គម្ពីរស្បែកមនុស្ស និងកិច្ចសន្យាលោហិត

១. សំឡេងសូត្រធម៌ និងស្បៃអន្ធការក្រោមព្រះវិហារ

ខ្យល់ត្រជាក់រដូវវស្សាបោកបក់កាត់ដំបូលក្បឿងស្រួចនៃវត្តវិហារសួគ៌ នាំមកនូវក្លិនផ្សែងធូប និងក្លិនផ្កាម្លិះស្វិតក្រៀម។ នៅក្នុងព្រះវិហារដ៏ស្កឹមស្កៃ ពន្លឺភ្លើងទៀនក្រមួនឃ្មុំរាប់សិបដើមបានភ្លឹបភ្លែតៗ បញ្ចេញស្រមោលកោងវៀចនៅលើជញ្ជាំងគំនូរពុទ្ធប្រវត្តិ។

នៅចំកណ្តាលអាសនៈ សំឡេងសូត្រធម៌បាលីដ៏ជ្រះថ្លា រណ្តំពិរោះដូចសំនៀងទេព បានបន្លឺឡើងមិនដាច់ដង្ហើម។ នោះគឺជាសំនៀងរបស់ លោកនេនទុំ។ អ្នកស្រុកអ្នកភូមិដែលអង្គុយប្រណម្យដៃស្តាប់ តែងតែលង់នឹងទឹកដមសំនៀងនេះ ដោយគិតថាវាជាពន្លឺនៃព្រះធម៌ដែលជួយរំលត់រាល់ភ្លើងទុក្ខសោកក្នុងលោកិយ។ ពួកគេឃើញទុំជាអ្នកបួសដ៏ស្លូតបូត មានកែវភ្នែកស្រទន់ និងមានចិត្តមេត្តា។

ប៉ុន្តែ គ្មាននរណាម្នាក់ដឹងទេថា នៅក្រោមផ្ទៃកម្រាលឈើប្រណិតដែលលោកនេនកំពុងគង់សូត្រធម៌នោះ មានរូងសម្ងាត់មួយដែលលាក់ទុកនូវស្បៃអន្ធការរាប់រយឆ្នាំ។

រាល់ពេលរាត្រីធ្លាក់ចុះស្លុប... ពេលដែលអ្នកស្រុកត្រឡប់ទៅផ្ទះអស់ ហើយព្រះសង្ឃអង្គឯទៀតនិវត្តន៍ចូលកុដិស្ងាត់ជ្រងំ ទុំមិនដែលដេកលក់ឡើយ។ គេលួចចូលមកក្នុងព្រះវិហារវិញដោយជើងទទេ លើកកម្រាលក្ដារសម្ងាត់មួយផ្ទាំង រួចទម្លាក់ខ្លួនចុះទៅក្នុងរូងក្រោមដីដ៏ជ្រៅ។

នៅទីនោះ ខ្យល់អាកាសត្រជាក់ស្រេបដល់ឆ្អឹង។ ទីនោះគ្មានពន្លឺព្រះធម៌ គ្មានព្រះពុទ្ធបដិមា មានតែក្លិនស្លែសើម ក្លិនដីស្អុយ និងក្លិនឆ្អឹងមនុស្សចាស់ៗដែលកប់ទុកតាំងពីសម័យមុនមហានគរ។ នៅលើតុថ្មរដុបកណ្តាលបន្ទប់ មានវត្ថុម្យ៉ាងដែលត្រូវគេច្រវាក់ជាប់នឹងសសរថ្ម៖ គម្ពីរស្បែកមនុស្ស (The Human-Skin Grimoire)។

---

២. អក្សរដែលកម្រើកដូចដង្កូវ

គម្ពីរនោះ មិនមែនចារឹកលើស្លឹករឹតដូចគម្ពីរធម៌ទូទៅទេ។ ក្របនិងទំព័រនីមួយៗត្រូវបានកាត់ចេញពីស្បែកខ្នងរបស់មនុស្សស្លាប់ដោយអំពើឃាតកម្ម ហើយចារឹកដោយទឹកថ្នាំផ្សំពីឈាមក្រៀមក្រោះ លាយប្រមាត់សត្វពុល។

