ទ្រុងបិសាចនៃភ្នំដងរែក

១. បន្ទាយកណ្តាលបន្លាពុល និងអ័ព្ទអន្ធការ

កណ្តាលជួរភ្នំដងរែកដ៏សែនដាច់ស្រយាល ជាទីកន្លែងដែលពន្លឺព្រះអាទិត្យកម្រនឹងចាំងទម្លុះមកដល់ដី ភ្នំថ្មខ្ពស់ៗត្រូវបានហ៊ុំព័ទ្ធដោយអ័ព្ទពណ៌ស្វាយក្រម៉ៅដ៏ក្រាស់ឃ្មឹក។ គ្មានសត្វស្លាបណាហ៊ានហើរឆ្លងកាត់ គ្មានអ្នកភូមិណាហ៊ានបោះជំហានចូលមកជិតឡើយ ព្រោះអ្នកស្រុកជុំវិញតំបន់នោះដំណាលតៗគ្នាថា ទីនោះជា «ដែនដីនៃមេមន្តអាគមខ្មៅ»។

នៅចំកណ្តាលជ្រលងភ្នំដ៏សែនស្ងាត់ជ្រងំ ទុំបានប្រើប្រាស់ថាមពលនៃគម្ពីរស្បែកមនុស្ស សាងសង់បន្ទាយថ្មភ្នំដ៏ស្កឹមស្កៃមួយឡើង។ ជុំវិញបន្ទាយ ត្រូវបានការពារដោយ របាំងបន្លាពុលយក្ស និងរលកថាមពលវិញ្ញាណខ្មោច ដែលត្រៀមកម្ទេចរាល់ភាវៈមានជីវិតណាដែលហ៊ានឈានជើងចូល។

នៅក្នុងបន្ទប់ធំនៃបន្ទាយ ទាវអង្គុយនៅក្បែរបង្អួចថ្ម សម្លឹងមើលទៅខាងក្រៅ។

បន្ទប់នេះ ត្រូវបានទុំរៀបចំយ៉ាងប្រណិតបំផុត។ មានគ្រែឈើឆ្លាក់ស្អាតបាត មានកម្រាលសូត្រទន់ល្មើយ និងមានគ្រឿងអលង្ការមាសពេជ្រដែលទុំប្លន់យកពីរោងការម៉ឺនងួន យកមកគរទុកពេញលើតុ។ ប៉ុន្តែសម្រាប់ទាវ របស់ដ៏មានតម្លៃទាំងនេះ គ្រាន់តែជា គ្រឿងលម្អនៃគុកងងឹត តែប៉ុណ្ណោះ។

នាងមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឲ្យដើរចេញផុតពីទ្វារបន្ទាយសូម្បីតែមួយជំហាន។ រាល់ពេលដែលនាងព្យាយាមដើរទៅជិតរបាំងបន្លា ស្រមោលអាគមខ្មៅនឹងរុញច្រាននាងត្រឡប់មកវិញដោយស្វ័យប្រវត្តិ។

នាងបានរត់រួចពីទ្រុងមាសរបស់ម្តាយនាងមែន... ប៉ុន្តែពេលនេះ នាងកំពុងជាប់នៅក្នុងទ្រុងថ្មរបស់បិសាច។

---

២. ការរលាយបាត់នៃភាពជាមនុស្ស

«ក្រាក...» សំឡេងទ្វារថ្មរបើកឡើងយឺតៗ។

ទាវភ្ញាក់ព្រើត ងាកមកមើលមាត់ទ្វារទាំងបេះដូងលោតញាប់ឌុកដាក់ៗ។

ទុំបានដើរចូលមកក្នុងបន្ទប់។ ក្នុងដៃរបស់គេ មានចានផ្លែឈើព្រៃស្រស់ៗ និងទឹកឃ្មុំដែលគេទើបតែរកបាន។

«ទាវ... ហេតុអ្វីអូនមិនទាន់ចូលគេងទៀត?» សំឡេងរបស់ទុំបន្លឺឡើង។

ទាវសម្លឹងមើលបុរសដែលនៅចំពោះមុខនាងទាំងភ័យខ្លាចលាយឡំនឹងក្តីឈឺចាប់ហួសប្រមាណ។ ត្រឹមតែរយៈពេលពីរបីសប្តាហ៍ប៉ុណ្ណោះ រូបរាងរបស់ទុំបានប្រែប្រួលស្ទើរតែទាំងស្រុង (Body Horror)៖

