កុលាបប៉ៃលិន · Chapter 03
មនុស្សដែលបាត់ក្នុងរូង
Those Lost in the Deep Mine
ព្រឹកទីបីនៅប៉ៃលិនចាប់ផ្តើមដោយសំឡេងស្រែក។
«រូងខាងកើត! រត់ទៅ!»
ចៅចិត្រកំពុងលាងមុខនៅក្រោមដើមឈើ នៅពេលសំឡេងនោះផ្ទុះឡើងពីតំបន់រ៉ែ។
គេចោលទឹកចេញពីមុខ ហើយរត់តាមកម្មករផ្សេងទៀត។
នៅចុងផ្លូវ មានធូលីកំពុងហោះឡើង។
ឈើទ្ររូងមួយបានបាក់។
ដី និងថ្មធ្លាក់ចូលពីលើ។
មនុស្សបួននាក់ត្រូវបានជាប់នៅខាងក្នុង។
«កុំចូល!» មេការស្រែក។ «រង់ចាំក្រុមជួយសង្គ្រោះ!»
ប៉ុន្តែចៅចិត្រមើលទៅរូង។
គេឮសំឡេងគោះ។
តុក។
តុក។
តុក។
នៅខាងក្នុង មានមនុស្សនៅរស់។
«មានមនុស្សនៅខាងក្នុង» គេនិយាយ។
មេការមើលគេ។
«យើងដឹងហើយ។»
«បើរង់ចាំ—»
«អ្នកមិនស្គាល់រូងនេះទេ។»
ចៅចិត្រមើលទៅឈើទ្រដែលកំពុងញ័រ។
«ប៉ុន្តែអ្នកក៏មិនអាចដឹងថាវានឹងទ្រ់បានប៉ុន្មានដែរ។»
គ្មានអ្នកណាឆ្លើយ។
ចៅចិត្រយកចង្កៀងមួយពីកម្មករជិតខាង ហើយចូលទៅ។
«ចៅចិត្រ!» វណ្ណាស្រែក។
គេមិនឈប់។
ខាងក្នុងរូងងងឹតជាងដែលគេរំពឹង។
ពន្លឺចង្កៀងប៉ះលើជញ្ជាំងថ្មសើមៗ។
ទឹកហូរតាមពិដាន។
គ្រប់ជំហានមានសំឡេងទឹកជ្រាបនៅក្រោមជើង។
ចៅចិត្រដើរយឺតៗ។
តុក។
សំឡេងគោះមកពីខាងមុខ។
«មានអ្នកណាឮខ្ញុំទេ?»
«ជួយ...»
សំឡេងខ្សោយ។
ចៅចិត្ររត់ទៅ។
កម្មករម្នាក់ត្រូវបានឈើបាក់សង្កត់លើជើង។
ម្នាក់ទៀតដេកសន្លប់នៅក្បែរ។
«កុំរើខ្លាំង» ចៅចិត្រនិយាយ។ «ខ្ញុំនឹងយកឈើចេញ។»
គេប្រើដែកគាស់។
មួយដង។
ពីរដង។
បីដង។
ឈើចាប់ផ្តើមរើ។
ប៉ុន្តែភ្លាមៗនោះ—
ក្រហូង!
សំឡេងថ្មធ្លាក់ពីជ្រៅក្នុងរូង។
កម្មករដែលជាប់ជើងស្រែក៖
«ឈប់!»
ចៅចិត្រឈប់។
«មានអ្វី?»
បុរសនោះមើលទៅជញ្ជាំងខាងក្រោយ។
ភ្នែករបស់គេពោរពេញដោយការភ័យខ្លាច។
«ទីនេះ... មិនមែនរូងធម្មតាទេ។»
«និយាយអ្វី?»
បុរសនោះចាប់ដៃចៅចិត្រខ្លាំង។
«កុំទៅខាងក្នុង។»
«ត្រូវចេញពីទីនេះសិន។»
«អត់...»
គេដកដង្ហើមធ្ងន់។
«មនុស្សដែលចូលទៅទីនោះ... មិនត្រឡប់មកទេ។»
ចៅចិត្រមើលជ្រៅទៅក្នុងភាពងងឹត។
មានផ្លូវតូចមួយបន្តទៅខាងក្រោយ។
នៅទីនោះ គេចាប់អារម្មណ៍ឃើញស្នាមពណ៌ក្រហមនៅលើថ្ម។
ដូចជាផ្កា។
បុរសនោះចាប់ដៃគេកាន់តែខ្លាំង។
«កុំ...»
ចៅចិត្របែរមក។
«កុំអ្វី?»
បបូរមាត់បុរសនោះញ័រ។
«កុំយក... ផ្កាក្រហម...»