ដំបូងឡើយ កាលពីពីរឆ្នាំមុន ទុំរកឃើញរូងនេះដោយចៃដន្យពេលគេចពីការវាយដំ និងការជេរប្រមាថរបស់ក្មេងវត្តកូនអ្នកមាន។ គេបើកមើលវាដោយក្តីចង់ដឹងចង់ឃើញ។ ប៉ុន្តែ គម្ពីរនេះមានវិញ្ញាណ។ ជារៀងរាល់យប់ អក្សរយ័ន្តបុរាណដែលនៅលើស្បែកមនុស្សនោះ ចាប់ផ្តើមកម្រើកដូចហ្វូងដង្កូវឈាម វាររមួលចុះឡើង ហើយបញ្ចេញសំឡេងខ្សឹបខ្សៀវចូលទៅក្នុងខួរក្បាលរបស់គេ៖

«ទុំអើយ... សេចក្តីល្អរបស់ឯង មិនអាចការពារខ្លួនឯងបានទេ។ នៅក្នុងលោកិយនេះ មនុស្សក្រីក្រគ្មានសិទ្ធិសម្រេចជោគវាសនាទេ។ ឯងឃើញទេ? មនុស្សមានអំណាចជិះជាន់មនុស្សទន់ខ្សោយ ច្បាប់ការពារតែអ្នកមានមាស... បើឯងគ្មានអំណាច ឯងនឹងត្រូវគេជាន់ឈ្លីរហូតដល់ថ្ងៃស្លាប់...»

ទុំដឹងថា ការអានគម្ពីរនេះជាបាបកម្មធ្ងន់ធ្ងរ។ ប៉ុន្តែការឈឺចាប់ដែលកើតចេញពីភាពក្រីក្រ ភាពកំព្រា និងការត្រូវគេមើលងាយ បានក្លាយជាដីដ៏មានជីជាតិសម្រាប់ដាំគ្រាប់ពូជនៃអំណាចងងឹត។ គេលួចហាត់ក្បួនអាគមការពារខ្លួន សូត្រមន្តបញ្ច្រាស និងស្រូបយកថាមពលអន្ធការបន្តិចម្តងៗ ដោយមិនដឹងខ្លួនថា សតិសម្បជញ្ញៈរបស់គេកំពុងត្រូវបានភាពងងឹតស៊ីរូងបន្តិចម្តងៗឡើយ។

---

៣. ផាហុំរបស់ទាវ និងពន្លឺដែលរលត់

ពន្លឺតែមួយគត់ដែលស្ទើរតែទាញទុំចេញពីមាត់ជ្រោះនរក គឺការលេចមុខរបស់ នាងទាវ។

ក្នុងដំណើរនិមន្តទៅលក់ត្បាញ និងស្មូតធម៌នៅខេត្តត្បូងឃ្មុំជាមួយនេនពេជ្រ ទុំបានប្រទះឃើញទាវនៅមាត់បង្អួចភូមិគ្រឹះ។ សម្រស់ដ៏ផូរផង់ កែវភ្នែកដ៏ទន់ភ្លន់ និងស្នាមញញឹមដ៏បរិសុទ្ធរបស់នាង បានធ្វើឲ្យពិភពលោកដ៏ខ្មៅងងឹតរបស់ទុំភ្លឺឡើងវិញក្នុងមួយរំពេច។ ផាហុំដែលនាងលួចប្រគេន និងពាក្យសន្យាស្នេហាដែលពួកគេបានផ្តល់ឲ្យគ្នានៅក្រោមម្លប់ព្រៃ បានធ្វើឲ្យបេះដូងដ៏ត្រជាក់របស់ទុំលោតញាប់ជាថ្មី។

នៅថ្ងៃនោះ ទុំបានលុតជង្គង់នៅមុខអាសនៈព្រះវិហារ សម្រេចចិត្តយ៉ាងមុតមាំ៖

«ខ្ញុំនឹងលះបង់គម្ពីរអាគមខ្មៅនេះចោល។ ខ្ញុំនឹងសឹក លះបង់ស្បៃកាសាវស្ត្រ ទៅធ្វើជាអ្នកចម្រៀងហ្លួងនៅរាជធានី។ ខ្ញុំនឹងសន្សំប្រាក់ សន្សំបុណ្យសក្តិដោយភាពស្មោះត្រង់ ដើម្បីទៅដណ្តឹងទាវដោយស្របច្បាប់!»

