ព្រះភក្ត្រព្រះឥន្ទ្រ និងជម្រើសអមតៈ
គំនូរតំណាង ៖ អង្គភាពពន្លឺព្រះឥន្ទ្រដ៏ធំធេងលើមេឃ ខណៈសូដាច័ន្ទលើកកាំបិតស្នៀតបដិសេធភាពអមតៈ (The Radiant Tyrant's Ultimatum)

ទិព្វសូដាច័ន្ទ · Chapter 09

ព្រះភក្ត្រព្រះឥន្ទ្រ និងជម្រើសអមតៈ

The Radiant Tyrant's Ultimatum

ពន្លឺនោះមិនមែនជាពន្លឺដែលភ្នែកមនុស្សលោកអាចទ្រាំទ្របានឡើយ។

វាជាពន្លឺពណ៌សមាសដ៏ចាំងចែង និងក្រាស់ឃ្មឹក ដែលបានលុបបំបាត់ស្រមោលទាំងអស់នៅលើកំពូលភ្នំ។ ថ្ម ធូលី ខ្យល់ និងពេលវេលា ហាក់ដូចជាត្រូវកកស្ទះនៅក្រោមសម្ពាធនៃវត្តមានដ៏មហិមានោះ។

នៅកណ្តាលរង្វង់សូរ្យគ្រាសខ្មៅ... ព្រះភក្ត្ររបស់ព្រះឥន្ទ្របានលេចចេញមក។

មិនមែនជាព្រះមហាក្សត្រចំណាស់ដែលមានទឹកមុខមេត្តាដូចក្នុងរឿងព្រេងដែលមនុស្សលោកធ្លាប់និយាយតៗគ្នាឡើយ។

ប៉ុន្តែវាជា អង្គភាពពន្លឺធរណីមាត្រ (Geometric Entity) ដ៏ធំសម្បើមរាប់រយហត្ថ!

រង្វង់កង់មាសរាប់ពាន់ដែលបង្កប់ដោយកែវភ្នែកគ្រីស្តាល់រាប់លាន កំពុងតែបង្វិលចុះឡើងបញ្ច្រាសទិសគ្នា។ នៅចំកណ្តាលរង្វង់កង់នោះ គឺជាមុខមាត់កញ្ចក់រាងត្រីកោណដ៏រលោងស្រិល ដែលគ្មានភ្នែក ច្រមុះ ឬមាត់ ប៉ុន្តែបញ្ចេញរលកថាមពលត្រជាក់ស្រេប និងអំណាចផ្ដាច់ការនៃច្បាប់ចក្រវាល។

«ទិព្វសូដាច័ន្ទ...»

សំឡេងនោះមិនបានបន្លឺតាមខ្យល់ទេ ប៉ុន្តែបានរំញ័រចំកណ្តាលដួងព្រលឹង និងឆ្អឹងខ្នងរបស់ខ្ញុំផ្ទាល់ ដូចជាសំឡេងផ្គរលាន់រាប់ម៉ឺនគ្រាប់ផ្ទុះក្នុងពេលតែមួយ៖

«អ្នកជាទេវតាដ៏ល្អឥតខ្ចោះមួយអង្គនៃឋានត្រៃត្រិង្ស។ តើហេតុអ្វីបានជាអ្នកសុខចិត្តទម្លាក់ខ្លួនឱ្យប្រឡាក់ដោយធូលីដី និងឈាមកខ្វក់នៃមនុស្សលោកបែបនេះ?»

រង្វង់កង់មាសបានបង្វិលបញ្ចេញរលកពន្លឺពណ៌មាសធ្លាក់ចុះមកជុំវិញខ្លួនខ្ញុំ បង្កើតជារង្វង់ពន្លឺទិព្វមួយដែលបំបែកខ្ញុំចេញពីភាពត្រជាក់នៃពិភពលោក។

«យើងនឹងផ្តល់ឱកាសចុងក្រោយដល់អ្នក» សំឡេងព្រះឥន្ទ្របន្លឺឡើង «ចូរលះបង់កាំបិតក្នុងដៃរបស់អ្នកចោល។ ចូរទទួលយកទឹកអម្រឹតដ៏ពិសិដ្ឋពីយើង។ ស្លាបរបស់អ្នកនឹងដុះឡើងវិញ... ជំងឺច្រែះទេពនឹងត្រូវលាងសម្អាត... ហើយអ្នកនឹងបានវិលត្រឡប់ទៅកាន់ឋានសួគ៌ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់វិញក្នុងនាមជាទេវតាអមតៈ»។

