!
កាំរស្មីវជ្ររបស់ព្រះឥន្ទ្របានរលាយបាត់ក្នុងខ្យល់។
មុខកញ្ចក់ត្រីកោណ និងរង្វង់កង់មាសរបស់អង្គភាពព្រះឥន្ទ្រ បានញ័ររញ្ជួយ។ សំឡេងបន្ទរនៃម៉ាស៊ីនឋានសួគ៌បានស្រែកឡើងដោយភាពស្រពិចស្រពិល... មុនពេលរាងកាយដ៏ធំសម្បើមនោះត្រូវបានរុញច្រានឱ្យថយក្រោយចូលទៅក្នុងស្នាមប្រេះនៃចក្រវាលវិញ។
«នាង... បានបំផ្លាញគ្រាប់កែវទិព្វខ្លួនឯងហើយ...»
សំឡេងចុងក្រោយរបស់ព្រះឥន្ទ្របានខ្សោយទៅៗ៖
«នាងលែងជាទេវតាទៀតហើយ... នាងគ្រាន់តែជាធូលីដី... ជាសត្វល្អិតដែលនឹងត្រូវរលាយសាបសូន្យតាមពេលវេលា...»
«ក្រាំង...!»
ស្នាមប្រេះនៃចក្រវាលបានបិទជិតវិញទាំងស្រុង។
រង្វង់សូរ្យគ្រាសខ្មៅបានរំកិលខ្លួនចេញយឺតៗ... ហើយពន្លឺព្រះអាទិត្យពណ៌មាសដ៏កក់ក្តៅនៃផែនដី បានចាំងធ្លាក់ចុះមកលើកំពូលភ្នំជាថ្មីម្តងទៀត។
ខ្យល់ព្យុះបានស្ងប់។
រន្ទះបានរលត់។
នៅសល់តែភាពស្ងប់ស្ងាត់នៃធម្មជាតិ និងសំឡេងខ្យល់បក់កាត់ព្រៃឈើ។
ខ្ញុំ (វិជ្ជា) បានប្រឹងវារទៅរកសូដាច័ន្ទ។
នាងដេកដួលលើដីថ្ម ភ្នែកបិទជិត គ្មានចលនា។ កាំបិតស្នៀតនៅតែដោតជាប់នឹងដើមទ្រូងរបស់នាង... ប៉ុន្តែអ្វីដែលកំពុងហូរចេញពីស្នាមរបួសនោះ...
ជាឈាមពណ៌ក្រហមស្រស់!
មិនមែនជាពន្លឺពណ៌មាសទេ។ មិនមែនជាឈាមពណ៌ស្វាយនៃជំងឺច្រែះទេពទៀតឡើយ។
វាជាឈាមពណ៌ក្រហមដ៏កក់ក្តៅ... ឈាមរបស់មនុស្សលោកសុទ្ធសាធ!
«សូដាច័ន្ទ...» ខ្ញុំទាញកាំបិតចេញថ្នមៗ យកក្រណាត់មកសង្កត់មុខរបួស រួចឱបរាងកាយនាងជាប់នឹងទ្រូងខ្ញុំ យំរហូតដល់អស់ទឹកភ្នែក «ភ្ញាក់ឡើងមក... ព្រះឥន្ទ្រថយទៅវិញហើយ... ពួកយើងនៅរស់ទេ...»
មួយសន្ទុះក្រោយមក...
ត្របកភ្នែករបស់នាងបានកម្រើកបន្តិចម្តងៗ។
កែវភ្នែកពណ៌ត្នោតស្រទន់របស់នាងបានបើកឡើង សម្លឹងមើលមកមុខខ្ញុំ។ នាងលែងមានពន្លឺចិញ្ចាចនៃអាទិទេពទៀតហើយ... ប៉ុន្តែនាងមានភាពស្រស់ស្អាតដ៏ពិតប្រាកដ និងរស់រវើកនៃមនុស្សស្រីម្នាក់។
នាងលើកដៃដែលញ័រទទ្រើក ស្ទាបថ្ពាល់ខ្ញុំ។
«វិជ្ជា...» នាងខ្សឹប សំឡេងដង្ហក់ «ខ្ញុំ... ខ្ញុំធុំក្លិនដី... ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាត្រជាក់... ហើយ... បេះដូងខ្ញុំ... កំពុងតែលោត...»