ទុំបានបិទគម្ពីរស្បែកមនុស្ស ចាកចេញពីវត្តវិហារសួគ៌ ហើយចូលទៅបម្រើក្នុងរាជវាំង។ សំនៀងទិព្វរបស់គេបានធ្វើឲ្យព្រះមហាក្សត្រសព្វព្រះទ័យយ៉ាងខ្លាំង។ អ្វីៗហាក់ដូចជាកំពុងតែស្រស់បំព្រង។ ទុំជឿជាក់ថា សេចក្តីល្អ និងការតស៊ូពិតជាអាចផ្លាស់ប្តូរជោគវាសនាបានមែន។

ប៉ុន្តែ... ព្រហ្មលិខិតមិនដែលអនុគ្រោះដល់មនុស្សក្រីក្រឡើយ។

---

៤. ដំណឹងរន្ទះបាញ់ និងការដួលរលំនៃសេចក្តីល្អ

រសៀលមួយកណ្តាលរាជធានី ដំណឹងមួយបានធ្លាក់មកដល់ត្រចៀកទុំដូចរន្ទះបាញ់ចំកណ្តាលក្បាល៖

យាយផាន់ ម្តាយរបស់ទាវ ដោយសារតែភាពលោភលន់ចង់បានទ្រព្យសម្បត្តិ ឋានៈ និងបុណ្យសក្តិ បានឃុបឃិតជាមួយចៅហ្វាយខេត្តត្បូងឃ្មុំ បង្ខំផ្សំផ្គុំទាវទៅឲ្យ ម៉ឺនងួន ដែលជាកូនប្រុសពាលមានអំណាច។ ពិធីមង្គលការនឹងត្រូវប្រារព្ធឡើងនៅថ្ងៃស្អែក!

ទុំបានស្ទុះទៅគាល់ព្រះមហាក្សត្រទាំងទឹកភ្នែក ក្រាបថ្វាយបង្គំសុំរាជសារកាត់ក្តី។ ព្រះរាជាបានចេញរាជសារបញ្ជាឲ្យផ្អាកមង្គលការមែន ប៉ុន្តែពេលកាន់រាជសារក្នុងដៃ ទុំស្រាប់តែគាំងស្មារតី។

ខេត្តត្បូងឃ្មុំនៅឆ្ងាយរាប់រយយោជន៍។ សេះដែលរត់លឿនបំផុតក៏ត្រូវការពេលយ៉ាងតិចពីរថ្ងៃដែរ។ ជាងនេះទៅទៀត ម៉ឺនងួន និងឪពុករបស់គេជាស្តេចត្រាញ់ប្រចាំតំបន់ — ពួកគេមើលងាយរាជសារ ពួកគេប្រើច្បាប់ព្រៃ។ ទម្រាំទ័ពហ្លួងទៅដល់ ទាវច្បាស់ជាត្រូវគេបង្ខំឡើងគ្រែផ្សំដំណេក ឬនាងនឹងអារកសម្លាប់ខ្លួនដូចពាក្យដែលនាងបានសច្ចាជាក់ជាមិនខាន!