ហើយគេចាប់ផ្តើមក្អក។
ចៅចិត្រមិនដឹងថាហេតុអ្វីពាក្យនោះធ្វើឱ្យគេចង់ដើរទៅមុខ។
ប្រហែលដោយសារតែគេមិនចូលចិត្តអ្វីដែលគេមិនយល់។
ប្រហែលដោយសារតែបុរសនោះភ័យខ្លាំងពេក។
ឬប្រហែល—
មានអ្វីមួយនៅខាងមុខកំពុងហៅ។
ចង្កៀងក្នុងដៃគេចាប់ផ្តើមញ័រ។
គេចូលទៅពីរបីជំហាន។
ជញ្ជាំងថ្មបើកទៅជាបន្ទប់តូចមួយ។
នៅកណ្តាលបន្ទប់ មានដុំថ្មធំមួយ។
លើដុំថ្មនោះ មានស្នាមឆូតជារង្វង់។
ដូចជាមនុស្សជាច្រើនបានដាក់ដៃនៅទីនោះ។
ចៅចិត្រលើកចង្កៀងខ្ពស់។
នៅក្រោមស្រទាប់ដីសើម—
មានអ្វីមួយកំពុងភ្លឺ។
ក្រហម។
ជ្រៅ។
ស្ងាត់។
គេចុះជង្គង់។
ម្រាមដៃគេកកាយដីចេញបន្តិចម្តងៗ។
ដុំថ្មក្រហមមួយបង្ហាញខ្លួន។
វាមិនធំទេ។
ប្រហែលទំហំក្រចកដៃ។
ប៉ុន្តែពណ៌របស់វាមិនដូចត្បូងដែលគេច្រើនឃើញនៅកន្លែងចម្រាញ់ទេ។
វាក្រហមដូចឈាមដែលទើបចេញពីរបួស។
ចៅចិត្រឈប់ដង្ហើម។
នៅពេលគេលូកដៃទៅប៉ះ—
ចង្កៀងរលត់។
ភាពងងឹតលេបគេទាំងមូល។
ហើយក្នុងភាពងងឹតនោះ គេឮសំឡេងមួយ។
មិនមែនពីមុខ។
មិនមែនពីក្រោយ។
វាដូចជាកើតឡើងនៅក្នុងក្បាល។
«អ្នកមិនចង់ក្រទៀតទេ...»
ចៅចិត្របើកភ្នែកធំ។
«អ្នកណា?»
គ្មានចម្លើយ។
មានតែសំឡេងដង្ហើមរបស់គេ។
បន្ទាប់មក—
«អ្នកមិនចង់ឱ្យគេមើលងាយទៀតទេ...»
ចៅចិត្រកាន់ដៃខ្លួនឯង។
គេចង់រត់។
ប៉ុន្តែជើងមិនរើ។
រូបភាពមួយលេចឡើងក្នុងភាពងងឹត។
ផ្ទះធំមួយ។
មនុស្សស្លៀកពាក់ល្អៗ។
មនុស្សទាំងនោះកំពុងឈរនៅមុខគេ។
មិនមានអ្នកណាមើលងាយ។
មិនមានអ្នកណាហៅគេថាក្មេងក្រីក្រ។
ហើយនៅក្បែរគេ—
ឃុននារី។
នាងកំពុងញញឹម។
ចៅចិត្របិទភ្នែក។
«វាមិនពិតទេ...»
សំឡេងនោះស្ងាត់បន្តិច។
បន្ទាប់មក៖
«ខ្ញុំមិនបានប្រាប់ថាវាពិតទេ...»
ភ្នែកចៅចិត្របើកឡើង។
នៅក្នុងភាពងងឹត គេចាប់ផ្តើមយល់អ្វីមួយ។
សំឡេងនេះមិនកំពុងបញ្ជាគេទេ។
វាគ្រាន់តែកំពុងនិយាយអ្វីដែលគេចង់ឮ។
ភ្លាមៗនោះ សំឡេងថ្មបាក់ធំមួយបានផ្ទុះឡើង។
ចៅចិត្រភ្ញាក់។
គេចាប់យកដុំត្បូង ហើយរត់ត្រឡប់ក្រោយ។
រូងចាប់ផ្តើមរញ្ជួយ។
«ចេញ!»
គេស្រែកទៅកម្មករដែលជាប់ជើង។
គេប្រើកម្លាំងទាំងអស់រុញឈើចេញ ហើយទាញបុរសនោះឡើង។
ពួកគេចាប់ផ្តើមរត់។
ពីក្រោយ—
ក្រហូង!
ពិដានរូងមួយផ្នែកបាក់ចុះ។
ធូលីពេញខ្យល់។
ចៅចិត្របិទមុខ ហើយទាញកម្មករទៅមុខ។
នៅពេលពួកគេជិតដល់មាត់រូង—
សំឡេងមួយទៀតលាន់ឡើង។
បុរសដែលចៅចិត្រកំពុងទាញ ស្រាប់តែឈប់។
«អី?»
ចៅចិត្របែរមក។
បុរសនោះមើលទៅខាងក្រោយ។
«ខ្ញុំ... ឮគេហៅ។»
«អ្នកណា?»
«កូនខ្ញុំ...»
«ទៅមុខ!»
«កូនខ្ញុំកំពុងនៅទីនោះ...»
គេចង់បែរត្រឡប់។
ចៅចិត្រចាប់គេជាប់។
«គ្មានអ្នកណានៅទីនោះទេ!»