នាងញញឹមទាំងទឹកភ្នែកហូរស្រក់៖
«ខ្ញុំបានក្លាយជាមនុស្សហើយ... មែនទេ?»
«ត្រូវហើយ...» ខ្ញុំឱនចុះថើបថ្ងាសនាងថ្នមៗ «នាងជាមនុស្សហើយ... នាងជារបស់ខ្ញុំ... ហើយខ្ញុំជារបស់នាង... ជារៀងរហូត»។
ម្ភៃឆ្នាំក្រោយមក...
ពេលរសៀល ថ្ងៃលិចពណ៌មាសលាយស្វាយព្រឿងៗ បានចាំងស្រោបលើជួរភ្នំក្រវាញដ៏ស្ងប់ស្ងាត់។
ខ្ទមឈើចាស់ត្រូវបានសាងសង់ឡើងវិញយ៉ាងរឹងមាំ និងមានរបៀបរៀបរយ។ នៅជុំវិញខ្ទម មានសួនដាំឱសថបុរាណពណ៌បៃតងខ្ចី និងផ្កាព្រៃរីកស្គុសស្គាយ។ នៅលើរានហាលឈើខាងមុខ មានតុតូចមួយដែលតម្កល់កែវយឺតមើលផ្កាយចាស់ និងផែនទីតារាសាស្ត្រដែលគូរដោយដៃ។
នៅលើកៅអីផ្តៅមុខរានហាល... សូដាច័ន្ទកំពុងអង្គុយដេរអាវរងារដោយក្តីស្ងប់ចិត្ត។
សក់វែងពណ៌ខ្មៅរលោងរបស់នាងកាលពីម្ភៃឆ្នាំមុន ឥឡូវនេះបានចាប់ផ្តើមមានសរសៃស្កូវពណ៌ប្រាក់លាយឡំបន្តិចម្តងៗ។ នៅកន្ទុយភ្នែក និងមាត់របស់នាង មានស្នាមជ្រីវជ្រួញស្តើងៗនៃវ័យកណ្តាលមនុស្សលោក—ជាស្លាកស្នាមនៃពេលវេលា ស្នាមញញឹម និងការរស់នៅយ៉ាងមានតម្លៃ។
«ក្រាក...»
ទ្វារខ្ទមរបើកឡើង។
ខ្ញុំដើរចេញមកក្រៅ ដោយច្រត់ឈើច្រត់ម្ខាង។ ភ្នែកស្តាំរបស់ខ្ញុំនៅតែបិទជិតដោយក្រណាត់ខ្មៅ ចំណែកសក់របស់ខ្ញុំបានប្រែជាពណ៌សស្ទើរតែទាំងស្រុង។ ក្នុងដៃឆ្វេងរបស់ខ្ញុំ មានថាសឈើតូចមួយដែលដាក់ពែងតែក្តៅៗចំនួនពីរ ដែលកំពុងបញ្ចេញចំហាយផ្សែងឈ្ងុយឈ្ងប់។
«តែក្តៅបានហើយ...» ខ្ញុំញញឹម ដើរទៅអង្គុយលើកៅអីក្បែរនាង។
សូដាច័ន្ទទម្លាក់ម្ជុល និងអំបោះចុះ។ នាងងាកមកញញឹមដាក់ខ្ញុំ កែវភ្នែករបស់នាងនៅតែភ្លឺថ្លា និងពោរពេញដោយក្តីស្រឡាញ់ដូចកាលពីថ្ងៃដំបូងដែលនាងបានធ្លាក់ចុះមក។
«អរគុណលោកតា...» នាងនិយាយលេងសើច សំឡេងនាងទន់ភ្លន់ដូចតន្ត្រីបុរាណ។