នៅក្នុងបន្ទប់ជួលដ៏ចង្អៀតកណ្តាលរាជធានី ទុំអង្គុយក្តាប់រាជសាររហូតដល់រហែកជាបំណែកៗ។

ទឹកភ្នែកហូរស្រក់កាត់ថ្ពាល់ប្រឡាក់ដី។ គេនឹកឃើញដល់ការមើលងាយរបស់យាយផាន់ នឹកឃើញដល់ស្នាមញញឹមក្រអឺតក្រទមរបស់ម៉ឺនងួន និងនឹកឃើញដល់ភាពទន់ខ្សោយរបស់ខ្លួនឯង។

«សេចក្តីល្អ? ព្រះធម៌? ភាពស្មោះត្រង់?» ទុំសើចតិចៗទាំងទឹកភ្នែក សំឡេងសើចស្ងួតត្រជាក់ដូចសាកសព។

«របស់ទាំងអស់នេះ មិនអាចជួយមនុស្សស្រីដែលខ្ញុំស្រឡាញ់បានសូម្បីតែមួយដង្ហើម! នៅក្នុងលោកិយដែលគ្រប់គ្រងដោយមនុស្សលោភលន់ មានតែអំណាចផ្តាច់មុខ និងការសម្លាប់ប៉ុណ្ណោះ ទើបអាចទាញយកយុត្តិធម៌មកវិញបាន!»

---

៥. កិច្ចសន្យាលោហិតកណ្តាលអធ្រាត្រ (The Blood Covenant)

រាត្រីនោះ មេឃលើរាជធានីប្រែជាខ្មៅងងឹតស្លុប។ ផ្គរលាន់គ្រហឹមរំពង គ្មានតំណក់ភ្លៀងធ្លាក់មកសូម្បីតែមួយតំណក់ មានតែខ្យល់ស្ងួតដ៏ត្រជាក់ស្រេប។

នៅក្នុងបន្ទប់ងងឹតដែលបំភ្លឺដោយពន្លឺទៀនខ្មៅតែមួយដើម ទុំបានទាញហិបឈើចាស់ចេញពីក្រោមកម្រាល។ នៅក្នុងហិបនោះ គឺ គម្ពីរស្បែកមនុស្ស ដែលគេបានលួចយកតាមខ្លួនតាំងពីថ្ងៃសឹកមកម្ល៉េះ។

ទុំដាក់គម្ពីរលើតុ។ ស្បែកមនុស្សក្រៀមក្រោះហាក់ដូចជាមានកម្ដៅឡើងវិញ ពេលដឹងថាម្ចាស់របស់វាបានត្រឡប់មករកវា។ អក្សរឈាមលើក្របគម្ពីរបញ្ចេញពន្លឺក្រហមព្រាលៗដូចភ្នែកសត្វសាហាវក្នុងរាត្រី។

ទុំដកកាំបិតស្នៀតមុខពីរដ៏មុតស្រួចចេញពីស្រោម។ ដៃរបស់គេលែងញ័រទៀតហើយ។ គេដោះអាវចេញ បង្ហាញដើមទ្រូងទទេស្អាត។

«ផាត់!»

មុខកាំបិតបានអូសកាត់បាតដៃឆ្វេងរបស់ទុំយ៉ាងជ្រៅ។ ឈាមពណ៌ក្រហមស្រស់បានបាញ់ចេញមក ស្រក់តក់ៗលើទំព័រគម្ពីរស្បែកមនុស្ស។ គម្ពីរនោះស្រូបយកឈាមយ៉ាងស្រេកឃ្លាន ដូចដីខ្សាច់ស្រូបទឹក។

ទុំយកម្រាមដៃស្តាំជ្រលក់ឈាមបាតដៃខ្លួនឯង រួចសង្កត់គូស យ័ន្តបិសាចអស៊ូរា (Asura Demon Yantra) នៅចំកណ្តាលដើមទ្រូង ត្រង់បេះដូង។ ការឈឺចាប់បានរាលដាលដូចគេយកដែកដុតភ្លើងមកសង្កត់លើសាច់ តែទុំមិនទាំងស្រែកមួយម៉ាត់។ គេសម្លឹងមើលទៅលើពពកខ្មៅក្រៅបង្អួច រួចបន្លឺពាក្យសច្ចាប្រណិធានដោយសំឡេងស្អក និងធ្ងន់ដូចចេញពីនរកអវីចី៖

«បើសិនជាព្រះ ទេវតា និងច្បាប់លោកិយ មិនអាចជួយការពារទាវបាន... ខ្ញុំ ទុំ... សុខចិត្តលក់ព្រលឹង លក់ឈាម និងភាពជាមនុស្សនេះ ឲ្យទៅបិសាចនរកអវីចី! ទោះបីត្រូវក្លាយជាបិសាច... ទោះបីត្រូវកម្ទេចនគរនេះឲ្យក្លាយជាសមុទ្រឈាម... ក៏ខ្ញុំត្រូវតែដណ្តើមយកទាវមកវិញឲ្យខានតែបាន!»

