ទុំជាសង្ឃអាគមខ្មៅ · Chapter 04
សង្គ្រាមអាគម និងកាំបិតនគររាជ
The Sorcerer War & The Impossible Choice
សម្លេងនិទាន Audio Drama សម្រាប់ជំពូកនេះ នឹងត្រូវបញ្ចូលក្នុងពេលឆាប់ៗ។
១. សមរភូមិអាគមកក្រើកធរណី
ផ្ទៃមេឃលើជួរភ្នំដងរែក ដែលធ្លាប់តែងងឹតស្លុប ពេលនេះបានប្រែជា ពណ៌ក្រហមឆ្អៅដូចភ្លើងឆេះព្រៃ។
កងទ័ពហ្លួងរាប់ពាន់នាក់ ប្រដាប់ដោយខែលស្ពាន់ ដាវ និងធ្នូភ្លើង បានឡោមព័ទ្ធជុំវិញបន្ទាយថ្មរបស់ទុំយ៉ាងជិតណែន។ នៅជួរមុខនៃកងទ័ព គឺ ព្រះរាជគ្រូមន្តអាគមហ្លួង ស្លៀកពាក់ស្បៃពណ៌សក្បុស កាន់ដំបងមាសបញ្ជាការ អមដោយក្រុមគ្រូមន្តអាគមរាជវាំងរាប់សិបនាក់ ដែលកំពុងសូត្រមន្តបាលីកោះហៅពន្លឺព្រះអាទិត្យ និងផ្គរលាន់ទម្លុះរបាំងអ័ព្ទខ្មៅ។
«ផូង! គ្រាំង! ផូង!»
រន្ទះមន្តអាគមពណ៌មាសបានបាញ់ទម្លាក់ដូចទឹកភ្លៀង បំបែករបាំងបន្លាពុលរបស់ទុំឲ្យខ្ទេចខ្ទីជាផេះ។
ប៉ុន្តែ នៅលើកំពូលកំពែងថ្មខ្ពស់ ទុំឈរយ៉ាងរឹងមាំកណ្តាលព្យុះភ្លើង។ សក់វែងរបស់គេបកបោកតាមខ្យល់ កែវភ្នែកក្រហមឆ្អៅបញ្ចេញកំហឹងដ៏គួរឲ្យខ្លាច។ គេលើកដៃទាំងសងខាងឡើងលើមេឃ រួចបន្លឺសំឡេងសូត្រមន្តអាគមខ្មៅកោះហៅកងទ័ពខ្មោច៖
«ព្រលឹងនរកអវីចី... ចូរក្រោកឡើង! ចូរហែកស៊ីសាច់ពួកទាហានរាជវាំងឲ្យអស់!»
«វូស!» ដីភ្នំបានប្រេះបែកចេញជាប្រហោងខ្មៅរាប់រយ។ ហ្វូងវិញ្ញាណសត្វនរក និងខ្មោចព្រាយក្បាលដាច់រាប់ពាន់ បានស្ទុះហោះចេញពីដី សំដៅទៅកាប់ហែកទាហានហ្លួងយ៉ាងសាហាវឃោរឃៅ។ សង្គ្រាមអាគមបានផ្ទុះឡើងយ៉ាងកក្រើកព្រៃញាប់ញ័រធរណី។ ឈាមស្រស់ហូរស្រោចជ្រលងភ្នំ ប្រែក្លាយស្ទឹងនៅក្បែរនោះឲ្យទៅជាពណ៌ក្រហមច្រាល។
ទោះជាយ៉ាងណា អំណាចបិសាចមិនមែនបានមកដោយឥតគិតថ្លៃឡើយ។
រាងកាយជាមនុស្សសាច់ឈាមធម្មតារបស់ទុំ មិនអាចទ្រទ្រង់នូវថាមពលមហាសាលនៃនរកបានយូរទៀតទេ។ ស្បែកនៅលើដៃ និងដើមទ្រូងរបស់គេចាប់ផ្តើមប្រេះស្រាំជាស្នាមប្រេះពណ៌ខ្មៅ ហូរចេញនូវឈាមខាប់ៗ។ ទុំដកដង្ហើមញាប់ស្អេក ឈឺចាប់ដូចមានដែកគោលរាប់ពាន់កំពុងបោះទម្លុះឆ្អឹងជំនីរ ប៉ុន្តែដោយសារតែក្តីស្រឡាញ់ដ៏ងប់ងុល និងការភ័យខ្លាចថានឹងបាត់បង់ទាវ គេនៅតែបន្តបញ្ចេញកម្លាំងប្រយុទ្ធយ៉ាងដាច់ក្បាលដាច់កន្ទុយ។