ស្បែករបស់គេប្រែជាស្លេកស្លាំងដូចស្បែកសាកសពដែលត្រាំក្នុងទឹកត្រជាក់។ សរសៃឈាមខ្មៅរវាមបានរាលដាលពាសពេញកញ្ចឹងក និងថ្ពាល់ ដូចជាមានដង្កូវខ្មៅកំពុងវារក្រោមស្បែក។ ម្រាមដៃរបស់គេវែងស្រួច ក្រចកឡើងពណ៌ស្វាយចាស់។ ហើយសំខាន់បំផុត គឺក្លិន... ខ្លួនប្រាណរបស់ទុំលែងមានក្លិនក្រអូបនៃផ្កាម្លិះ ឬក្លិនធូបនៃអ្នកបួសទៀតហើយ ប៉ុន្តែវាភាយចេញនូវ ក្លិនឈាមឆ្អាប និងក្លិនស្អុយត្រជាក់នៃក្តីស្លាប់ ជានិច្ច។

ទុំមិនញ៉ាំបាយ ឬអាហារដូចមនុស្សធម្មតាទៀតទេ។ ជារៀងរាល់យប់ គេត្រូវផឹកឈាមសត្វព្រៃ ឬឈាមមនុស្សស្រស់ ដើម្បីទប់ទល់នឹងកម្ដៅនៃភ្លើងនរកអវីចីដែលកំពុងឆេះរោលរាលក្នុងទ្រូងគេ។

«បងទុំ...» ទាវនិយាយទាំងសំឡេងញ័រៗ ថយក្រោយមួយជំហាន «តើបងបានសម្លាប់មនុស្សទៀតហើយមែនទេ? ក្លិនឈាមនៅលើខ្លួនបង...»

---

៣. ស្នេហាដែលក្លាយជាថ្នាំពុល និងការសម្លាប់ឥតរើសមុខ

ទឹកមុខរបស់ទុំស្រាប់តែប្រែជាត្រជាក់ស្រេប។ កែវភ្នែកពណ៌ក្រហមឆ្អៅរបស់គេបានបញ្ចេញពន្លឺភ្លឹបភ្លែតៗកណ្តាលភាពងងឹត។ គេដើរចូលមករកទាវយ៉ាងលឿន ចាប់ស្មារបស់នាងទាំងសងខាងយ៉ាងណែន។ ដៃរបស់គេត្រជាក់ដូចដុំទឹកកក ធ្វើឲ្យស្បែកទាវឡើងកន្ទួលរមាស់។

«បងត្រូវតែសម្លាប់វា!» ទុំស្រែកឡើងដោយសំឡេងស្អកៗ លាយឡំនឹងសំឡេងបន្ទរនៃវិញ្ញាណបិសាច «មានអ្នកកាប់អុសម្នាក់ និងអ្នកដំណើរពីរនាក់ បានដើរចូលមកក្បែររបាំងភ្នំរបស់យើង! ពួកវាជាចារបុរស! ពួកវាត្រូវស្តេចបញ្ជូនមកដើម្បីតាមរកអូន! ពួកវាមកដើម្បីដណ្តើមអូនចេញពីបង!»

«ទេ បងទុំ! ពួកគាត់គ្រាន់តែជាអ្នកដំណើរវង្វេងផ្លូវប៉ុណ្ណោះ!» ទឹកភ្នែកទាវស្រក់ចុះមកកាត់ថ្ពាល់ នាងអង្វរទាំងឈឺចាប់៖

«បងឈប់សម្លាប់មនុស្សទៅ! មនុស្សស្លាប់ច្រើនណាស់ហើយ... ម៉ឺនងួនស្លាប់ ទាហានរាប់សិបនាក់ស្លាប់ ម្តាយរបស់អូនក្លាយជាមនុស្សឆ្កួត... តើបងចង់ឲ្យមានឈាមហូរដល់ណាទៀត ទើបបងស្កប់ចិត្ត?»

«ស្កប់ចិត្ត?»