«ប៉ុន្តែ...» សំឡេងនោះបានប្រែជាត្រជាក់ និងធ្ងន់ដូចដុំថ្ម «អ្នកត្រូវតែអនុញ្ញាតឱ្យយើងលុបបំបាត់ការចងចាំទាំងអស់ដែលអ្នកមានចំពោះផែនដីនេះ។ ឈ្មោះរបស់បុរសពិការនេះ ផ្ទះខ្ទមបាក់បែក និងរាល់ដង្ហើមដែលអ្នកបានដកនៅទីនេះ... នឹងត្រូវរលាយសាបសូន្យជារៀងរហូត។ បើអ្នកបដិសេធ... យើងនឹងបំផ្លាញដួងព្រលឹងរបស់អ្នកទាំងពីរឱ្យក្លាយជាធូលីនៃភាពទទេស្អាត!»

ការចរចា... ជាមួយអាទិទេព។

រស់នៅជាអមតៈដោយគ្មានការចងចាំ ឬស្លាប់ជាមួយគ្នាជាធូលីដី?

«សូដា... ច័ន្ទ...»

សំឡេងដង្ហក់ខ្សោយៗបន្លឺឡើងពីក្រោយខ្ញុំ។

ខ្ញុំងាកក្រោយទាំងស្លន់ស្លោ។

វិជ្ជាបានដឹងខ្លួនឡើងវិញហើយ។ គេកំពុងតែវារនៅលើដីថ្មក្តៅ ដៃទាំងពីរប្រឡាក់ឈាមកំពុងតោងជើងខោរបស់ខ្ញុំ។ ភ្នែកឆ្វេងរបស់គេដែលនៅសល់ បានសម្លឹងមើលមុខខ្ញុំទាំងស្រវាំងៗ ទឹកភ្នែកលាយឈាមស្រក់ចុះមកលើថ្ពាល់៖

«ត្រឡប់... ត្រឡប់ទៅវិញទៅ...» គេខ្សឹប សំឡេងញ័រទទ្រើក «កុំស្លាប់ព្រោះតែខ្ញុំ... ខ្ញុំគ្រាន់តែជាមនុស្សពិការម្នាក់... នាងជាទេវតាដ៏ស្រស់ស្អាត... នាងត្រូវតែរស់... ខ្ញុំសុំអង្វរ...»

គេប្រឹងរុញជើងខ្ញុំឱ្យដើរឆ្ពោះទៅកាន់រង្វង់ពន្លឺរបស់ព្រះឥន្ទ្រ។ គេសុខចិត្តឱ្យខ្ញុំភ្លេចគេ សុខចិត្តត្រូវគេបំផ្លាញចោល ឱ្យតែខ្ញុំបានរស់នៅជាអមតៈ។

«មនុស្សល្ងង់...» ខ្ញុំគិតក្នុងចិត្ត ទឹកភ្នែករបស់ខ្ញុំស្រក់ចុះមកលើខ្នងដៃរបស់គេ។

«តើជីវិតអមតៈមានតម្លៃអ្វីទៅ... ប្រសិនបើគ្មានលោក?»

ខ្ញុំលុតជង្គង់ចុះ។ ខ្ញុំចាប់កាន់ដៃដែលញ័រទទ្រើករបស់វិជ្ជាមកផ្អឹបនឹងថ្ពាល់របស់ខ្ញុំ។

«វិជ្ជា... ស្តាប់ខ្ញុំណា» ខ្ញុំញញឹមដាក់គេទាំងទឹកភ្នែក «ថ្ងៃដែលខ្ញុំបានធ្លាក់ចុះមកក្បែរខ្ទមរបស់លោក គឺជាថ្ងៃដែលជីវិតពិតប្រាកដរបស់ខ្ញុំបានចាប់ផ្តើម។ ខ្ញុំបានស្គាល់រសជាតិនៃតែក្តៅ ខ្ញុំបានស្គាល់ភាពកក់ក្តៅនៃភ្លើងចង្ក្រាន ហើយសំខាន់បំផុត... ខ្ញុំបានស្គាល់ថាតើក្តីស្រឡាញ់របស់មនុស្សលោកមានតម្លៃអស្ចារ្យយ៉ាងណា»។