២. ស្រមោលពន្លឺស និងការលេចមុខរបស់ព្រះរាជគ្រូ
នៅខណៈដែលទុំកំពុងជាប់ដៃប្រយុទ្ធសម្លាប់កងទ័ពហ្លួងនៅកំពែងខាងក្រៅ នៅក្នុងបន្ទប់ថ្មដ៏ស្ងាត់ជ្រងំឯណោះវិញ ទាវកំពុងលុតជង្គង់យំអង្វរព្រះពុទ្ធនៅមុខបង្អួច។
រំពេចនោះ ពន្លឺពណ៌សដ៏បរិសុទ្ធមួយ បានភ្លឺឡើងកណ្តាលបន្ទប់។ ផ្សែងអ័ព្ទពណ៌មាសបានវិលជុំវិញខ្លួន បង្ហាញរូបរាងបុរសចំណាស់សក់សក្បុសម្នាក់ ដែលមានទឹកមុខស្ងប់ស្ងាត់ និងមានមេត្តាធម៌។
នោះគឺ ព្រះរាជគ្រូមន្តអាគមហ្លួង ដែលបានប្រើវិជ្ជាបំបាំងកាយ និងទម្លុះរបាំងលួចចូលមកដល់បន្ទប់ទាវ!
ទាវភ្ញាក់ផ្អើលស្ទុះថយក្រោយ៖ «លោក... លោកតាជាអ្នកណា?»
ព្រះរាជគ្រូសម្លឹងមើលទាវដោយក្តីអាណិតអាសូរ រួចបន្លឺសំឡេងយ៉ាងធ្ងន់ និងទន់ភ្លន់៖
«នាងទាវ... តាជាព្រះរាជគ្រូមន្តអាគមរបស់ព្រះរាជា។ តាដឹងពីទុក្ខសោក និងភាពកម្សត់របស់នាង... នាងជាក្មេងស្រីស្លូតត្រង់ដែលត្រូវរងគ្រោះដោយសារតែអំពើលោភលន់របស់មនុស្សចាស់។ ប៉ុន្តែ ពេលនេះ វេលាបានមកដល់ហើយ...»
៣. អាថ៌កំបាំងនៃកាំបិតនគររាជ (The Royal Consecrated Dagger)
ព្រះរាជគ្រូបានលូកដៃចូលទៅក្នុងថង់យាម យកវត្ថុម្យ៉ាងចេញមកដាក់លើបាតដៃ។
នោះគឺជា កាំបិតនគររាជ — ផ្លែកាំបិតខ្លីច្នៃពីមាសលាយដែកស្មិត បញ្ចេញពន្លឺពណ៌មាសភ្លឺចិញ្ចាច ស្រោបដោយទឹកមន្តស័ក្តិសិទ្ធិ និងចារឹកអក្សរបាលីព្រះធម៌ដែលប្រសិទ្ធីអស់រយៈពេលជាងកន្លះសតវត្សរ៍។
«នាងទាវ... ចូរយកកាំបិតនេះទៅ» ព្រះរាជគ្រូហុចដងកាំបិតទៅឲ្យទាវ។
ទាវញ័រដៃ មិនហ៊ានចាប់យកឡើយ៖ «តើ... តើលោកតាឲ្យខ្ញុំយកកាំបិតនេះធ្វើអ្វី?»
ទឹកមុខរបស់ព្រះរាជគ្រូប្រែជាធ្ងន់ធ្ងរយ៉ាងខ្លាំង សំឡេងរបស់លោកបន្លឺឡើងដូចសាលក្រមកាត់ក្តីនៃព្រហ្មលិខិត៖
«យកទៅ... បញ្ចប់ជីវិតបិសាចដែលនៅក្នុងខ្លួនទុំ!»