ទុំសើចឡើងយ៉ាងព្រឺព្រួច សំឡេងសើចនោះធ្វើឲ្យជញ្ជាំងបន្ទប់ញ័ររញ្ជួយ។ គេលើកដៃដែលប្រឡាក់ឈាមក្រៀមក្រោះ មកស្ទាបអង្អែលថ្ពាល់ទាវថ្នមៗ ប៉ុន្តែកែវភ្នែករបស់គេពោរពេញដោយ ភាពឈ្លក់វង្វេងយ៉ាងឆ្កួតលីលា (Toxic Paranoia)៖

«ទាវអើយ... បងធ្វើគ្រប់យ៉ាង គឺដើម្បីតែអូនមួយគត់! ពិភពលោកខាងក្រៅពោរពេញដោយមនុស្សពិសពុល! ពួកអ្នកមានអំណាច ម្តាយរបស់អូន ពួកមន្ត្រី... ពួកវាមើលឃើញអូនត្រឹមតែជាតុក្កតាសម្រាប់ទិញដូរ! មានតែបងទេ... មានតែបងម្នាក់គត់ដែលហ៊ានលក់ព្រលឹងឲ្យបិសាចដើម្បីការពារអូន! បើមានអ្នកណាហ៊ានដើរចូលមកជិតអូន... ទោះជាសត្វព្រៃ ទោះជាមនុស្សចាស់ ឬក្មេង... បងនឹងហែកសាច់ពួកវាជាកង់ៗ! គ្មានអ្នកណាអាចដណ្តើមអូនចេញពីទ្រូងបងបានឡើយ!»

ទុំទាញទាវមកឱបយ៉ាងណែន។ ការឱបនោះ មិនមែនជាការឱបដើម្បីផ្តល់ភាពកក់ក្តៅទេ ប៉ុន្តែវាជាការ រឹតរួតដូចពស់ថ្លាន់យក្សរឹតចំណី ដែលធ្វើឲ្យទាវស្ទើរតែថប់ដង្ហើមស្លាប់។

---

៤. ការដឹងខ្លួនក្នុងអធ្រាត្រ និងវិប្បដិសារី

ពាក់កណ្តាលអធ្រាត្រ...

ខ្យល់ត្រជាក់បោកបក់កាត់បង្អួចថ្ម។ ទុំកំពុងដេកលក់នៅលើគ្រែឈើក្បែរនោះ។ តែការដេករបស់គេមិនមែនជាការសម្រាកដោយសុខសាន្តឡើយ — រាងកាយរបស់ទុំកន្ត្រាក់ញាប់ៗ ធ្មេញខាំកៀចៗ ឯមាត់របស់គេរអ៊ូរទាំសូត្រមន្តបាលីបញ្ច្រាសមិនឈប់ឈរ។ វិញ្ញាណសត្វនរកដែលនៅក្នុងខ្លួនគេ កំពុងតែស៊ីសាច់ និងជញ្ជក់យកភាពជាមនុស្សរបស់គេពីខាងក្នុង។

ទាវងើបអង្គុយយឺតៗក្នុងភាពងងឹត។

នាងដើរទៅមុខកញ្ចក់ឆ្លុះស្ពាន់។ នាងសម្លឹងមើលខ្លួនឯង ឃើញភ្នែករបស់នាងស្លក់ខ្មៅ ថ្ពាល់ស្គមស្គាំង។ បន្ទាប់មក នាងងាកទៅសម្លឹងមើលបុរសដែលកំពុងដេកនៅលើគ្រែ។

តើបុរសម្នាក់នេះ ជាអ្នកណា?

តើនេះជាលោកនេនទុំដ៏ស្លូតបូត ដែលធ្លាប់សូត្រធម៌យ៉ាងពិរោះនៅវត្តវិហារសួគ៌មែនទេ? តើនេះជាបុរសកម្សត់ដែលធ្លាប់អង្គុយផ្លុំខ្លុយក្រោមម្លប់ពោធិ៍ និងសន្យាថានឹងស្រឡាញ់នាងមួយជីវិតមែនទេ?

ទេ... លោកនេនទុំម្នាក់នោះ បានស្លាប់បាត់ទៅហើយ។

គេបានស្លាប់តាំងពីយប់ដែលគេយកកាំបិតវះបាតដៃ គូសយ័ន្តបិសាចលើដើមទ្រូងមកម្ល៉េះ។ អ្វីដែលកំពុងដេកនៅទីនេះ គឺគ្រាន់តែជារូបកាយដែលត្រូវវិញ្ញាណអន្ធការសណ្ឋិត ជាបិសាចដែលសម្លាប់មនុស្សជាកីឡា និងយកនាងធ្វើជាចំណាប់ខ្មាំងនៃក្តីស្រឡាញ់ដ៏ឆ្កួតលីលា។