បុរសនោះសម្លឹងគេ។
បន្ទាប់មក គេនិយាយស្រាលៗ៖
«អ្នកក៏ឮដែរ... មែនទេ?»
ចៅចិត្រមិនឆ្លើយ។
ព្រោះគេបានឮ។
សំឡេងមួយកំពុងហៅឈ្មោះគេ។
ចៅចិត្រ...
គេរត់។
ពួកគេចេញពីរូងបាននៅមុនពេលផ្លូវខាងក្នុងបាក់ស្រុតទាំងស្រុង។
កម្មករខាងក្រៅរត់មកជួយ។
វណ្ណាចាប់ស្មាចៅចិត្រ។
«អ្នកឆ្កួតឬ?»
ចៅចិត្រដកដង្ហើមខ្លាំង។
«មានមនុស្សនៅខាងក្នុងទៀត។»
វណ្ណាមើលទៅរូងដែលបានបិទ។
«អ្នកនោះមិនចេញមកទេ។»
«ហេតុអ្វី?»
វណ្ណាមិនឆ្លើយ។
គ្រាន់តែមើលទៅរូង។
នៅពេលនោះ ចៅចិត្រសម្គាល់ឃើញឈាមនៅលើដៃរបស់ខ្លួន។
គិតថាជាឈាមរបស់កម្មករ គេចង់ជូតចេញ។
ប៉ុន្តែឈាមមិននៅលើស្បែកទេ។
វានៅលើដុំត្បូងក្រហមក្នុងហោប៉ៅ។
ដុំត្បូងកំពុងក្តៅ។
កាន់តែក្តៅ។
ចៅចិត្រលួចយកវាចេញបន្តិច។
ឈាមមួយដំណក់ពីម្រាមដៃដែលបែករបស់គេធ្លាក់លើផ្ទៃត្បូង។
ដំណក់ឈាមនោះបាត់ទៅភ្លាមៗ។
ចៅចិត្រកក។
គេមើលជុំវិញ។
គ្មានអ្នកណាឃើញ។
គេចង់បោះវាចោល។
ប៉ុន្តែម្រាមដៃរបស់គេបិទជាប់លើវា។
ហើយនៅក្នុងចិត្ត—
សំឡេងនោះត្រឡប់មកវិញ។
«កុំបោះខ្ញុំចោល...»
ចៅចិត្រលែងដៃភ្លាម។
ត្បូងធ្លាក់ចូលភក់។
គេឈរមើលវា។
មួយវិនាទី។
ពីរវិនាទី។
បន្ទាប់មក គេចុះទៅរើសវាវិញ។
នៅចន្លោះកម្មករដែលកំពុងឈរមើល មានបុរសម្នាក់ឈ្មោះ សុខា ដែលជាកម្មករចាស់វស្សា ឈរផ្អែកដើមឈើស្ងាត់ស្ងៀម។ កែវភ្នែកមុតស្រួចរបស់គេមិនបានមើលទៅរូងបាក់ទេ តែគេកំពុងសម្លឹងមើលមកដៃរបស់ចៅចិត្រដែលទើបតែរើសអ្វីមួយលាក់ក្នុងហោប៉ៅ។
នៅចុងតំបន់រ៉ែ ឃុននារីកំពុងឈរមើលគេ។
នាងបានឃើញអ្វីមួយ។
ចៅចិត្រមិនដឹងថានាងបានឃើញត្បូងឬអត់។
ប៉ុន្តែនាងមើលទៅដៃគេយូរ។
«អ្នកចូលទៅខាងក្នុង?» នាងសួរ។
«បាទ។»
«ហើយអ្នកយកអ្វីចេញមក?»
ចៅចិត្រស្ងាត់។
ភ្នែករបស់នាងចាប់ផ្តើមប្តូរ។
មិនមែនជាការភ័យខ្លាចធម្មតាទេ។
ដូចជានាងបានស្គាល់រឿងមួយដែលគេមិនទាន់ដឹង។
«ចៅចិត្រ...» នាងនិយាយស្រាលៗ។
«អ្វី?»
នាងមើលទៅរូងចាស់។
«បើអ្នករកឃើញអ្វីមួយនៅទីនោះ... កុំប្រាប់ឪពុកខ្ញុំភ្លាម។»
ចៅចិត្រមើលនាង។
«ហេតុអ្វី?»
នាងមិនឆ្លើយ។
នាងគ្រាន់តែដើរចេញ។
ប៉ុន្តែមុននឹងទៅ នាងនិយាយដោយមិនបែរមក៖
«ព្រោះមនុស្សម្នាក់បានស្លាប់ដោយសារតែត្បូងនោះរួចហើយ។»
ចៅចិត្រឈរនៅម្នាក់ឯង។
ដៃគេនៅក្នុងហោប៉ៅ។
នៅទីនោះ—
ដុំត្បូងក្រហមកំពុងក្តៅ។
ក្តៅដូចបេះដូងដែលទើបភ្ញាក់ពីដំណេក។
ហើយលើកនេះ សំឡេងមិនបាននិយាយអ្វីទេ។
វាគ្រាន់តែ—
សើចស្រាលៗ។