ទាវស្រែកឡើងទាំងឈឺចាប់ ក្រវីក្បាលទាំងទឹកភ្នែក៖
«ទេ! ខ្ញុំមិនអាចធ្វើបានទេ! ខ្ញុំស្រឡាញ់គាត់! អ្វីៗដែលគាត់ធ្វើ... ការសម្លាប់មនុស្ស ការលក់ព្រលឹងឲ្យបិសាច... គឺដើម្បីតែជួយសង្គ្រោះខ្ញុំប៉ុណ្ណោះ! ខ្ញុំមិនអាចសម្លាប់មនុស្សដែលលះបង់គ្រប់យ៉ាងដើម្បីខ្ញុំបានឡើយ!»
ព្រះរាជគ្រូដកដង្ហើមធំ សម្លឹងមើលទាវដោយកែវភ្នែកដ៏ជ្រាលជ្រៅ៖
«នាងទាវអើយ... ស្តាប់តាឲ្យច្បាស់! បិសាចដែលនៅក្នុងខ្លួនទុំពេលនេះ គ្មានកងទ័ពណា គ្មានមន្តអាគមណាអាចកម្ទេចវាបានឡើយ។ របាំងការពារអន្ធការរបស់វា រឹងមាំដូចភ្នំដែកថែបពីខាងក្រៅ... ប៉ុន្តែ មានតែមនុស្សម្នាក់គត់ ដែលអាចចាក់ទម្លុះរបាំងនេះបាន គឺមនុស្សដែលទុំទុកចិត្តបំផុត និងបើកបេះដូងឲ្យដោយគ្មានការសង្ស័យ!»
ព្រះរាជគ្រូបោះជំហានចូលទៅជិត ចាប់ដៃទាវឲ្យក្តាប់ដងកាំបិតនគររាជយ៉ាងណែន៖
«បើនាងមិនសម្លាប់គេទេ... យប់នេះ កងទ័ពហ្លួងនឹងត្រូវវិនាស ហើយនៅពេលដែលថាមពលបិសាចលេបត្របាក់ទុំទាំងស្រុង គេនឹងក្លាយជាមេបិសាចដែលបំផ្លាញនគរនេះទាំងមូល! ហើយសំខាន់បំផុត... ព្រលឹងរបស់ទុំ នឹងត្រូវធ្លាក់ទៅក្នុងនរកអវីចី ត្រូវភ្លើងនរកដុតរោលរាប់ម៉ឺនជាតិ គ្មានថ្ងៃបានចាប់ជាតិឡើយ! ការចាក់សម្លាប់គេដោយកាំបិតនគររាជនេះ មិនមែនជាការក្បត់ទេ... ប៉ុន្តែវាជាការរំដោះព្រលឹងទុំឲ្យរួចផុតពីបណ្តាសាបិសាច ដើម្បីឲ្យគេបានទៅកាន់សុគតិភព! នេះជាក្តីស្រឡាញ់ពិតតែមួយគត់ ដែលនាងអាចផ្តល់ឲ្យគេបាន!»
គ្រាន់តែផ្តាំចប់ ពន្លឺពណ៌សបានឆាបឆេះ ព្រះរាជគ្រូក៏រលាយបាត់ទៅវិញក្នុងភាពទទេស្អាត។
បន្សល់ទុកតែទាវ ដែលកំពុងលុតជង្គង់លើកម្រាលថ្ម ដៃទាំងពីរកំពុងក្តាប់កាំបិតស័ក្តិសិទ្ធិដែលបញ្ចេញពន្លឺពណ៌មាសត្រជាក់។ ទឹកភ្នែករបស់នាងហូរស្រក់កាត់ថ្ពាល់ប្រឡាក់ដងកាំបិត។
នាងត្រូវធ្វើជាឃាតកសម្លាប់មនុស្សដែលស្រឡាញ់នាងជាងជីវិត... ដើម្បីសង្គ្រោះព្រលឹងគេ?
តើមានទារុណកម្មណា ឈឺចាប់ជាងការសម្រេចចិត្តមួយនេះទៀតទេក្នុងលោកិយ?