---

៦. កំណើតនៃមេមន្តអាគមអន្ធការ

«គ្រាំង! ផូង!»

ផ្គរលាន់មួយទំហឹងបានបាញ់ចំកណ្តាលទីក្រុង! ខ្យល់កួចពណ៌ខ្មៅបានបោកទម្លុះទ្វារបង្អួចបន្ទប់ បក់ពន្លត់ភ្លើងទៀនខ្មៅខ្ទេចគ្មានសល់។ នៅក្នុងភាពងងឹតសូន្យសុង សំឡេងស្រែកទ្រហោយំរបស់វិញ្ញាណសត្វនរក និងពពួកខ្មោចព្រាយរាប់ពាន់ក្បាល បានបន្លឺឡើងកងរំពងពេញបន្ទប់។

ស្រមោលអន្ធការដែលគ្មានរូបរាង បានវារចេញពីគម្ពីរស្បែកមនុស្ស លូនឡើងតាមជើងទុំ រុំព័ទ្ធជុំវិញចង្កេះ ដើមទ្រូង និងជ្រៀតចូលទៅក្នុងមុខរបួសបាតដៃ។

ឈាមរបស់ទុំចាប់ផ្តើមប្រែពណ៌។ ពីពណ៌ក្រហមស្រស់ ប្រែជាពណ៌ខ្មៅខាប់។ សរសៃឈាមខ្មៅរវាមបានផុសឡើងកាត់ស្បែកមុខ និងដើមទ្រូងដូចឫសឈើពុល។ កម្ដៅនៃភ្លើងនរកបានដុតរោលបេះដូងគេ ឆក់យកក្តីមេត្តា ភាពទន់ភ្លន់ និងភាពជាមនុស្សចេញអស់គ្មានសល់ បន្សល់ទុកតែ កំហឹង គំនុំ និងការចង់បំផ្លាញ។

ទុំបើកភ្នែកឡើងយឺតៗ។

កែវភ្នែកដែលធ្លាប់តែស្រទន់ សោកសៅ និងពោរពេញដោយមេត្តាធម៌របស់លោកនេនទុំ... ពេលនេះ បានរលាយបាត់ទាំងស្រុង។ ជំនួសមកវិញនូវ កែវភ្នែកពណ៌ក្រហមឆ្អៅដូចរងើកភ្លើងនរក ដែលបញ្ចេញពន្លឺកាត់ភាពងងឹត។

គេលើកដៃស្តាំឡើង។ គ្រាន់តែម្រាមដៃគេកម្រើក ស្រមោលងងឹតក្នុងបន្ទប់បានកកិតគ្នាបង្កើតជាផ្លែកាំបិតស្រួចៗរាប់សិប ហោះវិលជុំវិញខ្លួនគេដូចសត្វកណ្តូប។

លោកនេនទុំ... អ្នកចម្រៀងហ្លួងដ៏ស្លូតបូត... បានស្លាប់បាត់ទៅហើយនៅយប់នោះ។

ហើយបុរសដែលកំពុងឈានជើងចេញពីបន្ទប់ ជិះសេះខ្មៅកាត់ស្បៃរាត្រីឆ្ពោះទៅកាន់ខេត្តត្បូងឃ្មុំ... គឺ មេមន្តអាគមអន្ធការ (The Corrupted Sorcerer) ដែលត្រៀមខ្លួនរួចជាស្រេច ដើម្បីប្រែក្លាយរោងជ័យរបស់ម៉ឺនងួន ឲ្យទៅជា ទីសត្តឃាតលោហិត នៅថ្ងៃស្អែក!