ខ្ញុំងើបឈរឡើងវិញយឺតៗ។

ខ្ញុំបែរមុខទៅប្រឈមនឹងអង្គភាពពន្លឺធរណីមាត្រដ៏ធំសម្បើមរបស់ព្រះឥន្ទ្រ។

ខ្ញុំមិនបានលុតជង្គង់ទេ។ ខ្ញុំមិនបានឱនក្បាលទេ។ ខ្ញុំឈរត្រង់ខ្លួន កាន់កាំបិតស្នៀតក្នុងដៃស្តាំយ៉ាងណែន។

«ព្រះឥន្ទ្រ!» ខ្ញុំស្រែកឡើង សំឡេងរបស់ខ្ញុំមិនញាប់ញ័រទៀតឡើយ «អំណាចរបស់អ្នកអាចបង្កើតចក្រវាលបាន... ភ្នែករបស់អ្នកអាចមើលធ្លាយផ្កាយរាប់ពាន់លានដួង... ប៉ុន្តែអ្នកមិនអាចយល់ពីភាពកក់ក្តៅនៃបេះដូងមនុស្សលោកសូម្បីតែបន្តិច!»

រង្វង់កង់មាសរបស់ព្រះឥន្ទ្រស្រាប់តែឈប់បង្វិលមួយរំពេច។ រលកកំហឹងពណ៌ក្រហមបានជ្រាបចូលទៅក្នុងពន្លឺពណ៌ស៖

«អ្នកហ៊ានបដិសេធភាពអមតៈដើម្បីតែសត្វល្អិតមួយក្បាលនេះឬ? បើដូច្នោះ... ចូររលាយសាបសូន្យទៅ!»

កាំរស្មីវជ្រដ៏មហិមាមួយ ដែលមានទំហំធំដូចដើមឈើរាប់រយដើមរួមគ្នា បានប្រមូលផ្តុំនៅចំកណ្តាលមុខកញ្ចក់របស់ព្រះឥន្ទ្រ ត្រៀមបាញ់កម្ទេចពួកយើងទាំងពីរឱ្យទៅជាផេះក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក!

គ្មានពេលរារាំងទេ។

គ្មានកម្លាំងទប់ទល់ទេ។

ប៉ុន្តែ... ខ្ញុំដឹងពីរបៀបបញ្ចប់រឿងនេះ។

ខ្ញុំទម្លាក់ភ្នែកចុះសម្លឹងមើលដើមទ្រូងរបស់ខ្ញុំ។

នៅក្រោមស្បែកដែលប្រេះស្រួយ... គ្រាប់កែវផ្កាយ (Cintamani Core) ពណ៌មាសកំពុងតែលោតញាប់ញ័រ។ វាជាស្នូលថាមពលទិព្វ ជាឫសគល់ដែលចងភ្ជាប់ខ្ញុំទៅនឹងឋានសួគ៌ និងជាប្រភពនៃរលកសញ្ញាដែលព្រះឥន្ទ្រកំពុងតាមដាន!

«សូដាច័ន្ទ! កុំ!» វិជ្ជាស្រែកដឹងខ្លួន គេព្យាយាមលាតដៃមករារាំងខ្ញុំ។

ខ្ញុំញញឹមដាក់គេជាលើកចុងក្រោយ។

ខ្ញុំលើកកាំបិតស្នៀតដែកចាស់ឡើងដោយដៃទាំងពីរ... រួច ចាក់ទម្លុះចំកណ្តាលគ្រាប់កែវផ្កាយក្នុងដើមទ្រូងខ្លួនឯងមួយទំហឹងដៃ!

«ប្រាវ... ផូង...!»

សំឡេងកញ្ចក់ទិព្វផ្ទុះបែកបានបន្លឺឡើងរញ្ជួយពិភពលោក!

ពន្លឺពណ៌ស្វាយ និងមាសដ៏សន្ធោសន្ធៅ បានផ្ទុះបែកចេញពីដើមទ្រូងរបស់ខ្ញុំដូចផ្កាយព្រះគ្រោះផ្ទុះ!