៤. ការវិលត្រឡប់របស់ទុំ និងការឱបដ៏ត្រជាក់
ខាងក្រៅ... សំឡេងកក្រើកនៃសមរភូមិបានស្ងប់ស្ងាត់ទៅវិញបន្តិចម្តងៗ។
កងទ័ពហ្លួងដែលសេសសល់ បានដកថយចេញពីជើងភ្នំជាបណ្តោះអាសន្ន ដោយសារតែការវាយប្រហារដ៏ឃោរឃៅរបស់ទ័ពខ្មោច។ ជ័យជម្នះក្នុងរាត្រីនេះ ជារបស់ទុំ... ប៉ុន្តែវាជាជ័យជម្នះដែលត្រូវប្តូរដោយការរលាយរលត់នៃរូបកាយ។
«តោក... តោក...» សំឡេងជំហានជើងដ៏ធ្ងន់ និងហត់នឿយ បានបន្លឺឡើងតាមផ្លូវដើរថ្ម។
ទ្វារបន្ទប់ត្រូវរុញរបើកយឺតៗ។
ទុំបានដើរចូលមក។ ខ្លួនប្រាណរបស់គេជោកជាំដោយឈាមសត្រូវ និងឈាមខ្មៅរបស់ខ្លួនឯង។ សម្លៀកបំពាក់រហែករយីករយាំ ស្បែកមុខប្រេះស្រាំបញ្ចេញផ្សែងខ្មៅហុយតិចៗ។ ដង្ហើមរបស់គេខ្លីៗ និងស្អកស្ទើរតែនិយាយមិនចេញ។
ប៉ុន្តែ... នៅពេលដែលកែវភ្នែកពណ៌ក្រហមឆ្អៅរបស់គេ សម្លឹងមកឃើញទាវកំពុងឈររង់ចាំក្នុងបន្ទប់ ពន្លឺនៃភាពកាចសាហាវឃោរឃៅទាំងអស់ បានរលាយបាត់ភ្លាមៗ។ ជំនួសមកវិញនូវ ក្តីស្រឡាញ់ដ៏ជ្រាលជ្រៅ ក្តីធូរស្រាល និងភាពទន់ខ្សោយរបស់បុរសម្នាក់ ដែលបានប្រយុទ្ធស្ទើរតែដាច់ដង្ហើម ដើម្បីតែមនុស្សស្រីម្នាក់នេះ។
ទុំបានទម្លាក់ការប្រុងប្រយ័ត្នទាំងអស់។ របាំងការពារអន្ធការដែលគ្មានកងទ័ពណាអាចបំបែកបាន បានរលាយបាត់ទាំងស្រុងនៅចំពោះមុខទាវ។
គេញញឹមតិចៗ ដើរចូលមករកនាងទាំងជើងញ័រទ្រេតទ្រោត៖
«ទាវ... បងឈ្នះហើយ... គ្មានអ្នកណា... អាចយកអូនចេញពីបងបានទៀតទេ...»
ទុំបានទាញទាវចូលទៅក្នុងរង្វង់ដៃ ឱបនាងយ៉ាងណែន ដោយទម្លាក់ក្បាលកើយលើស្មារបស់នាង ដកដង្ហើមវែងៗដូចកូនក្មេងដែលទើបតែរត់រួចពីគ្រោះថ្នាក់មករកម្តាយ។
នៅក្នុងរង្វង់ដៃដ៏ត្រជាក់ស្រេប និងក្លិនឈាមឆ្អាបនោះ ទាវបានលើកដៃឆ្វេងឱបរឹតខ្នងទុំយ៉ាងកក់ក្តៅ ទឹកភ្នែកហូរស្រក់កាត់ថ្ពាល់ធ្លាក់លើស្មាគេ។
រីឯដៃស្តាំរបស់នាង... កំពុងក្តាប់ កាំបិតនគររាជ លាក់យ៉ាងជិតនៅក្រោយខ្នង។
នាងខ្សឹបដាក់ត្រចៀកទុំទាំងសំឡេងខ្សឹកខ្សួល ដែលពោរពេញដោយក្តីស្រឡាញ់ និងការឈឺចាប់ដ៏ធំបំផុតក្នុងជីវិត៖
«បងលះបង់គ្រប់យ៉ាងដើម្បីអូន... ពេលនេះ... អូនសុំលះបង់បេះដូងអូន ដើម្បីរំដោះព្រលឹងបងម្តង...»