«កុំហៅខ្ញុំថាលោកតាអី... នាងក៏ចាប់ផ្តើមមានសរសៃស្កូវដូចខ្ញុំដែរតើ» ខ្ញុំតបទាំងសើចតិចៗ។
សូដាច័ន្ទទទួលយកពែងតែពីដៃខ្ញុំ។ នាងកាន់ពែងដីឥដ្ឋក្តៅឧណ្ហៗនោះដោយដៃទាំងពីរ ដកដង្ហើមស្រូបយកក្លិនស្លឹកតែក្រអូបឈ្ងុយ រួចក្រេបបន្តិចដោយក្តីរីករាយ។
«ដប់ប្រាំបួនឆ្នាំហើយ...» នាងសម្លឹងមើលទៅជើងមេឃខាងលិច ជាកន្លែងដែលព្រះអាទិត្យពណ៌មាសកំពុងតែលិចចុះបន្តិចម្តងៗពីក្រោយកំពូលភ្នំ «ខ្ញុំមិនដែលស្តាយក្រោយសូម្បីតែមួយវិនាទី ចំពោះការសម្រេចចិត្តនៅថ្ងៃនោះ»។
ខ្ញុំលើកដៃដែលជ្រីវជ្រួញ និងគ្រើមរបស់ខ្ញុំ ទៅកាន់ដៃរបស់នាង។
ដៃរបស់ពួកយើងទាំងពីរ... លែងរលោងស្រិលដូចកាលពីក្មេងទៀតហើយ។ វាជាដៃដែលធ្លាប់កាប់ឆ្ការព្រៃ ធ្លាប់ដាំបាយ ធ្លាប់ជូតទឹកភ្នែកឱ្យគ្នា និងធ្លាប់តស៊ូឆ្លងកាត់ព្យុះភ្លៀងរាប់មិនអស់។
ប៉ុន្តែភាពកក់ក្តៅដែលឆ្លងកាត់រវាងបាតដៃទាំងពីរ... នៅតែរឹងមាំ និងជ្រាលជ្រៅដដែល។
«យើងមិនមែនជាអមតៈទេ...» ខ្ញុំខ្សឹប សម្លឹងមើលមុខនាង «រាងកាយរបស់យើងនឹងកាន់តែចាស់ទ្រុឌទ្រោម... ថ្ងៃណាមួយ ដង្ហើមរបស់យើងនឹងត្រូវឈប់...»
សូដាច័ន្ទងាកមកផ្អែកក្បាលលើស្មាខ្ញុំ ដូចកាលពីម្ភៃឆ្នាំមុន៖
«ត្រូវហើយ... ប៉ុន្តែរាល់ថ្ងៃដែលយើងបានដកដង្ហើមជាមួយគ្នា គឺជាអព្ភូតហេតុដ៏អស្ចារ្យបំផុតក្នុងចក្រវាល។ ព្រះឥន្ទ្រមានអាយុវែងរាប់ពាន់លានឆ្នាំ... ប៉ុន្តែទ្រង់មិនដែលបានស្គាល់រសជាតិនៃពែងតែក្តៅមួយនេះឡើយ»។
ពួកយើងទាំងពីរសើចតិចៗជាមួយគ្នា។
នៅលើមេឃ... ពន្លឺថ្ងៃលិចពណ៌មាសបានរលាយបាត់យឺតៗ បន្សល់ទុកតែផ្ទៃមេឃពណ៌ស្វាយព្រឿងៗ និងផ្កាយដំបូងដែលរះឡើងកណ្តាលអាកាស។
គ្មានទេវតាដែក។
គ្មានរន្ទះវជ្រ។
មានតែពែងតែក្តៅពីរ... និងដៃពីរដែលកាន់គ្នាយ៉ាងណែន រង់ចាំស្វាគមន៍រាត្រីដ៏ស្ងប់សុខនៃពិភពមនុស្សលោក។
— ចប់បរិបូណ៌ —