ទឹកភ្នែកទាវស្រក់ចុះមកតក់ៗលើកម្រាលថ្ម។ វិប្បដិសារីដ៏ធ្ងន់ធ្ងរដូចភ្នំ បានសង្កត់លើទ្រូងនាង៖

«មនុស្សស្លាប់រាប់សិបនាក់ដោយសារតែខ្ញុំ... ឈាមស្រោចពេញដីដោយសារតែខ្ញុំ... បើសិនជាក្តីស្រឡាញ់នេះ ត្រូវសាងឡើងលើគំនរឆ្អឹង និងភាពវិនាសកម្មរបស់អ្នកដទៃ... តើវាជាក្តីស្រឡាញ់ ឬជាបណ្តាសា?»

នាងស្រឡាញ់ទុំ... ស្រឡាញ់ស្មើជីវិត។ ប៉ុន្តែនាងស្អប់ខ្ពើមបិសាចដែលទុំបានក្លាយជា។ នៅក្នុងគុកងងឹតនៃភ្នំដងរែកនេះ ទាវចាប់ផ្តើមយល់ច្បាស់ថា នាងមិនអាចនៅស្ងៀមបែបនេះរហូតបានឡើយ។

---

៥. សូរស្នែងទ័ពហ្លួងកក្រើកព្រៃ

«ទូ... វ៉ូ...!»

រំពេចនោះ សំឡេង ស្នែងទ័ពហ្លួង ដ៏ធ្ងន់ និងវែងអន្លាយ បានបន្លឺឡើងកាត់ស្បៃរាត្រីពីជ្រលងភ្នំខាងក្រៅ!

សំឡេងនោះ បន្ទររញ្ជួយពេញជួរភ្នំដងរែក ធ្វើឲ្យហ្វូងសត្វព្រៃផ្អើលរត់ជាន់គ្នា។ ពន្លឺភ្លើងគប់រាប់ពាន់បានលេចរូបរាងឡើងតាមជើងភ្នំ ដូចជាហ្វូងផ្កាយពណ៌ក្រហមដែលកំពុងរំកិលចូលមកឡោមព័ទ្ធបន្ទាយ។

កងទ័ពហ្លួងរបស់ព្រះមហាក្សត្រ ដឹកនាំដោយកំពូលគ្រូមន្តអាគមរាជវាំង បានតាមដានរកឃើញទីតាំងសម្ងាត់នេះហើយ!

«ផាំង!»

ទុំបានស្ទុះងើបពីគ្រែភ្លាមៗ។ កែវភ្នែករបស់គេឆេះសន្ធោរសន្ធៅដោយពន្លឺពណ៌ក្រហមឆ្អៅ។ គេមិនមានការភ័យខ្លាចសូម្បីតែបន្តិច ផ្ទុយទៅវិញ ស្នាមញញឹមដ៏សាហាវព្រៃផ្សៃបានលេចឡើងនៅលើបបូរមាត់ខ្មៅស្ងួតរបស់គេ។

គេងាកមកសម្លឹងមើលទាវ រួចបន្លឺសំឡេងយ៉ាងក្រអឺតក្រទម៖

«ពួកវាហ៊ានមកដល់ទីនេះផងឬ? ល្អណាស់! យប់នេះ... បងនឹងយកឈាមកងទ័ពហ្លួងទាំងអស់ មកស្រោចស្រពជើងភ្នំដងរែកនេះឲ្យក្លាយជាទន្លេឈាម! ចាំបងនៅទីនេះទាវ... គ្មានអ្នកណា... អាចយកអូនចេញពីបងបានឡើយ!»

ទុំគ្រវីដៃកោះហៅស្រមោលអន្ធការ រួចស្ទុះហោះសំដៅទៅកាន់កំពូលកំពែងបន្ទាយ ដើម្បីត្រៀមបើកសមរភូមិអាគមដ៏ធំបំផុត។

ទាវឈរឱបទ្រូងទាំងញាប់ញ័រ មើលទៅស្រមោលខ្មៅរបស់ទុំដែលហោះចេញទៅ។ នាងដឹងច្បាស់ថា ម៉ោងនៃការកាត់សេចក្តីចុងក្រោយបានមកដល់ហើយ — ហើយនាង នឹងត្រូវធ្វើការជ្រើសរើសដ៏ឈឺចាប់បំផុតក្នុងជីវិតរបស់នាងនៅឈុតបន្ទាប់!